ตอนที่ 74 วัดซีเสีย

วัดซีเสียแห่งจินหลิง นั่นเป็นวัดใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากทีเดียว!

พื้นที่กว้างขวางเพียงใด สิ่งปลูกสร้างโอ่อ่าตระการตาแค่ไหน ผมคงไม่ต้องบรรยาย

เอาเป็นว่า ฟ้ายังไม่ทันสาง ผมกับเสี่ยวอู่ก็มายืนรออยู่ที่หน้าประตูวัดแล้ว

เพราะเสี่ยวอู่รู้แค่ว่าวันนี้หรงเจิ้งเต้าจะมาจุดธูปไหว้พระ แต่เรื่องเวลาที่แน่ชัดนั้น เขาสืบมาไม่ได้

ดังนั้น วิธีที่ทื่อที่สุดและง่ายที่สุดก็คือการปักหลักเฝ้า

ยังดีที่ตามปกติแล้วการไหว้พระมักจะเป็นช่วงเช้า อีกทั้งคนสูงอายุก็มักจะตื่นแต่เช้าตรู่กันทั้งนั้น

หลังแปดโมงเช้าไปได้ไม่นาน รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบด้านนอกซุ้มประตูวัด จากนั้นมีคนสามคนก้าวลงมาจากรถ

ชายชราวัยเจ็ดแปดสิบปีคนหนึ่ง ถือไม้เท้า

หญิงวัยประมาณสี่สิบปีคนหนึ่ง กำลังประคองชายชรา

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำในชุดสูทสีดำคนหนึ่ง ซึ่งดูออกได้ชัดเจนว่าเป็นบอดี้การ์ด เดินตามหลังคนทั้งสอง

ผมมองดูจากระยะห่างหลายสิบเมตร แวบแรกก็รู้สึกได้ทันทีว่าคนทั้งสามนี้น่าจะเป็นคนที่พวกเรากำลังรออยู่

ยังไม่ทันที่ผมจะหยิบมือถือขึ้นมาเทียบกับรูปถ่ายในอดีตของหรงเจิ้งเต้า เสี่ยวอู่ก็ชิงยืนยันขึ้นมาก่อนแล้ว

"สามคนนี้น่าจะใช่แล้วล่ะ ผู้หญิงคนนั้นคือพี่เลี้ยงของตระกูลหรง"

ผมเพ่งมองพี่เลี้ยงคนนั้นอย่างตั้งใจ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"นายแน่ใจนะว่านี่คือพี่เลี้ยงของตระกูลหรง?"

"อ้าว? นายกำลังคิดว่าการแต่งตัวของเขาไม่เหมือนพี่เลี้ยงใช่ไหมล่ะ? ทีแรกฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันตามดูอยู่ครึ่งวัน เขาเป็นพี่เลี้ยงจริงๆ ออกมาซื้อกับข้าวด้วยตัวเอง แถมยังถือของเองหมดเลยด้วย! นายว่าใช่พี่เลี้ยงไหมล่ะ?"

"ราศีของพี่เลี้ยงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ! ถ้าไม่รู้มาก่อนคงนึกว่าเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านเสียอีก!"

"ฉันถึงได้บอกไง เรื่องของคนรวยน่ะ มันเกินกว่าที่พวกกระจอกอย่างเราจะจินตนาการได้"

ผมอดพยักหน้าตามไม่ได้ มันไม่ใช่ว่าเสี่ยวอู่ไม่ประสีประสาจริงๆ นั่นแหละ

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในวัด แล้วรถก็แล่นออกไป

ผมกับเสี่ยวอู่จึงแสร้งทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวแล้วเดินตามเข้าไป

วัดซีเสียเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดัง ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาค่อนข้างหนาตา

ดังนั้น การที่ผมกับเสี่ยวอู่เดินตามอยู่ห่างๆ ในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล จึงไม่สะดุดตาบอดี้การ์ดที่เดินตามหลังหรงเจิ้งเต้า

หรงเจิ้งเต้าไม่ใช่นักท่องเที่ยว เมื่อเข้ามาแล้วเขาย่อมไม่มองซ้ายแลขวาเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป แต่มุ่งตรงไปยังพระวิหารหลักทันที

ตรงนี้ขอเอ่ยถึงสักนิด สิ่งที่วัดซีเสียแตกต่างจากวัดทั่วไปก็คือ พระวิหารหลักไม่ใช่ตำหนักต้าสง

แต่เป็นตำหนักผีหลู

ด้านนอกธรณีประตูที่ยกสูงของตำหนักผีหลู มีพระภิกษุร่างท้วมรูปหนึ่งยืนส่งยิ้มรออยู่ก่อนแล้ว

"พระอาจารย์ฮุ่ยคง ท่านมายืนรอตรงนี้ทำไมกันครับ!"

หรงเจิ้งเต้าส่งเสียงร้องทักมาแต่ไกล พร้อมกับเร่งฝีเท้าตรงไปยังพระอาจารย์ฮุ่ยคงทันที

เมื่อพระอาจารย์ฮุ่ยคงเห็นหรงเจิ้งเต้า ก็เพียงแค่ประสานมือคารวะเล็กน้อย ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญ

"โยมหรง เชิญจุดธูปกราบไหว้พระพุทธองค์ก่อนเถิด แล้วค่อยไปดื่มชาสนทนากัน"

หรงเจิ้งเต้าพยักหน้า จากนั้นพี่เลี้ยงก็ประคองเขาเข้าไปจุดธูปไหว้พระ

ส่วนผมพาเสี่ยวอู่มุ่งหน้าตรงไปยังศาลารับรองทันที

ศาลารับรอง คือสถานที่สำหรับต้อนรับแขกของทางวัด

วัดซีเสียมีอาณาเขตกว้างใหญ่ ศาลารับรองจึงมีขนาดใหญ่โตตามไปด้วย

ศาลารับรองตกแต่งอย่างประณีตงดงามตามแบบโบราณ ทั้งสองฝั่งของห้องโถงมีเก้าอี้ไม้พะยูงวางเรียงเป็นแถว

ด้านในของศาลารับรองยังมีห้องน้ำชาอีกห้องหนึ่ง แม้บนประตูจะไม่มีป้ายระบุไว้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่านี่เป็นสถานที่สำหรับรับรองแขกคนสำคัญ

วันนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำ ภายในวัดจึงมีผู้คนมาจุดธูปไหว้พระเป็นจำนวนมาก

ยิ่งไปกว่านั้น วัดซีเสียยังมีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง นั่นคือจะแจกทานอาหารเจฟรีในวันขึ้นหนึ่งค่ำและขึ้นสิบห้าค่ำ

ด้วยเหตุนี้ ทุกหนทุกแห่งจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ทว่า เมื่อผมกับเสี่ยวอู่เดินเข้ามาในศาลารับรองแห่งนี้ กลับเงียบสงบ ไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว

คาดว่าคงพากันไปที่โรงทานหมดแล้ว

"ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?"

เสี่ยวอู่ถามอย่างไม่เข้าใจ

"มารอดักหน้าไว้ก่อนไงล่ะ! เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องมาที่นี่"

"นายรู้ได้ยังไง?"

"นายไม่ได้ยินที่พระอาจารย์รูปนั้นพูดเมื่อกี้หรือไง ว่าไหว้พระเสร็จแล้วจะไปดื่มชา"

"ได้ยินสิ แต่ดื่มชาก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมาที่นี่เลยนี่นา!"

"สถานที่รับรองสำหรับดื่มชาในวัดโดยทั่วไปมีอยู่สองแห่ง แห่งหนึ่งคือกุฏิสงฆ์ อีกแห่งคือศาลารับรอง กุฏิสงฆ์เป็นที่พำนักของพระอาจารย์ หากไม่ใช่คนที่สนิทสนมกันมากจริงๆ ปกติจะไม่พาไปที่กุฏิหรอก ส่วนศาลารับรองก็คือที่นี่ โดยทั่วไปการต้อนรับขับสู้ก็จะจัดขึ้นที่นี่แหละ"

"งั้นนายแน่ใจเหรอว่าต้องเป็นที่นี่แน่นอน?"

"ไม่แน่ใจหรอก! แต่กุฏิสงฆ์เราเข้าไปไม่ได้ ก็ได้แต่มานั่งรอที่นี่เพื่อเสี่ยงดวงดู แล้วอีกอย่าง เมื่อกี้ฉันดูท่าทางของพระอาจารย์รูปนั้นแล้ว ท่านคงไม่พาหรงเจิ้งเต้าไปที่กุฏิหรอก แปดเก้าส่วนต้องมาที่นี่แน่"

เป็นไปตามคาดจริงๆ ผมกับเสี่ยวอู่นั่งลงได้ไม่ถึงสิบนาที ก็ค่อยๆ ได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วมา

ฟังออกว่าเป็นพระอาจารย์รูปเมื่อครู่กำลังเดินคุยทักทายกับหรงเจิ้งเต้ามาตามทาง

พอคนเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหรงเจิ้งเต้าพูดขึ้น

"จิ่นชิว เธอไปเดินเล่นในวัดเถอะ ให้เสี่ยวเหลียงตามไปด้วย ฉันจะดื่มชากับพระอาจารย์สักถ้วย เสร็จแล้วจะโทรหา"

"ได้ค่ะ พอดีฉันกะว่าจะไปขอกินข้าวเจที่โรงทานสักชามอยู่เหมือนกัน"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงเดินเข้ามา เห็นผมกับเสี่ยวอู่นั่งอยู่ในโถงใหญ่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

ในเมื่อที่นี่เป็นสถานที่สำหรับต้อนรับแขกโดยเฉพาะ ปกติก็มีนักท่องเที่ยวนั่งพักผ่อนอยู่แล้ว

ตอนที่พระอาจารย์เดินผ่านผมกับเสี่ยวอู่ ท่านก็ผงกศีรษะทักทายเล็กน้อย ผมกับเสี่ยวอู่ก็ผงกศีรษะคารวะตอบเช่นกัน

คนทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในห้องน้ำชาด้านใน แล้วค่อยๆ ปิดประตูลง

"แล้วไงต่อล่ะ"

เสี่ยวอู่มองผมด้วยสีหน้างุนงง

"แล้วไงต่ออะไรเล่า เดี๋ยวค่อยดูตามสถานการณ์สิ"

ผมกับเสี่ยวอู่จงใจนั่งใกล้กับห้องน้ำชามาก แต่ประตูถูกปิดอยู่ ประกอบกับคนแก่สองคนคุยกันเสียงก็ไม่ได้ดังอยู่แล้ว

ดังนั้นคิดจะแอบฟังอะไรจากข้างนอก จึงเป็นไปไม่ได้เลย

ทว่ายังดีที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่ข้างในแค่ยี่สิบนาทีเศษๆ ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

เห็นเพียงพระอาจารย์ฮุ่ยคงค่อยๆ ก้าวออกมาจากข้างใน แล้วเดินออกไปทางนอกศาลารับรอง

โอกาสมาถึงแล้ว!

ผมสาวเท้าก้าวตรงเข้าไปในห้องน้ำชาทันที

หรงเจิ้งเต้ากำลังก้มหน้านั่งดื่มชาอยู่ที่นั่น

"สวัสดีครับ ผู้เฒ่าหรง!"

เสียงทักทายเรียบๆ ของผม ทำให้หรงเจิ้งเต้าอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมาพินิจมองผม

"เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ"

"ในวงการสะสมของเก่าของจินหลิง ใครบ้างจะไม่รู้จักท่านผู้เฒ่าหรงล่ะครับ!"

พอเริ่มมาผมก็ยกยอปอปั้นหรงเจิ้งเต้าทันที

ผู้เฒ่าได้ยินเข้าก็ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี

ทุกคนล้วนเป็นมนุษย์ ใครบ้างจะไม่อยากฟังคำเยินยอ

"พ่อหนุ่ม เธอก็เล่นของเก่าเหมือนกันเหรอ"

"ไม่ปิดบังท่านผู้เฒ่าหรอกครับ ผมเปิดร้านขายของเก่าอยู่"

"โอ้ อายุยังน้อยก็เปิดร้านของเก่าแล้วหรือนี่ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ยังต้องเรียนรู้อีกมากจากผู้อาวุโสอย่างท่านครับ!"

ผมเอ่ยปากประจบหรงเจิ้งเต้าไปพลาง นั่งลงโดยไม่ได้รอให้เชิญไปพลาง

หรงเจิ้งเต้าเห็นผมนั่งลงก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ถิ่นของเขา อีกประเดี๋ยวก็คงมีคนมาเชิญผมออกไปเอง

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ คุยเล่นกับผมสักสองสามประโยคก็ช่วยฆ่าเวลาแก้เบื่อได้พอดี

"คนหนุ่มมีทัศนคติที่ดีนี่! แล้วเธอเปิดร้านของเก่าอยู่ที่ไหนล่ะ"

"ที่ถนนของเก่าครับ"

"เปิดร้านเอง หรือว่าทำงานในร้านของคนอื่นล่ะ"

"ก็นับว่าทั้งสองอย่างครับ! ร่วมหุ้นกับคนอื่น ผมรับผิดชอบเรื่องการประเมินโบราณวัตถุ"

หรงเจิ้งเต้าได้ยินก็ประหลาดใจ จนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย อายุน้อยขนาดนี้ก็เป็นผู้ประเมินแล้วเหรอ"

"ให้ท่านผู้เฒ่าขบขันแล้วครับ ผมก็ยังอยู่ในช่วงเรียนรู้อยู่นั่นแหละ พอดีวันนี้มาไหว้พระที่วัดซีเสียแล้วเห็นท่านเข้า มีเรื่องเล่าในวงการสะสมของเก่ายุคก่อนสองสามเรื่องอยากจะขอคำชี้แนะจากท่านครับ ใครๆ ก็บอกว่าเรื่องในวงการสะสมของเก่าของจินหลิงเนี่ย นอกจากท่านผู้เฒ่าตระกูลซูแล้ว ก็มีท่านนี่แหละที่รู้ละเอียดที่สุด แทบจะรู้ไปหมดทุกเรื่อง สายตาก็เฉียบคมเป็นหนึ่งไม่มีสองเลยครับ!"

ผู้เฒ่าหรงได้ยินก็หัวเราะฮ่าๆ ออกมาอย่างชอบใจ

โบราณว่าไว้ไม่มีผิด จะประจบสอพลอแบบไหนก็ไม่มีวันตกยุค

"พูดตามตรงนะ สายตาของฉันเทียบกับซูซีถิงไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องเล่าในอดีตล่ะก็ ฉันรู้ไม่น้อยจริงๆ นั่นแหละ"