ตอนที่ 75 พบพระพุทธรูปเป็นครั้งที่สาม

ความจริงแล้ว ผมกำลังลังเลใจอยู่ตลอด

ลังเลเรื่องอะไรน่ะหรือ

ลังเลว่าจะเริ่มเปิดปากถามอย่างไรดี

ถ้าผมถามหรงเจิ้งเต้าตรง ๆ ว่า เมื่อสิบห้าปีก่อน ช่างทำของเก่าสองสามคนจากเหมยซีเคยมาหาท่านหรือไม่

เช่นนั้น ผมคาดว่าแปดในสิบส่วนคงไม่ได้อะไรกลับมาเลย

แต่ทว่าตอนนี้เวลาบีบคั้น โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง

ผมไม่มีเวลามานั่งแต่งเรื่อง หรือพูดจาอ้อมค้อมเพื่อต้อนหรงเจิ้งเต้าให้ติดกับ แล้วค่อยรอให้เขาเอ่ยปากบอกคำตอบออกมาอย่างเป็นธรรมชาติได้อีกแล้ว

นาทีนี้ ผมไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องถามออกไปค่อนข้างตรงไปตรงมา

"ท่านผู้เฒ่า ช่างบังเอิญจริง ๆ ครับ เมื่อวานผมเพิ่งคุยกับเพื่อนนักสะสมรุ่นเก่าคนหนึ่งที่ถนนของเก่าว่า ทำไมเดี๋ยวนี้ในตลาดถึงมีของทำให้ดูเก่าเยอะขนาดนี้ พลางคุยไปถึงเรื่องช่างทำของเก่าในยุคก่อน เล่าเรื่องมาตั้งหลายเรื่องก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ต่างก็บอกกันว่าเรื่องจริงหรือเท็จนั้นคงต้องขอคำชี้แนะจากท่านกับท่านผู้เฒ่าซูแล้ว ช่างบังเอิญเหลือเกินที่วันนี้ได้พบท่านเข้าพอดีครับ!"

ท่านผู้เฒ่าหรงฟังแล้วก็อดโบกมือไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มละไม

"ของพรรค์นั้นในยุคนี้ยังคู่ควรจะเรียกว่าทำให้ดูเก่าอีกรึ ของปลอมพวกนั้นดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเก๊ ไม่มีรอยเก่าเลยแม้แต่น้อย ที่สำคัญคือ ยังหลอกคนได้อีกต่างหาก คนยุคนี้จิตใจว้าวุ่นเกินไป จะไปมีช่างทำของเก่าที่ไหนกัน มีแต่ช่างทำของเก๊ทั้งนั้นแหละ"

"ใช่ครับ ๆ" ผมพยักหน้าหงึก ๆ ติด ๆ กัน

"ท่านผู้เฒ่าครับ ได้ยินมาว่ายุคก่อนมีช่างทำของเก่าที่เก่งกาจมาก สามารถทำความเก่าออกมาได้แนบเนียนไร้รอยต่อ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ"

"ยุคก่อนน่ะมีช่างทำของเก่าที่เก่งกาจจริง ๆ แต่งานทำให้ดูเก่าของคนยุคนั้นพิถีพิถันเป็นอย่างยิ่ง ปีหนึ่งทำออกมาได้ไม่กี่ชิ้นหรอก ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ที่ทำกันอย่างกับโรงงานผลิต"

"เหนือสะพานหลิ่ว ใต้เหมยซี นี่เป็นคำที่เล่าลือกันในวงการสะสมของเก่า ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าเคยเห็นบ้างไหมครับ"

พอคำพูดนี้ของผมหลุดออกไป สีหน้าของหรงเจิ้งเต้าก็เริ่มเปลี่ยนไปทันที

รอยยิ้มเต็มดวงหน้าเมื่อครู่เริ่มหุบลง ทว่ายังคงรักษาท่าทีไว้ได้บ้างเล็กน้อย

"พ่อหนุ่ม นั่นมันก็แค่เรื่องเล่าปรัมปราเท่านั้นแหละ"

"แต่ว่า ได้ยินมาว่าเหมยซีทางใต้อยู่ไม่ไกลจากจินหลิงเท่าไรนี่ครับ ทว่าเรื่องราวเกี่ยวกับเหมยซี ดูเหมือนจะหายสาบสูญไปกะทันหันเมื่อสิบกว่าปีก่อน"

"เรื่องเล่าปรัมปราทั้งนั้น"

"แต่มีคนบอกว่า ก่อนที่เรื่องราวของเหมยซีจะหายสาบสูญไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ช่างทำของเก่าของเหมยซีเคยเดินทางมาพบท่านนะครับ"

ผมเอ่ยปากพูดออกไปอย่างเป็นธรรมชาติด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับว่าผมเพิ่งได้ยินเรื่องเล่าในอดีตมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วนำมาบอกเล่าต่อโดยไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองแม้แต่น้อย

ทว่าพอคำพูดที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจนี้ของผมหลุดออกไป รอยยิ้มอันน้อยนิดบนใบหน้าของหรงเจิ้งเต้าก็พลันมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา

เขาวางถ้วยชาในมือลง แล้วกวาดสายตามองสำรวจผมอย่างนิ่งงัน

"พ่อหนุ่ม ใครเป็นคนพูดเรื่องนี้กับเธอ"

ผมใคร่ครวญเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงของเสี่ยวอู่ดังมาจากนอกประตู

"สวัสดีครับ หลวงพ่อ"

"ประสก โรงทานกำลังแจกอาหารเจ โยมไปทานสักชามเพื่อความเป็นสิริมงคลสิ"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมนั่งพักตรงนี้สักครู่แล้วจะไปครับ"

ระหว่างที่พูด พระอาจารย์ฮุ่ยคงก็ประคองกล่องผ้าไหมเดินเข้ามาข้างใน

พระอาจารย์เห็นผมนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชา ก็อดแปลกใจไม่ได้

ผมตั้งท่าจะอ้าปากอธิบาย แต่หรงเจิ้งเต้ากลับเป็นฝ่ายยิ้มแย้มเอ่ยขึ้นมาก่อน

"พ่อหนุ่มคนนี้ทำงานในวงการโบราณวัตถุน่ะ พอดีตอนที่ท่านไม่อยู่ พวกเราเลยคุยกันสองสามประโยค ช่างประจวบเหมาะจริง ๆ เขาก็เป็นผู้ประเมินคนหนึ่งเหมือนกัน ถือโอกาสช่วยกันดูไปเลย"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงนั่งลง

"ทุกสิ่งล้วนเป็นวาสนา ในเมื่อมาแล้ว ก็ช่วยกันประเมินดูสักหน่อยเถิด"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงพูดพลางเปิดกล่องผ้าไหมออก แล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชาทันที

"พระพุทธรูปองค์นี้ อาตมาเพิ่งอัญเชิญมาเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นของยุคเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง"

ผมเหลือบตาขึ้นมองแวบหนึ่ง ในใจก็อดอุทานด่าทออย่างบ้าคลั่งไม่ได้!

เช็ดเป็ด! นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะที่ผมได้เจอไอ้หมอนี่!

คุณเดาไม่ผิดหรอก สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ในกล่องผ้าไหมก็คือพระพุทธรูปทองสำริดยุคหมิงเซวียนเต๋อที่ทำเลียนแบบอย่างประณีตในยุคชิงยงเจิ้งองค์นั้นนั่นเอง

ก่อนหน้านี้ผมขายมันให้กับร้านโป๋ฮวาเซวียน ต่อมาก็ไม่รู้ว่าถูกใครซื้อไป แล้วก็มีคนนำมาหลอกขายให้ผมที่ร้านซูกู่หย่าจี๋อีก

ผลลัพธ์ก็คือ ย่อมถูกผมปฏิเสธไล่กลับไปตามระเบียบ

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าจะได้มาเห็นมันที่วัดซีเสียแห่งนี้อีกจนได้

ไม่รู้ว่าไอ้คนขาดคุณธรรมตัวไหน หลอกลวงคนอื่นถึงขั้นลามปามมาหลอกถึงในวัดในวา

แน่นอนว่า บางทีคนที่นำมาขายก็อาจจะไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยเช่นกัน

"โยมหรง โยมประสก เชิญทัศนาเถิด"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงผายมือทำท่าเชื้อเชิญ

"เธอเริ่มก่อนไหม"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เปิดให้บริการสมาชิกระดับ VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

หรงเจิ้งเต้ามองมาที่ผม

ผมรีบผายมือแสดงความนอบน้อม

"แน่นอนครับ ท่านผู้เฒ่าหรงเชิญตรวจดูก่อนเลยครับ"

ชายชราพยักหน้า ยกมือพนมขึ้นคารวะรอบหนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือทั้งสองข้างอัญเชิญพระพุทธรูปสำริดองค์นั้นออกมา

เนื่องจากนี่เป็นเขตวัดวาอาราม ทั้งยังอยู่ต่อหน้าพระอาจารย์ฮุ่ยคง ท่านผู้เฒ่าหรงจึงแสดงท่าทีเคารพสำรวมเป็นพิเศษ

หากเป็นในสถานที่อื่น เช่น ร้านขายของเก่า

เขาคงไม่ยกมือพนมไหว้ และคงไม่ยื่นสองมือออกไปหยิบด้วยซ้ำ

โดยทั่วไปมักจะใช้มือเดียวหยิบขึ้นมาตรงๆ

หรงเจิ้งเต้าตรวจดูอย่างละเอียดรอบคอบรอบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่พูดจาอะไร ประคองพระพุทธรูปสำริดส่งต่อให้ผมโดยตรง

แม้ผมจะไม่ได้พนมมือ แต่ก็ยื่นสองมือออกไปรับมาด้วยความนอบน้อมเช่นกัน

ความจริงแล้ว ต่อให้ไม่ดูผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าพระพุทธรูปสำริดองค์นี้เป็นอย่างไร

ทว่าต่อหน้าคนทั้งสอง ผมยังคงต้องแสร้งทำเป็นพินิจพิจารณาดูรอบหนึ่ง

จากนั้นจึงประคองวางกลับลงไปในกล่องผ้าไหมตามเดิมอย่างนอบน้อม

"เป็นอย่างไรบ้าง อาตมาภาพใคร่รู้ยิ่ง ทั้งสองท่าน"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงถามขึ้นมาอย่างร้อนรนอดใจรอไม่ไหว

หรงเจิ้งเต้าไม่ตอบอะไร แต่กลับเบนสายตามามองที่ผม

อันที่จริง จากสีหน้าของหรงเจิ้งเต้าตอนที่ตรวจดูพระพุทธรูปองค์นี้เมื่อครู่ ผมก็พอดูออกแล้วว่า ตาแก่คนนี้แปดในสิบส่วนคงเหมือนกับร้านขายของเก่าส่วนใหญ่ ที่ดูออกว่าพระพุทธรูปองค์นี้เป็นของเลียนแบบ

แต่เขาจะดูออกหรือไม่ว่าเป็นของเลียนแบบชั้นยอดในยุคชิง

ผมเดาว่าคงดูไม่ออกเช่นกัน

เพราะก่อนหน้านี้ซูซีถิงเคยบอกกับผมว่า สายตาในการประเมินของหรงเจิ้งเต้านั้นธรรมดามาก

และการที่ตอนนี้หรงเจิ้งเต้ามองมาทางผม ก็เท่ากับเขาจงใจอยากให้ผมเป็นคนบอกผลการประเมินออกมา

ผมใคร่ครวญเล็กน้อย ช่างเถอะ จะให้ผมพูดก็ผมพูด

"พระอาจารย์ครับ ขอถามสักนิด ท่านอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นี้มาราคาเท่าไรหรือครับ"

"มิปิดบังโยมทั้งสอง พระพุทธรูปองค์นี้เชิญมาในราคาเจ็ดแสนแปดหมื่นหยวน ในใจอาตมายังคงกระวนกระวายใจอยู่ตลอด เกรงว่าจะดูพลาดไป"

เจ็ดแสนแปดหมื่นหยวน! ได้ยินเช่นนั้นผมก็อดตกใจไม่ได้

ที่ผมตกใจไม่ใช่เพราะไอ้ของพรรค์นี้จะขายได้เงินมากขนาดนั้น แต่ตกใจที่วัดมีเงินเยอะขนาดนี้ต่างหาก!

"พระอาจารย์ครับ ท่านอัญเชิญพระพุทธรูปองค์นี้มาเพื่อรอให้มูลค่าเพิ่มขึ้นแล้วปล่อยต่อ หรือตั้งใจจะเก็บรักษาไว้ตลอดไปครับ"

ฮุ่ยคงได้ฟังก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ประสก พระพุทธรูปที่วัดเราอัญเชิญมา ย่อมต้องประดิษฐานไว้สักการะบูชาตลอดไปอยู่แล้ว หากนี่เป็นพระพุทธรูปยุคหมิงเซวียนเต๋อจริงๆ ก็ถือเป็นสมบัติล้ำค่าประจำวัดซีเสียของเรา"

ผมได้ฟังก็อดพยักหน้าไม่ได้

"ถ้าเช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีกับพระอาจารย์ด้วยครับ ที่ได้อัญเชิญสมบัติล้ำค่าประจำวัดกลับมา"

พระอาจารย์ฮุ่ยคงได้ฟังแม้จะเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แต่ก็ดูออกว่าท่านดีใจมาก

ทว่าหรงเจิ้งเต้าที่อยู่ด้านข้างกลับฟังแล้วรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย

ผมรีบมองไปที่หรงเจิ้งเต้าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณบอกไม่ให้เขาพูดอะไร

หรงเจิ้งเต้าชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดแย้มยิ้มออกมาบางๆ ไม่ได้

"พระอาจารย์ เวลาล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว โยมไม่รบกวนท่านแล้วละ ขอตัวก่อน"

หรงเจิ้งเต้าพูดพลางลุกขึ้นจะเดินออกไป ฮุ่ยคงจึงรีบลุกขึ้นมาส่ง

แน่นอนว่าผมก็เดินตามออกมาด้วย

"พระอาจารย์ พระพุทธรูปยังอยู่ข้างใน รีบไปเก็บให้เรียบร้อยเถิด อย่าทำสมบัติล้ำค่าประจำวัดหายเสียล่ะ ไม่ต้องส่งแล้ว โยมโทรหาคนของโยมก็พอ"

หรงเจิ้งเต้าพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรออก นัดหมายให้พี่เลี้ยงของตนไปพบกันที่หน้าประตูวัด

พระอาจารย์ฮุ่ยคงไม่เกรงใจอีกต่อไป ทำความเคารพรอบหนึ่ง แล้วก็กลับเข้าไปเก็บรักษาสมบัติล้ำค่าประจำวัดของตน

หรงเจิ้งเต้าเดินมุ่งหน้าไปทางประตูวัด ผมรีบก้าวเท้าตามไป

"เมื่อครู่นี้พระพุทธรูปองค์นั้นเป็นของยุคหมิงเซวียนเต๋อจริงๆ รึ"

หรงเจิ้งเต้าอดชำเลืองมองผมไม่ได้ เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"ท่านผู้เฒ่าครับ ผมไม่ได้พูดอย่างนั้นเสียหน่อย ผมเพียงแค่แสดงความยินดีกับพระอาจารย์ที่ได้อัญเชิญสมบัติล้ำค่าประจำวัดมาเท่านั้นเอง"

ท่านผู้เฒ่าหรงอดหัวเราะฮึๆ ไม่ได้

"แล้วทำไมเธอถึงต้องหลอกฮุ่ยคงด้วยล่ะ"

"สำหรับท่านแล้ว การอัญเชิญพระพุทธรูปกลับมาสักองค์ก็เพื่อประดิษฐานไว้กราบไหว้ตลอดไป ไม่เหมือนคนทางโลกอย่างพวกเราที่หวังให้มูลค่ามันเพิ่มขึ้น ดังนั้น ของแท้หรือของปลอมจึงไม่ได้สำคัญสำหรับพระอาจารย์เลยแม้แต่น้อย ท่านเพียงแค่ต้องการเครื่องปลอบประโลมใจ เพื่อให้รู้สึกว่าตนเองไม่ได้ทำให้องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องผิดหวังก็เท่านั้นครับ"