ตอนที่ 76 ใจร้อนเกินไป

หรงเจิ้งเต้าฟังแล้วก็อดส่ายหน้าไปมาไม่ได้

"หลวงจีนใหญ่ฮุ่ยคงถึงกับสู้คนหนุ่มอย่างเธอไม่ได้ ปลงไม่ตกถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียวครับ คนในเหตุการณ์มักมองไม่ทะลุ พระก็เป็นคน ในเมื่อเป็นคนก็ย่อมมีกิเลส ต่อให้เป็นหลวงจีนใหญ่ก็ตาม"

หรงเจิ้งเต้าฟังแล้วก็พยักหน้าตาม รู้สึกว่าสิ่งที่ผมพูดนั้นมีเหตุผลเข้าที

"พ่อหนุ่ม ฉันว่าเธอน่าจะมาเป็นเจ้าอาวาสวัดซีเสียนะ"

"ผู้เฒ่ายกยอเกินไปแล้วครับ!"

ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มทะเล้น แล้วรีบตีเหล็กตอนร้อนต่อทันที

"ผู้เฒ่าครับ ขอถามเป็นความรู้หน่อย ในอดีตท่านเคยพบดอกเหมยเก้านิ้วหรือไม่ครับ"

รอยยิ้มของหรงเจิ้งเต้าหายวับไปในพริบตาเหมือนคราวก่อนอีกครั้ง

ไม่ต้องให้เขาพูดอะไร จากสีหน้าเหล่านี้ผมก็เดาได้ว่าเขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นสีหน้าคงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้

"เธอรู้จักคนเหมยซีงั้นหรือ"

"ย่อมไม่รู้จักอยู่แล้วครับ ใครๆ ก็บอกว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนทั้งคนและเรื่องราวของเหมยซีจู่ๆ ก็หายไปจากวงการสะสมของเก่า ผมจะไปรู้จักได้ยังไง เพราะอย่างนี้ถึงได้มาขอคำชี้แนะจากท่านผู้เฒ่าไงครับ!"

หรงเจิ้งเต้าฟังแล้วดูเหมือนจะโล่งอกไปบ้าง

"ก็บอกแล้วว่านั่นเป็นตำนานเมื่อปีก่อนๆ โน้น"

"แล้วเมื่อสิบกว่าปีก่อนท่านเคยพบดอกเหมยเก้านิ้วไหมครับ"

เมื่อเห็นว่าผมยังคงซักไซ้ไม่เลิก ผู้เฒ่าก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาเหลือบมองผมปราดหนึ่ง

"พ่อหนุ่ม เธอเป็นอะไรกับเหมยซี เหตุใดจึงต้องมาสืบเรื่องพวกนี้ด้วย"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเหมยซีหรอกครับ แค่ชื่นชอบเรื่องเล่าในวงการสะสมของเก่าของพวกเรา ผม... อยากจะเขียนนิยายเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของวงการสะสมของเก่า ก็เลยมาเก็บรวบรวมข้อมูลน่ะครับ"

ผมใช้ไหวพริบเฉพาะหน้าปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเหมยซี งั้นก็อย่าได้สืบเรื่องของเหมยซีอีก"

หรงเจิ้งเต้าพูดจบก็ยันไม้เท้าสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ชายคนนี้ต้องรู้เรื่องราวในอดีตอย่างแน่นอน ถึงขั้นที่ผมรู้สึกว่า การตายของพ่อและพวกลุงกับอาก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเกี่ยวข้องกับเขา

ในเวลานี้หากผมไม่เปิดเผยฐานะของตัวเอง ย่อมไม่มีทางทำให้หรงเจิ้งเต้าเอ่ยความจริงออกมาเด็ดขาด

ทว่า หากผมเปิดเผยฐานะของตัวเอง

แล้วถ้าเป็นจริงอย่างที่ผมคาดเดาไว้ว่าหรงเจิ้งเต้าเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อและพวกลุงกับอา

เมื่อรู้ว่าคนเหมยซีออกมาตามหาความจริงในอดีต

เช่นนั้น หรงเจิ้งเต้าไม่เพียงแต่จะไม่พูด แต่ยังจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ตัวผมเองก็อาจตกอยู่ในอันตราย

แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไป แล้วปล่อยให้หรงเจิ้งเต้าเดินจากไปเฉยๆ แบบนี้

ผมรีบตามติดไปติดๆ ยังคงตีหน้าทะเล้นไล่ซักไซ้ไม่หยุด ราวกับนักข่าวคนหนึ่ง

"ท่านผู้เฒ่าหรงครับ ผมกำลังเตรียมจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับตำนานในวงการสะสมของเก่าจินหลิง ผมได้สัมภาษณ์นักสะสมรุ่นเก่ามาหลายคน และได้รู้เรื่องเล่าเกร็ดประวัติสนุกๆ ในอดีตมาเยอะมาก แต่เรื่องเกี่ยวกับเหมยซีนั้นมีคนรู้น้อยมาก ได้ยินว่ามีเพียงผู้อาวุโสตัวจริงไม่กี่ท่านเท่านั้นที่รู้ ดังนั้นผู้เฒ่าครับ เรื่องที่เหมยซีหายสาบสูญไปอย่างลึกลับมหัศจรรย์ในตอนนั้น ยังต้องรบกวนท่านโปรดชี้แนะด้วยนะครับ!"

"เธอเป็นนักข่าวเรอะ"

"ไม่ใช่ครับ ผมเปิดร้านขายโบราณวัตถุ แต่มีความชอบด้านงานเขียน อยากจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับวงการสะสมของเก่าจินหลิงของเราสักเล่มครับ"

"พ่อหนุ่ม ฉันเตือนให้เธอรีบหยุดมือเสียเถอะ เธอยังเด็ก วงการสะสมของเก่านั้นกว้างใหญ่และลึกซึ้งกว่าที่เธอเห็นมากนัก อีกทั้งยังเกี่ยวพันกับผู้คนมากกว่าที่เธอคิดเยอะ เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจเปิดเผยให้คนภายนอกรับรู้ได้ เธอคิดจะเขียนมันออกมางั้นหรือ"

หรงเจิ้งเต้าเร่งฝีเท้าพลางส่ายหน้าแค่นยิ้มเย็น "ก็เท่ากับรนหาที่ตายนั่นแหละ"

"ไม่ใช่นะครับ ผมแค่หาข้อมูล ไม่ได้จะเขียนออกมาตามจริงเสียหน่อย ตอนหลังก็แต่งเรื่องขึ้นมา เป็นเรื่องสมมุติ ไม่มีตัวตนหรือเหตุการณ์จริงหรอกครับ"

"พ่อหนุ่ม ดูจากการกระทำที่เธอปฏิบัติต่อพระอาจารย์ฮุ่ยคงเมื่อครู่ แสดงว่าเธอเป็นคนมีจิตใจเมตตาและมีสติปัญญา ดังนั้นฉันจึงเตือนเธอด้วยความหวังดี หากเธออยู่ในวงการสะสมของเก่าจริง เธอก็ควรรู้กฎเกณฑ์ของวงการนี้ อะไรที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม ตั้งใจศึกษาหาความรู้ ยกระดับสายตาให้เฉียบคม นั่นต่างหากถึงจะเป็นแก่นแท้"

ผมยังคิดจะเปลี่ยนวิธีซักถามต่อ แต่แม่บ้านกับบอดี้การ์ดของหรงเจิ้งเต้าก็สาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้ว

โดยเฉพาะบอดี้การ์ด ดูเหมือนจะเห็นว่าข้างกายหรงเจิ้งเต้ามีชายหนุ่มแปลกหน้าเดินตามอยู่ เขาจึงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา

"ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรหรอก แค่คนมาถามทาง ฉันเลยถือโอกาสเล่าเรื่องราวในอดีตของวัดซีเสียให้เขาฟังสองเรื่องน่ะ"

"ท่านเต้า รถจอดรออยู่หน้าประตูใหญ่แล้วครับ"

ผมยืนเหม่ออยู่นอกประตูวัด มองดูรถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นลับตาไปอย่างรวดเร็ว

"เป็นยังไงบ้าง ถามอะไรได้บ้างไหม"

เสี่ยวอู่ค่อยๆ เดินเข้ามามองตามไฟท้ายรถ

ผมส่ายหน้า

"ฉันใจร้อนเกินไปหรือเปล่า"

"อืม! นิดหน่อย"

จริงด้วย ผมใจร้อนเกินไป

อยู่ๆ คนแปลกหน้าก็โผล่มาถาม ใครกันจะยอมเล่าความลับในอดีตให้ฟัง

ถ้าไม่เกี่ยวกับตัวเองก็แล้วไป แต่ถ้ามีส่วนเกี่ยวข้อง ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้เลย

"เสี่ยวจิ่วเหยีย เรื่องบางเรื่อง พี่ไปเอ่ยปากถาม คนอื่นก็ใช่ว่าจะยอมตอบ ถึงตอบ ก็อาจจะไม่ได้ความจริงทั้งหมด สู้ลงมือทำอะไรสักอย่าง ให้คนอื่นเป็นฝ่ายเดินมาบอกพี่เอง มันจะดีกว่านะ!"

ผมฟังแล้วก็อึ้งไป คนหยาบกระด้างอย่างเสี่ยวอู่ กลับพูดจามีปรัชญาคมคายขนาดนี้เชียวหรือ!

"ไม่ต้องมองผมหรอก เรียนมาจากหน่วยรบพิเศษน่ะ"

เสี่ยวอู่เอามือไพล่หลังพลางเดินลงเขาไปด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทำตัวยังกับเป็นนักปรัชญาจริงๆ

ตอนพวกเรากลับมาถึงร้านซูกู่หย่าจี๋ ซูโม่ก็เพิ่งจะเปิดประตูร้านได้ไม่นาน

"เจอหรงเจิ้งเต้าแล้วเหรอ"

ผมพยักหน้า

"ไม่ได้เรื่องอะไรเลยใช่ไหมล่ะ"

ผมยังคงพยักหน้า

"เป็นอย่างที่คุณปู่พูดไว้ไม่มีผิด ท่านรู้อยู่แล้วว่านายไม่มีทางถามอะไรออกมาจากปากหรงเจิ้งเต้าได้หรอก"

ผมอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองซูโม่

"ผู้เฒ่าซูพูดอะไรอีกบ้าง"

"คุณปู่บอกว่า ท่านรู้จักหรงเจิ้งเต้าดี คนๆ นั้นไม่มีทางบอกสิ่งที่นายอยากรู้หรอก ยกเว้นแต่เขาจะอยากบอกนายเอง"

"ดูท่าพวกคนเก่งจะคิดตรงกันนะเนี่ย!"

เสี่ยวอู่หลุดหัวเราะออกมา

"แล้วทำไมท่านผู้เฒ่าไม่บอกแต่แรกล่ะ"

"ถึงบอกไป นายก็ยังจะดั้นด้นไปหาหรงเจิ้งเต้าอยู่ดีไม่ใช่เหรอ"

ผมได้ยินแล้วก็ชะงักไป พลางพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

จริงสิ ใครก็ห้ามไม่ให้ผมไปหาหรงเจิ้งเต้าเพื่อถามเรื่องราวในอดีตไม่ได้หรอก

ความจริงแล้ว แม้แต่ตัวผมเอง ก่อนจะไปยังรู้ดีว่ามีโอกาสสูงมากที่จะถามอะไรไม่ได้เลย

แต่ก็ไม่มีใครหยุดยั้งได้ รวมถึงตัวผมเองก็หยุดไม่ได้เช่นกัน ผมถึงได้กระวนกระวายรีบไปหาหรงเจิ้งเต้าแบบนั้น

"เสี่ยวจิ่วเหยีย คุณปู่ฝากฉันมาบอกนายว่า นายยังหนุ่มแน่น อยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น แต่จะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด เหมือนกับการทำให้ดูเก่านั่นแหละ เมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะลงตัวไปเอง แบบนั้นจะดีกว่า"

เมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะลงตัวไปเอง!

พูดน่ะมันง่าย แต่ทำจริงมันยากนัก!

ผมเพิ่งจะนั่งลงและกำลังจะยกถ้วยชาที่เสี่ยวอู่วางไว้ตรงหน้าขึ้นดื่ม ก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกเบาๆ อยู่ที่หน้าประตู

"ประธานเหมยอยู่ไหมครับ"

ผมหันกลับไปมอง เห็นชายวัยราวหกสิบปีคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

ดูจากการแต่งกายก็รู้ว่าเป็นนักสะสมรุ่นเก่าโดยแท้ ในมือยังถือกาน้ำชาดินเผาจื่อซาใบเล็กไว้หนึ่งใบ

"อ้าว ผู้เฒ่าเคอมาแล้วหรือคะ ท่านไม่ได้มาที่ซูกู่หย่าจี๋ของเราเสียนานเลยนะ!"

ซูโม่รู้จักคนผู้นี้ จึงรีบลุกขึ้นเดินไปต้อนรับ

ผมก็ลุกขึ้นเดินไปต้อนรับด้วยเช่นกัน

"ก็เมื่อวันก่อนผู้เฒ่าซูโทรหาฉัน บอกว่าร้านซูกู่หย่าจี๋ของพวกเธอเปลี่ยนคนดูแลแล้ว ยังกำชับเป็นพิเศษว่าถ้าฉันสะดวกก็ให้แวะมาทำความรู้จักไว้น่ะสิ แล้วประธานเหมยคนใหม่ของพวกเธอล่ะ"

"สวัสดีครับคุณเคอ ผมเป็นผู้รับผิดชอบคนใหม่ของซูกู่หย่าจี๋ ชื่อเหมยจิ่วครับ เราเคยคุยโทรศัพท์กันแล้ว"

ขณะพูด ผมก็หยิบนามบัตรจากโต๊ะน้ำชาขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วยื่นให้เคอหงปิงด้วยสองมือ

"เธอเหรอ นี่... ผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋เนี่ยนะ"

เคอหงปิงมองผมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ