ตอนที่ 77 ตำหนิ

ผมเข้าใจสายตาของเคอหงปิงดี

เพราะวงการสะสมของเก่าก็คล้ายกับแพทย์แผนจีน ยิ่งแก่ยิ่งเนื้อหอม ยิ่งอายุมากก็ยิ่งดูช่ำชอง

ก็เหมือนกับเวลาคุณไปหาหมอแผนจีน อย่างแรกเลยคือคุณไม่มีทางรู้ระดับฝีมือที่แท้จริงของหมอคนนั้นได้

แต่คุณจะต้องดูอายุของหมออย่างแน่นอน

หากเป็นหมอหนุ่ม ๆ คุณคงรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจเท่าไร

เพราะเฉกเช่นเดียวกับวงการสะสมของเก่า นี่คือศาสตร์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์

ต้องใช้เวลาสั่งสม

"หนุ่ม... ขนาดนี้เลยหรือ"

"คุณเคอครับ ผมจะหนุ่มแน่นแค่ไหนไม่สำคัญ ขอแค่ของในร้านเราไม่หนุ่มแน่นตามก็พอครับ!"

ผมพูดติดตลกออกไป เพื่อคลี่คลายความกระอักกระอ่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง

"โอ้ ใช่ ๆๆ!"

เคอหงปิงรู้ตัวว่าเสียมารยาทไปหน่อย เพราะการตั้งข้อกังขาใส่ผู้อื่นย่อมไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะในวงการสะสมของเก่า รู้แล้วต้องไม่พูดทำลายน้ำใจ

"ยุคนี้สมัยนี้เนี่ยนะ คนหนุ่มสาวเก่งจริง ๆ มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าคนรุ่นเราเยอะเลย!"

"จริงครับ ยุคนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสารล้นทะลัก เมื่อก่อนจะเรียนรู้อะไรต้องมีคนคอยจับมือสอน หนังสือก็แทบหาไม่ได้สักเล่ม ตอนนี้คุณดูสิครับ แค่มีมือถือเครื่องเดียว ความรู้ทั่วโลกก็เปิดดูได้หมดแล้ว"

ผมพูดยอไปสองสามคำ พลางรีบเชิญเคอหงปิงนั่งลงดื่มชา

"ผู้เฒ่าเคอคะ ไม่ได้มาเดินถนนของเก่าเสียนานเลยนะคะ ที่บ้านชั้นวางของโบราณเต็มจนวางไม่พอแล้วหรือเปล่าคะเนี่ย ถ้าของเยอะเกินไป เอามาขายที่ซูกู่หย่าจี๋ของฉันได้นะคะ พอดีที่ร้านเพิ่งได้ผู้ประเมินคนใหม่มา ไม่แน่อาจจะทำให้คุณได้เก็บตกของดีก็ได้นะคะ!"

ซูโม่พูดหยอกเย้าขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"คุณหนูซู คำนี้คุณเป็นคนพูดเองนะ! ผมไม่ได้มีเจตนาจะดูแคลนคุณเหมยเลยแม้แต่น้อย! โลกนี้ย่อมมีคนที่มีพรสวรรค์เหนือธรรมดาอยู่เสมอ ผู้ประเมินอายุน้อยแล้วจะเป็นไรไป ในประวัติศาสตร์ทุกยุคทุกสมัยก็ล้วนเคยมีเด็กอัจฉริยะเกิดขึ้นทั้งนั้น!"

คำพูดนี้ของเคอหงปิง ไม่ว่ามาจากใจจริงหรือไม่ แต่ก็พูดได้มีเหตุผลทีเดียว

"คุณเคอครับ วันนี้แวะมา มีของประเภทไหนที่อยากดูเป็นพิเศษไหมครับ"

"ผมดูได้หมดแหละ ขอแค่ของดีผมไม่เลือกหรอก ร้านพวกคุณช่วงนี้มีของใหม่เข้ามาบ้างไหมล่ะ"

คำพูดของเคอหงปิงทำเอาผมรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา ช่วงนี้ซูกู่หย่าจี๋มีคนเอาของมาเสนอขายไม่น้อย แต่กลับไม่ได้รับซื้อเข้ามาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

"คุณไม่ได้มาเสียนาน ของในร้านเราสำหรับคุณแล้วก็ถือเป็นของใหม่ทั้งหมดนั่นแหละค่ะ"

คำพูดของซูโม่ช่วยแก้สถานการณ์กระอักกระอ่วนให้ผมได้ทันท่วงที

"ที่คุณพูดก็ถูก ผมคงไม่ได้มาสักสามเดือนได้แล้ว ช่วงก่อนหน้านี้ที่บ้านมีธุระน่ะ"

เคอหงปิงเปรยขึ้นมาลอย ๆ

"งั้นดูพวกเครื่องกระเบื้องแล้วกัน! มีพวกฝufenฉ่าย หรือโต้วฉ่ายบ้างไหมล่ะ ช่วงนี้ไปเห็นจานฝufenฉ่ายที่บ้านคนอื่นมาใบหนึ่ง อยากจะขอแบ่งซื้อต่อใจจะขาด แต่เขาไม่ยอมปล่อย ทำเอาผมอยากได้จนน้ำลายสอเลยเชียว!"

ฝufenฉ่ายนั้น ที่ร้านมีอยู่ชิ้นหนึ่งจริง ๆ เพียงแต่ว่ามันมีปัญหาอยู่เล็กน้อย ก่อนหน้านี้อาเหรินเลยเก็บล็อคเอาไว้ในตู้เซฟ

"คุณเคอครับ ผมมีฝufenฉ่ายอยู่ชิ้นหนึ่งพอดี งดงามมากทีเดียว คุณอยากลองดูหน่อยไหมครับ"

"งั้นต้องขอดูแน่นอนอยู่แล้ว"

ซูโม่อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองผม เธอคงเดาความคิดของผมออก

ผมหยิบกล่องผ้าไหมออกมาจากตู้เซฟชั้นสอง แล้ววางลงตรงหน้าเคอหงปิงอย่างเบามือ

"ชิ้นนี้รับเข้ามาเกินสามเดือนแล้ว ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้คุณเคยเห็นหรือยัง ลองดูก่อนได้ครับ"

ผมพูดพลางเปิดกล่องผ้าไหมออก ข้างในเป็นแจกันสองหูใบหนึ่ง

ใช่แล้ว มันคือแจกันสองหูเคลือบฝufenฉ่ายลายร้อยวิหกคารวะหงส์ยุคเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง ชิ้นที่ผมเคยพบว่าหูข้างหนึ่งมีปัญหานั่นเอง

ผมค่อย ๆ ประคองแจกันสองหูออกมาจากกล่องผ้าไหม แล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชา

เหตุผลที่ทำเช่นนี้เรียบง่ายมาก เพราะนี่เป็นการส่งต่อของระหว่างกันเป็นครั้งแรก

การที่ผมหยิบออกมาตั้งบนโต๊ะด้วยตัวเอง ก็เพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเครื่องกระเบื้องชิ้นนี้ไม่มีปัญหา ไม่ใช่ว่าพอคุณแตะปุ๊บแล้วมันจะแตกคามือ

นี่คือการให้เกียรติอีกฝ่าย และทำให้อีกฝ่ายสบายใจด้วย

เคอหงปิงมองผมพลางพยักหน้า เขาคงรู้สึกว่าคนหนุ่มอย่างผมยังรู้จักธรรมเนียมปฏิบัติอยู่บ้าง

ขอเอ่ยถึงตรงนี้สักนิด ตลาดโบราณวัตถุในทุกวันนี้ มีคนจำนวนมากที่ไม่เข้าใจธรรมเนียมเหล่านี้

หรือต่อให้เข้าใจ ก็ไม่นำมาปฏิบัติกันแล้ว

ทว่า สำหรับนักสะสมรุ่นเก่าที่อายุมากบางคนแล้ว พวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องเหล่านี้มาก

ดังนั้น ผมจึงจงใจทำให้เคอหงปิงดู

เพราะผมรู้ว่าเขาคือนักสะสมรุ่นเก๋าตัวจริง แม้สายตาจะไม่ได้เฉียบคมขั้นสูง แต่มีเงิน มีกำลังทรัพย์ และรักการสะสม

อีกทั้งยังเป็นนักสะสมประเภทหลุมดำที่ซื้อเข้าอย่างเดียว แทบไม่เคยปล่อยของออกเลย

คนประเภทนี้แหละคือแขกคนสำคัญที่พ่อค้าโบราณวัตถุทุกคนในวงการโปรดปรานที่สุด

เรื่องนี้ผู้เฒ่าซูเคยเกริ่นกับผมมาก่อนแล้ว

บอกว่าเคอหงปิงนับเป็นนักสะสมตัวจริงคนหนึ่ง

ในวงการสะสมของเก่ามีมิตรสหายร่วมวงการมากมาย แต่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ซื้อโบราณวัตถุเพื่อเก็งกำไรทำเงิน นับได้แค่เป็นการลงทุนเท่านั้น

คนที่สะสมไว้ชื่นชมเล่นหาอย่างแท้จริง มีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์เสียด้วยซ้ำ

คนไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์กลุ่มนี้ซื้อมากขายขายน้อย ซื้อเพราะชอบ ซื้อเพราะใจรัก

ในทางกลับกัน คนกลุ่มนี้ก็ไม่ได้แปลว่าจะมีสายตาประเมินที่เฉียบคมเสมอไป

เคอหงปิงมองแจกันสองหูที่ผมหยิบออกมาเพียงแวบเดียว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

"แจกันใบนี้นี่ผมเคยดูแล้วนี่! ไม่ใช่ของใหม่ที่ซูกู่หย่าจี๋ของพวกคุณเพิ่งรับเข้ามาหรอกนะ?"

"หรือครับ? ตอนนั้นท่านยังไม่ถูกใจหรือครับ?"

"ไม่ใช่ไม่ถูกใจ แต่รู้สึกว่าราคาค่อนข้างแรงไปหน่อย ทว่าพอดูตอนนี้ แจกันใบนี้ก็สวยหยดย้อยจริง ๆ! ของแบบนี้ไม่เทียบไม่รู้ พอเทียบกันแล้ว ผมรู้สึกว่าดูดีกว่าจานฝufenฉ่ายที่ผมไปดูมาเมื่อช่วงก่อนตั้งเยอะ"

"ท่านลองดูอีกสักรอบไหมครับ เรื่องราคาเรายังคุยกันได้"

คำพูดประโยคนี้ของผมทำให้เคอหงปิงเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

ทว่าเขาเพียงแค่กวาดตาดูอย่างขอไปทีสองที พอแน่ใจว่าเป็นแจกันสองหูเคลือบฝufenฉ่ายลายร้อยวิหกคารวะหงส์ใบเดิมที่เคยดู ก็วางลง

"คุณบอกราคามาตรง ๆ เลยดีกว่า แจกันสองหูใบนี้ผมเคยดูแล้ว ไม่มีปัญหา ถ้าราคาเหมาะสม ผมรับไว้เลย พูดตามตรง ผมเองก็ไม่ได้เก็บของเข้าบ้านมาพักใหญ่แล้ว"

คุณคิดดูสิ มิตรสหายนักสะสมแบบนี้ พ่อค้าโบราณวัตถุคนไหนจะไม่ชอบบ้าง?

"คุณเคอครับ ผมต้องเปิดอกเรียนตามตรง แจกันใบนี้มีตำหนิอยู่นิดหน่อยครับ"

คำพูดของผมทำเอาซูโม่ตกใจ เธอคาดไม่ถึงว่าผมจะยอมเปิดเผยความลับของชิ้นงานออกมาตรง ๆ เช่นนี้

ผมเดาว่าเมื่อครู่เธอคงคิดว่าผมกะจะจับหมูตัวอ้วน ยอมลดราคาแจกันสองหูลงนิดหน่อยแล้วเนียนขายเป็นของสภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิไปเสียอีก

"ตำหนิรึ? ก่อนหน้านี้ผมไม่ทันสังเกตเห็นเลยแฮะ"

เคอหงปิงพูดพลางหยิบแจกันขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง

ทว่าเขาส่องดูรอบใหญ่รอบหนึ่ง ก็ยังคงไม่พบจุดผิดปกติอยู่ดี

คำว่าตำหนิ ความหมายในการตีความมันกว้างเกินไป

เคอหงปิงเดาจุดผิดทาง จุดที่เขาให้ความสนใจยังคงอยู่ที่ผิวเคลือบ ตราประทับก้นภาชนะ และเนื้อดินปั้น ไม่ได้สังเกตไปที่หูแจกันเลย

แน่นอนว่า รอยร้าวที่ปรากฏบนหูข้างนั้นมันเล็กละเอียดเกินไปจริง ๆ หากไม่ใช่คนที่เฝ้าสังเกตแจกันสองหูใบนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หรือไม่ใช่คนที่มีสายตาสังเกตเป็นเลิศ คนทั่วไปย่อมมองออกได้ยากยิ่ง

"ไม่เห็นมีอะไรนี่! หรือว่า นี่จะเป็นของปลอม?"

เคอหงปิงขมวดคิ้วพลางหันมามองผมอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ"

ผมรีบยื่นมือไปหยิบแว่นขยายส่งให้เคอหงปิง พร้อมกับชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่มีรอยร้าว

"คุณเคอครับ ท่านลองใช้แว่นขยายส่องดูตรงจุดนี้ดูสิครับ"

เคอหงปิงรีบยกแว่นขยายขึ้นส่องดูทันที

"อ้าว มีรอยรานจริงด้วย ตำหนิที่คุณว่าคือตรงนี้เองรึ! ผมก็นึกว่าเป็นของปลอมเสียอีก! ถ้าเป็นของปลอมแล้วผมดูไม่ออก นั่นแหละถึงจะเรียกว่าตาถั่วจริง ๆ"

โธ่เอ๋ย! นี่ท่านก็ตาถั่วไปแล้วไม่ใช่หรือไง!

ผมบอกใบ้โต้ง ๆ ว่ามีตำหนิขนาดนี้แล้ว ท่านยังดูไม่ออกเลยว่ามีพิรุธตรงไหน

"รอยร้าวตรงนี้น่ะทำให้มูลค่าลดลงไปจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็ยังพอรับได้ รอยมันไม่ได้ใหญ่โตอะไร"

"คุณเคอครับ ท่านลองดูอีกที หูข้างนี้กับตัวแจกันหลัก มันยังมีความแตกต่างกันอยู่นิดหน่อยนะครับ"

ผมพูดพลางยื่นไฟฉายกระบอกหนึ่งส่งให้เขา

ที่จริงแล้ว เขาแทบไม่ต้องส่องดูด้วยซ้ำ ผมพูดเปิดประเด็นมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะไม่เข้าใจเชียวหรือว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

อย่างไรก็ตาม เคอหงปิงก็รับไฟฉายไปเปิดแล้วส่องตรงไปยังรอยร้าวนั้นตามสัญชาตญาณ