ตอนที่ 78 ซ่อมแซมแจกันสองหู

"โอ้ ผมนี่ตาถั่วจริง ๆ เชียว"

เคอหงปิงวางไฟฉายลง พลางรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง

"แจกันใบนี้เป็นของที่ผ่านการซ่อมมาจริง ๆ ด้วย หูข้างนี้เป็นของปลอม ส่วนอื่น ๆ เป็นของแท้หมด"

ผมรีบพยักหน้ารับแล้วยิ้มพูดว่า "ท่านสายตาเฉียบแหลมครับ"

"เฉียบแหลมอะไรกันล่ะ! ถ้าเธอไม่ทักขึ้นมา ฉันคงซื้อมันกลับบ้านไปแล้ว!"

"ถึงซื้อมันกลับบ้านไป ไม่ช้าก็เร็วท่านก็ต้องมองออกอยู่ดีครับ"

"นั่นไม่แน่หรอกนะ ของสะสมที่บ้านฉันมีตั้งเยอะแยะ ของหลายชิ้นซื้อกลับไปก็แค่วางทิ้งไว้ตรงนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งต่อไปจะได้ดูมันเมื่อไหร่!"

คำพูดนี้ช่างเป็นการอวดรวยแบบเนียน ๆ แท้ ๆ!

"คุณเคอครับ ถ้าจะว่าไปแล้ว หากไม่นับตำหนิจุดนี้ แจกันใบนี้โดยตัวมันเองก็ยังงดงามยิ่งนัก ไม่ทราบว่าท่านจะพิจารณารับกลับไปสะสมไหมครับ?"

เคอหงปิงจิ๊ปากเบา ๆ

"ถ้าเธอไม่บอกให้ฉันรู้เรื่องหูข้างนี้ ฉันคงรับไปจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอเธอทำให้ฉันรู้แล้ว มันก็รู้สึกทำใจยากอยู่นิดหน่อย"

จริงแท้ทีเดียว สำหรับนักสะสมตัวจริงแล้ว หลายคนมักมีนิสัยรักความสมบูรณ์แบบจนทนเห็นตำหนิไม่ได้

"เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผมจะถอดหูที่ต่อเพิ่มเข้าไปข้างนี้ออกให้เลย แล้วส่งมอบของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ท่าน เพียงแต่มันจะมีตำหนิแหว่งไปบ้าง ส่วนเรื่องราคาก็จะคิดในราคาของมีตำหนิให้ท่านครับ"

เคอหงปิงฟังแล้วพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า รู้สึกเหมือนยังมีอะไรบางอย่างที่ยังรับไม่ค่อยได้

"จู่ ๆ หายไปข้างหนึ่งแบบนี้ มันรู้สึกแปลกพิลึกเกินไปนะ"

"ความจริงแล้ว หูข้างนี้ทำขึ้นมาได้ประณีตมากครับ นักสะสมส่วนใหญ่ดูไม่ออกหรอก พวกเราเองก็ตอนตรวจเช็กสต็อกตามปกติ ก็น่าจะตรวจซ้ำไปหลายรอบแล้ว ถึงเพิ่งจะสังเกตรอยร้าวนี้ได้ แล้วถึงได้ยืนยันปัญหาของแจกันใบนี้ครับ"

ผมยกย่องสายตาของเคอหงปิงทางอ้อม ขณะเดียวกันก็เตือนสติเขาไปด้วยว่า หากซื้อแจกันใบนี้กลับไป คนอื่นก็มองไม่ออกหรอกว่าเป็นของจริงหรือของปลอม

เคอหงปิงพยักหน้าเล็กน้อย "แต่รอยคอนี้ มันก็ยังเห็นได้ชัดอยู่นะ"

อันที่จริงรอยแยกไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่เขาคงมองออกไปแล้ว

เพียงแต่ว่า พอเขารู้ว่ามีรอยแยกตรงนี้อยู่ มันก็เลยดูเด่นชัดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"เอาอย่างนี้ไหมครับ ถ้าท่านตัดสินใจจะเอา ผมจะเก็บหูข้างนี้ไว้ แล้วกลบรอยแยกนี้ให้แนบเนียน ชนิดที่ว่าไร้รอยต่อจนมองไม่ออกเลย ดีไหมครับ?"

"กลบไว้เหรอ? เธอจะกลบยังไง? การซ่อมเครื่องกระเบื้องมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะ!"

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินตรงไปหยิบกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่งมาจากเครื่องพิมพ์ที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหลังโต๊ะน้ำชา

จากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมาด้ามหนึ่ง แล้วเริ่มจรดวาดลงบนกระดาษขาวทันที

ปลายปากกาตวัดขีดเขียนบนกระดาษขาวจนเกิดเสียงสวบสาบ เพียงไม่กี่นาที แจกันสองหูใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ

รูปทรงแทบจะถอดแบบกันมาเป๊ะ ๆ อีกทั้งยังสมจริงอย่างยิ่ง

ภาพสเก็ตช์น่ะหรือ ผมน่ะจบตรงสายมาโดยเฉพาะเชียวนะ แถมยังมีพื้นฐานแน่นปึ้กมาตั้งแต่เด็กอีกด้วย

"โอ้โห!"

ยังไม่ทันที่ผมจะวาดเสร็จ เคอหงปิงก็อ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

"ประธานเหมย ฝีมือการวาดภาพของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย!"

ซูโม่ที่อยู่ด้านข้างก็ยืนดูจนตาค้างเช่นกัน แน่นอนว่าเธอเองก็คาดไม่ถึงว่าผมจะมีฝีมือด้านนี้ด้วย

ผมวาดแจกันสองหูขึ้นมาหนึ่งใบ จากนั้นก็ตวัดเส้นร่างวิธีปกปิดรอยตำหนิบริเวณหูทั้งสองข้างอย่างประณีต

"ซ้ายขวาสมมาตรกัน กลบไปพร้อมกันทั้งสองข้าง พอมองดูแบบนี้ก็จะไม่ขัดตาเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเผลอ ๆ จะยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตากว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เสียอีกครับ"

"เธอจะใช้วัสดุอะไร?"

"ทองคำครับ"

เคอหงปิงฟังแล้วพยักหน้าไม่หยุด "ดี! ฉันชักจะตั้งตารอเห็นชิ้นงานที่เสร็จสมบูรณ์แล้วสิ"

"ท่านยืนยันจะรับไว้ใช่ไหมครับ?"

"นั่นก็ต้องดูผลงานที่เธอทำออกมาก่อนล่ะนะ"

"นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้วครับ แต่เรื่องราคานี่..."

"เอาแบบนี้ ตกลงกันไว้ก่อนนะ ฉันจะดูแค่ผลงานสุดท้ายเท่านั้น ถ้าไม่ดีก็ไม่เอา แต่ถ้าออกมาดูดีโดดเด่น ฉันให้ห้าแสนแปดหมื่น ราคานี้เทียบกับของมีตำหนิแล้ว ก็นับว่าไม่น้อยแล้วใช่ไหมล่ะ?"

จริงแท้ทีเดียว หากเป็นแจกันสองหูที่ขาดหูไปข้างหนึ่ง ด้วยสภาพแบบนี้ ราคาคงไม่เกินสี่แสนอย่างแน่นอน

ทว่าห้าแสนแปดหมื่น แม้จะขาดทุนไปสองแสนเมื่อเทียบกับราคารับซื้อเจ็ดแสนแปดหมื่น แต่มันก็ยังดีกว่าขายไม่ออก

แน่นอนว่า ถ้าผมคิดจะทำ ก็ย่อมขายออกไปในฐานะของแท้ทั้งชิ้นได้ เหมือนกับตอนที่เคอหงปิงเพิ่งเห็นแจกันใบนี้เป็นครั้งแรก

ทว่า ผมไม่มีทางรู้ทั้งรู้ว่าเป็นของปลอมแล้วยังจะเอาไปหลอกขายอย่างเด็ดขาด

นี่คือกฎเหล็กของเหมยซี

"ตกลงครับ เอาตามนี้ ไว้ผมทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะนำไปส่งมอบให้ท่านถึงที่ด้วยตัวเองเลยครับ"

เคอหงปิงพยักหน้าตกลง จากนั้นก็นั่งดื่มชาต่ออีกสองสามจอก แล้วลุกไปเดินดูรอบโถงจัดแสดงหนึ่งรอบ พอพบว่าโบราณวัตถุทั้งหมดที่ตั้งโชว์อยู่ในร้านล้วนเป็นชิ้นที่เขาเคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น ก็อดส่ายหน้าแล้วขอตัวกลับไปไม่ได้

พอส่งเคอหงปิงเสร็จ ซูโม่ก็อดขมวดคิ้วมองผมไม่ได้

"ในจินหลิงไม่มีทางหาช่างฝีมือรุ่นเก่าที่ซ่อมเครื่องกระเบื้องได้แล้วนะคะ วิธีการที่คุณเพิ่งพูดไปเมื่อครู่คนทั่วไปทำไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าทำไม่ดี มีหวังได้ทำลายแจกันสองหูใบนี้พังไปด้วยแน่"

เสี่ยวอู่ได้ยินก็อดหัวเราะร่าไม่ได้

"เถ้าแก่เนี้ยซู เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เสี่ยวจิ่วเหยียเป็นใครกันล่ะ เขาเป็นถึงหลานชายของดอกเหมยเก้านิ้วเชียวนะ งานแค่นี้จะไปยากอะไรสำหรับเขา"

"อ้อ จริงด้วยสิ!"

ซูโม่ฟังแล้วดูเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้

ทว่า เธอยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้จริง ๆ

แม้ว่าซูโม่จะเคยได้ยินเรื่องของเหมยซีมาจากซูซีถิงบ้างแล้ว แต่คนที่ยังไม่เคยเห็นกับตา ย่อมไม่มีทางเข้าใจได้อย่างแน่นอนว่าอะไรคือของเหมยซี

เพราะหากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ก็ไม่มีทางสัมผัสและเข้าใจมันได้อย่างแท้จริง

แต่ก็ไม่เป็นไร อีกหน่อยเธอจะค่อย ๆ เข้าใจไปเอง

ผมไปซื้อเครื่องมือที่จำเป็นกลับมาจากร้านขายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ ส่วนใหญ่เป็นพวกเครื่องมือไฟฟ้าขนาดเล็ก

ส่วนเครื่องมือดั้งเดิมอื่น ๆ ของช่างทำของเก่า ผมมีครบอยู่แล้ว ทั้งหมดล้วนนำติดตัวมาจากเหมยซี

นอกจากนี้ ผมยังใช้เงินสองพันหยวนไปรับซื้อเครื่องประดับทองคำคู่หนึ่งในยุคปลายชิงถึงต้นสาธารณรัฐมาจากร้านขายของเก่าบนถนนของเก่าอีกด้วย

เครื่องประดับทองคำชิ้นนี้ธรรมดามาก เป็นกำไลข้อเท้าสำหรับเด็กสวมใส่ ด้านบนยังมีกุญแจอายุวัฒนะอันเล็ก ๆ แขวนอยู่

ตัวกำไลเส้นเล็กและแบนมาก ไม่มีลวดลายอะไรมากมาย

ยิ่งไปกว่านั้น บนผิวของมันยังมีร่องรอยการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันจนกลายเป็นสีเทาจาง ๆ เล็กน้อย

แต่นั่นไม่เป็นไรเลย ผมถูกใจมันก็ตรงร่องรอยแห่งกาลเวลาที่เด่นชัดนี้นี่แหละ

ผมนำแจกันสองหูกลับมาที่ลานบ้านชานเมืองที่ผมกับเสี่ยวอู่อาศัยอยู่ เพราะต้องใช้เครื่องมือไฟฟ้า การทำที่ร้านซูกู่หย่าจี๋จึงไม่สะดวกนัก

ขืนให้คนอื่นได้ยินเสียงว่ากำลังซ่อมอะไรอยู่ในร้าน คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ร้านขายโบราณวัตถุ ต่อให้มีของปลอมอยู่ ก็ต้องพยายามตัดขาดความเกี่ยวข้องกับของปลอมให้ได้มากที่สุด

จะไปส่งเสียงเอะอะโครมครามขึ้นในร้านได้อย่างไรกัน!

ผมนำแจกันสองหูลงไปแช่ในอ่างน้ำขนาดใหญ่ จากนั้นจึงใช้เครื่องตัดขนาดจิ๋วแบบกันน้ำกรีดร่องแคบ ๆ ไปตามแนวหูแจกันทั้งสองข้าง

การกรีดร่องนี้ต้องใช้ความประณีตพิถีพิถันเป็นอย่างยิ่ง หากพลั้งมือไปแค่นิดเดียว หูทั้งสองข้างอาจถูกตัดหลุดออกมาได้

หูแจกันจะหลุดไม่ได้ ต้องให้ติดกันไว้

ยิ่งไปกว่านั้น ร่องนี้จะต้องอยู่บนตัวแจกันครึ่งหนึ่ง และอยู่บนหูแจกันอีกครึ่งหนึ่ง

บนตัวแจกันยังพอทำเนา เพราะพื้นผิวค่อนข้างเรียบกว่า

ทว่าบนส่วนหูแจกันนั้นยากกว่ามาก เนื่องจากตัวหูแจกันเองเป็นรูปนกสาลิกาที่มีความขรุขระโค้งเว้าไม่สม่ำเสมอ

แต่นั่นสำหรับผมแล้วเป็นเพียงเรื่องกล้วย ๆ

ผมเริ่มจากกรีดร่องครึ่งหนึ่งบนตัวแจกันให้เสร็จก่อน จากนั้นจึงใช้ปากกาแกะสลักไฟฟ้าสำหรับแกะเครื่องหยกค่อย ๆ เจียรร่องเว้าอีกครึ่งหนึ่งบนส่วนหูแจกัน

การเจียรร่องเว้าเป็นงานที่ต้องอาศัยความอดทนเป็นเลิศ เพราะเครื่องกระเบื้องเทียบกับเครื่องหยกไม่ได้ มันเปราะบางกว่ามาก พลั้งมือเพียงนิดเดียวก็อาจเจียรจนแตกบิ่นได้ทันที

ถ้าเป็นเช่นนั้น เครื่องกระเบื้องชิ้นนี้ก็พังยับเยิน

ดังนั้นจึงต้องค่อย ๆ เจียรทีละนิดอย่างระมัดระวังรอบคอบ เป็นงานที่เผาผลาญความอดทนอย่างยิ่ง

ทว่าความอดทนนั้น คือคุณสมบัติพื้นฐานที่ช่างทำของเก่าทุกคนจำต้องมี