ตอนที่ 79 ขอแค่สวยงาม

การซ่อมแซมแจกันสองหูอันที่จริงไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย อย่างน้อยก็สำหรับผม

ความจริงแล้ว จะเรียกว่าซ่อมแซมก็ไม่เชิง

ถ้าจะพูดให้ตรงจุดกว่านั้น ควรเรียกว่าเป็นการตกแต่งใหม่เสียมากกว่า

กรรมวิธีไม่ได้ซับซ้อนเกินไปนัก เพียงแต่ต้องใช้เวลาเปลืองอยู่บ้าง

จำเป็นต้องค่อยๆ ขัดแต่งร่องบุ๋มทีละนิดอย่างช้าๆ

อันที่จริงผมก็ไม่ได้รีบร้อนจะจัดการแจกันสองหูใบนี้ให้เสร็จโดยเร็ว ต่อให้ทำเสร็จในสองสามวัน ผมก็ไม่มีทางนำไปส่งให้เคอหงปิงทันทีอยู่ดี

เพราะถ้าเร็วเกินไปและง่ายดายเกินไป มันจะดูไร้ราคา

คนอื่นจะรู้สึกว่าคุณหาเงินได้ง่ายเกินไป ครั้งต่อไปเวลาทำธุรกิจด้วยก็จะไม่ยอมคุยราคาดีๆ แบบนี้อีก

ดังนั้นผมจึงไม่รีบ กลางวันก็เฝ้าร้านอยู่ที่ซูกู่หย่าจี๋

พอกลางคืนกลับมา ค่อยมาจัดการทีละเล็กละน้อย

เป็นแบบนี้อยู่ราวหนึ่งสัปดาห์ ผมถึงค่อยโทรศัพท์หาเคอหงปิง บอกว่าแจกันสองหูเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เคอหงปิงให้ที่อยู่มาแห่งหนึ่ง บอกให้ผมนำไปส่งให้

ผมนั่งแท็กซี่ไปบ้านของเคอหงปิงคนเดียว

สิ่งที่ทำให้ผมคาดไม่ถึงก็คือ บ้านของเคอหงปิงกลับอยู่ในชุมชนเก่าแก่แห่งหนึ่ง

ถ้าพูดให้เกินจริงไปหน่อย ที่นี่แทบจะเป็นหนึ่งในสลัมไม่กี่แห่งของจินหลิงเลยทีเดียว

นึกไม่ถึงเลยว่า นักสะสมรายใหญ่จะพักอาศัยอยู่ในสถานที่แบบนี้!

แต่เมื่อผมเดินเข้าไปข้างใน ถึงได้รู้ว่าตัวเองช่างมีโลกทัศน์คับแคบนัก

ตึกแถวทรงกระบอกสร้างด้วยอิฐสีแดง ดูแล้วน่าจะเป็นผลงานในยุคทศวรรษ 1970 ของศตวรรษก่อน

สูงสี่ชั้น แต่ละชั้นมีสี่ห้อง มีทางเดินตรงยาวตลอดแนว

แต่ห้องแต่ละห้องล้วนไม่ใหญ่ เป็นห้องนอนเล็กสองห้อง พื้นที่น่าจะราวหกสิบเจ็ดสิบตารางเมตรเท่านั้น

ชุมชนแห่งนี้ความจริงก็ไม่ได้ใหญ่อะไร ตึกแถวแบบนี้มองปราดเดียวก็เห็นว่าเหลืออยู่แค่เจ็ดแปดตึกเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมตกตะลึงก็คือ บ้านของเคอหงปิงกลับเป็นตึกนี้ทั้งตึก

ทั้งสี่ชั้น ล้วนเป็นของครอบครัวเขาทั้งหมด

ผมมองจนลูกตาแทบจะถลนออกมา ยืนอยู่ด้านนอกลานชั้นหนึ่งพลางแหงนมองตึกสี่ชั้นที่ติดลูกกรงเหล็กดัดแน่นหนา

"คุณเคอ ตึกนี้มีราคามหาศาลเลยนะครับเนี่ย!"

"บ้านเก่าๆ จะมีราคาอะไรกัน นอกเสียจากจะถูกเวนคืนรื้อถอน"

เคอหงปิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"แต่ว่านะ ถ้าที่นี่ถูกรื้อไป ฉันจะไปหาสถานที่กว้างขวางดีๆ แบบนี้มาวางของเก่าของฉันได้จากที่ไหนกัน! เพราะงั้นเมื่อปีก่อนมีคนมาคุยเรื่องเวนคืนกับฉัน ฉันเลยปฏิเสธไปหมด ข้อแม้ของฉันพวกนั้นให้ไม่ได้หรอก"

"คุณมีข้อแม้อะไรหรือครับ?"

"ให้ที่ดินในเขตตัวเมืองกับฉันสักแปลงไว้เปิดพิพิธภัณฑ์ จัดแสดงของสะสมของฉัน"

"โธ่ ข้อแม้ของคุณแบบนี้คนอื่นเขาให้ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละครับ"

ในใจผมคิดว่านี่คุณเรียกร้องราคาสูงลิบลิ่วเกินไปแล้ว

แต่ก็นั่นแหละ ความปรารถนาของนักสะสมรายใหญ่จำนวนมากก็คือการได้เปิดพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของตัวเองเพื่อจัดแสดงของสะสมเหล่านั้น

"มาเถอะ เอาแจกันสองหูใบนั้นออกมาให้ฉันดูหน่อย"

เคอหงปิงรินชาให้ผมถ้วยหนึ่ง จากนั้นทั้งสองคนก็นั่งดูโบราณวัตถุอยู่ตรงลานด้านหน้าชั้นหนึ่ง

ผมเปิดกล่องผ้าไหม นำแจกันสองหูออกมาวางลงตรงหน้าเคอหงปิง

เพียงแค่แวบแรก เคอหงปิงก็ถึงกับส่งเสียง "โอ้โฮ" ออกมา

"สวยงามจริงๆ!"

แวบแรกต้องให้ความรู้สึกสวยงามก่อน ถึงจะกระตุ้นความปรารถนาอยากครอบครองของผู้คนขึ้นมาได้

แสดงว่าความเหนื่อยยากตลอดหลายวันมานี้ของผมไม่สูญเปล่า

หูเดิมของแจกันสองหูก็ยังคงเป็นหูเดิม ไม่มีความเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่แตกต่างไปคือ บริเวณรอบโคนหูทั้งสองข้างที่เชื่อมติดกับตัวแจกัน ถูกผมฝังแถบประดับทองคำล้อมไว้รอบหนึ่ง

แถบประดับทองคำนี้กว้างราวสามสี่มิลลิเมตร ปกปิดร่องบุ๋มนั้นไว้อย่างมิดชิด จนมองไม่เห็นร่องรอยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคือ ถึงแม้แถบทองคำนี้จะถูกผมตีแผ่ออกเล็กน้อย

แต่บนผิวของมันยังคงรักษาคราบออกซิเดชันอันเก่าแก่เอาไว้บางส่วน พอมองดูแล้ว จึงเหมือนกับว่าแจกันสองหูใบนี้ถูกซ่อมแซมด้วยวิธีนี้มานานหลายร้อยปีแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"โอ้โฮ! ผู้จัดการเหมย แจกันใบนี้ของคุณไม่เพียงแต่ทำออกมาได้งดงาม แต่ที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคือแม้แต่งานทำให้ดูเก่าก็ยังทำได้งดงามถึงเพียงนี้! ฝีมือระดับนี้ สมัยนี้หาดูได้ยากมากแล้วนะ!"

เคอหงปิงอดที่จะเอ่ยปากชื่นชมไม่ได้

"ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว แจกันใบนี้ฉันต้องเก็บไว้แน่นอน"

"ห้าแสนแปดหมื่น คุณคงไม่ขาดทุนหรอกครับ"

"ขาดทุนหรือไม่ฉันไม่สนใจ ขอแค่สวยงามก็พอ แต่ว่านะ ด้วยฝีมือระดับนี้ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าขาดทุนอะไรเลย ไม่ทราบว่าผู้จัดการเหมยไปหาใครมาทำให้หรือ?"

อันที่จริงผมไม่อยากตอบคำถามนี้สักเท่าไร ผมไม่อยากเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของตัวเองเลยจริงๆ

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาแล้ว ผมก็จำต้องพูดออกไป

บางคนอาจจะแย้งขึ้นมาว่า ทำไมไม่แต่งเรื่องโกหกกลบเกลื่อนไปล่ะ

อันที่จริง ผมก็เคยคิดจะพูดส่งเดชไปว่าไปหาช่างฝีมือเฒ่าจากที่ไหนสักแห่งมาซ่อมให้เหมือนกัน

แต่พอลองคิดดูอีกที แจกันสองหูใบนี้ซ่อมออกมาได้ดีขนาดนี้ ถ้าเกิดเคอหงปิงถามขึ้นมาว่าคือใคร แล้วเขาเองก็มีเครื่องกระเบื้องสักชิ้นอยากจะวานให้ช่วยซ่อมให้หน่อย

ถึงตอนนั้นผมมิต้องตกที่นั่งลำบากหรอกหรือ

ดังนั้น พูดความจริงอย่างตรงไปตรงมาเสียดีกว่า!

"ไม่ได้หาใครหรอกครับ นี่เป็นฝีมือของผมเอง"

"เธอเนี่ยนะ? เธอมีฝีมือด้านนี้ด้วยหรือ?"

เคอหงปิงมองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจเต็มเปี่ยม

"คุณเคอครับ เรียนตามตรง ผมเคยเรียนงานฝีมือมาบ้างไม่กี่ปี ก่อนหน้านี้ภาพวาดของผมคุณก็เคยเห็นแล้ว ผมชอบลงมือทำโน่นทำนี่มาตั้งแต่เด็กน่ะครับ"

เคอหงปิงอดที่จะพยักหน้าตามไม่ได้

"คนหนุ่มนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ แค่อาศัยฝีมือซ่อมเครื่องกระเบื้องวิชานี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ตัวเองร่ำรวยได้แล้ว"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ยุคนี้สมัยนี้ใครเขาจะเอาเครื่องกระเบื้องออกมาซ่อมกัน ถ้าพังก็แค่ทิ้งไปเท่านั้นเอง"

"ฉันหมายถึงโบราณวัตถุ โบราณวัตถุพังแล้วใครเขาจะทิ้งกันล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือของเธอประณีตถึงเพียงนี้ ซ่อมของมีตำหนิให้ดูเหมือนสมบูรณ์ได้ ไปหาเครื่องกระเบื้องที่มีตำหนิมาสักสองสามชิ้น ซ่อมเสร็จแล้วค่อยเอาไปขาย นั่นมิใช่ทำเงินก้อนโตหรอกหรือ!"

พอได้ยินคำนี้ ผมก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

"โอ้ คุณเคออย่าเข้าใจผิดนะครับ! ซูกู่หย่าจี๋ของเราค้าขายอย่างซื่อตรง ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้นเด็ดขาด แจกันสองหูใบนี้ มีตำหนิหรือสมบูรณ์ เราก็แจ้งให้คุณทราบอย่างชัดเจนด้วยตัวเองตั้งแต่แรกแล้ว ไม่เคยคิดจะปิดบังซ่อนเร้นเลยนะครับ!"

พอเห็นผมจริงจังขึ้นมา เคอหงปิงก็อดหัวเราะหึๆ ออกมาไม่ได้

"ผู้จัดการเหมย คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป ผมก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยอย่างนั้นเอง ซูกู่หย่าจี๋ของคุณนั้นผมไว้วางใจอยู่แล้ว อันที่จริงทั้งวงการสะสมของเก่าแห่งจินหลิงต่างก็รู้ดีกันทั้งนั้น เมื่อสิบกว่าปีก่อน ผู้เฒ่าซูเคยลั่นวาจาไว้ว่า ซูกู่หย่าจี๋ไม่รับของเพิ่งขุด ไม่รับของปลอม เรื่องนี้ใครบ้างจะไม่รู้ล่ะ?"

นี่แหละคือเหตุผลที่ผมไม่อยากเปิดเผยวิชาทำให้ดูเก่าของตัวเองสักเท่าไร!

เพราะมันมักจะทำให้คนพลอยคิดเชื่อมโยงไปว่า โบราณวัตถุที่คุณขายนั้นผ่านการทำให้ดูเก่ามาหรือไม่!

ดังนั้น ในภายภาคหน้า เรื่องพรรค์นี้ผมทำให้น้อยลงหน่อยคงจะดีกว่า

ทว่า ผมกลับจับความรู้สึกบางอย่างที่ต่างออกไปได้จากคำพูดของเคอหงปิง

ตั้งแต่ผมก้าวเข้าประตูมาจนถึงตอนนี้ เคอหงปิงเรียกผมว่า 'เธอ' มาโดยตลอด แต่เมื่อครู่นี้เขากลับเปลี่ยนมาเรียกผมว่า 'คุณ'

แม้จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่มันสะท้อนให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงในมุมมองที่เขามีต่อตัวผม

พูดตามตรง แม้ว่าวงการสะสมของเก่าจะอาศัยสายตาของแต่ละคนเป็นหลัก แต่ก็กลัวคนอื่นเข้าใจผิดเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านค้าโบราณวัตถุที่เปิดประตูทำการค้าอย่างพวกเรา ก็ยิ่งต้องระมัดระวังรอบคอบเป็นพิเศษ

จากนั้นผมกับเคอหงปิงก็เซ็นสัญญาซื้อขายตามแบบฟอร์มมาตรฐาน ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ร้านโบราณวัตถุจะทำกันก็ต่อเมื่อมีการซื้อขายของชิ้นใหญ่เท่านั้น

แน่นอนว่า ร้านโบราณวัตถุที่มีขนาดต่างกัน ย่อมมีนิยามของคำว่าของชิ้นใหญ่ ชิ้นกลาง และชิ้นเล็กที่แตกต่างกันไปด้วย

แต่ก็อย่างที่กล่าวไปข้างต้น การซื้อขายโบราณวัตถุส่วนใหญ่ล้วนมีมูลค่าต่ำกว่าหนึ่งแสนทั้งนั้น

หรือแม้แต่พ่อค้าโบราณวัตถุรายย่อยจำนวนมาก ตลอดทั้งชีวิตก็ไม่เคยปล่อยโบราณวัตถุที่มีราคาเกินหนึ่งแสนได้เลยสักกี่ชิ้น

อย่าหาว่าไม่เชื่อเชียว สิ่งที่ผมพูดนี้ไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเรื่องสัญญานั้น อันที่จริงร้านโบราณวัตถุจำนวนมากก็ไม่ได้เซ็นกัน จะเซ็นก็ต่อเมื่อเป็นของชิ้นใหญ่เป็นพิเศษ หรือไม่ก็ฝ่ายผู้ซื้อมีข้อเรียกร้องเท่านั้น

ประการแรกคือไม่จำเป็นต้องยุ่งยาก ประการที่สองคือเลี่ยงภาษี ประการที่สามคือลูกค้าเองก็ไม่อยากเซ็น โบราณวัตถุส่วนใหญ่ล้วนเป็นการยื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินรับของกันทั้งนั้น

และคนจำนวนมากที่ซื้อขายโบราณวัตถุก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องด้วย

อีกทั้ง วงการโบราณวัตถุนั้นมีความพิเศษ การเซ็นสัญญาไม่มีความหมายอะไรเลย

เพราะเมื่อพ้นประตูร้านไปแล้วก็จะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น

โดยทั่วไปพวกที่เรียกร้องให้เซ็นสัญญาล้วนเป็นบริษัทหรือหน่วยงานองค์กร ที่ซื้อกลับไปแล้วยังต้องนำไปเบิกเงิน

ส่วนบุคคลธรรมดานั้นน้อยนักที่จะเซ็นสัญญากัน

ทว่าเคอหงปิงมีนิสัยแปลกอยู่อย่างหนึ่ง หากเป็นของที่มีมูลค่าเกินหนึ่งแสนขึ้นไป เขาจะต้องขอเซ็นสัญญาทุกครั้ง

เพราะอะไรน่ะหรือ?

อันที่จริงก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักสะสมรายใหญ่จำนวนมากมักจะเรียกร้องให้เซ็นสัญญา ก็เพื่อพิสูจน์ว่าที่มาของโบราณวัตถุนั้นไม่ได้ผิดกฎหมายนั่นเอง