ตอนที่ 80 ห้องจัดแสดงค่าวิชา

การเซ็นสัญญายังมีข้อดีอีกอย่าง นั่นคือไม่ต้องยื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินสดรับของทันที

โบราณวัตถุชิ้นใหญ่ราคาหลายแสน หรือกระทั่งหลายล้านหลายสิบล้าน การจ่ายเงินทันทีตรงนั้นเป็นเรื่องยุ่งยากมาก

แต่พอเซ็นสัญญาแล้วก็เท่ากับยืนยันการรับมอบโบราณวัตถุ จากนั้นค่อยชำระเงินตามที่ตกลงกันไว้ สะดวกสบายกว่ากันเยอะ

แน่นอนว่าวิธีนี้ใช้ได้เฉพาะกับคนคุ้นเคย หรือบริษัทห้างร้านที่มีตัวตนจริงเท่านั้น

คนแปลกหน้าย่อมใช้ไม่ได้

เมื่อผมกับเคอหงปิงเซ็นสัญญาเสร็จ พรุ่งนี้เขาว่างเมื่อไหร่ค่อยโอนเงินเข้าบัญชีของซูกู่หย่าจี๋ก็เรียบร้อย

ผมดื่มชาไปหนึ่งถ้วย แล้วเตรียมตัวลุกขึ้นกลับ

ทว่าเคอหงปิงกลับรั้งผมไว้เสียก่อน

"ผู้จัดการเหมย คุณมาได้จังหวะพอดีเลย เดี๋ยวจะมีคนเอาโบราณวัตถุชิ้นหนึ่งมาส่ง คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับ"

พอได้ยินเรื่องนี้ ผมก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

"คุณเคอครับ แบบนี้คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ผมเองก็เปิดร้านโบราณวัตถุเหมือนกัน ตามธรรมเนียมวงการแล้ว เวลาคนในวงการเดียวกันขายของ ผมไม่ควรออกความเห็นน่ะครับ"

"วางใจเถอะครับ อีกฝ่ายไม่ได้เปิดร้านโบราณวัตถุ ไม่ใช่คนในวงการเดียวกับคุณหรอก อีกอย่าง ต่อให้เป็นคนในวงการเดียวกัน ผมว่าจ้างคุณชั่วคราวให้มาเป็นผู้ประเมินของผมสักครั้งก็ไม่น่ามีปัญหาใช่ไหมล่ะครับ"

เคอหงปิงพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าผมไม่ตกลงก็คงไม่ได้จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นถึงลูกค้ารายใหญ่เชียวนะ ในวงการโบราณวัตถุมีใครบ้างไม่อยากคว้าตัวเขาไว้!

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมจะช่วยดูให้ แต่สายตาผมเทียบกับคุณไม่ได้หรอกนะ การตัดสินใจขั้นสุดท้ายคงต้องให้คุณเป็นคนชี้ขาดเองครับ"

ผมพูดอย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น ความหมายคือถ้าผมดูไม่ออกก็อย่ามาโทษกันนะ

เคอหงปิงโบกมือพลางหัวเราะ "สายตาของผู้จัดการเหมยเป็นอย่างไรผมยังไม่กล้าสรุปหรอกครับ แต่สายตาของผมนี่ผมรู้ดี อย่าเห็นว่าผมสะสมไว้เยอะนะครับ ไอ้ที่ตาถั่วซื้อมาก็เต็มห้องเหมือนกัน ไม่เชื่อผมพาไปชมดูไหมล่ะ"

ผมได้ยินแล้วก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง คนอื่นมีแต่จะพาไปชมของดีๆ แต่หมอนี่กลับชวนผมไปดูของตาถั่วเนี่ยนะ

ตึกทรงยาวหลังนี้มีทั้งหมดสี่ชั้น ตามคำบอกเล่าของเคอหงปิง

ไล่จากบนลงล่าง ชั้นสี่คืองานเขียนอักษรและภาพวาด ชั้นสามคือเครื่องโลหะและหินจารึก ชั้นสองคือเครื่องกระเบื้อง

ส่วนชั้นหนึ่งนี้คือห้องโถงรับแขก บวกกับของสะสมเบ็ดเตล็ด และยังมีห้องเก็บค่าวิชาอีกหนึ่งห้อง

ค่าวิชาเต็มห้อง ได้ยินแบบนี้ทำเอาผมอยากรู้อยากเห็นจนทนไม่ไหว

ทว่าสิ่งที่เขาพูดก็ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

ในห้องนั้นมีชั้นวางโบราณวัตถุตั้งเรียงรายทั้งสี่ด้าน และวางโบราณวัตถุนานาชนิดไว้เกือบร้อยชิ้นจริงๆ

"นี่คือค่าวิชาที่ผมจ่ายไปตลอดสามสิบเจ็ดปีในการสะสมครับ ความจริงยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะ สมัยก่อนของปลอมที่ผมซื้อมา พอรู้ความจริงทีหลังผมก็ทุบทิ้งไปหมดแล้ว ตอนนั้นใจร้อน ทิฐิสูง ก็หน้าแตกง่าย พอนานวันเข้าจิตใจก็ค่อยๆ สงบลง เล่นของสะสมน่ะนะ มีใครบ้างจะไม่เคยได้ของปลอม ต่อมาผมพบว่าของปลอมพวกนี้ก็น่าสนใจดี ทุบทิ้งก็น่าเสียดาย สู้เก็บเอาไว้อย่างละชิ้นไว้ดูเล่นดีกว่า พอดูบ่อยๆ เข้า ไม่แน่ว่าสายตาตัวเองอาจจะพัฒนาตามไปด้วยก็ได้"

ความจริงแล้วเรื่องสายตาในการดูของนั้น เมื่อถึงระดับหนึ่งมันจะไม่พัฒนาขึ้นอีก เพราะขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ล้วนๆ

แน่นอนว่าเรื่องนี้ผมไม่พูดออกไปหรอก

ผมเดินดูรอบๆ ห้องจัดแสดงค่าวิชาขนาดย่อมแห่งนี้ พูดตามตรง ก็นับว่าได้เปิดหูเปิดตาอยู่เหมือนกัน

การจะได้เห็นของปลอมมากมายขนาดนี้พร้อมกันในคราวเดียว เป็นเรื่องที่หาดูได้ยากจริงๆ

โบราณวัตถุเหล่านี้ บางชิ้นสำหรับผมแล้วมองแวบเดียวก็รู้ว่าปลอม แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องเพ่งดูซ้ำอีกรอบสองรอบ

และยังมีส่วนน้อยอีกนิดหน่อย ที่ถ้าผมยืนอยู่ตรงนี้โดยไม่ได้หยิบขึ้นมาจับดู ก็ไม่สามารถฟันธงได้อย่างสมบูรณ์

ผมเดินวนดูรอบหนึ่ง ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าของเต็มห้องขนาดนี้ เคอหงปิงต้องจ่ายค่าวิชาไปเท่าไหร่กันแน่นะ!

ทันใดนั้น เครื่องกระเบื้องชิ้นหนึ่งบนชั้นที่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษก็ดึงดูดสายตาของผมเข้า

มันเป็นของชิ้นเล็กมาก จอกมุมป้านทรงสี่เหลี่ยมเตาเกอ (เตาเผาเลื่องชื่อแห่งยุคซ่ง)

ภายใต้แสงสปอตไลต์อันเจิดจ้าบนเพดาน ผิวเคลือบนั้นส่องประกายระยิบระยับ

แสงไฟในห้องนี้ไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากนัก เพราะอย่างไรเสียก็เป็นของปลอมทั้งหมด ขอแค่ให้มองเห็นชัดเจนก็พอ ไม่จำเป็นต้องถนอมโบราณวัตถุ แสงไฟจึงค่อนข้างสว่างจ้า

ผมเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาทันที

"เตาเกอชิ้นนี้ซื้อมาหลายปีแล้วครับ ตอนนั้นคิดว่าสภาพดูดีทีเดียว ใครจะไปรู้ว่าเป็นของปลอม เอาไปให้ผู้เชี่ยวชาญดูตั้งหลายคน ทุกคนต่างก็บอกว่าแสงประกายเจิดจ้าเกินไป ของเมื่อหนึ่งพันปีก่อนไม่มีทางสว่างวาบขนาดนี้หรอก"

เคอหงปิงเห็นผมหยิบจอกมุมป้านขึ้นมา จึงเอ่ยอธิบายตามน้ำ ราวกับเป็นผู้บรรยายประจำพิพิธภัณฑ์จริงๆ

อาจเป็นเพราะทั้งห้องล้วนเป็นของปลอม โบราณวัตถุทุกชิ้นจึงถูกวางไว้บนชั้นวางโบราณวัตถุแบบเปิดโล่งทั้งหมด

ไม่ได้ใช้ตู้กระจกครอบไว้เหมือนพิพิธภัณฑ์จริงๆ

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เราได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไร้โฆษณาแล้ว

ดังนั้น บนจอกใบนี้จึงมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่เล็กน้อย

เดาว่าคงไม่มีใครหยิบมันขึ้นมาดูนานแล้วเหมือนกัน

แม้ข้างบนจะมีฝุ่นอยู่บ้าง ทว่าใต้แสงไฟก็ยังคงส่องประกายวิบวับ มิน่าล่ะผู้เชี่ยวชาญถึงบอกว่าเป็นของปลอม

แต่ผมกลับพบว่าจอกใบนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ผมยื่นมือไปลูบฝุ่นนั้น ทว่ากลับไม่มีสัมผัสเนียนลื่นแบบที่เครื่องกระเบื้องควรมี

ตรงกันข้าม มันกลับรู้สึกฝืดมืออยู่บ้าง

นี่แปลกมาก เครื่องกระเบื้องไม่ว่าจะเป็นของแท้หรือของปลอม ผิวเคลือบก็ควรจะเรียบลื่นสิ

พอนิ้วปาดเบาๆ ฝุ่นก็ควรจะถูกกวาดรวมกันเป็นก้อน และตรงรอยที่ปาดผ่านก็ควรจะสะอาดเกลี้ยงเกลาถึงจะถูก

ทว่าพอนิ้วผมปาดไป กลับไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้น

พอผมหันไปจะพูดกับเคอหงปิง คนก็เดินออกไปเสียแล้ว

เพราะมีคนมาที่หน้าประตูเรือน

"คุณเคออยู่ไหมครับ"

ผมรีบวางจอกลง แล้วเดินตามออกไปเช่นกัน

ชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินเข้ามา ในอ้อมแขนกอดกล่องผ้าต่วนใบใหญ่ไว้กล่องหนึ่ง

นี่ต้องเป็นคนที่นำโบราณวัตถุมาส่งอย่างที่เคอหงปิงว่าไว้แน่นอน

"เสี่ยวหลี่ใช่ไหม เข้ามานั่งสิ"

เคอหงปิงเอ่ยพลางเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้ามา พวกเราทั้งสามคนนั่งลงหน้าโต๊ะน้ำชา

"เธอรู้ช่องทางติดต่อฉันได้ยังไง เธอก็อยู่ในวงการโบราณวัตถุเหมือนกันเหรอ"

เคอหงปิงรินชาให้เสี่ยวหลี่พลางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ

"ผมไม่ได้ทำอาชีพเกี่ยวกับโบราณวัตถุครับ แล้วก็ไม่รู้เรื่องวงการนี้ด้วย เคยเอาเครื่องกระเบื้องชิ้นนี้ไปขายที่ร้านของเก่า แต่เขาให้ราคาต่ำเกินไป ได้ยินคนบอกว่าสู้เอามาขายให้คุณไม่ได้ คุณให้ราคาจริงใจกว่าร้านของเก่าเยอะครับ"

คำพูดนี้ทำเอาเคอหงปิงฟังแล้วอดที่จะรู้สึกยินดีไม่ได้

"มันแน่อยู่แล้ว ร้านของเก่าพวกนั้นยังไงก็ต้องหากำไร"

"ใช่ครับ คนอื่นก็พูดแบบนี้เหมือนกัน ญาติผมคนหนึ่งบอกว่าเพื่อนของเขาเคยขายโบราณวัตถุให้คุณ มีเบอร์ติดต่อของคุณ ผมก็เลยขอมา แล้วเมื่อวานก็โทรหาคุณนั่นแหละครับ"

"ชื่ออะไรล่ะ"

"ชื่ออะไรผมไม่รู้จริงๆ ครับ"

เคอหงปิงพยักหน้า "คนขายโบราณวัตถุให้ฉันมีเยอะแยะ ต่อให้เธอบอกชื่อมา ฉันก็อาจจำไม่ได้อยู่ดี ส่วนใหญ่ก็ซื้อขายกันแค่ครั้งเดียวทั้งนั้น มาเถอะ เอาของของเธอออกมาดูหน่อย"

เสี่ยวหลี่เปิดกล่องผ้าต่วนของตนออกอย่างสบายๆ แจกันอวี้หูชุนชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่ด้านใน

"โอ้โห เป็นงานเตาหลวงเสียด้วย!"

เคอหงปิงเห็นแวบแรกก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้

เพราะบนแจกันใบนั้นวาดลวดลายมังกรห้าเล็บซึ่งโดยทั่วไปจะมีเฉพาะในเตาหลวงเท่านั้น

ในขณะที่เคอหงปิงกำลังตื่นตะลึง ผมเองก็แทบจะร้องอุทานออกมาเช่นกัน

เมืองจินหลิงนี่มันจะแคบเกินไปแล้วมั้ง!

เพิ่งผ่านมานานเท่าไรกันเนี่ย ได้เจอกันอีกแล้ว!

คุณเดาไม่ผิดหรอก สิ่งที่วางอยู่ในกล่องผ้าต่วนก็คือแจกันอวี้หูชุนลายมังกรเมฆาเคลือบแดงใต้เคลือบเตาหลวงยุคชิงยงเจิ้นใบนั้น

ผมแทบไม่ต้องหยิบขึ้นมาดูเพื่อยืนยันด้วยซ้ำ

เพราะเศษกระดาษม้วนเส้นเล็กๆ ในกล่องผ้าต่วนที่ตกแต่งราวกับกล่องของขวัญ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นชิ้นนั้น

เป็นไปตามคาด พอเคอหงปิงใช้สองมือยกแจกันขึ้นมา ก็อดตกใจไม่ได้

"ด้านล่างเคยตอกหมุดซ่อมมานี่!"

"ใช่ครับ ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ ร้านของเก่าถึงกดราคาผมสุดชีวิต ผมเคยถามมาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะมีรอยตอกหมุดซ่อมนี้ แจกันใบนี้มีมูลค่าเป็นสิบล้านเลยนะครับ!"

เคอหงปิงได้ยินดังนั้นก็อดพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้

"งานเตาหลวงเคลือบแดงใต้เคลือบยุคยงเจิ้น ถ้าเป็นของสภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิ ก็มีค่าหลักสิบล้านได้จริงๆ นั่นแหละ"