ตอนที่ 81 แผนเดิมๆ

เคอหงปิงถือแจกันอวี้หูชุนใบนั้นขึ้นมาศึกษารายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

พูดตามตรง เขาจะไปมองเห็นจุดบกพร่องของแจกันใบนี้ได้ยังไง

ไม่อย่างนั้นคงไม่มีนิทรรศการค่าเล่าเรียนอยู่เต็มห้องหรอก!

เคอหงปิงกำลังศึกษาแจกันกระเบื้องอย่างละเอียดอยู่ตรงนั้น แต่ผมกลับเริ่มสำรวจเสี่ยวหลี่ผู้ดูธรรมดาไม่สะดุดตาคนนี้แทน

ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน ผมกลับได้เจอของปลอมชิ้นเดิมซ้ำๆ ถึงสองสามครั้ง

ก่อนหน้านี้ก็คือพระพุทธรูปยุคเซวียนเต๋อราชวงศ์หมิงองค์นั้น ที่ผมบังเอิญเจอถึงสามครั้ง

สุดท้ายก็เปลี่ยนมือไปขายให้เจ้าอาวาสวัดซีเสีย ถือว่าคงไม่ถูกนำออกมาหมุนเวียนในตลาดอีกแล้ว

ในช่วงเวลาสั้นๆ พระพุทธรูปยุคเซวียนเต๋อราชวงศ์หมิงองค์นั้นได้ทำหน้าที่ในฐานะ "ต้นกล้า" จนสำเร็จลุล่วง และท้ายที่สุดก็มีคนเก็บซ่อนมันไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า

ในอนาคตไม่รู้วันไหนเดือนไหน เพราะเหตุบังเอิญอันใด ถึงจะมีใครขุดมันออกมาเพื่อหมุนเวียนใหม่อีกรอบ

นี่คือชั่วชีวิตของงานทำให้ดูเก่าชั้นเลิศชิ้นหนึ่ง

พอนานวันเข้า ผ่านไปหลายร้อยปีหรือเป็นพันปี มันก็จะกลายเป็นของแท้ไปจริงๆ!

อันที่จริง โบราณวัตถุจำนวนมาก รวมถึงของในพิพิธภัณฑ์ เดิมทีต่างก็เป็นของปลอมทั้งนั้น

กลับเข้าเรื่องดีกว่า

วันนี้แจกันอวี้หูชุนใบนี้ที่ได้ดู

ก่อนหน้านี้ผมเคยเห็นมันที่ร้านซูกู่หย่าจี๋ มองเห็นจุดบกพร่องของมัน จึงได้ปฏิเสธไป

แต่ตอนนั้น คนที่ถือมันมาเป็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง

ทว่าครั้งนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มอายุราวสามสิบปีแทน

ผมรู้สึกว่าการวนไปเวียนมาแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพราะโลกมันแคบเกินไปแล้ว

ยิ่งกว่านั้นคือ เหมือนว่า น่าจะมีองค์กรบางอย่างที่คอยปั่นของปลอมพวกนี้อยู่โดยเฉพาะ

ถึงแม้ว่า ทุกครั้งที่ผมเจอจะเป็นคนละคนกันก็ตาม

อีกทั้งคนพวกนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีจุดไหนผิดปกติเลย

อย่างเช่นเสี่ยวหลี่ตรงหน้านี้ เขามองดูเคอหงปิงกำลังประเมินแจกันกระเบื้องอย่างตั้งอกตั้งใจ สีหน้าดูสงบนิ่งและจริงใจเป็นอย่างยิ่ง

ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่ามีความตื่นเต้นอย่างที่คนขายของปลอมควรจะมี

"คุณหลี่ แจกันใบนี้ได้มาจากไหนเหรอครับ"

ผมถามออกไปลอยๆ ประโยคหนึ่ง

"พูดตามตรง มันไม่ใช่ของผมจริงๆ หรอกครับ เมื่ออาทิตย์ก่อนลูกค้ารายหนึ่งเอามาขัดดอกให้ผม เขาติดหนี้ค่าสินค้าผมไม่ยอมจ่ายสักที ก็เลยเอาแจกันใบนี้มาขัดดอกแทน"

คำพูดนี้ของเสี่ยวหลี่ทำให้ผมยิ่งรู้สึกสงสัยขึ้นไปอีก

ถ้าเขาบอกว่าเป็นของตกทอดประจำตระกูล หรือทุ่มเงินก้อนโตซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน ผมคงไม่รู้สึกประหลาดใจ

และยังจะตรงกับข้อสันนิษฐานของผมด้วยว่า หมอนี่ก็เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น ที่สังกัดแก๊งผลิตและจำหน่ายโบราณวัตถุปลอมโดยเฉพาะ

แต่คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ของเขากลับฟังดูจริงใจมาก ไม่เหมือนกำลังโกหกเลยสักนิด

"แล้วแจกันใบนี้เอามาขัดดอกค่าสินค้าคุณไปเท่าไหร่ล่ะครับ"

พอเสี่ยวหลี่ได้ยินคำถามนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ดูไม่อยากจะพูดเท่าไรนัก

"ก็ไม่น้อยเลยครับ"

เคอหงปิงได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

"คุณวางใจเถอะ แจกันใบนี้ควรมีค่าเท่าไหร่ผมก็จะให้คุณเท่านั้น ไม่เกี่ยวหรอกว่าคุณจะรับจำนำหรือขัดดอกมาเท่าไหร่ ต่อให้คุณรับมาหมื่นเดียว แต่แจกันใบนี้มีมูลค่าหนึ่งล้าน ผมก็จะให้คุณหนึ่งล้านอยู่ดี"

เสี่ยวหลี่ได้ยินก็อดหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขินไม่ได้

"หมื่นเดียวไม่อยู่หรอกครับ เกือบๆ จะหนึ่งล้านได้มั้งครับ!"

หนึ่งล้าน!

ผมคิดในใจว่า พี่ชาย นายขาดทุนย่อยยับแล้วล่ะ!

ทว่า จากสายตาที่หลุกหลิกของหมอนี่ ผมมองออกว่าไม่มีทางถึงขนาดนั้นแน่นอน

กะดูแล้วคงแค่ไม่กี่แสนเท่านั้นเอง

เคอหงปิงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่วางแจกันอวี้หูชุนลง แล้วหันมาสบตาพร้อมส่งสัญญาณให้ผม

ผมรับแจกันมาทำท่าตรวจดูราวสองสามนาที จากนั้นก็วางมันลง

เคอหงปิงเห็นผมวางแจกันลงเร็วขนาดนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

เพราะตามปกติแล้ว ยิ่งใช้เวลาดูนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่ายังไม่พบจุดบกพร่อง

ในทางกลับกัน ถ้าดูเสร็จเร็วมาก ก็แปลว่ามองเห็นจุดบกพร่องตั้งแต่แรกแล้ว

หรือกระทั่งมองแวบเดียวก็รู้ว่าปลอม มองปราดเดียวก็จบ

"ผู้จัดการเหมย คุณคิดว่ายังไงครับ"

ผมส่ายหน้า

"ดูไม่ออกเท่าไหร่ครับ"

เคอหงปิงได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

"ผู้จัดการเหมย ที่นี่ไม่ใช่ร้านขายของเก่านะครับ ผมเป็นคนชอบความตรงไปตรงมา อยู่กับผม คุณพูดตรงๆ ได้เลย แท้ก็คือแท้ ปลอมก็คือปลอม ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมขนาดนั้น ผมพูดถูกไหม เสี่ยวหลี่"

"ถูกครับๆๆ ดูไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติมากครับ ผมเองก็ไม่รู้เรื่อง ให้ผมดู ผมก็ไม่รู้หรอกว่าแท้หรือปลอม"

เสี่ยวหลี่หัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน

"คุณเคอ งั้นผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ!"

"ต้องพูดตรงๆ อยู่แล้วครับ"

"แจกันเคลือบแดงใต้เคลือบยุคยงเจิ้งชิ้นนี้ ครึ่งจริงครึ่งปลอม แต่หนักไปทางปลอมเป็นหลักครับ"

เคอหงปิงฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "หมายความว่ายังไงครับ"

"ตัวแจกันเป็นของจริง แต่ก้นแจกันทำขึ้นใหม่ แถมยังจงใจใช้หมุดซ่อมเครื่องกระเบื้องเชื่อมติดไว้ ผมถึงบอกว่าเป็นของครึ่งจริงครึ่งปลอม และหนักไปทางปลอมเป็นหลักครับ"

ตราประทับใต้ก้นเครื่องกระเบื้องมีความสำคัญอย่างยิ่ง โดยเฉพาะกับเครื่องกระเบื้องเตาหลวง มันแทบจะเป็นตัวกำหนดมูลค่าของเครื่องกระเบื้องชิ้นนั้นเลยทีเดียว

ดังนั้นที่ผมบอกว่าเครื่องกระเบื้องชิ้นนี้หนักไปทางปลอม ก็เพราะก้นมันเป็นของปลอม

พอก้นเป็นของปลอม มันก็หมดคุณค่าแก่การสะสมไปโดยปริยาย

เรื่องนี้ไม่เหมือนกับแจกันสองหูที่ผมเอามาวันนี้

แจกันสองหูนอกจากส่วนหูที่เป็นของปลอมแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นของจริงทั้งหมด

ต่อให้ถอดหูออกไป มันก็ยังมีมูลค่าในการสะสมสูงมากอยู่ดี

แต่สำหรับเครื่องกระเบื้องชิ้นนี้ เมื่อไม่มีก้นของแท้ มันก็ไร้ซึ่งมูลค่าในการสะสมอย่างสิ้นเชิง

เคอหงปิงฟังแล้วแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา อดไม่ได้ที่จะหยิบแจกันอวี้หูชุนใบนั้นขึ้นมาส่องดูอีกรอบ

"ผู้จัดการเหมย คุณดูออกตรงไหนหรือครับ"

บนโต๊ะน้ำชาในลานบ้านของเคอหงปิงมีอุปกรณ์แทบไม่ต่างจากในร้านขายของเก่า ทั้งแว่นขยาย ไฟฉาย และอื่นๆ มีครบครัน

ผมหยิบแว่นขยายอันหนึ่งส่งให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็อธิบายให้เคอหงปิงฟังตามที่ผมเคยพูดกับซูซีถิงที่ร้านซูกู่หย่าจี๋

เพียงแต่ครั้งนี้ ผมพูดให้เข้าใจง่ายและกระชับกว่าเดิม

โดยเฉพาะการเน้นย้ำเรื่องหมุดซ่อมเครื่องกระเบื้อง ตัวหมุดเป็นหมุดโบราณจริง แต่เมื่อใช้แว่นขยายส่องดูให้ละเอียด ร่องรอยบนเนื้อกระเบื้องส่วนบนและส่วนล่างกลับมีความแตกต่างกัน

ขอบรูหมุดบนตัวแจกันมีสีเข้มกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนตรงก้นแจกัน แม้จะผ่านการทำให้ดูเก่ามาแล้ว แต่เมื่อเทียบกันแล้วสีก็ยังอ่อนกว่าอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าใช้เข็มลองสะกิดดู ขอบรูบนตัวแจกันก็ยังคงเป็นสีเข้ม แต่ที่ก้นแจกัน จะเผยให้เห็นเนื้อดินกระเบื้องสีขาวออกมาทันที

เคอหงปิงทำตามที่ผมบอก เขาหาไม้จิ้มฟันมาลองสะกิดดู แล้วใช้แว่นขยายส่องตาม

เป็นไปตามคาด ธาตุแท้เปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น

อันที่จริง รายละเอียดพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดได้ตั้งแต่คราวนั้นหรอก

แต่เป็นตอนที่ได้เห็นแจกันทรงถุงน้ำดีลายชิงฮวาใบนั้นในภายหลัง ผมถึงค่อยๆ นึกเชื่อมโยงขึ้นมาได้ต่างหาก

เคอหงปิงส่ายหน้า พลางเก็บแจกันกลับเข้ากล่องผ้าไหมอย่างแสนเสียดาย

"น่าเสียดายจริงๆ ตัวแจกันเคลือบแดงใต้เคลือบใบนี้สวยงามมากจริงๆ ถ้าก้นเป็นของแท้ด้วยก็คงดี"

"จะดูผิดไปหรือเปล่าครับ ลูกค้าผมบอกว่าใช้เงินซื้อมาตั้งสามล้านเลยนะ!"

เสี่ยวหลี่มองเคอหงปิงสลับกับผมด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"จะดูผิดอะไร ร่องรอยข้างบนข้างล่างไม่เหมือนกันขนาดนี้ ปลอมชัดเจนขนาดนี้ ยังจะดูผิดได้อีกหรือ!"

เคอหงปิงโบกมือปัด

"กฎของการซื้อของเก่าคือยอมไม่ซื้อ ดีกว่าซื้อของที่ไม่แน่ใจ แจกันของคุณใบนี้ผมรับซื้อไว้ไม่ได้หรอกนะ"

เสี่ยวหลี่คนนั้นทำหน้าเซ็งสุดขีด ก่อนจะอุ้มกล่องผ้าไหมของตนขึ้นมา

"ขอโทษด้วยนะครับคุณเคอ ผมเองก็ไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวผมจะกลับไปเอาเรื่องเขาครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก วงการของเก่ามันลึกซึ้งมาก ถ้าไม่มีสายตาเฉียบคมก็อย่าริไปแตะต้องเลย ยิ่งของที่ราคาถูกผิดปกติยิ่งต้องระวังให้มาก อย่าเห็นแก่ของถูกเป็นอันขาด"

คำพูดไม่กี่ประโยคของเคอหงปิงทำเอาเสี่ยวหลี่หน้าแดงก่ำ เขาพยักหน้าอย่างเก้อเขิน แล้วอุ้มกล่องผ้าไหมเดินจากไป

เมื่อมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินออกไป เคอหงปิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"นี่มันเคสคลาสสิกของพวกเห็นแก่ของถูกจนโดนหลอกแท้ๆ อ้างว่าไม่มีเงินเลยเอาของมาขัดดอกแทน นี่มันมุกเดิมๆ ชัดๆ แต่ก็นะ ผมไม่ว่าคนอื่นหรอก สมัยหนุ่มๆ ผมเองก็เคยโดนหลอกแบบนี้เหมือนกัน"

ผมได้ฟังแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

"แต่จะว่าไป วันนี้โชคดีจริงๆ ที่มีผู้จัดการเหมยอยู่ด้วย พูดตามตรงเลยนะ เมื่อกี้ผมดูไม่ออกจริงๆ ว่ามีจุดบกพร่องตรงไหน ถ้าวันนี้ไม่มีคุณอยู่ ผมคงให้ราคาแจกันใบนี้ไปสักสี่ห้าล้านแล้วล่ะ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ คุณเคอดูของชิ้นใหญ่ขนาดนี้ จะไม่เชิญคนอื่นมาช่วยประเมินอีกรอบเลยหรือครับ"

"ผมหรือ ผมมีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง ปกติถ้าผมดูแล้วคิดว่าไม่มีปัญหา ผมก็จะมั่นใจจนรับซื้อเข้ามาเลย แต่ถ้าดูแล้วไม่แน่ใจ ถึงจะไปตามคนอื่นมาช่วยดู"

ให้ตายสิ! ด้วยสายตาแค่นี้ของคุณ ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่าทำไมถึงมีค่าครูกองอยู่เต็มห้องขนาดนั้น

"ผู้จัดการเหมย วันนี้ต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ เอาแบบนี้แล้วกัน การที่ผมรบกวนให้คุณช่วยประเมินกะทันหันแบบนี้ ผมจะไม่คิดเงินส่วนต่างกับคุณแล้วกันครับ"

ผมรีบโบกมือปฏิเสธ "คุณเป็นลูกค้าเก่าแก่ของร้านซูกู่หย่าจี๋เรา บังเอิญช่วยดูให้นิดหน่อยเท่านั้น ผมจะไปคิดเงินคุณได้ยังไงกันครับ"

"คนละเรื่องกันเลยครับ! เรื่องไหนก็ต้องเป็นเรื่องนั้น เอาแบบนี้ เงินผมไม่ให้แล้ว แต่ผมจะขอมอบของให้คุณสักชิ้น ในโถงจัดแสดงชั้นหนึ่งของผมนี้เป็นพวกโบราณวัตถุเบ็ดเตล็ด มูลค่าไม่ได้สูงมาก คุณเลือกตามสบายได้ชิ้นหนึ่งเลย ผมยกให้คุณครับ"