ตอนที่ 82 เลือกได้ตามใจชอบ

สิ่งที่เรียกว่าหมวดเบ็ดเตล็ด ความจริงก็คือโบราณวัตถุประเภทอื่นนอกเหนือจากสามหมวดหลักดั้งเดิมอย่างศิลาจารึกโลหะสัมฤทธิ์ เครื่องกระเบื้อง และงานเขียนอักษรภาพวาด

แน่นอนว่านี่คือการแบ่งประเภทโดยทั่วไป

คนแต่ละคน หรือหน่วยงานสะสมแต่ละแห่ง ย่อมมีวิธีจำแนกหมวดหมู่ในแบบของตัวเองได้เช่นกัน

แต่สำหรับเคอหงปิงที่นี่ยังคงยึดตามวิธีจำแนกแบบดั้งเดิม สิ่งที่เรียกว่าหมวดเบ็ดเตล็ดจึงหมายถึงโบราณวัตถุนอกเหนือจากสามหมวดหลัก

โดยภาพรวมแล้ว โบราณวัตถุที่มีมูลค่าสูงมักจะอยู่ในสามหมวดหลักดั้งเดิมเสมอ

โบราณวัตถุหมวดเบ็ดเตล็ดมีมูลค่าเฉลี่ยไม่สูงนัก และชิ้นที่มีราคาสูงลิบลิ่วก็มีค่อนข้างน้อย

แต่ก็อย่าเพิ่งคิดว่าพอเป็นหมวดเบ็ดเตล็ดแล้วจะไม่มีราคาค่างวดจริงๆ เชียว

ไม่ว่าจะเป็นเทวรูปทองสัมฤทธิ์ยุคซวนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง จานฝนหมึกตวนซีแห่งราชวงศ์ซ่ง และอื่นๆ ของพวกนี้สุ่มหยิบมาก็หลักหลายล้านเข้าไปแล้ว!

ทว่าของเหล่านี้ล้วนจัดอยู่ในหมวดเบ็ดเตล็ดทั้งสิ้น!

แน่นอนว่าโบราณวัตถุที่มีมูลค่าสูงเช่นนี้ย่อมมีจำนวนค่อนข้างน้อย

ถึงอย่างนั้น เคอหงปิงกลับเอ่ยปากจะมอบของให้ผมชิ้นหนึ่ง

ลำพังแค่จะให้ก็ว่ามากพอแล้ว ยังบอกให้ผมเลือกได้ตามใจชอบอีกต่างหาก

เขากำลังทดสอบสายตาของผม หรือว่ามีเจตนาอื่นแอบแฝงกันแน่?

ด้วยระดับการสะสมของเคอหงปิง ต่อให้สายตาในการดูของของเขาจะธรรมดาแค่ไหน

การที่ผมจะสุ่มเลือกโบราณวัตถุหมวดเบ็ดเตล็ดมูลค่าหลายแสนหยวนติดมือไปสักชิ้น คงเป็นเรื่องที่ง่ายดายและสบายบรื๋อเลยทีเดียว!

แต่ทว่าวันนี้ผมแค่ช่วยเขาประเมินแจกันอวี้หูชุนเพียงใบเดียว ต่อให้คิดค่าธรรมเนียมการประเมินตามราคาตลาด

แม้จะเชิญผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการชื่อดังมาจากจิงตู ค่าจ้างต่อรอบก็ไม่เกินสี่ถึงห้าแสนหยวนเท่านั้น

และการที่พวกท่านเดินทางมาหนึ่งรอบ ย่อมไม่ได้ประเมินแจกันแค่ใบเดียวแน่นอน

ส่วนผม หากพูดตามความเป็นจริงและสถานะในปัจจุบัน ให้สักห้าพันหยวนก็นับเป็นราคากลางแล้ว ถ้าได้สักสองสามหมื่นหยวนก็ถือว่าสูงจนแตะเพดาน

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสายตาในการดูของ แต่เกี่ยวข้องกับสถานะและชื่อเสียง

ดังที่ผมเคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่า ในวงการสะสมของเก่านั้นเชื่อมั่นในผู้มีอำนาจบารมี

และสถานะกับชื่อเสียงก็คืออำนาจบารมีนั้นเอง

ดังนั้น การที่เคอหงปิงบอกให้ผมเลือกโบราณวัตถุในห้องจัดแสดงหมวดเบ็ดเตล็ดได้ตามใจชอบ

แม้ผมจะไม่เข้าใจเจตนาของเขา บางทีเขาอาจจะใจกว้างจริงๆ หรืออาจจะอยากผูกมิตรกับผมจริงๆ ก็ได้

แต่ทว่า ผมรับไว้ไม่ได้

"คุณเคอครับ คุณอย่าได้เกรงใจขนาดนี้เลย ผมใช้เวลาไปแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ถือว่าเราสองคนผูกมิตรกันเถอะครับ ถ้าคุณอยากจะเป็นเพื่อนกับผม เรื่องเลือกของก็ยกเลิกไปเถอะ ในห้องจัดแสดงของคุณมีแต่โบราณวัตถุมูลค่าหลายแสนหลายล้าน การจะให้ผมเลือกตามใจชอบคงไม่เหมาะเท่าไร"

คำพูดนี้ของผมฟังดูนุ่มนวลและถ่อมตน ทว่ามันก็คือความในใจจริงๆ

หากผมเลือกชิ้นที่ราคาถูก คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อาจจะนึกว่าผมดูของไม่เป็น

อีกอย่าง การจะเลือกของราคาแค่ไม่กี่พันหรือหลักหมื่น เอาเข้าจริงผมก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะบางครั้งน้ำใจไมตรีก็มีค่ามากกว่าโบราณวัตถุเสียอีก

แต่ถ้าเลือกชิ้นที่แพงเกินไป ก็ยิ่งไม่เหมาะสมเข้าไปใหญ่

มันจะทำให้ตัวเองดูไร้มารยาทและละโมบจนเกินไป

ดังนั้น การไม่เลือกเลยจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

ปล่อยให้เคอหงปิงติดหนี้บุญคุณผมสักครั้ง

หนี้บุญคุณนั้นประเมินค่ามิได้

ทว่าเคอหงปิงกลับยืนกรานอย่างหนักแน่น

"ประธานเหมย ผมเป็นคนแปลกอยู่อย่างนะครับ! ไม่เคยติดค้างอะไรใคร ไม่ว่าจะเรื่องเงินหรือน้ำใจ ถ้าคุณไม่ยอมเลือก ผมก็จะคิดเป็นค่าประเมินให้คุณ จะไม่ยอมให้คุณเสียเปรียบเด็ดขาด"

พอผมได้ยินแบบนี้เข้า ก็เอาเถอะ สุ่มเลือกมาสักชิ้นก็แล้วกัน!

เมื่อเคอหงปิงเห็นว่าในที่สุดผมก็ยอมตกลงเลือกโบราณวัตถุหนึ่งชิ้น เขาก็ดีใจยกใหญ่และพาผมมุ่งหน้าไปยังห้องจัดแสดงหมวดเบ็ดเตล็ดทันที

อันที่จริง สำหรับนักสะสมที่มีแต่เก็บเข้าไม่เคยปล่อยออกอย่างเคอหงปิง การได้เห็นคนในวงการที่รู้จริงมาเลือกโบราณวัตถุในกรุของเขา อาจจะเป็นเรื่องที่น่าเพลิดเพลินใจอย่างหนึ่งก็เป็นได้

มันก็เหมือนกับการอวดรวยนั่นแหละ เพียงแต่วิธีการต่างกันเท่านั้น

เมื่อเดินผ่านห้องรับแขก แล้วผ่านห้องจัดแสดงของปลอมที่มีขนาดค่อนข้างเล็ก ด้านหน้าก็คือสถานที่จัดแสดงของหมวดเบ็ดเตล็ด

ทว่าตอนที่เดินผ่านห้องจัดแสดงค่าครู แสงไฟสว่างไสวด้านในกลับทำให้ผมนึกถึงถ้วยวอเจี่ยวเตาเกอใบนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ผมอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง

"คุณเคอครับ เมื่อครู่นี้คุณบอกว่า ของบนชั้นนี้ผมสามารถเลือกได้ตามใจชอบทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ?"

เมื่อเคอหงปิงเห็นผมหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องจัดแสดงของปลอม เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา คงเดาความคิดของผมออกแล้ว

"ประธานเหมย คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรอกครับ!"

"คุณเคอครับ ผมไม่สนใจเรื่องมูลค่าหรอกครับ เลือกเฉพาะของที่ชอบเท่านั้น"

"ได้ครับ ของทั้งหมดบนชั้นหนึ่งนี้ ยกเว้นของใช้ส่วนตัวแล้ว คุณเลือกได้ตามใจชอบเลยครับ"

ผมพยักหน้า จากนั้นก็หันหลังเดินตรงเข้าไปในห้องจัดแสดงของปลอม แล้วหยิบถ้วยวอเจี่ยวเตาเกอใบนั้นออกมาทันที

"ประธานเหมย คุณเลือกเองนะครับ! ผมจะถือว่าคุณเลือกโบราณวัตถุของผมไปหนึ่งชิ้น และจะไม่ติดค้างน้ำใจคุณอีกแล้วนะ!"

เคอหงปิงพูดพลางหัวเราะร่าออกมา

ผมก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

"ถ้วยใบนี้มีค่าเท่าน้ำใจหนึ่งครั้ง พวกเราหายกันแล้วครับ"

เรื่องน้ำใจเนี่ย พูดว่าหายกัน แต่จะหายกันได้จริงหรือ

ไม่มีทางหายกันได้หรอก!

การที่ผมเลือกของปลอมชิ้นนี้ แม้ปากเคอหงปิงจะบอกว่าไม่ติดค้างน้ำใจ แต่ในใจเขาต้องประทับใจแน่นอนว่าผมไม่ได้เอาเปรียบเขา

นี่แหละ น้ำใจที่ซึมลึกไปโดยไม่รู้ตัวมิใช่หรือ!

แน่นอนว่าผมไม่ได้ทำไปเพียงเพื่อทิ้งน้ำใจไว้แค่นั้น

แต่เป็นเพราะถ้วยวอเจี่ยวเตาเกอใบนี้เมื่อครู่ ทำให้ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ส่วนว่าผิดปกติตรงไหน ยังไม่มีเวลาทำความเข้าใจให้กระจ่าง

ผมอยากเอากลับไปค่อยๆ ศึกษาดู

"ดูท่าว่าต่อไปหากจะเชิญคุณมาช่วยประเมิน คงต้องตกลงราคากันล่วงหน้า จ่ายเงินให้ตรงๆ เลยน่าจะดีกว่า"

พอเคอหงปิงเอ่ยประโยคนี้ออกมา ในที่สุดผมก็เข้าใจเสียทีว่าทำไมเขาถึงเกรงใจผมขนาดนี้

หมอนี่คงเล็งเห็นสายตาอันเฉียบคมของผมเข้าแล้ว และกะจะให้ผมเป็นผู้ประเมินส่วนตัวของเขาในอนาคตนั่นเอง!

นึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือการดูโบราณวัตถุของเขาจะงั้นๆ แต่วิธีดูคนกลับเฉียบขาดไม่เบา

"เพื่อนกันช่วยกันแค่นี้เองครับ คุณอย่าเอาแต่พูดเรื่องเงินเลย ผมยังหวังให้คุณแวะมาอุดหนุนที่ซูกู่หย่าจี๋บ่อยๆ อยู่นะครับ!"

"เรื่องที่ผมจะไปอุดหนุนซูกู่หย่าจี๋หรือไม่ มันขึ้นอยู่กับว่าพวกคุณมีของดีหรือเปล่า ไม่เกี่ยวว่าคุณจะช่วยผมประเมินหรือไม่หรอกครับ อีกอย่าง เป็นเพราะผมอยากผูกมิตรกับคุณเป็นเพื่อน ถึงได้พูดเรื่องเงิน พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้กระจ่าง หากอยากเป็นเพื่อนกันไปยาวๆ เรื่องเงินก็ต้องคิดให้ชัดเจนก่อน"

ผมฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า คำพูดนี้มีเหตุผลฟังขึ้นทีเดียว

"ตกลงครับ งั้นเอาตามที่คุณว่า คุณใจกว้างแบบนี้ ผมก็ไม่เกรงใจแล้วเหมือนกัน"

ฮ่าๆๆ ทั้งสองคนต่างก็อารมณ์ดีกันทั้งคู่

ผมดื่มชาที่บ้านเคอหงปิงต่ออีกสองสามจอก พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของแต่ละฝ่าย ถือเป็นการเพิ่มความเข้าใจซึ่งกันและกัน

แน่นอนว่าผมก็เล่าเรื่องเดิมที่เคยอ้างไว้ ว่าเคยทำงานในวงการโบราณวัตถุที่จิงตูมาหลายปี เคยเรียนทั้งงานวาดงานแกะสลักมาบ้าง ให้เคอหงปิงฟัง

เคอหงปิงฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด

"มิน่าล่ะ ประธานเหมยอายุยังน้อยแต่สายตากลับเฉียบคมขนาดนี้ ที่แท้คุณเองก็ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนนี่เอง!"

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ ชีวิตมันบีบบังคับ! แม้แต่อุปกรณ์ประกอบฉากในกองถ่ายผมก็ยังเคยซ่อมมาแล้วเลย!"

ผมไม่ได้อยู่นานเกินไปที่บ้านของเคอหงปิง พอดื่มชาหมดไปสองสามจอกก็รีบกล่าวลาเพื่อกลับซูกู่หย่าจี๋

ใจผมร้อนรนอยากกลับไปศึกษาถ้วยใบเล็กในมือใบนี้ใจจะขาด

ทว่า ตอนที่ผมเดินออกมาจากบ้านของเคอหงปิงและเลี้ยวเข้าตรอกแคบๆ ในย่านชุมชนเก่าแห่งนี้ กลับได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น

"ไอ้ระยำเอ๊ย ของปลอมบัดซบขนาดนี้ คนอื่นเขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าท่อนบนท่อนล่างไม่เหมือนกัน มึงยังกล้าบอกกูว่ามูลค่าหลายล้านงั้นเหรอ?"

"กูไม่สนหรอกว่ามึงไปได้มายังไง แจกันนี่กูคืนให้มึง ส่วนเงินค่าสินค้าสามแสนแปดหมื่นห้ามขาดไปแม้แต่แดงเดียว"

"สามแสนแปดหมื่นห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว นั่นมันเงินค่าสินค้าของกูนะโว้ย! กูยังต้องเอาเงินไปจ่ายให้ซัพพลายเออร์ข้างบนอีก! ยังต้องจ่ายค่าจ้างให้คนงานอีก! มึงมาบอกกูว่าไม่มีเงิน แล้วกูจะไปบอกใครวะ?"

"ประธานเจิ้ง! ประธานเจิ้ง! เจิ้งหวายเหริน ไอ้ชาติหมาเอ๊ย!"