ตอนที่ 83 ยื่นมือช่วย

ฟังดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว!

แม้ผมจะยังไม่เห็นตัว แต่ก็รู้ว่าคนที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงหัวมุมคือเสี่ยวหลี่คนเมื่อกี้นี้เอง

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะโดนคนอื่นจัดฉากตุ๋นเข้าจริง ๆ

ผมชะลอฝีเท้าลง แล้วค่อย ๆ เดินไปยังหัวมุม

ผมกะจะรอให้เสี่ยวหลี่เดินไปก่อน ไม่อยากให้เขารู้ว่าผมได้ยินที่เขาคุยโทรศัพท์เมื่อครู่

ทว่าตรงหัวมุมกลับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ฮัลโหล มีอะไรเหรอ"

"คุณบอกพวกเขานะว่าเงินเดือนจ่ายแน่นอน ค่าสินค้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว สามแสนแปดหมื่นไม่ขาดแม้แต่สตางค์เดียว พรุ่งนี้เงินก็เข้าบัญชีแล้ว พรุ่งนี้จะจ่ายเงินเดือนให้ทุกคน"

"ค่าเทอมเหรอ ค่าเรียนเปียโนไว้รอจ่ายเงินเดือนคนงานเสร็จแล้วผมค่อยโอนให้อาจารย์นะ ช่วยบอกอาจารย์หน่อย"

"เอาละ แค่นี้นะ ผมอยู่ข้างนอกกำลังดื่มชากับประธานเจิ้งอยู่"

เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เป็นเสียงถอนหายใจยาว

ผมเดาว่าสายเมื่อกี้น่าจะเป็นภรรยาของเสี่ยวหลี่โทรมา

"ฮัลโหล ประธานเฉินเหรอครับ!"

พอเสี่ยวหลี่ถอนหายใจเสร็จ ก็นึกไม่ถึงว่าจะเริ่มโทรศัพท์อีกสาย

"ประธานเฉิน บีเอ็มดับเบิลยู 320 คันที่ให้ดูคราวที่แล้ว เดี๋ยวผมขับไปให้นะครับ ราคายังเท่าเดิมใช่ไหมครับ"

"หา ทำไมลดลงอีกหมื่นหนึ่งล่ะครับ นี่ก็เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเองนะ!"

"ขายครับขาย เดี๋ยวนี้ผมขับไปส่งให้เลยครับ"

เงียบไป จากนั้น...

จู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่เหมือนกลั้นเอาไว้นาน

ผมเดินออกจากตรอก มองเห็นตรงหัวมุม มีผู้ชายคนหนึ่ง ชายวัยสามสิบกว่า ๆ กำลังนั่งยอง ๆ กอดเข่าคุดคู้ก้มหน้าสะกดเสียงร้องไห้อยู่ตรงมุมนั้น

ผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวเมื่อครู่นี้ กำลังร้องไห้

ต่อหน้าภรรยาและลูก ต่อหน้าลูกน้องและพนักงาน เขาต้องแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เงิน พรุ่งนี้ก็ได้แล้ว ทุกอย่างไม่ใช่ปัญหา

ต่อหน้าลูกค้า เขาต้องใช้เหตุผลสู้ยิบตา หรือกระทั่งหลุดปากด่าทอ

ยามที่ไร้ผู้คน เขากลับมาแอบร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ตรงมุมกำแพง

และแม้กระทั่งการร้องไห้ เขาก็ยังต้องสะกดกลั้นตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอดออกมา

การใช้ชีวิต ทำให้ลูกผู้ชายคนหนึ่งแตกสลายและดูต่ำต้อยได้ถึงเพียงนี้

ผมมองชายที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงนิ่งอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะเอ่ยปากเรียกเบา ๆ

"พี่ชาย!"

พอได้ยินเสียงผม เสี่ยวหลี่ก็รีบก้มหน้าปาดน้ำตาตัวเองทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม

"สวัสดีครับคุณเหมย! ขะ...ขอโทษด้วยนะครับ ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย ทำให้คุณต้องมาเห็นสภาพน่าขันเข้าแล้ว"

"บ้านไหนก็ต้องเจอปัญหาทั้งนั้น อย่าเพิ่งเสียใจไปเลย เดี๋ยวก็ผ่านมันไปได้ครับ"

เสี่ยวหลี่พยักหน้า ความจริงเขาอายุมากกว่าผม การที่ผมพูดแบบนี้ออกจะดูแก่แดดไปสักหน่อย

"ผมเปิดร้านของเก่าอยู่ถนนของเก่า เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังโทรศัพท์คุณนะ แต่พี่ชาย คุณโดนคนเขาหลอกเข้าแล้วละ!"

"ผมรู้ครับ เพราะงั้นผมถึงจะไปหาหมอนั่น เอาแจกันไปคืนมัน แล้วให้มันจ่ายค่าสินค้ามา"

"พี่ชาย ผมพูดความจริงนะ โบราณวัตถุเป็นของเฉพาะกลุ่ม ปกติพอเปลี่ยนมือไปแล้วก็ไม่มีทางไปขอคืนจากคนอื่นได้หรอก ถึงแม้ของคุณจะเป็นการเอามาค้ำประกันค่าสินค้า แต่หลักการมันก็เหมือนกัน"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างหมดแรง

"อีกฝ่ายก็พูดแบบนี้เหมือนกันครับ! แถมตอนนั้นผมยังเซ็นสัญญากับเขาไว้ด้วย"

"ถ้าอย่างนั้น คุณจะไปเอาเงินมาจากไหนได้ล่ะ"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือตบหน้าตัวเองไปฉาดหนึ่ง

"ผมมันบัดซบเองที่โลภมาก ไปหลงเชื่อคำพูดพล่อย ๆ ของมัน ถ้ารู้อย่างนี้ สู้ผมยึดรถของมันมายังจะดีกว่า!"

ผมมองชายที่ขอบตายังแดงระเรื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นและเสียใจคนนี้ จึงอดเอ่ยปากไม่ได้

"หักหนี้ค่าสินค้าไปเท่าไรเหรอครับ"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ขณะนี้เปิดให้บริการระบบสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

"ครับ?" เสี่ยวหลี่เงยหน้ามองผมอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าผมหมายความว่าอย่างไร "สามแสนแปดหมื่นครับ"

"เอาอย่างนี้ ขายแจกันใบนั้นให้ผมเถอะ ผมให้คุณสามแสนแปดหมื่น"

"หา?"

เสี่ยวหลี่ฟังแล้วถึงกับอึ้งไป มองผมด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

"เดี๋ยวสิครับคุณเหมย แจกันใบนี้ไม่ใช่ของปลอมหรอกเหรอครับ คุณซื้อกลับไป..."

"คุณจะสนใจไปทำไมว่าจริงหรือปลอม ขอแค่ได้เงินค่าสินค้าคืนครบทุกสตางค์ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ผมซื้อกลับไปก็มีประโยชน์ของผม"

"คุณเหมย เมื่อกี้ผมแค่อารมณ์หลุดไปหน่อย ความจริงไม่ได้มีอะไรหรอกครับ ขายรถไปแล้วเดี๋ยวก็หมุนเงินทัน คุณไม่จำเป็นต้องมาซื้อของปลอมนี่ในราคาสูงเลยจริง ๆ"

พูดตามตรง ผมเองก็พลอยสะเทือนใจไปกับอารมณ์ของเสี่ยวหลี่เมื่อครู่เข้าจริง ๆ เลยอยากจะช่วยเขาสักแรง

แจกันใบนี้สำหรับนักสะสมทั่วไปแล้วไม่มีมูลค่าอะไรจริง ๆ แต่มันกลับมีประโยชน์สำหรับผม

แน่นอนว่าถ้าเป็นสถานการณ์ปกติหากผมจะรับซื้อ อย่างมากก็ให้แค่หมื่นกว่าหยวน ไม่มีทางจ่ายให้ถึงสามแสนแปดหมื่นแน่

"วางใจเถอะครับ ผมมีที่ใช้ประโยชน์จริง ๆ แต่เรื่องที่ผมรับซื้อแจกันใบนี้ไว้ คุณห้ามไปบอกใครเด็ดขาดนะ"

เสี่ยวหลี่ไม่เข้าใจความหมาย แต่คำพูดประโยคนี้กลับเหมือนมีเวทมนตร์

เขาฟังแล้วพยักหน้าไม่หยุด อีกทั้งดูเหมือนจะเชื่อแล้วว่าผมซื้อกลับไปใช้งานได้จริง ๆ

"ประธานเหมย ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ!"

เสี่ยวหลี่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูพาผมมาส่งที่ถนนของเก่า จากนั้นผมก็พาเขาเดินเข้าไปในร้านซูกู่หย่าจี๋

พอพบว่าผมเป็นถึงผู้ดูแลร้านโบราณวัตถุใหญ่โตขนาดนี้ แน่นอนว่าเขาตกใจจนอ้าปากค้างแทบกรามหลุด

ตัวผมไม่มีเงินสด ในมือถือก็มีเงินไม่เท่าไหร่ จึงได้แต่พาเสี่ยวหลี่กลับมาที่ซูกู่หย่าจี๋ ให้ซูโม่โอนจ่ายสามแสนแปดหมื่นหยวนให้เขาไป

เมื่อเสี่ยวหลี่ได้รับเงินก็กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนจะกลับยังยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ผม

บอกว่าเขาเปิดบริษัทโฆษณาและสื่อ ความจริงหลัก ๆ ก็ทำสื่อโฆษณา หากวันข้างหน้ามีเรื่องอะไรให้รับใช้ก็โทรหาเขาได้โดยตรงเลย

ผมพยักหน้ารับแล้วส่งเสี่ยวหลี่ออกไป เห็นเขาเพิ่งพ้นประตูร้านก็โทรศัพท์หาภรรยาทันที บอกว่าตอนนี้กำลังจะกลับไปจ่ายเงินเดือนแล้ว

ผมได้ยินแล้วในใจก็พลอยยินดีไปด้วย รู้สึกว่าตนเองได้ทำเรื่องดี ๆ ไปเรื่องหนึ่ง ช่างปลอดโปร่งโล่งใจเป็นพิเศษ

ซูโม่เห็นผมเดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมยิ้ม จึงอดแปลกใจไม่ได้

"จิ่วเหยีย คุณไปขุดเจอของดีอะไรมาคะเนี่ย หน้าตาเบิกบานเชียว"

ตอนที่ผมกับเสี่ยวหลี่ก้าวเข้ามาในร้าน ผมบอกให้ซูโม่โอนเงินสามแสนแปดหมื่นหยวนให้ เธอไม่ได้ถามอะไรเลยก็โอนให้ทันที

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผมยอมจ่ายสามแสนแปดหมื่นหยวนซื้ออะไรมา!

บนโต๊ะน้ำชามีกล่องผ้าไหมแพรวางอยู่สองใบ ใบใหญ่หนึ่งใบ ใบเล็กหนึ่งใบ

"สามแสนแปดหมื่น ซื้อเพื่อนเก่ากลับมาน่ะสิครับ"

ผมพูดพลางเปิดกล่องผ้าไหมทรงสี่เหลี่ยมใบใหญ่ออก

พอซูโม่เห็นเข้า คิ้วก็ขมวดมุ่นทันที

"อ้าว! แจกันใบนี้ไม่ใช่ที่เคยมีคนเอามาขายที่ร้านเราหรอกเหรอคะ พี่สาววัยกลางคนคนนั้นน่ะ"

"ใช่แล้วครับ ถึงได้บอกว่าเป็นเพื่อนเก่ายังไงล่ะ!"

"นี่มันของปลอมไม่ใช่เหรอคะ! คุณจ่ายไปตั้งสามแสนแปดหมื่นเลยเหรอ?"

การจ่ายสามแสนแปดหมื่นหยวนซื้อแจกันใบนี้มันแพงเกินไปจริง ๆ แต่ผมก็ไม่สะดวกใจจะบอกซูโม่ตรง ๆ ว่าผมทำไปเพื่อช่วยเสี่ยวหลี่

จึงได้แต่เล่าเรื่องคร่าว ๆ ที่เสี่ยวหลี่เอาแจกันใบนี้ไปมอบให้เคอหงปิงแล้วผมไปเจอเข้าพอดีให้เธอฟัง

"แจกันใบนี้ไม่มีมูลค่าในการสะสม สามแสนแปดหมื่นไม่คุ้มค่าจริง ๆ นั่นแหละครับ แต่สำหรับซูกู่หย่าจี๋ของเราแล้ว มันมีประโยชน์อย่างยิ่งเลยนะ! ถ้าจัดการดี ๆ ล่ะก็ อย่างน้อยทำกำไรได้เพิ่มอีกหลายเท่าตัวเลยล่ะ!"

ซูโม่ยังไม่เข้าใจความหมายของผม ผมจึงชี้นิ้วขึ้นไปที่ชั้นสอง

"อ๋อ คุณหมายถึงแจกันชิงฮวาทรงตานผิงในตู้เซฟนั่น"

ซูโม่พลันตาสว่างเข้าใจขึ้นมาทันที

"ก่อนหน้านี้คุณเคยบอกว่า ตัวแจกันใบนี้เป็นของแท้ ส่วนก้นถูกคนจงใจแกะเอาไปติดไว้กับแจกันตานผิงใบนั้น... คุณคิดจะเอาก้นกับตัวแจกันมาประกบฟื้นฟูกลับเป็นเหมือนเดิมเหรอคะ?"

ผมพยักหน้า "ทำแบบนี้ อย่างน้อย ๆ ก็ยังขายได้เงินกลับมาสักหลายล้านหยวนล่ะครับ"

"แต่ว่า แจกันตานผิงใบนั้นจ่ายไปตั้งหลายสิบล้านเลยนะ!"

"เรื่องนั้นช่วยไม่ได้ครับ ตาถั่วไปแล้วก็ต้องแอบซ่อนงำเงียบเอาไว้เอง ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเงินที่สูญไป ก็ได้แต่ค่อย ๆ หาทางทำกำไรคืนมาจากทางอื่นในภายหลังแทน"

แม้ซูโม่จะมีสีหน้าหม่นหมองกลัดกลุ้ม แต่ก็จำต้องพยักหน้าเห็นพ้องด้วย