ตอนที่ 84 จอกมุมตัดเตาเกอ

"แล้วในกล่องเล็กใบนี้เป็นตัวอะไรอีกล่ะ"

เสี่ยวอู่มองกล่องผ้าแพรใบเล็กจิ๋วอีกใบอย่างแปลกใจ

ผมค่อยๆ เปิดกล่องผ้าแพรใบเล็กออก แล้วหยิบจอกมุมตัดเตาเกอด้านในออกมา

"โอ้ เตาเกอนี่หว่า!"

เสี่ยวอู่จำได้ในพริบตา

"นายออกไปหมุนมารอบหนึ่ง ได้ของกลับมาไม่น้อยเลยนี่!"

"จอกใบนี้รับมาราคาเท่าไร ไม่ได้จ่ายเงินแล้วหยิบกลับมาเลยเหรอคะ"

ซูโม่มองจอกในมือผมพลางถามด้วยความแปลกใจ

"ไม่เสียเงินครับ คนอื่นเขาให้มาฟรีๆ"

"ของปลอมล่ะสิ!" เสี่ยวอู่หัวเราะร่า "ถ้าของแท้ อย่างน้อยก็ต้องหลักล้านขึ้นไปแล้ว"

"เมื่อกี้เจ้าหมอนี่เอาแจกันอวี้หูชุนไปส่งให้เคอหงปิง เคอหงปิงเลยให้ผมช่วยประเมินดูหน่อย เพื่อเป็นการขอบคุณ เขาก็เลยให้ชิ้นนี้มาครับ"

ผมเล่าเรื่องที่เคอหงปิงบอกให้ผมเลือกของได้ตามใจชอบหนึ่งชิ้นให้ซูโม่กับเสี่ยวอู่ฟังคร่าวๆ

ปรากฏว่าสองคนนั้นฟังจนอ้าปากค้าง

"ฉันบอกตรงๆ นะพ่อคุณ นายโง่หรือเปล่า นักสะสมรายใหญ่ระดับนั้นมีโบราณวัตถุเต็มบ้าน ให้เลือกได้ตามใจ นายดันเลือกของปลอมเนี่ยนะ"

เสี่ยวอู่มองผมด้วยสีหน้าขัดใจสุดขีด

"ฉันว่าเสี่ยวจิ่วเหยียทำถูกแล้ว เรื่องนี้ความจริงตัดสินใจยากนะ ถ้าเลือกของที่มูลค่าสูงเกินไป เคอหงปิงจะมองว่าละโมบ ไร้รสนิยม แต่ถ้าเลือกของถูกเกินไปก็ไม่มีความหมาย สู้เปิดเผยตรงไปตรงมา หยิบของปลอมมาสักชิ้น ได้น้ำใจติดมือมาด้วยดีกว่าค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้นผมก็ยกนิ้วโป้งให้ทันที

"คนสวยเข้าใจผมที่สุดเลย รู้ใจจริงๆ ครับ!"

"ฮั่นแน่ คนรู้ใจคู่แท้ซะด้วย!"

เสี่ยวอู่ปล่อยมุกแซว

"ไสหัวไปเลย!" ซูโม่อดค้อนขวับใส่เสี่ยวอู่ไม่ได้

"ฉันก็พูดไม่ผิดนี่ พวกเธอสองคนหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอ!"

"หุบปาก!"

"ยังจะทำเป็นไม่พอใจอีก..."

ผมมองดูซูโม่กับเสี่ยวอู่เถียงกันพลางยิ้มขำอยู่ข้างๆ

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเถียงกัน ผมก็หยิบจอกขึ้นมาพิจารณา

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่บ้านเคอหงปิง ผมรู้สึกว่าจอกใบนี้มีอะไรแปลกๆ แต่ยังไม่มีเวลาศึกษาดู

ฝุ่นในจอกยังมีเกาะอยู่บางๆ หนึ่งชั้น ผมใช้มือลูบดูอีกครั้ง

มันไม่มีสัมผัสลื่นมือตามธรรมชาติของผิวน้ำเคลือบ

ผมหยิบทิชชูบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาแผ่นหนึ่ง เช็ดฝุ่นบนจอกออกไป

แต่พอใช้ทิชชูเช็ด สัมผัสฝืดเหนียวกลับยิ่งชัดเจนกว่าใช้มือสัมผัสเสียอีก

ไม่ถูก มีปัญหาแน่นอน

ผมยกจอกขึ้นมาดมใต้จมูก มีกลิ่นสาบเก่าเก็บจางๆ

กลิ่นนี้จางมาก คล้ายกับกลิ่นน้ำผึ้งที่ทิ้งไว้นานจนบูดเสีย

จู่ๆ ผมก็กระจ่างแจ้งขึ้นมา

ขี้ผึ้ง!

กลิ่นนี้คือกลิ่นสาบที่เกิดจากขี้ผึ้งเสื่อมสภาพเพราะทิ้งไว้นาน

นั่นหมายความว่า บนจอกใบนี้ถูกเคลือบขี้ผึ้งไว้ชั้นหนึ่ง!

มิน่าล่ะ พออยู่ใต้แสงไฟถึงได้ดูแวววาวเป็นประกายขนาดนั้น!

ผมวางจอกใบนั้นลงบนถาดชาทันที จากนั้นยกกาน้ำที่เพิ่งต้มเดือดเทราดลงบนตัวจอก

ซูโม่กับเสี่ยวอู่ที่กำลังต่อปากต่อคำกันอยู่ พอเห็นผมทำแบบนั้นกะทันหันก็งงเป็นไก่ตาแตก ลืมทะเลาะกันไปเลย

"หมายความว่ายังไงน่ะ"

"ดูเอาเองสิ"

เมื่อน้ำร้อนจัดราดลงไป คราบที่ดูคล้ายฝ้าละอองน้ำมันบางๆ ก็ไหลตามสายน้ำลงสู่รูระบายน้ำ

พอน้ำร้อนหมดกา จอกที่เมื่อครู่ยังส่องประกายแวววาวก็พลันดูหม่นลงไปถนัดตา

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะไอร้อนปกคลุมอยู่ด้วย

ผมวางกาน้ำลง หยิบผ้าขนหนูสีขาวมาห่อจอกที่ร้อนจัดใบนั้นไว้

จากนั้นออกแรงถูไปรอบตัวจอก เช็ดคราบขี้ผึ้งที่หลงเหลืออยู่ออกจนสะอาดหมดจด

เมื่อคลายมือออก แล้วหยิบจอกออกจากผ้าขนหนูอีกครั้ง

จอกมุมตัดเตาเกอใบนี้ก็ดูราวกับได้กำเนิดใหม่อีกหน

"โอ้โห! ประกายความมันวาวแบบนี้มองแล้วสบายตากว่าตั้งเยอะ!"

เสี่ยวอู่อดอุทานชื่นชมไม่ได้

ประกายน้ำเคลือบบนตัวจอกนวลเนียนดุจสายน้ำ สว่างใส แต่ไม่บาดตา!

พอเอามือลูบดู สัมผัสก็เนียนลื่นดั่งเนื้อไขมัน

นี่... กลับเป็นจอกมุมตัดเตาเกอของแท้

จอกสี่เหลี่ยมมุมตัดเตาเกอยุคซ่ง

มิน่าล่ะ ตอนที่ผมเห็นจอกใบนี้ที่บ้านเคอหงปิงถึงได้รู้สึกแปลกๆ

เพราะไม่ว่าจะเป็นสีแดงเปลวไฟของเนื้อดิน ร่องรอยมีดแกะสลักในเชิงช่าง ตลอดจนฐานเตี้ยและรอยแตกลายงา ในตอนนั้นผมล้วนมองไม่เห็นจุดบกพร่องใดๆ

จุดเดียวที่ไม่แน่ใจก็คือความมันวาวของผิวน้ำเคลือบมันฉูดฉาดเกินไป

นึกไม่ถึงเลยว่า แสงสะท้อนนี้กลับเกิดจากการลงแว็กซ์ขัดเงา

"นี่ไม่ใช่ของปลอม แต่เป็นเตาเกอยุคซ่งของแท้"

"หา?!!!!"

ซูโม่กับเสี่ยวอู่ได้ยินแล้วก็ทำหน้าตกตะลึงกันทั้งคู่

"จริงเหรอคะ เคอหงปิงยกของแท้ให้คุณเนี่ยนะ"

ซูโม่แทบไม่อยากจะเชื่อ ต้องรู้ก่อนนะว่าของแท้นี่มูลค่าอย่างน้อยก็หลักล้านขึ้นไปเชียวนะ!

"ตอนที่ให้มามันเป็นของปลอม เขาก็คิดว่าเป็นของปลอมจริงๆ นั่นแหละ ตอนที่ผมหยิบมาถึงจะรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่บ้าง..."

"ผมว่าแล้วเชียว เสี่ยวจิ่วเหยียอย่างคุณไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก!"

เสี่ยวอู่ตื่นเต้นจนทนไม่ไหว พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ผมจะพูดจบ

"พูดตามตรง ตอนที่ผมหยิบมา ผมก็คิดว่าเป็นของปลอมเหมือนกันนั่นแหละ"

"ไม่ต้องอธิบายแล้ว เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก คุณบอกมาดีกว่าว่าดูออกได้ยังไงว่ามันไม่ใช่ของปลอม"

"เปล่าหรอก ตอนนั้นผมก็ดูไม่ออกว่าไม่ใช่ของปลอม แค่รู้สึกว่าสัมผัสมันไม่ค่อยถูก ต้องเมื่อกี้ถึงเพิ่งพบจุดผิดปกติ"

ผมพูดพลางเล่าเรื่องที่จอกใบนี้ถูกลงแว็กซ์ให้ฟัง ทำเอาซูโม่แปลกใจจนพูดไม่ออก

"เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เคยได้ยินแต่ลงแว็กซ์กระเบื้องปูพื้น เพิ่งเคยได้ยินว่ามีคนลงแว็กซ์เครื่องกระเบื้องเป็นครั้งแรกนี่แหละ แถมยังลงแว็กซ์ให้เครื่องกระเบื้องโบราณวัตถุอีกเนี่ยนะ!"

"โลกนี้กว้างใหญ่ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ อย่าว่าแต่ลงแว็กซ์เครื่องกระเบื้องเลย ขนาดใช้ฝอยขัดหม้อขัดกาดินเผาจื่อซาก็ยังมีมาแล้ว"

"ผมเคยเห็นข่าวแบบนี้เหมือนกันนะ คนที่ไม่รู้เรื่องในวงการมีเยอะแยะ สงสัยคงมีใครสักคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คิดว่าเครื่องกระเบื้องของตัวเองไม่ค่อยเงา เลยเอาแว็กซ์มาขัดให้มันเงาขึ้น จะได้ดูสวยๆ ขายได้ราคาแพงขึ้นไงล่ะ!"

ข้อสันนิษฐานของเสี่ยวอู่ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

โบราณวัตถุเป็นวงการที่ต้องอาศัยความเป็นมืออาชีพสูงมาก คนที่รู้เรื่องพยายามทำให้ดูเก่า ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องกลับพยายามขัดให้ดูใหม่

"ถ้าดูจากสภาพของจอกใบนี้แล้ว ฉันว่าน่าจะมีมูลค่าสักสองล้านได้นะคะ"

แม้สายตาในการดูโบราณวัตถุของซูโม่จะยังไม่ชำนาญนัก แต่มูลค่าทางการตลาดของโบราณวัตถุเธอกลับค่อนข้างเชี่ยวชาญทีเดียว

จริงอย่างที่ว่า จอกมุมตัดเตาเกอใบนี้ ทั้งสภาพและความสมบูรณ์ของรูปทรงล้วนจัดว่ายอดเยี่ยมมาก

เมื่ออ้างอิงจากราคาประมูลในอดีต ก็น่าจะมีมูลค่าราวๆ สองล้านได้จริงๆ

"โชคของคุณนี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ!"

เสี่ยวอู่อดอิจฉาไม่ได้

"นี่ไม่ใช่แค่เรื่องโชคอย่างเดียวหรอกนะ ถ้าไม่มีสายตาเฉียบคม เอามาวางตรงหน้านาย นายก็คงโยนทิ้งไปเหมือนกัน เหมือนเคอหงปิงไง ยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อมาแท้ๆ สุดท้ายก็คิดว่าเป็นของปลอมอยู่ดี"

ซูโม่ยู่ปาก พูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

"เอาละ นี่ถือเป็นเงินก้อนแรกที่ทีมใหม่ของซูกู่หย่าจี๋เราหามาได้ อ้อ ไม่สิ ถือเป็นก้อนที่สอง ก้อนแรกคือแจกันสองหูใบนี้"

ผมพูดพลางหยิบสัญญาออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ซูโม่

ซูโม่รับสัญญาไปพลางพูดอย่างจริงจังอีกครั้ง

"จิ่วเหยีย จอกมุมตัดเตาเกอใบนี้ไม่นับเป็นของร้านเราหรอกนะคะ! ยังไงเขาก็ยกให้คุณ ไม่เกี่ยวกับทางร้านเลย"

"กฎของวงการนี้ ในเมื่อร่วมกันเปิดร้านโบราณวัตถุแล้ว ก็ห้ามแอบซื้อขายลับหลังกันส่วนตัว"

"แต่นี่ไม่ถือว่าเป็นการซื้อขายสักหน่อย คนอื่นเขายกให้คุณ น่าจะนับเป็นค่าธรรมเนียมที่คุณช่วยเขาประเมินมากกว่า"

"คุณพูดแบบนี้ก็ถูก แต่ถ้าไม่มีเวทีอย่างซูกู่หย่าจี๋ ผมก็คงไม่มีทางได้รู้จักเคอหงปิง เพราะงั้นพวกเราอย่าคิดเล็กคิดน้อยกันเกินไปเลย ต่อไปอะไรๆ ก็ลงบัญชีของซูกู่หย่าจี๋ให้หมดนั่นแหละ"

ซูโม่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เสแสร้งปฏิเสธ เพียงแต่ยู่ปากแล้วพยักหน้า

"จิ่วเหยีย นี่คุณเป็นคนพูดเองนะ! ต่อไปเวลาคิดบัญชี ห้ามหาว่าฉันเอาเปรียบคุณล่ะ!"

จอกมุมตัดเตาเกอใบนี้ ผมนำมาดูแลรักษาเบื้องต้นเล็กน้อย จากนั้นก็เก็บใส่กล่องผ้าไหมแล้วนำไปซ่อนไว้ในตู้เซฟ

จอกใบนี้ไม่เหมาะที่จะนำมาจัดแสดง เพราะผมกลัวว่าวันดีคืนดีเคอหงปิงแวะมาเห็นเข้าแล้วจะกลายเป็นเรื่องไม่ดี

แม้ว่าเขาจะเป็นคนยกให้ผม และตอนนั้นผมเองก็ดูไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอมก็ตาม

แต่ถ้าเขารู้เข้าว่าจอกใบนี้เป็นของแท้ มันจะอธิบายยาก

ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าผมหลอกเขาก็ได้!

เพราะฉะนั้น รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหางดีกว่า ไว้รอโอกาสเหมาะๆ ในอนาคตค่อยนำออกมาขายก็แล้วกัน