ตอนที่ 85 ทิศทาง

นับตั้งแต่วัดซีเสียคราวนั้น ผมก็ครุ่นคิดมาตลอดว่าจะทำอย่างไรให้หรงเจิ้งเต้ายอมเปิดปาก

แต่ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก ก็ยังคิดหาวิธีดีๆ ไม่ออก

ผมคิดว่าถ้าตัวเองมีสูตรโกงอะไรทำนองนั้นก็คงดี เช่น วิชาอ่านใจระยะไกล

ถึงตอนนั้นผมก็คงรู้ว่าในหัวของหรงเจิ้งเต้าคิดอะไรอยู่

น่าเสียดายที่ผมไม่มี

บางทีอาจจะเป็นอย่างที่ซูซีถิงว่าไว้ ปล่อยให้น้ำไหลไปตามคูคลองรอให้ถึงเวลาอันควรน่าจะเหมาะกว่า

แต่ผมรอให้ถึงเวลาอันควรได้ ทว่ากลัวหรงเจิ้งเต้าจะรอไม่ไหวนี่สิ!

เขาแก่ปูนนี้แล้ว ใครจะรู้ว่าวันไหนจะหลับตาลงโลงไป

ดังนั้น ต่อให้ผมจะรอให้ทุกอย่างสุกงอมตามธรรมชาติ ก็จำเป็นต้องเร่งสปีดให้เร็วขึ้นอยู่ดี

แต่จะเร่งสปีดอย่างไรนั้น ผมเองก็ยังมืดแปดด้าน

เสี่ยวอู่เห็นผมทำหน้าอมทุกข์ ก็อดไม่ได้ที่จะเก๊กท่าขรึมขึ้นมาอีกครั้ง

"เสี่ยวจิ่วเหยีย ผมว่าพี่ไม่มีอะไรต้องคิดมากเลยนะ บางครั้งวิธีที่ยิ่งตรงไปตรงมาและเรียบง่ายที่สุดนั่นแหละดีที่สุด"

"ตรงไปตรงมายังไง เรียบง่ายยังไง ความคิดของนายตอนเป็นทหารนี่ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ"

"ก็ซัดเลยสิครับ! คิดอะไรมากมาย สุดท้ายแล้วก็ต้องลงมือทำอยู่ดีไม่ใช่เหรอ!"

"นายประสาทหรือเปล่า! เขาเป็นคนแก่รุ่นปู่ ฉันจะไปต่อยเขาได้ยังไง ต่อยจนกว่าเขาจะยอมเปิดปากงั้นเรอะ"

"ผมว่าพี่ก็เป็นถึงด็อกเตอร์ ทำไมความเข้าใจถึงได้แย่ขนาดนี้นะ! ต่อยตาเฒ่าหรงไม่ได้ แล้วพี่ต่อยลูกชายหลานชายเขาไม่ได้หรือไงเล่า!"

คำพูดประโยคนี้ของเสี่ยวอู่ทำเอาผมตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

ผมเข้าใจความหมายของเสี่ยวอู่ผิดไป

เขาหมายถึงให้ผมไปเล่นงานตระกูลหรงทั้งตระกูล ล้มลูกชายกับหลานชายของหรงเจิ้งเต้าให้คว่ำ

โค่นตระกูลหรงที่หรงเจิ้งเต้าสร้างขึ้นมากับมือให้พังทลายลง

ถึงเวลานั้น ค่อยดูซิว่าหรงเจิ้งเต้าจะยอมพูดหรือไม่

"ให้ตายสิ! ดูไม่ออกเลยว่าไอ้หนุ่มกล้ามโตอย่างแก สมองจะไม่ธรรมดาขนาดนี้!"

"โธ่ พี่ครับ คนสมองทื่อจะเข้าหน่วยรบพิเศษได้เหรอ พี่ดูสวี่ซานตัวมากไปแล้วมั้ง!"

คำพูดของเสี่ยวอู่ช่วยจุดประกายความคิดให้ผม ทำให้ผมค้นพบทิศทางต่อไปที่จะก้าวเดิน

นั่นคือการเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง จากนั้นก็หาโอกาสโค่นตระกูลหรงให้หมอบ แล้วให้หรงเจิ้งเต้ามาอ้อนวอนผม

พอเข้าใจทิศทางของตัวเองแล้ว ผมก็รู้สึกว่ามีแรงฮึดขึ้นมาทันที ในหัวคิดแต่เรื่องว่าจะพัฒนาซูกู่หย่าจี๋ให้เติบโตขึ้นมาได้อย่างไร

ทำให้ถึงวันที่สามารถกลืนตลาดโบราณวัตถุของจินหลิงไปได้ครึ่งฟ้าอีกครั้ง เช่นนี้ถึงจะมีโอกาสหาจังหวะโค่นตระกูลหรงได้

ทว่าการจะพึ่งแค่ซูกู่หย่าจี๋ร้านเดียวไปโค่นตระกูลหรง มันจะง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย เอาแค่ตอนนี้ซูกู่หย่าจี๋เองก็แทบเอาตัวไม่รอด ในร้านไม่ได้มีของใหม่เข้ามาอย่างเป็นเรื่องเป็นราวตั้งนานแล้ว

และถ้าไม่มีของใหม่ มัวแต่นั่งรอขายของเก่าในสต็อกไปเรื่อยๆ คงได้อดตายเข้าจริงๆ

อันที่จริง ธุรกิจร้านโบราณวัตถุ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การขายของหน้าร้าน

หน้าร้านเป็นเพียงหน้าต่างสำหรับจัดแสดง เป็นเพียงพื้นที่สำหรับติดต่อสื่อสารเท่านั้น

ความจริงแล้วร้านโบราณวัตถุส่วนใหญ่ที่รอลูกค้าแปลกหน้าเดินเข้ามาซื้อเอง หน้าร้านเดือนหนึ่งปิดดีลได้ไม่กี่รายการหรอก

พึ่งพิงแค่ลูกค้าหน้าร้านไม่มีทางรอดได้หรอก

ดังนั้น ร้านโบราณวัตถุจำนวนมากจึงเปิดบ้างปิดบ้าง และไม่ได้หวังจะขายของจากหน้าร้านเลยแม้แต่น้อย

แล้วธุรกิจหลักของร้านโบราณวัตถุอยู่ที่ไหนล่ะ

อยู่ที่ลูกค้าประจำ บางรายต้องนำของไปส่งให้ถึงบ้าน บางรายต้องโทรศัพท์นัดหมายให้มาที่ร้าน

สำคัญที่ว่าลูกค้าประจำสะดวกแบบไหน

แต่หัวใจสำคัญของการดูแลลูกค้าประจำก็คือ ต้องมีของใหม่ และเป็นของดี

ส่วนการรอให้คนเดินเข้ามาเลือกซื้อของเก่าในร้าน ธุรกิจแบบนี้ต่อให้มีบ้างเป็นครั้งคราว โดยทั่วไปก็เป็นแค่ของชิ้นเล็กชิ้นน้อย

จุดเด่นของวงการโบราณวัตถุคือ ของชิ้นใหญ่ถ้าไม่ส่งเข้าประมูล ก็ต้องขายผ่านคนคุ้นเคย

ดังนั้น ของชิ้นใหญ่ที่ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ โดยพื้นฐานแล้วจะขายให้แก่ลูกค้าประจำ คนคุ้นเคย หรือไม่ก็คนที่คนคุ้นเคยแนะนำมา

ด้วยเหตุนี้ คอนเนกชันและช่องทางจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง

นี่ก็คือจุดที่ผมเคยมองเห็นคุณค่าในตัวซูกู่หย่าจี๋

แต่ซูกู่หย่าจี๋ไม่ได้เอาของใหม่เข้ามานานมากแล้ว

แม้ว่าซูซีถิงจะมอบคอนเนกชันและช่องทางสำคัญเกือบทั้งหมดให้ผมแล้ว ทว่าการจะดำเนินงานให้เข้าที่เข้าทางยังต้องใช้เวลา

ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาเพื่อคำนวณและประเมินทรัพยากรช่องทางสำคัญของตระกูลซูกับซูโม่ คิดหาทางว่าจะหาของใหม่เข้ามาจากที่ไหนได้บ้างในช่วงนี้

แต่พอคำนวณไปคำนวณมาผมก็พบว่า ในช่องทางการรับของเข้าของตระกูลซู ขาดหายไปก้อนใหญ่มากส่วนหนึ่ง

ของเพิ่งขุด

ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินซูซีถิงพูดถึงว่า ตระกูลซูสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้จากการรับของจากพวกโจรขุดสุสาน

ทว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนกลับตัดขาดการติดต่อกับพวกโจรขุดสุสานไป

ผมนึกว่าซูซีถิงแค่พูดไปตามพิธีเท่านั้น เพราะแทบจะไม่มีร้านโบราณวัตถุที่ไหนไม่แตะต้องของเพิ่งขุดจริง ๆ

แต่ร้านโบราณวัตถุที่ฉลาด ล้วนแต่เปิดเผยว่าไม่แตะ ทว่าลับหลังกลับแตะต้องกันทั้งนั้น

นั่นคือตอนรับเข้าไม่ให้ใครรู้ ตอนปล่อยออกก็ไม่ให้ใครดูออก

พูดให้ชัดก็คือ รับของเพิ่งขุดเข้ามาเงียบ ๆ ทำความสะอาด ซ่อมแซมด้วยตัวเอง จากนั้นก็ขัดถูชุบผิวเอง เก็บซ่อนเอาไว้เอง

รอจนกลิ่นไอดินกลิ่นไอขุดใหม่หมดไป จากของเพิ่งขุดกลายเป็นของผ่านมือ ค่อยนำออกมาวางขายเป็นของตกทอดต่อ ๆ กันมาอย่างถูกต้องจริงจัง

แต่เดิมผมคิดว่าตระกูลซูก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

ทว่านึกไม่ถึงว่า ในช่องทางเหล่านี้ของตระกูลซูจะไม่มีส่วนนี้อยู่จริง ๆ

มิน่าล่ะ ในตอนนั้นกิจการของตระกูลซูถึงได้เปลี่ยนจากการเปิดร้านโบราณวัตถุไปเปิดตลาดค้าของเก่า!

ถ้าไม่แตะต้องของเพิ่งขุดจริง ๆ แล้วร้านโบราณวัตถุนี้จะเปิดต่อไปได้อย่างไร!

เพียงแต่น่าเสียดาย ตลาดค้าของเก่าถูกขายให้ตระกูลฮวาไปจนหมด สุดท้ายครอบครัวตัวเองจึงเหลือเพียงร้านโบราณวัตถุใหญ่แห่งนี้แค่ร้านเดียว

ทว่าร้านโบราณวัตถุแห่งนี้ก็เปิดได้ไม่ดีเท่าไร แหล่งสินค้ารับเข้าไม่เพียงพอ

จู่ ๆ ผมก็เข้าใจว่าทำไมซูโม่ถึงต้องปรับปรุงร้านซูกู่หย่าจี๋ให้เหมือนกับพิพิธภัณฑ์

คงไม่ใช่เพราะของไม่พอหรอกนะ!

ทว่าซูโม่ฟังแล้วกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของผมเป็นอย่างยิ่ง

"แหล่งของไม่พออะไรกัน ก่อนปรับปรุงร้านซูกู่หย่าจี๋ของเราก็มีโบราณวัตถุวางอยู่เต็มไปหมด ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยจำนวนมากเพิ่งจะเอามาลดราคาโละขายไปทีหลังต่างหากค่ะ"

"งั้นเธอลองคิดดู ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา นอกจากของปลอมสองสามชิ้นที่อาเหรินรับเข้ามาก่อนหน้านี้แล้ว ในร้านยังได้รับของอื่นเข้ามาอีกไหม"

ซูโม่ยู่ปากคิดอยู่พักใหญ่ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"ดูเหมือนว่า...จะไม่มีเลยจริง ๆ แถมมูลค่าก็ไม่ได้สูงอะไรด้วยค่ะ"

"เห็นไหม พบปัญหาแล้วใช่ไหมล่ะ ปัญหาของซูกู่หย่าจี๋ของเราในตอนนี้คือขาดช่องทางรับของเข้าชิ้นใหญ่ไปก้อนหนึ่ง ซึ่งส่วนนี้สำคัญกับร้านโบราณวัตถุมากนะ"

"แน่นอนว่าผมไม่ได้บอกให้เราเป็นฝ่ายวิ่งไปหาพวกโจรขุดสุสานเพื่อเอาของที่ขุดขึ้นมาจากดิน เรื่องพรรค์นั้นมีความเสี่ยงสูงเกินไป ถ้าเลี่ยงไม่ไปแตะต้องเองได้ก็ควรเลี่ยง"

"แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน เพราะการปฏิเสธจะก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ตามมา"

"ข้อแรก คนขายของจำนวนมากจะไม่นำของมาส่งให้เรา เพราะของหลายชิ้นแม้ไม่ได้รับมาจากมือโจรขุดสุสานโดยตรง แต่ที่มาที่ไปก็คลุมเครือทั้งนั้น พอเราปฏิเสธ ของจำนวนมากก็เลยไม่เข้ามาอีกเลย"

"ข้อสอง มันจะทำให้ผู้ซื้อจำนวนมากหมดความสนใจในซูกู่หย่าจี๋ของเรา เพราะหลายคนแม้ปากจะไม่พูด แต่ในใจล้วนอยากได้ของเพิ่งขุดที่ร้านโบราณวัตถุล้างกลิ่นไอขุดใหม่ออกไปแล้วทั้งนั้น"

ซูโม่ฟังแล้วก็พยักหน้าน้อย ๆ รู้สึกว่าที่ผมพูดนั้นมีเหตุผล

อันที่จริงไม่ใช่ว่าสิ่งที่ผมพูดมีเหตุผลหรอก แต่วงการโบราณวัตถุเขาทำกันแบบนี้ต่างหาก

มันเป็นประสบการณ์ที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี ไม่มีทางผิดพลาดได้หรอก

"แต่ว่า คุณปู่ของฉันเคยพูดไว้ในตอนนั้นว่าตระกูลซูจะไม่รับของเพิ่งขุดนี่คะ"

"ผู้เฒ่าซูในตอนนั้นต้องการให้ตระกูลซูเปลี่ยนทิศทาง จากการเน้นเปิดร้านโบราณวัตถุไปทำตลาดค้าของเก่า ถึงได้ตัดช่องทางนี้ทิ้งไปโดยตรง แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ตระกูลซูไม่มีตลาดค้าของเก่าอีกแล้ว!"

ซูโม่ฟังแล้วก็มีสีหน้ากลัดกลุ้ม

"ถ้าอย่างนั้น ซูกู่หย่าจี๋ของเราต้องไปบอกคนอื่นเหรอคะว่าเราก็รับของจากพวกโจรขุดสุสานด้วย"

"ก็ไม่ใช่แบบนั้น เรื่องบางเรื่องทำได้แต่พูดไม่ได้ ซูกู่หย่าจี๋เบื้องหน้าควรเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น รักษาไว้เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่เบื้องหลังเราสามารถขยายช่องทางด้านนี้ได้อย่างเหมาะสม แน่นอนว่าเมื่อรับของเข้ามาแล้ว เราก็ทำเหมือนร้านโบราณวัตถุร้านอื่น คือล้างกลิ่นไอขุดใหม่ออกก่อน ขัดถูชุบผิวจนเข้าที่แล้วค่อยปล่อยออกไป"

"เถ้าแก่อยู่ไหมครับ"

สิ้นเสียงพูดของผม ก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกขึ้นมาจากหน้าประตู

ซูโม่รีบลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับ

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ขณะนี้ได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว