ตอนที่ 86 เฉินโส่วเหอ

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย อยากชมโบราณวัตถุประเภทไหนดีคะ"

ซูโม่ร้องทักเสียงดังอย่างเคยชินพลางเดินออกไปต้อนรับ

แต่เสียงทักทายนั้นกลับค่อย ๆ แผ่วลงเรื่อย ๆ

เพราะคนที่เดินเข้ามาดูไม่เหมือนคนจะมาดูของเก่าเลยสักนิด แต่เหมือนคนเอาของมาขายมากกว่า

"เถ้าแก่ รับซื้อของเก่าไหมครับ"

ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี การแต่งกายดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนบ้านนอก

แขนเสื้อพับขึ้นไปสูง ผิวดำกรำแดด

"รับสิคะ! เชิญนั่งก่อนค่ะ"

ซูโม่ผายมือเชิญชายคนนั้นมานั่งที่โต๊ะน้ำชา

เสี่ยวอู่รินน้ำชาส่งให้เขาถ้วยหนึ่ง

อีกฝ่ายไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดพลางยิ้มแป้น

ผมมองกระสอบป่านที่ชายคนนี้หนีบไว้ใต้รักแร้อีกข้าง บนกระสอบยังมีคราบดินสีเหลืองเปรอะเปื้อนอยู่ ในใจก็พอเดาเรื่องราวออกได้หลายส่วน

"พี่ชายท่านนี้ เอาโบราณวัตถุอะไรมา หยิบออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิครับ"

ชายคนนั้นพยักหน้า วางกระสอบป่านใต้แขนลงบนโต๊ะน้ำชาทันที

จากนั้นก็หยิบกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ห่อเป็นก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งออกมาจากกระสอบป่าน

ของสิ่งนั้นน่าจะถูกห่อไว้ด้วยหนังสือพิมพ์

หนังสือพิมพ์ถูกเปิดออกท่อนหนึ่ง ด้านในเผยให้เห็นก้อนดินโคลนสีเหลืองอ๋อย

ชายคนนั้นวางก้อนนั้นลงบนกระสอบป่านโดยตรง ไม่ได้เปิดหนังสือพิมพ์ออกต่อ

"เถ้าแก่ ดูเอาเองเถอะครับ"

ทว่าผมไม่ได้มองก้อนนั้น แต่กลับยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

เกือบสิบโมงเช้าแล้ว

"พี่ชาย ทำไมถึงมาขายของเวลานี้ล่ะครับ"

"เวลานี้มันทำไมเหรอครับ" ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบอธิบาย

"ผมไปทำงานบนเขาเมื่อเช้า แล้วขุดเจอของชิ้นนี้เข้าพอดี ก็เลยนั่งรถประจำทางเข้าเมืองมา กว่าจะถึงที่นี่ก็เวลานี้แหละครับ"

ที่แท้หมอนี่ไม่ใช่โจรขุดสุสาน มิน่าถึงไม่รู้ธรรมเนียมอะไรเลย

"พี่ไปร้านอื่นมาหรือยังครับ"

"ยังเลยครับ! ผมเห็นร้านคุณใหญ่ที่สุดในถนนของเก่า ก็เลยตรงดิ่งมานี่ คุณดูของก่อนสิครับ"

ผมโบกมือพลางยิ้ม

"พี่ชาย ไม่ต้องดูของแล้วล่ะครับ ซูกู่หย่าจี๋ของเราเป็นร้านโบราณวัตถุที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินเราไม่รับซื้อครับ"

"ผมขุดได้จากบนเขาที่บ้านผมเอง จะเป็นอะไรไปล่ะครับ"

"ขอแค่ขุดขึ้นมาจากใต้ดิน ก็เป็นของรัฐทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับว่าเป็นที่ดินบ้านพี่หรอกครับ ผมแนะนำให้พี่เอาไปมอบให้พิพิธภัณฑ์หรือสำนักบริหารมรดกทางวัฒนธรรมจะดีกว่า"

ชายคนนั้นฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะคว้าก้อนหนังสือพิมพ์ยัดกลับเข้ากระสอบป่านทันที

"ไม่รับก็ช่างเถอะ"

ชายคนนั้นพูดจบก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำลากล่าวทักทายสักคำ

หลังจากชายคนนั้นออกไป ซูโม่กับเสี่ยวอู่ต่างมองผมด้วยสีหน้างุนงง

"จิ่วเหยีย เมื่อกี้พี่ยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่ารับของเพิ่งขุดได้ นี่เขาเอามาส่งให้ถึงที่ ทำไมถึงไม่รับล่ะครับ"

"ฉันก็บอกแล้วไงว่าต้องรับอย่างลับ ๆ ใครจะกล้ารับของที่หิ้วเข้ามาโต้ง ๆ แบบนี้ อย่าว่าแต่เราเลย ฉันเดาว่าร้านอื่นก็ไม่มีใครกล้ารับหรอก ไม่เชื่อคอยดูสิ"

ผมพูดพลางอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเสี่ยวอู่

"เสี่ยวอู่ นายตามไปดูหน่อย ถือโอกาสลองลูบดูว่าของชิ้นนี้..."

ผมพูดยังไม่ทันจบ แต่ส่งสายตาให้เสี่ยวอู่แทน

เสี่ยวอู่เข้าใจความหมายทันที เขายิ้มพลางพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป

"คุณให้เสี่ยวอู่ไปลูบดูอะไรน่ะ"

ซูโม่ทำหน้างงงวยเต็มประดา

"เดี๋ยวคุณก็รู้แล้วครับ"

เสี่ยวอู่เพิ่งไป ร้านก็มีแขกมาเยือนอีก

ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยที่ผมเคยพบมาก่อน

เฉินโส่วเหอ นายหน้าค้าของเก่ามืออาชีพ

อันที่จริงนายหน้าดึงสายก็แบ่งประเภทเหมือนกัน หลักการเดียวกับนายหน้าทั่วไป

ในวงการสะสมของเก่า แม้จะเป็นแวดวงเฉพาะกลุ่ม แต่นายหน้าก็ยังแบ่งเป็นหลายสาย

บางคนเส้นสายกว้างขวาง รู้จักนักสะสมรายใหญ่มากมาย ก็จะเน้นดึงสายของกรุสุกโดยเฉพาะ

บางคนรู้จักโจรขุดสุสานตามที่ต่าง ๆ ก็จะเน้นดึงสายของกรุสดโดยเฉพาะ

แน่นอนว่ายังมีคนที่กินรวบทั้งของสุกของสด ทำแบบครอบจักรวาล แต่คนประเภทนี้มีน้อย

ส่วนเฉินโส่วเหอจัดอยู่ในประเภทแรก คือเน้นดึงสายของกรุสุก

"อ้าว เถ้าแก่เฉิน! ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ได้ครับ รีบมาดื่มชาทางนี้ก่อนสิครับ"

นายหน้าดึงสายบางครั้งก็มีความสำคัญมาก พวกเขากุมข้อมูลไว้ในมือ บรรดาพ่อค้าโบราณวัตถุจึงต่างพากันเอาอกเอาใจ

ผมเองย่อมไม่ต่างกัน คำพูดคำจาจึงสุภาพเป็นอย่างยิ่ง

"ดูสิ ผู้จัดการเหมยได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการใหญ่ของร้านแล้ว ท่าทางการพูดจาต่างไปคนละเรื่องเลยนะเนี่ย!"

เฉินโส่วเหอหัวเราะหึ ๆ พลางมองซูโม่แล้วเอ่ยแซวผม

"คุณอย่าล้อผมเล่นเลยครับ เขาเรียกว่าอะไรนะ ตำแหน่งเปลี่ยน ความคิดก็ต้องเปลี่ยนตามสิครับ!"

ฮ่า ๆ ๆ!

ผมรินชาให้เฉินโส่วเหอหนึ่งถ้วย เขายกขึ้นจิบไปคำหนึ่ง แล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้

"เหล่าหวงนี่ก็แปลก อยู่ดี ๆ ทำไมร่างกายถึงไม่ไหวจนต้องเกษียณกลับบ้านเกิดไปได้นะ เสียดายจริง ๆ วัยอย่างเขานี่กำลังเป็นที่ต้องการที่สุดในวงการโบราณวัตถุของเราเลยแท้ ๆ!"

ผมเดาว่าคงเป็นซูซีถิงที่โทรศัพท์บอกเรื่องนี้กับเขา

"นั่นสิครับ! น่าเสียดายจริง ๆ! เพราะอย่างนี้ไงครับ สุขภาพคือทุนรอนที่สำคัญที่สุด เถ้าแก่เฉินอย่าหักโหมทำงานหนักเหมือนอาเหรินเลยนะครับ เวลาว่าง ๆ ก็แวะมาดื่มชา พักผ่อนที่ซูกู่หย่าจี๋บ้าง"

"ยังดีที่ซูกู่หย่าจี๋มีผู้จัดการเหมยอย่างคุณอยู่ หนุ่มแน่นไฟแรงมีความสามารถจริง ๆ"

"เถ้าแก่เฉินก็รู้ว่าผมยังอายุน้อย เพราะฉะนั้นต้องช่วยพาผมเปิดหูเปิดตาเพิ่มพูนสายตาบ้างนะครับ"

"ผมพาคุณไปไม่ได้หรอก สายตาของคุณตอนเรื่องชิงฮวายุคหยวนนั่นผมก็เห็นแล้ว ขนาดสวีอีติ่งที่มาจากจิงตูยังโดนคุณทำให้ตาถั่วไปเลย คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องชิงฮวายุคหยวนนั่นแพร่สะพัดไปทั่ววงการสะสมของเก่าแล้ว สวีอีติ่งเองก็ประกาศออกมาแล้วด้วยว่าต่อไปจะไม่ดูชิงฮวายุคหยวนอีก"

"จริงหรือครับเนี่ย? แต่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ เขาเป็นคนพูดจาโอ้อวดไปเองแท้ ๆ"

หึ ๆ เฉินโส่วเหอมองผมพลางส่ายหน้าหัวเราะไม่หยุด

ผมเติมน้ำชาให้เฉินโส่วเหอ แล้วเอ่ยถามอย่างสบาย ๆ "เถ้าแก่เฉิน วันนี้นำเรื่องดีอะไรมาฝากหรือครับ"

"เถ้าแก่ซูดูสิ เมื่อกี้เขายังบอกให้ผมแวะมาดื่มชา พักผ่อนตอนว่าง ๆ อยู่เลย ตอนนี้รีบถามหาเรื่องธุรกิจกับผมทันทีเลย คนหนุ่มสาวสมัยนี้มองอะไรตามความเป็นจริงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย"

เฉินโส่วเหอมองซูโม่แล้วอดหัวเราะไม่ได้

"เถ้าแก่เฉิน จิ่วเหยียเขา..."

"จิ่วเหยีย?" เฉินโส่วเหอฟังแล้วถึงกับชะงักไป

ตอนนี้ซูโม่ก็เหมือนกับเสี่ยวอู่แล้ว เรียกผมว่าจิ่วเหยีย ๆ จนเคยปากไปแล้ว

"อ๋อ ขอโทษทีค่ะ พวกเราเรียกเขาว่าจิ่วเหยียกันหมด แม้แต่คุณปู่ของฉันยังเรียกเขาว่าเสี่ยวจิ่วเหยียเลยค่ะ"

"โอ้โห! ผู้จัดการเหมย ลำดับรุ่นของคุณนี่สูงไม่เบาเลยนะ! แม้แต่ผู้เฒ่าซูยังต้องเรียกคุณว่าเหยียเลยหรือนี่!"

พอผมได้ยินคำพูดของเฉินโส่วเหอ ในน้ำเสียงนั้นมีความสงสัยใคร่รู้อยู่สามส่วน และเย้ยหยันอยู่อีกเจ็ดส่วน

ทว่าผมก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะอธิบายให้เขาฟังอย่างไรดี

"เถ้าแก่เฉินเข้าใจผิดแล้วค่ะ ที่คุณปู่เรียกเสี่ยวจิ่วเหยีย เป็นเพราะรู้สึกว่าสายตาของผู้จัดการเหมยในวงการสะสมของเก่าคู่ควรกับคำว่าเหยียต่างหากล่ะคะ ตามคำพูดของท่าน คำว่าเหยียคือคำยกย่องผู้ชายที่มีความสามารถเพียบพร้อม ไม่เกี่ยวกับเรื่องอายุหรือลำดับรุ่นหรอกค่ะ"

"ความจริงท่านผู้เฒ่าถิงแค่พูดล้อผมเล่นน่ะครับ ผมอายุน้อยแค่นี้ จะไปคู่ควรให้ท่านเรียกเหยียได้อย่างไรกัน" ผมรีบช่วยอธิบายเสริม

"ขนาดท่านผู้เฒ่าถิงยังเรียกแบบนี้ งั้นต่อไปพวกเราก็ต้องพลอยเรียกเสี่ยวจิ่วเหยียตามไปด้วยแล้วสิเนี่ย" เฉินโส่วเหอเอ่ยหยอกเย้าขึ้นมาทันที

"เถ้าแก่เฉิน คุณรีบเข้าเรื่องธุรกิจเถอะครับ หากคุณยังล้อไม่เลิก ผมคงต้องหาหลุมมุดหน้าหนีแล้ว"

"เอาล่ะ ๆ เสี่ยวจิ่วเหยีย"

เฉินโส่วเหอเรียกขึ้นมาจริง ๆ ทว่าผมฟังออกว่าคำว่าเหยียของเขา เต็มไปด้วยการล้อเลียนและกระเซ้าเย้าแหย่อย่างชัดเจน

แต่ในตอนนี้ ผมได้แต่ส่ายหน้าหัวเราะแห้ง ๆ พลางทำสีหน้ากระอักกระอ่วน

อย่างที่ผมเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ วงการสะสมของเก่าก็เหมือนกับแพทย์แผนจีน การที่คนไม่ไว้วางใจคนหนุ่มสาวโดยธรรมชาติถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

อีกทั้งยังเป็นค่านิยมที่หยั่งรากลึกอีกด้วย