ตอนที่ 87 ไปดูลาดเลาก่อน

เจียงตูอยู่ห่างจากจินหลิงเพียงราวหนึ่งร้อยกิโลเมตรเท่านั้น

งานที่เฉินโส่วเหอนำมาเสนอนั้นอยู่ที่เจียงตู

"ที่เจียงตูมีนักสะสมรายใหญ่อยู่คนหนึ่ง ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ สะสมของดีไว้เพียบ แต่ช่วงนี้วงการอสังหาฯ ซบเซาไม่ใช่เหรอครับ คาดว่าสภาพคล่องทางการเงินคงจะมีปัญหา ก็เลยต้องเอาของสะสมออกมาขาย"

"ทำไมไม่ส่งเข้างานประมูลล่ะคะ? เข้างานประมูลน่าจะได้ราคาดีกว่า" ซูโม่ถามขึ้นลอย ๆ

"เถ้าแก่ใหญ่ระดับนี้ ปล่อยของเก่าออกมาคราวเดียวเยอะขนาดนั้นคงไม่อยากเปิดเผยตัวหรอกครับ อีกอย่างการประมูลมันช้าเกินไป ทางนั้นเขารีบใช้เงิน!"

"นั่นก็จริงค่ะ"

"เพราะงั้นเขาถึงได้จัดงานประมูลส่วนตัวขึ้นมา เชิญพ่อค้าโบราณวัตถุที่มีกำลังซื้อเข้าร่วม ประมูลเสร็จก็ปิดจ็อบซื้อขายกันตรงนั้นเลย"

"งานประมูลส่วนตัวเหรอครับ? มีเจ้าไหนไปบ้างล่ะ?"

ผมลองหยั่งเชิงถามไปประโยคหนึ่ง

"พ่อค้าโบราณวัตถุเจ้าใหญ่ ๆ ในจินหลิงผมเชิญหมดแล้วครับ มีทั้งโป๋ฮวาเซวียน จี๋เจินถัง แล้วก็หรงกู่ไจ"

"หรงกู่ไจเหรอคะ?" ซูโม่ฟังแล้วชะงักไป "สำนักประมูลอย่างพวกเขาก็รับซื้อโบราณวัตถุโดยตรงด้วยเหรอ?"

"รับสิครับ ทำไมจะไม่รับล่ะ? จริง ๆ หรงกู่ไจเขารับซื้อมาตลอดนั่นแหละ เพียงแต่รับเฉพาะของชิ้นใหญ่ที่เป็นงานประณีตเท่านั้น ปกติมูลค่าต่ำกว่าล้านพวกเขาไม่ชายตามองหรอก"

ความจริงการที่สำนักประมูลจะรับซื้อโบราณวัตถุนั้นเป็นเรื่องปกติมาก ในประเทศมีสำนักประมูลที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายจำนวนมากที่อาศัยชื่อของการประมูลมาหลอกลวงคนนอกวงการเพื่อขุดหลุมดักเก็บตกของดีโดยเฉพาะ

ทว่าเฉินโส่วเหอหารู้ไม่ว่า ตระกูลหรงไม่ได้ซื้อเฉพาะของชิ้นใหญ่เท่านั้น แต่ยังเน้นรับซื้อของปลอมเป็นพิเศษด้วย

ซูซีถิงเคยเปรยกับผมว่า ตระกูลหรงเน้นซื้อต้นกล้าและเพาะต้นกล้าเป็นหลัก นี่ต่างหากที่เป็นเคล็ดลับสร้างความมั่งคั่งของพวกเขา

"เป็นไงครับ พวกคุณสนใจไหม?"

"สนใจแน่นอนค่ะ ต้องไปอยู่แล้ว"

"กฎเดิมนะครับ เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้ นัดกันมะรืนนี้ เจอกันที่เจียงตูครับ"

กฎเดิมที่ว่านี้ ซูซีถิงเคยบอกผมมาก่อนแล้ว

การเป็นนายหน้าฝั่งจินหลิง ทั้งฝ่ายซื้อและฝ่ายขายจะต้องจ่ายค่านายหน้าให้คนกลางฝ่ายละ 5% ของยอดซื้อขาย

ที่จริงพื้นที่ส่วนใหญ่ทั่วประเทศก็คิดราคาพอ ๆ กันนี้

ซึ่งก็ไม่ต่างจากการนำของเข้าประมูลในสำนักประมูลเท่าไร เพราะล้วนกินค่านายหน้าเหมือนกัน

เพียงแต่สำนักประมูลจะหน้าเลือดกว่ามาก ฝ่ายซื้อฝ่ายขายต้องจ่ายค่าธรรมเนียมให้ถึงฝ่ายละ 15%

เฉินโส่วเหอดื่มชาอีกถ้วยแล้วก็หมุนตัวจากไป

พอยืนส่งเฉินโส่วเหอเสร็จ ซูโม่ก็อดขมวดคิ้วหน้ามุ่ยไม่ได้

"จิ่วเหยีย ในที่สุดก็มีโอกาสดี ๆ เข้ามา แต่ในบัญชีเราไม่มีเงินทุนเท่าไรเลยนี่สิคะ!"

จริงด้วยสิ! ผมนึกขึ้นได้ทันที หลังจากจ่ายคืนเงินกู้ธนาคารไปก่อนหน้านี้ บัญชีของซูกู่หย่าจี๋ก็เหลือเงินสดอยู่แค่เจ็ดล้านกว่าหยวนเท่านั้น

เงินเจ็ดล้านกว่าสำหรับการดำเนินกิจการทั่วไปของร้านโบราณวัตถุปกติคงไม่ใช่ปัญหา แต่หากจะเอาไปประมูลในงานของนักสะสมรายใหญ่คงจะตึงมือพอดู

ดีไม่ดีของโบราณชิ้นเดียวของเขาอาจจะเกินเจ็ดล้านหยวนไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น โบราณวัตถุยิ่งมูลค่าสูง กำไรก็ยิ่งมากตามไปด้วย

ดังนั้นในวงการนี้ หากคิดจะเติบโตและแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ย่อมจำเป็นต้องมีกระแสเงินสดที่หนามากพอ

"ก็คงช่วยไม่ได้ครับ! มีอยู่แค่นี้ก็ต้องไปดูหน้างาน ชิ้นใหญ่ประมูลสู้ไม่ไหว ก็ค่อยเก็บกวาดพวกลูกกระจ๊อกที่คนอื่นเขาไม่เอาก็แล้วกัน"

ขณะที่ซูโม่ฟังพลางทำหน้ากลัดกลุ้มอยู่นั้น เสี่ยวอู่ก็เดินกลับเข้ามาพอดี

"เป็นไงบ้าง?" ผมเห็นสีหน้ายิ้มร่าของเสี่ยวอู่ก็พอจะเดาสถานการณ์ออก

"เสี่ยวจิ่วเหยีย คุณพูดถูกเป๊ะเลย เจ้านั่นหิ้วกระสอบสานเปื้อนดินตระเวนเข้าออกร้านโบราณวัตถุไปหลายเจ้า โดนเชิญออกจากร้านทุกที่เลยครับ"

"เวลากลางวันแสก ๆ แบบนี้ใครจะกล้ารับซื้อ แถมหมอนั่นยังไม่รู้จักปิดบัง ประเจิดประเจ้อเกินไป ใคร ๆ ก็อยากได้เงิน แต่ไม่มีใครโง่พอจะอยากเข้าไปกินข้าวแดงในคุกหรอก"

ผมส่ายหน้าพลางรินชาให้เสี่ยวอู่หนึ่งถ้วย "แล้วยังไงต่อ?"

"แล้วน่ะเหรอครับ!" เสี่ยวอู่หัวเราะร่า

"ผมพาเขาไปที่ลานจอดรถข้าง ๆ พอดูว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็บอกเขาว่าของแบบนี้เอาออกมาขายตอนกลางวันไม่มีใครกล้ารับซื้อหรอก ผมบอกว่าผมอยากรับซื้อนะ แต่ต้องเป็นตอนกลางคืน และสามารถไปรับซื้อถึงที่ได้ เจ้านั่นพอได้ยินก็ตื่นเต้นใหญ่ บอกว่าความจริงตอนที่ขุดเจอไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียว ในดินน่าจะยังมีอีกหลายชิ้นเลยครับ"

"บัดซบ! หมอนั่นคงไม่ได้ขุดไปเจอสุสานโบราณเข้าหรอกนะ?" ผมฟังแล้วตกใจไม่น้อย

"ไม่น่าจะใช่นะครับ" เสี่ยวอู่ส่ายหน้า

"ฟังจากที่หมอนี่เล่า เขาขุดลงไปไม่ลึก อยู่ใต้ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นหลุมซ่อนสมบัติ"

"น่าจะใช่ครับ ผมขอที่อยู่มาแล้ว คืนนี้พวกเราลองไปดูหน่อยไหมล่ะครับ ไม่ไกลเท่าไหร่ ทางแค่สามสิบกว่ากิโลเมตรเอง"

พอเสี่ยวอู่พูดเช่นนี้ ซูโม่ได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"จิ่วเหยีย แบบนี้... จะดีหรือคะ"

ผมรู้ว่าซูโม่รู้สึกลำบากใจ

ตระกูลซูเริ่มปรับเปลี่ยนธุรกิจมาสิบกว่าปีแล้ว ทำแต่การค้าขาวสะอาดไร้มลทิน ดังนั้นเธอจึงยังทำใจรับไม่ค่อยได้ที่ผมเปิดฉากด้วยงานดาร์ก ๆ แบบนี้ทันที

"เอาแบบนี้แล้วกัน คืนนี้ผมกับเสี่ยวอู่จะลองไปดูก่อน ถ้าเป็นสุสานโบราณหรือหลุมซ่อนสมบัติขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าสูงมากก็ช่างมัน ความเสี่ยงมันสูงเกินไป แต่ถ้าเป็นแค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชาวบ้าน ก็ถือโอกาสรับซื้อติดมือกลับมา ไม่ได้เสียหายอะไร"

พออ่านถึงตรงนี้ คงมีหลายคนรู้สึกไม่สบอารมณ์ คิดว่าไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ก็ไม่ควรทำไม่ใช่หรือ

มันทำไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ เพราะผิดกฎหมาย ผมถึงได้เตือนคนที่ยังไม่เข้าวงการนี้ว่าอย่าคิดก้าวเข้ามาเด็ดขาด

แต่ว่า สิ่งที่ผมพูดคือเรื่องจริงล้วน ๆ นะครับ!

ในแวดวงสะสมโบราณวัตถุ ถ้าคุณเอาของเก่าทั้งหมดมาวางเรียงกัน แล้วนับย้อนกลับไปสามรุ่น จะมีสักกี่ชิ้นที่สืบทอดตกทอดกันมาจริง ๆ

ล้วนขุดขึ้นมาจากดินทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

อย่างที่ผมเคยบอกไปก่อนหน้านี้ วงการโบราณวัตถุก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้น

ต่างกันแค่อยู่เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง ทางตรงหรือทางอ้อมเท่านั้นเอง

พอผมบอกว่าจะลองไปดูก่อน ซูโม่จึงจำต้องพยักหน้ารับ

"เสี่ยวโม่ ตอนบ่ายคุณช่วยไปถอนเงินสดให้พวกเราสักสองแสนนะ รับซื้อของแบบนี้ต้องจ่ายเงินสดเท่านั้น"

"สองแสนเหรอคะ จะน้อยไปหรือเปล่า"

เสี่ยวอู่มองผมด้วยความสงสัยอยู่บ้าง

"รับซื้อของแบบนี้ให้ราคาสูงไม่ได้หรอก ของที่ราคาสูงเกินไปพวกเราก็ไม่กล้ารับเหมือนกัน"

ประโยคนี้ครึ่งแรกเป็นเรื่องจริง ราคาเวลารับซื้อของเพิ่งขุดถึงที่มันถูกมากจริง ๆ เพราะความเสี่ยงสูงเกินไป

แต่ประโยคครึ่งหลังนั้นพูดให้ซูโม่ฟัง เพื่อให้เธอสบายใจ

"ได้ค่ะ ตอนบ่ายฉันจะไปถอนให้"

"แล้วพวกเราจะไปยังไงกันล่ะครับ" เสี่ยวอู่ถามขึ้นมาลอย ๆ

"ถามไร้สาระน่า! สามสิบกว่ากิโลเมตร แถมยังเป็นตอนกลางคืน ก็ต้องขับรถไปสิ"

"ประเด็นคือพวกเรามีรถที่ไหนกันล่ะ สองล้อยังไม่มีเลย"

"ถ้าอย่างนั้นพวกคุณเอารถฉันไปขับสิคะ" ซูโม่พูดพลางยื่นกุญแจรถของเธอส่งมา

ผมยังไม่ทันได้อ้าปาก เสี่ยวอู่ก็โบกมือปฏิเสธทันที

"รถของคุณเนี่ยนะ สีชมพู มาเซราติเนี่ยนะ"

"ทำไมล่ะคะ ยังไม่คู่ควรกับพวกคุณอีกเหรอ"

"พวกผมไม่คู่ควรกับมันต่างหากครับพี่สาว! รถเด่นสะดุดตาขนาดนี้ ขับไปรับซื้อของเพิ่งขุด คุณอยากให้พวกเรารีบตายหรือไงกัน!"

"อ๋อ จริงด้วยสิ!"

ซูโม่ฟังแล้วเบิกตากลมโต อดหัวเราะพลางเก็บกุญแจรถกลับไปไม่ได้

"ช่างเถอะ เสี่ยวอู่ นายไปเช่ารถสักคันมาแล้วกัน เช่าเพิ่มสักสองวัน ยังไงมะรืนนี้พวกเราก็ต้องเดินทางอยู่ดี"

ผมนึกขึ้นได้กะทันหันว่ามะรืนนี้ยังต้องไปเจียงตู

"ได้เลยครับ" เสี่ยวอู่ตอบรับโดยไม่ถามสักคำว่าจะไปไหน

"ตอนเช่ารถนายระวัง..."

ผมกะจะกำชับข้อควรระวังในการเช่ารถสักหน่อย แต่พอเอ่ยปากก็ถูกเสี่ยวอู่พูดขัดขึ้นทันที

"เรื่องนี้พี่ไม่ต้องบอกหรอกครับ เรื่องแค่นี้ถ้าผมจัดการไม่ได้ แล้วจะติดตามเสี่ยวจิ่วเหยียอย่างพี่ได้ยังไง พี่ลองคิดดูว่าผมทำงานอะไรมาก่อน"

ก็จริง เสี่ยวอู่เคยผ่านงานลาดตระเวนสอดแนมและต่อต้านการสอดแนมระดับมืออาชีพมา เรื่องพวกนี้เขาเชี่ยวชาญกว่าผมเสียอีก