ตอนที่ 88 กรุใต้ดิน

เสี่ยวอู่เช่ารถออฟโรดสีดำคันหนึ่ง แถมยังเป็นรุ่นเกร่อ ๆ ที่เห็นได้เกลื่อนถนน

แบรนด์อะไรคงไม่ต้องพูดถึง เดี๋ยวจะกลายเป็นการโฆษณาแฝงไป

พอรถแล่นพ้นเขตเมือง เจ้าหมอนี่ก็แอบเลี้ยวไปจอดข้างทางตรงป่าละเมาะเล็ก ๆ

จากนั้นก็หยิบปลอกผ้าสองผืนออกมาสวมคลุมป้ายทะเบียนหน้าหลังไว้

จริงของเขา เสี่ยวอู่ไม่ต้องรอให้ผมสั่งเลย เจ้าหมอนี่คิดรอบคอบกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

ตอนที่เราสองคนไปถึงจุดหมาย ก็ราว ๆ ห้าทุ่มกว่าแล้ว

จริง ๆ ระยะทางไม่ได้ไกลขนาดนั้น เพียงแต่เสี่ยวอู่นัดดึกขนาดนี้เอง

รถไม่ได้ขับเข้าไปในหมู่บ้าน เพราะมีคนมารออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านแล้ว

คนที่รอก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นผู้ชายคนที่เอาของมาขายเมื่อช่วงเช้านั่นเอง

เสี่ยวอู่ทักทายเขา จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กนำทางขึ้นเขาหลังหมู่บ้านไป

เราขับตามมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กไปเกือบยี่สิบนาที ห่างจากหมู่บ้านออกมาตั้งเจ็ดแปดกิโลเมตรได้

ตลอดทางเป็นทางขึ้นเขา พอขับไปลึกเข้า รถก็ขึ้นต่อไม่ไหว ผมกับเสี่ยวอู่จึงต้องลงเดิน

ยังดีที่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าอยู่ข้างหน้าไม่ไกล แค่ไม่กี่ร้อยเมตร

ผมเปิดประตูกำลังจะก้าวลงจากรถ แต่กลับถูกเสี่ยวอู่คว้าตัวไว้

เสี่ยวอู่ไม่ได้จอดรถทันที แต่หาที่กลับรถก่อน

เขาหันหน้ารถไปทางลงเขา และหาจุดที่เปิดประตูได้สะดวกทั้งสองฝั่งแล้วค่อยดับเครื่องจอด

การกระทำนี้ของเสี่ยวอู่ ทำเอาผมอดทึ่งในใจไม่ได้

คนขับรถส่วนใหญ่มักชอบพุ่งหัวเข้าไปแล้วจอดเลย แต่ในยามคับขัน การทำแบบนั้นอาจถึงตายได้

โดยเฉพาะเวลานี้และสถานที่แบบนี้ ทางขึ้นเขาแคบ กลับรถยาก เสียเวลา

ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมา แล้วเราต้องเผ่นหนี รถที่กลับหัวเตรียมไว้กับไม่ได้กลับหัว มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ!

พอจอดรถเรียบร้อย พวกเราก็เดินตามผู้ชายคนนั้นตรงไปข้างหน้าราวสองสามร้อยเมตร จนกระทั่งมาถึงลานกว้างราบเรียบตรงไหล่เขา

ชายคนนั้นส่ายไฟฉายไปข้างหน้า ส่องไปยังต้นอูจิ้วต้นใหญ่ต้นหนึ่ง

"อยู่ใต้ต้นไม้นั่นแหละครับ"

ผมมองไปยังต้นอูจิ้วนั่น มันขึ้นอยู่ตรงมุมของลานกว้างแห่งนี้พอดี

ผมเองก็พกไฟฉายแรงสูงมาด้วย ทั้งหมดนี้เสี่ยวอู่เตรียมไว้ล่วงหน้า

ผมเปิดไฟฉายแล้วส่องไปรอบ ๆ ลานกว้าง พลางกวาดสายตาสำรวจอย่างละเอียด

ผมพบว่าลานตรงนี้เรียบมาก ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ รอบ ๆ มีฐานรากที่ก่อด้วยหิน

"อ้าว ตรงนี้เคยเป็นบ้านคนเหรอเนี่ย"

ชายคนนั้นพยักหน้า

"เมื่อก่อนบนเขามีคนอยู่ครับ ต่อมาก็ย้ายลงไปข้างล่างกันหมด อยู่บนนี้มันไม่สะดวก แต่ก็นานมากแล้วล่ะนะ ตั้งแต่ผมจำความได้ แถบนี้บนเขาก็ไม่มีคนอยู่แล้ว"

ผมฟังแล้วพยักหน้า กะดูแล้วต้นอูจิ้วต้นนี้น่าจะเคยปลูกอยู่ในรั้วบ้านมาก่อน

ดูจากทิศทางแล้ว น่าจะเป็นสวนหลังบ้านด้วยซ้ำ

การฝังกรุสมบัติไว้ใต้ต้นอูจิ้ว ก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี

ทว่าถ้าเป็นแบบนี้ กรุนี้ก็คงไม่ได้ใหญ่โตอะไร

แปดเก้าส่วนคงเป็นแค่กรุเล็ก ๆ ของชาวบ้าน ไม่น่าจะมีของชิ้นใหญ่โตอะไร

"ของวางอยู่ตรงไหนล่ะ"

"ยังฝังอยู่ตรงนั้นแหละครับ ผมไม่กล้าขยับ"

ชายคนนั้นพูดพลางพาผมเดินไปยังใต้ต้นอูจิ้ว

"พี่ชาย พี่นี่ใจกว้างจริง ๆ นะ! มีสมบัติไม่ขุดเอากลับไปเก็บที่บ้าน ไม่กลัวคนอื่นมาเจอหรือไง"

"กลัวอะไรล่ะครับ! ที่ดินบนเขานี่เป็นของบ้านผมทั้งหมด สวนสาลี่ที่ปลูกอยู่ก็ของบ้านผมทั้งนั้น ปกติแล้วนอกจากผมก็ไม่มีใครขึ้นมาหรอก"

ทั้งสามคนเดินมาถึงใต้ต้นอูจิ้ว ผมเห็นเศษกิ่งไม้ระเกะระกะคลุมอยู่ใต้ต้นไม้

ชายคนนั้นเขี่ยกิ่งไม้ออก เผยให้เห็นร่องรอยดินที่เพิ่งถูกขุดเมื่อไม่นานมานี้

"ของอยู่ข้างในนี้แหละครับ"

"ขุดออกมาดูหน่อยสิ"

"ได้ครับ" ชายคนนั้นพูดพลางคว้าจอบที่แบกติดมือขึ้นมาเริ่มลงมือขุด

ดินค่อนข้างร่วน เพราะเพิ่งถูกขุดไปเมื่อเช้านี้เอง

ขุดไปแค่สองสามทีก็โกยดินด้านบนออกไปไว้ข้าง ๆ เผยให้เห็นวัตถุทรงกลมด้านล่าง

ผมใช้ไฟฉายส่องดู

สิ่งทรงกลมนี้ น่าจะเป็นปากไหดินเผาใบหนึ่ง

ภายในไหดินเผามืดสนิท ใต้แสงไฟฉายมองเห็นแค่ว่ามีของอยู่ข้างใน แต่ระบุไม่ได้ชัดเจนว่าเป็นอะไรกันแน่

"เถ้าแก่ทั้งสองท่าน เป็นยังไงบ้างครับ"

"เดี๋ยวสิ ตอนที่พี่ขุดเมื่อเช้า มันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วเหรอ"

ผมมองดูแล้วรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ของที่ฝังกรุไว้ไม่น่าจะเป็นสภาพนี้

"หา ผมไม่ได้ขยับอะไรเลยนะครับ แค่หยิบของข้างในออกมาอันหนึ่งเท่านั้นเอง"

"เปิดปากไว้โล่ง ๆ แบบนี้น่ะเหรอ" ผมมองชายคนนั้นพลางขมวดคิ้ว

"อ๋อ!" ชายคนนั้นหัวเราะร่าพลางโบกมือ จากนั้นก็หันไปหยิบฝาหม้อดินเผาที่แตกอยู่บนพื้นข้าง ๆ ขึ้นมา

"เถ้าแก่ดูสิครับ เมื่อก่อนมีชามดินเผาครอบปากไว้อยู่ แต่โดนจอบผมขุดจนแตกไปแล้ว"

แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย ใครเขาจะฝังของโดยไม่ปิดผนึกให้ดีกันล่ะ

"เอาเถอะ งั้นก็ขุดขึ้นมาดูเลยแล้วกัน"

ชายคนนั้นพยักหน้า ยกจอบขึ้นมาอีกครั้งแล้วออกแรงขุดลงไปทันที

จอบเดียวลงไปก็งัดดินก้อนใหญ่ออกมาเป็นแถบ

พอผมเห็นท่าทางแบบนั้นก็รีบห้ามไว้

"เฮ้ย ระวังหน่อยสิ! เดี๋ยวไหดินเผาก็แตกหมดหรอก!"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ไหดินเผาจะไปมีราคาค่างวดสักกี่บาทกันเชียว"

"มันก็ไม่แน่หรอกนะ อีกอย่าง ต่อให้ไหดินเผาไม่มีราคา แล้วถ้าข้างในมีเครื่องกระเบื้องอยู่ล่ะ"

"อ๋อ จริงด้วยสิครับ!"

ชายคนนั้นพูดพลางชะลอจอบลง แล้วค่อย ๆ ขุดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ทว่าผมกังวลเรื่องไหน เรื่องนั้นก็เกิดขึ้นจนได้ จอบลงไปไม่กี่ทีก็พบว่าไหดินเผาใบนั้นแตกไปนานแล้ว

แถมดินสีเหลืองยังทะลักเข้าไปข้างในไหดินเผาตั้งนานแล้ว มิน่าล่ะ ของที่เอาไปที่ร้านเมื่อเช้าถึงได้ยังมีคราบดินติดอยู่เลย!

"เถ้าแก่ครับ ในเมื่อไหใบนี้มันแตกอยู่แล้ว สู้หยิบของข้างในออกมาตรง ๆ เลยดีกว่าไหมครับ ไม่ต้องขุดไหแล้วล่ะ"

ผมก้มตัวลงหยิบเศษเครื่องดินเผาชิ้นหนึ่งจากกองดินขึ้นมาดู ไม่พบว่ามีตรงไหนที่มีมูลค่า จึงพยักหน้า

"เอาแบบนั้นก็ได้ นายหยิบของออกมาเถอะ"

"ได้เลยครับ!" ชายคนนั้นขานรับ แล้วโยนจอบทิ้งไป ก่อนจะล้วงของออกมาจากไหดินเผาที่แตกใบนั้น

สิ่งแรกที่หยิบขึ้นมาได้กลับเป็นเหรียญทองแดงพวงหนึ่ง

ชายคนนั้นไม่ได้วางลงบนพื้น แต่ยื่นส่งมาให้ผมโดยตรง

"ไม่เป็นไร นายวางไว้บนพื้นเถอะ"

ผมไม่ได้ยื่นมือไปรับตรง ๆ แต่บอกให้เขาวางลงบนพื้น

คราบสนิมเกาะกินเหรียญทองแดงจนเขรอะไปหมด ผมมองดูแล้วรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

จากสภาพคราบสนิมของเหรียญทองแดงเหล่านี้ ของพวกนี้ต้องอยู่ใต้ดินมาไม่ต่ำกว่าร้อยปีแน่นอน

พับผ่าสิ ยังหยิบขึ้นมาได้เป็นพวงอยู่อีกเหรอเนี่ย

ผมขมวดคิ้วแน่น นั่งยอง ๆ ลงบนพื้นแล้วใช้ไฟฉายส่องดู

เหรียญทองแดงแทบจะติดกันเป็นก้อน ใช้มือลองแงะดูเบา ๆ ถึงได้พบว่า ที่แท้เหรียญทองแดงเหล่านี้ร้อยไว้ด้วยลวดเหล็กเส้นหนาเส้นหนึ่ง

มิน่าล่ะ ถึงยังหยิบขึ้นมาเป็นพวงแบบนี้ได้

ตามปกติเหรียญทองแดงมักจะไม่ได้มีราคาสูงมากนัก เพราะของที่มีจำนวนเป็นพวงใหญ่ขนาดนี้ โอกาสเจอแบบที่หายากนั้นมีน้อย

ทว่าเหรียญทองแดงมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือสามารถระบุยุคสมัยได้อย่างชัดเจน

ผมจึงแหวกเหรียญสองสามอันออกดู ล้วนเป็นเหรียญทองแดงยุคราชวงศ์หมิงทั้งสิ้น

นั่นแสดงว่า กรุฝังดินแห่งนี้น่าจะถูกฝังไว้ในยุคราชวงศ์หมิง

จากนั้น ชายคนนั้นก็ค่อย ๆ ล้วงเอาเทวรูปทองแดงหนึ่งองค์ กระถางธูปหนึ่งใบ ก้อนเงินตำลึงสามก้อน และป้ายหยกสองแผ่นออกมาจากไหดินเผาอย่างระมัดระวัง

นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว

ของมีไม่มาก ดูจากทรงแล้วก็เหมือนกรุสมบัติขนาดเล็กของชาวบ้านทั่วไปจริง ๆ

ปริมาณขนาดนี้ น่าจะเป็นของที่ครอบครัวเศรษฐีที่ดินในยุคนั้นฝังเอาไว้ ไม่มีอะไรที่นับว่ามีมูลค่าสูงมากในยุคสมัยนั้นสักเท่าไร

"หมดแล้วเหรอ" เสี่ยวอู่เห็นว่ามีของอยู่แค่นี้ก็อดผิดหวังขึ้นมาไม่ได้

"หมดแล้วครับ" ชายคนนั้นส่ายหน้า "อ๋อ ยังมีแจกันกระเบื้องสีน้ำเงินที่หยิบออกไปเมื่อเช้าอีกอันหนึ่งครับ"

พอผมได้ยินว่าเป็นสีน้ำเงินก็ใจเต้นขึ้นมาทันที นั่นอาจจะเป็นเครื่องกระเบื้องชิงฮวายุคหมิงก็ได้นะ!

หากเป็นชิงฮวายุคหมิงหย่งเล่อหรือหมิงเซวียนเต๋อขึ้นมาจริง ๆ การเดินทางมาเที่ยวนี้ก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว

"แล้วแจกันกระเบื้องนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ"

"วางอยู่ที่บ้านผมนี่แหละครับ พวกคุณดูของพวกนี้ไปก่อน เดี๋ยวผมเดินกลับไปเอามาให้ครับ"