ตอนที่ 89 หมูอ้วน

ของสองสามชิ้นที่วางอยู่บนพื้นล้วนเต็มไปด้วยดินสีเหลืองเกรอะกรัง

ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ แม้จะมีไฟฉายส่อง แต่ก็ยากที่จะมองปราดเดียวแล้วรู้ได้ว่าสภาพของแต่ละชิ้นเป็นอย่างไร

สิ่งที่ผมสนใจที่สุดย่อมเป็นรูปหล่อทองแดงกับเตากำยาน

เมื่อเทียบกันแล้ว บรรดาของบนพื้นเหล่านี้ สองชิ้นนี้มีโอกาสมีมูลค่าสูงสุด

เงินตำลึง ปกติแล้วไม่ค่อยมีราคาค่างวดอะไร เว้นแต่จะมีเรื่องราวประวัติความเป็นมาพิเศษ

ป้ายหยกก็พอไหว แต่เมื่อเทียบกับรูปหล่อทองแดงและเตากำยานแล้ว โอกาสที่จะมีมูลค่าสูงเทียบกันไม่ติดเลย

ผมหยิบเตากำยานขึ้นมาก่อน กะจะใช้กิ่งไม้แคะดินข้างในออกมา

ทว่าผมแคะจนกิ่งไม้หักไปสามกิ่งก็ยังแคะดินไม่ออก

"ให้ตายสิ! นี่มันดินหรือก้อนอิฐกันแน่เนี่ย!"

ผมมองเตากำยานพลางสบถออกมาลอย ๆ

ชายคนข้าง ๆ ส่งมีดพกเล่มเล็กมาให้ผมทันที

"ถูกกดทับอยู่ใต้ดินตั้งหลายร้อยปี ดินมันต้องแน่นอยู่แล้วครับ!"

ผมรับมีดมา คิดในใจว่าก็จริงของเขา

เสี่ยวอู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองมีดในมือผมแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ผมเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แล้วก้มหน้าก้มตาแคะดินต่อ

มีดนี่ใช้ดีกว่าเยอะจริง ๆ แค่ไม่กี่ทีก็แคะดินออกจนเกลี้ยง

แต่พอดินหลุดออกมาจากเตากำยาน ผมกลับรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล

เพราะดินหลุดผล็อยออกมาจากเตากำยานเป็นก้อนเดียวแทบจะทั้งดุ้น

คนที่ไม่เคยทำงานปั้นดินคงไม่รู้ แต่ผมที่คลุกคลีกับงานปั้นดินมาตั้งแต่เด็กย่อมรู้ซึ้งดี

สภาพที่หลุดออกมาเป็นก้อนเดียวแบบนี้ ปกติแล้วมักเกิดจากการที่ดินถูกอัดแน่นด้วยแรงมหาศาลในระยะเวลาอันสั้น

แต่ถ้าเป็นความแน่นที่เกิดจากการสะสมทับถมตามกาลเวลา ดินมักจะเกาะติดแนบแน่นเข้ากับตัวเตากำยานเป็นเนื้อเดียวกัน

ถ้าใช้มีดแคะ ปกติจะต้องค่อย ๆ แซะให้ดินแตกออกทีละนิดถึงจะออก

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานตามหลักทั่วไปเท่านั้น

สภาพการฝังตัวของโบราณวัตถุใต้ดินมีร้อยแปดพันเก้า ไม่อาจฟันธงตัดสินได้เด็ดขาด

แต่สถานการณ์แบบนี้ทำให้ผมเริ่มเกิดความระแวงขึ้นมาในใจ

ผมไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตูม แค่หันไปมองเสี่ยวอู่เล็กน้อยพร้อมส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เขา

เสี่ยวอู่ส่งสายตาตอบรับ จากนั้นจึงย่อตัวลงหยิบก้อนดินบนพื้นก้อนหนึ่งขึ้นมาบดขยี้ในมือ

ทางฝั่งผมก็ก้มลงดูเตากำยานต่อ

ผมใช้มีดขูดคราบดินบนตัวเตากำยานออก ยื่นเข้าไปดูใกล้ ๆ สภาพของเตากำยานใบนี้จัดว่าไม่เลวเลย

มีสามขา มีหูจับ แถมยังเป็นทองเหลือง

พอพลิกดูตราประทับใต้ก้น ปรากฏว่าถูกดินพอกปิดไว้หมด

ผมใช้มีดขูดเบา ๆ สองสามที เผยให้เห็นตราประทับข้างใต้

พอเห็นตราประทับปรากฏชัด ผมก็ถึงกับสะดุ้งในใจ

"ผลิตในรัชศกเซวียนเต๋อแห่งต้าหมิง"

เตาเซวียนเต๋อ!

นี่มันของดีเลยนี่หว่า!

แต่จังหวะที่แคะดินออกเมื่อครู่ทำให้ผมเริ่มตั้งป้อมระแวงกรุสมบัตินี้เสียแล้ว

ดังนั้นกับเตาเซวียนเต๋อใบนี้ ผมจึงรู้สึกทั้งตื่นเต้นและระแวดระวังไปพร้อมกัน

ทว่าดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ ถึงจะมีแสงไฟฉายส่อง แต่บนเตากำยานก็เปรอะเปื้อนไปด้วยดินสีเหลือง ผมเองก็มองไม่ชัดเช่นกัน

นาทีนี้ ผมพบว่าตัวเองชักเริ่มสับสนลังเลอยู่บ้าง

แล้วจู่ ๆ ผมก็ตระหนักได้ว่า สภาพจิตใจของผมในตอนนี้ ไม่ใช่จิตวิทยาของพวกคนรับซื้อโบราณวัตถุที่ผมเคยประเมินในฐานะช่างทำของเก่าหรอกหรือ?

ตอนแรกพอเห็นของสวยตาโตก็ตื่นเต้น เกิดความโลภอยากครอบครองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็พยายามหาเหตุผลเข้าข้างว่าเป็นของแท้เพื่อโน้มน้าวใจตัวเองให้ยอมควักกระเป๋าซื้อ

พอฐานะเปลี่ยนไป สภาพจิตใจของคนเราก็เปลี่ยนตามไปด้วยจริง ๆ

ตอนนี้ผมเป็นพ่อค้าโบราณวัตถุ วัน ๆ เอาแต่คิดว่าจะรับซื้อของดีเข้าร้าน

ความคิดในหัวเลยพลอยไม่เยือกเย็นและมองตามเนื้อผ้าเหมือนตอนเป็นเสมียนตัวเล็ก ๆ อีกต่อไป

สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจกลายเป็นความอยากได้ครอบครองมากกว่า

ผมค่อย ๆ วางเตาเซวียนเต๋อในมือลง พยายามปรับอารมณ์ให้สงบนิ่ง

บังคับตัวเองให้รีบเปลี่ยนมุมมองในการดูโบราณวัตถุเสียใหม่

กรุสมบัตินี้ มีปัญหาจริง ๆ หรือไม่?

มันเป็นกรุของจริง หรือว่าผมกำลังโดนใครบางคนขุนเป็นหมูเพื่อรอเชือดกันแน่?

ผมหยิบรูปหล่อทองแดงอีกชิ้นขึ้นมา ด้านบนก็พอกพูนไปด้วยดินสีเหลืองเหมือนกัน

ผมคว้าใบไม้บนพื้นมาเช็ดดินบนรูปหล่อทองแดงออกลวก ๆ

ทว่าท่าทีคว้าใบไม้มาขัดถูรูปหล่อทองแดงของผมกลับทำให้ชายคนนั้นสะดุ้งโหยง

"เถ้าแก่ ทำแบบนี้มันจะไม่ทำให้โบราณวัตถุเสียหายเหรอครับ?"

ผมได้ยินก็ชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มออกมา

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่านายจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วย!"

"เอ่อ... เปล่าหรอกครับ ผมดูจากทีวีมา เขาบอกว่าเวลาจับต้องของโบราณต้องระวังเป็นพิเศษน่ะครับ"

"ก็ไม่ได้บอบบางขนาดนั้นหรอกครับ ขึ้นอยู่กับชนิดของ แต่ว่าบนนี้มีแต่ดิน ถ้าไม่เช็ดออกบ้าง มันก็ดูไม่ออกเลย"

ชายคนนั้นพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ผมเช็ดส่งเดชไปสองที พอไฟฉายส่องผ่านก็มีประกายสีทองวูบวาบ รูปหล่อทองแดงนี้ที่แท้กะไหล่ทองเสียด้วย

เป็นรูปหล่อเจ้าแม่กวนอิมกะไหล่ทอง ดูเผิน ๆ ไม่ว่าจะเป็นฝีมือช่าง รูปทรง หรือแม้แต่สภาพการเก็บรักษาล้วนยอดเยี่ยมไม่เบา

ตามปกติแล้ว ของที่ขุดพบจากกรุใต้ดินมักจะมีสภาพดีมาก

เพราะถ้าไม่ใช่ของดี ใครจะเอามาฝังซ่อนไว้ประหนึ่งสมบัติล้ำค่ากันล่ะ!

พลิกดูตราประทับใต้ฐาน

"สร้างในรัชศกหย่งเล่อแห่งต้าหมิง"

เชี่ยเอ๊ย! ชิ้นนี้ยิ่งโคตรสมบัติเลย!

พระพุทธรูปทองแดงกะไหล่ทองยุคหย่งเล่อราชวงศ์หมิง ราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปหลักล้านแล้ว!

เผลอ ๆ มีสิทธิ์แตะหลักสิบล้านด้วยซ้ำ

ผมยกรูปหล่อทองแดงมาดมใกล้จมูก นอกจากกลิ่นคาวดินแล้วก็ไม่มีกลิ่นผิดปกติอื่นใด

กระถางธูปชิ้นนั้นก็เหมือนกัน มีแค่กลิ่นดิน

วางสองชิ้นนั้นลง ผมก็หยิบป้ายหยกขึ้นมาอีกชิ้น

ป้ายหยกค่อนข้างเรียบเนียนเกลี้ยงเกลา จึงทำความสะอาดง่าย สามารถเช็ดให้สะอาดตรงนี้ได้เลย

ผมล้วงทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า แล้วหยิบขวดน้ำแร่ออกมารินน้ำใส่ป้ายหยกเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดจนสะอาด

พอป้ายหยกถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม ไฟฉายส่องทาบลงไป ดูเผิน ๆ งดงามมากทีเดียว

หยกขาว น่าจะเป็นหยกขาวไขมันแพะ

ลวดลายเรียบง่าย บนแผ่นป้ายแกะสลักนูนต่ำเป็นรูปดอกบัว

ทว่าอย่างไรเสียก็ฝังอยู่ในดินมานาน บนเนื้อหยกจึงเกิดรอยคราบดินซึม

ผมถือไฟฉายมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งหยิบป้ายหยกไปบังไว้หน้าไฟฉาย ใช้แสงแรงสูงส่องทะลุผ่าน

พอแสงแรงสูงส่องทะลุป้ายหยก ใจผมก็กระตุกวูบ

ของปลอม!

ผ่านการทำให้ดูเก่า!

คราบดินซึมลอยอยู่แค่ผิว ไม่ได้แทรกซึมลงเนื้อใน

ถ้าหยกอยู่ใต้ดินไม่นาน คราบดินซึมย่อมมีกรณีที่เกาะอยู่แค่ผิวหน้าได้

ทว่าป้ายหยกชิ้นนี้ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

เพราะเมื่อดูจากระยะเวลาที่กรุนี้ถูกฝัง นานหลายร้อยปีขนาดนี้ คราบดินซึมต้องแทรกซึมลึกถึงแก่นหยกแน่นอน

อีกทั้งจากสีสันและรูปแบบของคราบซึมบนผิวป้ายหยกนี้ ก็ควรจะเป็นคราบที่ซึมลึกถึงแก่นหยกถึงจะถูก

แต่พอใช้แสงแรงสูงส่องทะลุ ด้านในกลับไร้รอยคราบซึม

พอดูฝีมือช่างอีกรอบ

บนนั้นยังมีร่องรอยของเครื่องมือแกะสลักไฟฟ้าในยุคปัจจุบันหลงเหลืออยู่

แน่นอนว่าคนทั่วไปที่ไม่เข้าใจงานแกะสลักย่อมดูไม่ออกว่ารอยไหนใช้เครื่องไฟฟ้า รอยไหนทำด้วยมือ

แต่ผมดูออก!

อันที่จริง ป้ายหยกชิ้นนี้จัดว่าเป็นงานเลียนแบบระดับปานกลางเท่านั้น

ขอแค่เป็นพ่อค้าของเก่าที่อยู่ในวงการมานานสักหน่อย ย่อมไม่มีทางรอดพ้นสายตาไปได้

ผมวางป้ายหยกชิ้นนี้ลง แล้วหยิบอีกชิ้นขึ้นมา

สองชิ้นนี้น่าจะเป็นคู่กัน เพราะลายแกะสลักนูนบนป้ายสมมาตรซ้ายขวาพอดี

เช่นเดียวกัน อีกชิ้นก็เป็นของปลอม กรรมวิธีในการทำเหมือนกันเป๊ะ

เงินตำลึง เดิมทีผมไม่ได้สนใจ และไม่คิดจะเสียเวลาไปพินิจพิเคราะห์

แต่ตอนนี้ผมกลับหยิบขึ้นมาลองกะน้ำหนักดูเช่นกัน

ถ้าผมเดาไม่ผิด ไอ้ของพรรค์นี้น่าจะยัดไส้ตะกั่ว

เงินตำลึงนี้แม้ว่าน้ำหนักจะตรงกับห้าสิบตำลึงที่ระบุไว้ด้านบน

แต่ความหนาแน่นของตะกั่วกับเงินไม่เท่ากัน เพื่อให้น้ำหนักตรงตามนั้น จึงทำได้แค่ยัดตะกั่วเข้าไปบางส่วน

ดังนั้นคนที่รู้เรื่องพวกนี้ แค่หยิบเงินตำลึงยัดไส้ตะกั่วมาลองชั่งน้ำหนักในมือก็จะจับความรู้สึกได้ทันที

เพราะจุดศูนย์ถ่วงของเงินตำลึงกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ

ส่วนโบราณวัตถุมูลค่าสูงสองชิ้นนั้น ทั้งรูปหล่อทองแดงและกระถางธูป

เนื่องจากทำความสะอาดให้เอี่ยมตรงนี้ไม่ได้ ในเบื้องต้นผมจึงยังมองไม่เห็นจุดพิรุธ

ทว่าก็ไม่มีความจำเป็นต้องดูอีกแล้ว

เพราะของที่ขุดขึ้นมาจากกรุเดียวกันต่อหน้าต่อตาผม ดันมีของปลอมปนอยู่

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดอะไรให้เสียเวลา ผมถูกคนเลี้ยงไว้รอเชือดเสียแล้ว

ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เจ้านี่ทำทีเป็นหนีบกระสอบสานลายทางไปที่ซูกู่หย่าจี๋ มันก็เริ่มขุดหลุมพรางไว้แล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเราจะกระโดดลงหลุมกลายเป็นหมูให้เขาต้อนจริง ๆ

และตอนนี้ ตัวผมก็คือหมูที่เจ้านี่ หรือพวกคนกลุ่มนี้กำลังขุนจนใกล้อ้วนพีเต็มที

และเมื่อหมูอ้วนพีแล้ว ก็เหลือแค่รอเวลาถูกเชือดเท่านั้น