ตอนที่ 90 การเลี้ยงของ

แต่ผมก็ยังรู้สึกสงสัย

สงสัยอะไรน่ะหรือ?

สงสัยว่าของชิ้นแรกที่ขุดขึ้นมาจากดินดูไม่เหมือนของปลอมเลยน่ะสิ!

ของชิ้นแรกที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินเมื่อครู่คือเหรียญทองแดงทั้งพวง ซึ่งเกิดสนิมเกาะติดกันแน่นไปหมดแล้ว

ตอนที่เหรียญทองแดงขุดขึ้นมา ผมยังอุตส่าห์เขี่ยดูและพินิจพิจารณาอย่างละเอียด ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไรนี่นา?

ผมหยิบเหรียญทองแดงพวงนั้นขึ้นมาพิจารณาดูอีกครั้ง

สนิมบนเหรียญทองแดงจัดเป็นคราบสนิมที่ถึงยุคจริง

พอยกขึ้นมาดมใต้จมูก ก็ไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าหรือกลิ่นสารเคมีฉุนจมูกแต่อย่างใด

มันคือกลิ่นดินบริสุทธิ์ที่ฝังอยู่ใต้ดินมาเป็นเวลานาน

แต่กลิ่นดินแบบนี้ ดูเหมือนจะแตกต่างจากกลิ่นดินของโบราณวัตถุอีกสองสามชิ้นที่ผมเพิ่งดมไปเมื่อครู่เล็กน้อย

ผมสูดดมกลิ่นบนเหรียญทองแดงอย่างแรง ประหนึ่งสุนัขล่าเนื้อก็ไม่ปาน

ดมเสียจนดูโอเวอร์ มีเสียงฟุดฟิดดังออกมา

ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็อดหัวเราะไม่ได้

"เถ้าแก่ ไม่ต้องขนาดนั้นมั้งครับ! เอาจมูกดมแล้วจะบอกได้เลยเหรอว่าโบราณวัตถุชิ้นไหนจริงชิ้นไหนปลอม?"

คำพูดนี้ของชายคนนั้นฟังดูเหมือนแค่พูดลอย ๆ ทว่ากลับเผยพิรุธออกมาโดยไม่ตั้งใจ

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งผมและเสี่ยวอู่ไม่เคยเอ่ยปากตั้งข้อสงสัยเรื่องความจริงแท้ของกรุสมบัตินี้เลยสักคำ

สำหรับชายคนนี้แล้ว ของที่ขุดขึ้นมาต่อหน้าต่อตา ย่อมต้องเป็นของแท้อย่างแน่นอน เขาไม่ควรพูดถึงเรื่องแท้หรือปลอมขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

แต่เขากลับพูดถึงมัน

นั่นแสดงว่าในใจเขาระแวดระวังเรื่องที่เราจะดูของจริงของปลอมอยู่แต่แรกแล้ว!

ผมไม่ได้สนใจคำถามของชายคนนั้น แต่ยังคงพินิจพิจารณาเหรียญทองแดงของผมต่อไป

ในกลิ่นดินของเหรียญทองแดงพวงนี้ ยังมีอีกกลิ่นดินหนึ่งเจือปนอยู่

แม้จะเป็นกลิ่นดินเหมือนกัน แต่กลับไม่เหมือนกัน

ผมเรียนรู้วิชาทำให้ดูเก่าตามปู่มาตั้งแต่เด็ก เรื่องกลิ่น โดยเฉพาะกลิ่นดิน ถือเป็นทักษะพื้นฐานที่สุดของวิชาทำให้ดูเก่า

เวลาที่ฝังต่างกัน สถานที่ต่างกัน รูปแบบต่างกัน วัสดุต่างกัน สิ่งของที่อยู่ข้างเคียงต่างกัน กลิ่นดินที่เกิดขึ้นล้วนมีความแตกต่างกันทั้งสิ้น

และเหรียญทองแดงพวงนี้ยังมีกลิ่นดินอีกชนิดหนึ่ง คนทั่วไปดมไม่ออก ทว่าผมทำได้

นั่นคือกลิ่นที่มาจากในสุสาน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังขุดขึ้นมาแล้วอย่างน้อยครึ่งปี

แสดงว่า เหรียญทองแดงพวงนี้เป็นของแท้

มาถึงตรงนี้ ผมก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้

กรุสมบัตินี้น่าจะถูกเลี้ยงไว้ได้สักสามสี่เดือนแล้ว ไม่อย่างนั้นเนื้อดินคงไม่เกาะตัวแน่นเป็นธรรมชาติขนาดนี้

แน่นอนว่า ดินในกระถางธูปคือสิ่งที่จงใจยัดเข้าไปก่อนจะนำไปฝังดิน

แต่ว่ากดแน่นเกินไป พอน้ำระเหยหดตัวลง ก็เลยกลายเป็นก้อนแข็งทั้งก้อน

ของในกรุสมบัตินี้มีไม่มาก ป้ายหยก ตำลึงเงิน รวมถึงรูปปั้นทองแดงและกระถางธูปล้วนน่าจะเป็นของปลอม

ของแท้เพียงชิ้นเดียวก็คือเหรียญทองแดงพวงนี้

มิน่าล่ะ ของชิ้นแรกที่ชายคนนี้ขุดขึ้นมาเมื่อกี้ถึงเป็นเหรียญทองแดงพวงนี้

เขายังจงใจยัดมันใส่มือผม เพื่อให้ผมเกิดความประทับใจแรกที่ปักใจเชื่อ

เพราะเหรียญทองแดงเป็นของแท้ และยังเป็นสิ่งสำคัญและสะดวกที่สุดในการระบุยุคสมัย เขาจึงต้องการให้ผมประเมินมันก่อน เพื่อลดความระแวดระวังที่มีต่อของชิ้นอื่น

ยิ่งไปกว่านั้น ของชิ้นอื่น ๆ ต่างก็มีดินสีเหลืองพอกอยู่เต็มไปหมด

การจงใจใส่เหรียญทองแดงแท้ลงไปในกรุสมบัติหนึ่งพวง แสดงว่าคนที่ออกแบบกรุสมบัตินี้เชี่ยวชาญมากทีเดียว

เป็นมือเก่าตัวจริง!

การใส่เหรียญทองแดงแท้ลงไปหนึ่งพวง ไม่เพียงทำให้พ่อค้าโบราณวัตถุอย่างผมปักใจเชื่อแต่แรกเท่านั้น แต่ยังเพื่อเป็นการเลี้ยงของอีกด้วย

คราบสนิมและกลิ่นของเหรียญทองแดงแท้ทั้งพวง เมื่อนำไปฝังดินรวมกับของปลอมชิ้นอื่น ๆ ย่อมสามารถส่งผลกระทบและถ่ายทอดกลิ่นอายไปยังของปลอมชิ้นอื่นได้

ทำให้ของปลอมชิ้นอื่นดูสมจริงยิ่งขึ้น

วิธีการเลี้ยงของแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะรู้ได้

การเลี้ยงของเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งของช่างทำของเก่าในการทำให้ดูเก่า แต่ช่างทำของเก่าจะเลียนแบบเฉพาะตัววัตถุ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับกลอุบายต้มตุ๋น

ทว่าการทำกรุสมบัติปลอมโดยขุดหลุมวางกับดักแบบนี้ ก้าวล้ำเกินขอบเขตของงานทำให้ดูเก่าไปไกลมากแล้ว

คนที่วางกลอุบายนี้คือมือเก่าตัวจริง!

การเลี้ยงของต้องลงทุน ต้องใส่ของแท้ลงไปด้วยหนึ่งชิ้น

ร่องรอยแห่งประวัติศาสตร์อย่างคราบสนิมและกลิ่น ยิ่งเข้มข้นเท่าไรก็ยิ่งดี

ช่างทำของเก่าเวลาเลี้ยงของ พอเลี้ยงจนได้ที่แล้ว ของแท้ที่ใส่ลงไปก็ยังเก็บคืนมาได้

แต่คนที่วางกลอุบายขุดหลุมต้มตุ๋นเวลาเลี้ยงของ ของแท้ที่ใส่ลงไปก็จะถูกคนอื่นซื้อไปเช่นกัน

ดังนั้นของแท้ที่ใส่ลงไปจึงต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ

ต้องเป็นของแท้จนหาที่ติไม่ได้ และมูลค่าก็ต้องไม่สูงด้วย

ไม่อย่างนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย

เพราะฉะนั้นถึงบอกว่า คนที่วางกลอุบายนี้เป็นมือเก่า

กลอุบายนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกรายละเอียดล้วนได้รับการออกแบบมาอย่างประณีต

กรุสมบัตินี้ฝังลงไปอย่างน้อยสามสี่เดือนแล้ว เลี้ยงได้นานพอ และของก็ยังสดใหม่อยู่พอดิบพอดี

หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป หากเป็นคนที่ไม่เคยเจอเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้มาก่อน

ร้อยทั้งร้อยต้องโดนเชือดอย่างแน่นอน

แต่นับว่าพวกมันโชคร้ายจริงๆ ที่วันนี้ดันมาเจอกับผม

ผมยังคงเก็บอาการเรียบเฉย แล้วก้มหน้าพิจารณาพวงเหรียญทองแดงนั้นต่อไป

เพราะมันคือของแท้เพียงชิ้นเดียวในนี้

อีกทั้งผมจะยอมให้พวกมันหลอกต้มตุ๋นเล่นฝ่ายเดียวเฉยๆ ได้อย่างไร

ของชิ้นอื่นผมไม่เอา แต่พวงเหรียญทองแดงนี้ผมต้องกวาดกลับไปให้ได้

เหรียญทองแดงพวงนี้มีประมาณห้าร้อยเหรียญ นับเป็นครึ่งกะตั๊ก

ผมลองคลี่ออกดู ทั้งหมดล้วนเป็นเหรียญฉงเจินทงเป่า

เหรียญฉงเจินทงเป่าไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่ สภาพสวยๆ หน่อยก็ตกเหรียญละสิบกว่าถึงยี่สิบกว่าหยวน

ทั้งพวงนี้ประเมินดูแล้วน่าจะมีมูลค่าราวหนึ่งหมื่นหยวน

หมื่นหยวนก็ยังดี อย่างน้อยก็ต้องเอาค่าน้ำมันกับค่าเช่ารถที่เราถ่อมาคืนนี้กลับไปให้ได้!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ผมจึงวางเหรียญทองแดงลงแล้วลุกขึ้นยืน

"เถ้าแก่ เป็นยังไงบ้าง"

ชายคนนั้นมองผมพลางเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น

"เอาล่ะ ไหนๆ ก็มาแล้วไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ ดูกันไป"

"อย่าค่อยๆ เลยน่า เถ้าแก่บอกมาเลยดีกว่าว่าของเยอะขนาดนี้จะให้ราคาเท่าไหร่"

ผมไม่ตอบ แต่เหลือบมองเสี่ยวอู่ที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง

เสี่ยวอู่ยื่นขวดน้ำแร่ในมือส่งให้ผมอย่างรู้ใจ

"ถือให้หน่อย เดี๋ยวข้าไปยิงกระต่ายก่อน"

เสี่ยวอู่พูดจบก็หันหลังเดินกลืนหายเข้าไปในความมืด

"เหมาหมดเลยงั้นเหรอ ผมให้คุณพันหยวน คุณจะเอาไหมล่ะ"

"ล้อผมเล่นหรือไงเถ้าแก่! ของดีเยอะแยะขนาดนี้ ให้แค่พันเดียวเนี่ยนะ"

"ถึงได้บอกไงว่าของพวกนี้ต้องดูทีละชิ้น ชิ้นไหนควรได้เท่าไหร่ก็ให้เท่านั้น ชิ้นไหนราคาต่ำก็ให้ราคาต่ำ ชิ้นไหนราคาสูงก็ให้ราคาสูง ผมไม่เอาเปรียบคุณ และคุณก็อย่ามาหมกเม็ดกับผม ตกลงไหม"

"ได้สิ ขอแค่เถ้าแก่ยอมซื้อ จะดูยังไงก็ตามใจคุณเลย"

"ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้นะ เราดูกันทีละชิ้น ดูชิ้นไหนก็คุยราคากันชิ้นนั้น ตกลงกันได้ก็ยื่นหมูยื่นแมวทันที ถ้าตกลงไม่ได้ คุณก็เก็บกลับไปขายให้คนอื่น เป็นยังไง"

"ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้น คุยรวดเดียวให้หมดแล้วค่อยคิดเงินทีเดียวไม่ได้เหรอ"

ชายคนนั้นมองผมด้วยสีหน้างุนงงเต็มทน

"พี่ชาย เมื่อก่อนไม่เคยขุดเจอกรุสมบัติอื่นเลยใช่ไหม"

พอได้ยิน ชายคนนั้นก็แสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนทันที

"ผมจะมีดวงดีขนาดนั้นได้ยังไง จะให้ขุดเจอกรุสมบัติได้ทุกวันเชียวหรือ นี่เป็นครั้งแรกของผมจริงๆ นะ"

"นั่นน่ะสิ เพราะคุณไม่มีประสบการณ์เลยไม่รู้ ในวงการของเก่าน่ะ ซื้อขายของแบบนี้กลางดึกอาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดได้ตลอดเวลา เช่น มีคนตามมาดักปล้น หรือมีตำรวจบุกมาจับ เป็นต้น เพราะฉะนั้นวงการเราเวลาทำข้อตกลงแบบนี้ ถึงต้องจบเงินทีละชิ้น เพื่อเตรียมพร้อมเผ่นหนีได้ตลอดเวลาไงล่ะ"

"จริงเหรอ" ชายคนนั้นได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่น

ผมดูออกว่าหมอนี่อยากจะเถียงใจจะขาด แต่ก็เถียงไม่ออก

เพราะมันดันติดกับดักคำพูดของผมเข้าเต็มเปาแล้วน่ะสิ!

ในเมื่อเขาบอกเองว่าเป็นครั้งแรกที่ขุดเจอกรุสมบัติ เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ย่อมไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

ดังนั้นผมจะพูดยังไงก็ต้องเป็นไปตามนั้น แล้วเขาจะเอาอะไรมาเถียงได้ล่ะ!

อีกอย่าง สิ่งที่ผมพูดก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผลหรือหลอกลวงเสียทีเดียว

การรับซื้อของเพิ่งขุด เป็นสิ่งที่พ่อค้าของเก่าทุกคนต้องเคยทำ

การเลี่ยงความเสี่ยงและเตรียมพร้อมเผ่นหนีตลอดเวลา ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเช่นกัน

แน่นอนว่าการจบราคาทีละชิ้นแบบที่ผมว่ามานั้น หากพูดถึงในยุคนี้ก็อาจจะฟังดูเกินจริงไปหน่อย

แต่ในความเป็นจริงมันเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ

ยุคแรกๆ ที่การควบคุมยังไม่เข้มงวด เมื่อทางเหนือมีของเพิ่งขุดขึ้นมา พ่อค้าของเก่าจะแห่กันมารับซื้อมากมาย พอยืนล้อมวงกันเยอะๆ ก็จะใช้วิธีจบราคาทีละชิ้นแบบนี้นี่แหละ