ตอนที่ 91 จะซื้อก็ต้องซื้อด้วยกันทั้งหมด

"ได้ๆๆ! งั้นก็คิดราคาทีละชิ้น เถ้าแก่ไม่รำคาญ ผมเองยิ่งยินดีเข้าไปใหญ่ จะได้ไม่ต้องกลัวว่าพอรวมคิดยอดสุดท้ายแล้วคุณจะมาหักคอผมอีกที"

ชายคนนั้นหัวเราะร่าพลางพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นเริ่มจากชิ้นที่ถูกที่สุด ง่ายที่สุดก่อนแล้วกัน"

ผมพูดพลางก้มหยิบพวงเหรียญทองแดงบนพื้นขึ้นมา

"เท่าไหร่?"

"เถ้าแก่เปิดราคามาสิ? ผมเองก็ดูไม่เป็นหรอก"

ชายคนนั้นมองผมพลางแกล้งทำเป็นไขสือ

"เหรียญทองแดงคุณก็น่าจะรู้อยู่แล้ว เดินไปไหนก็มีเกลื่อนกลาดคว้าได้เป็นกำๆ แถมอันนี้ยังขึ้นสนิมเขรอะขนาดนี้อีก ผมกะดูแล้วพวงนี้น่าจะมีสักห้าร้อยเหรียญ งั้นคิดเหรียญละหนึ่งหยวน ผมให้คุณห้าร้อยแล้วกัน"

"เถ้าแก่ ห้าร้อยมันก็ถูกเกินไปหน่อยมั้ง?"

"ห้าร้อยนี่ผมให้เยอะมากแล้วนะพี่ชาย คุณต้องเข้าใจสถานการณ์ก่อน ของที่คุณขายมันเป็นของที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดิน อย่าคิดว่ามันเป็นของวิเศษตกทอดประจำตระกูลอย่างถูกต้องเชียวนะ ถ้ามูลค่าจริงสิบหยวน คุณจะไปขอเค้าสิบหยวนได้ที่ไหน ของขุดจากดินแบบนี้ มูลค่าสิบหยวนคนเค้าให้อย่างมากก็แค่หนึ่งหยวน หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ คุณเข้าใจไหม? ของพวกนี้มันมีความเสี่ยงทั้งนั้น"

"แต่ห้าร้อยมันก็น้อยเกินไปอยู่ดี อย่างน้อยก็เพิ่มให้อีกหน่อยเถอะ"

"ผมถือว่าให้ไม่น้อยแล้วนะ ปกติคนอื่นรับซื้อเหรียญทองแดงเค้าชั่งกิโลขายกันทั้งนั้น"

"เพิ่มหน่อยเถอะ เถ้าแก่"

"แล้วคุณจะเอาเท่าไหร่ล่ะ?"

"ห้าพัน"

"นี่เรียกว่าเพิ่มหน่อยเหรอ? เหรียญฉงเจินทงเป่าห้าร้อยเหรียญ ราคาตลาดมันก็แค่หนึ่งหมื่นหยวน ผมยังต้องเอาไปทำความสะอาดและดูแลรักษาอย่างประณีตอีก หักต้นทุนค่าแรงกับค่าเวลาออกไป ของพรรค์นี้เนื้อแท้มันมีมูลค่าแค่ห้าพันหยวน คุณเล่นมาเรียกเอาจากผมห้าพันเลยเนี่ยนะ? คิดว่าตัวเองกำลังขายสมบัติประจำตระกูลอยู่หรือไง?"

ผมตอกกลับหมอนี่ไปอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้บรรยากาศในตอนนั้นดูสมจริงขึ้นมาทันตา

"งั้นสักสามพันได้ไหมล่ะ"

"ให้เต็มที่หนึ่งพัน ได้ก็เอา ไม่ได้ของชิ้นอื่นผมก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน คุณไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแท้ๆ แต่กลับตั้งราคาส่งเดช นี่มันเหมือนคนกำลังขายของเพิ่งขุดตรงไหนกันวะ แม้แต่คนขายสมบัติประจำตระกูลยังไม่หน้าเลือดเท่าคุณเลย"

พอชายคนนั้นได้ยินว่าผมจะไม่เอาของชิ้นอื่นแล้ว ก็รีบหัวเราะร่าตอบตกลงทันที

"ได้ๆๆ หนึ่งพันก็หนึ่งพัน เถ้าแก่ก็อย่าเพิ่งโมโหไปสิ ผมเพิ่งทำครั้งแรกนี่นา จะไปรู้เรื่องกฎเกณฑ์อะไรของวงการโบราณวัตถุพวกคุณได้ยังไงกัน"

ผมล้วงเงินออกจากกระเป๋า นับมาหนึ่งพันหยวนแล้วยื่นให้ชายคนนั้น

จังหวะนั้นเสี่ยวอู่ก็ทำธุระเสร็จเดินกลับมาพอดี เขามองหน้าผมแวบหนึ่งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ผมจึงส่งพวงเหรียญทองแดงในมือไปให้เสี่ยวอู่ถือไว้

"ถือไว้ก่อน ฉันจะดูอย่างอื่นต่อ"

ผมหยิบกระถางธูปขึ้นมา เป็นของเลียนแบบยุคเซวียนเต๋อสมัยราชวงศ์หมิง

แม้ตอนนี้ผมจะมองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่การที่มองปราดเดียวแล้วยังแยกไม่ออกทันทีว่าเป็นของแท้หรือของปลอม ก็แสดงว่ามันยังไม่ได้เก๊จนน่าเกลียดเกินไป

อย่างน้อยก็ต้องเป็นงานเลียนแบบระดับปานกลางขึ้นไป

อีกทั้งเนื้อวัสดุก็ใช้ได้ ทำจากทองเหลือง

"ชิ้นนี้ผมให้สองร้อย"

"อะไรนะ? คุณล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย?"

"ก็แค่กระถางธูปจุดไหว้พระธรรมดาใบหนึ่ง ให้สองร้อยก็พอแล้ว"

"เถ้าแก่แกล้งผมเล่นหรือเปล่า? ในทีวีผมเห็นกระถางธูปใบหนึ่งขายกันเป็นแสนเป็นล้าน แล้วคุณมาให้แค่สองร้อยเนี่ยนะ?"

"พี่ชาย กระถางธูปของคนอื่นเค้ามันเหมือนกับของคุณที่ไหนกัน? ของเค้ามีแต่บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เคยใช้ หรือไม่ก็ฮ่องเต้เคยใช้ตกทอดออกมาจากวังหลวงทั้งนั้น ส่วนของคุณนี่มันเป็นแค่กระถางธูปชาวบ้านธรรมดาที่ขุดได้จากกรุเล็กๆ ใต้ดิน ยังจะหวังขายเป็นหมื่นเป็นล้านอีกเหรอ? ถ้ามันขายได้เงินเยอะขนาดนั้นจริงๆ คุณจะเอามาขายเป็นของเพิ่งขุดให้ผมทำไม สู้เอาไปขัดสีฉวีวรรณดีๆ แล้วส่งเข้าประมูลเองเลยไม่ดีกว่าหรือไง"

คำพูดนี้ของผมทำเอาชายคนนั้นถึงกับสะอึกจนหน้าแดงก่ำ

หมอนั่นจ้องหน้าผมเขม็ง เขาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าผมกำลังเล่นแง่กับเขา และมองเขาเป็นชาวบ้านตาสีตาสาที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

"เถ้าแก่ คุณคงไม่ได้คิดว่าผมไม่รู้อะไรเลย แล้วจงใจหลอกต้มผมหรอกนะ?"

"พี่ชาย แล้วคุณรู้เรื่องไหมล่ะ?"

ผมรุกฆาตตอกกลับไปตรงๆ

ชายคนนั้นอึ้งไปครู่ใหญ่ นึกไม่ถึงว่าผมจะพูดจาแบบนี้

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ขณะนี้เปิดให้บริการสมาชิกระดับวีไอพีแบบไร้โฆษณาแล้ว

"ผมไม่รู้เรื่องก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ให้คุณมาพูดส่งเดชแบบนี้ กระถางธูปใบนี้สองร้อยผมไม่ขาย"

ผมวางกระถางธูปลง

"ได้ งั้นกระถางธูปใบนี้พักไว้ก่อน เราไปดูชิ้นอื่นกัน เดี๋ยวสุดท้ายค่อยมาคุยกันอีกที ตกลงไหม?"

ชายคนนั้นพยักหน้าแต่ไม่ได้ส่งเสียงตอบ

ผมหยิบรูปปั้นทองแดงขึ้นมา แกล้งทำเป็นเพ่งพินิจดูคร่าวๆ

"รูปปั้นทองแดงชิ้นนี้ ผมให้ห้าร้อย"

แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ภายใต้แสงจากกระบอกไฟฉาย ผมยังคงมองเห็นสีหน้าของชายคนนั้นได้อย่างชัดเจนว่าพลันเดือดดาลขึ้นมาทันควัน

"เถ้าแก่ คุณเห็นผมเป็นไอ้โง่หรือไง? รูปปั้นทองแดงอายุหลายร้อยปีมีค่าแค่ห้าร้อยเนี่ยนะ?"

"ย่อมมากกว่าห้าร้อยแน่ น่าจะมีค่าหลายพันหยวน แต่ของเพิ่งขุดของคุณชิ้นนี้ ผมให้ได้แค่ห้าร้อย"

"ไม่ขาย" ชายคนนั้นโมโหจัด ตอบกลับมาเสียงห้วน

ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง วางรูปปั้นทองแดงลงทันที แล้วหยิบป้ายหยกสองชิ้นขึ้นมา

ป้ายหยกพอดูตอนนี้ ก็น่าจะเป็นหินควอตซ์ย้อมสีเหมือนกัน

ของพรรค์นี้ สองร้อยผมยังไม่อยากจะจ่ายเลย

แต่ถ้าไม่เสนอราคาเป็นพิธีสักหน่อยก็คงไม่ดีเท่าไร

"หยกสองชิ้น ให้ร้อยเดียวแล้วกันครับ ส่วนก้อนเงินโบราณ ผมไม่เอา"

ชายคนนั้นได้ยินเข้าก็เดือดเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

เขาขมวดคิ้วแน่น จ้องหน้าผมพลางกดเสียงต่ำอย่างเดือดดาล "คุณปั่นหัวผมเล่นใช่ไหม? มีใครเขาซื้อของกันแบบนี้บ้างวะ?"

"พี่ชาย คุณไม่เข้าใจจริงๆ สินะ! กฎของวงการโบราณวัตถุ ของที่ดูไม่ออกชัดเจน ถ้าไม่ซื้อเลย ก็ต้องตีราคาซื้อเป็นของปลอม โบราณวัตถุพวกนี้เปื้อนดินเต็มไปหมด ดูไม่ออกเลยสักนิด ผมเปิดราคาแบบนี้มันก็ปกติไม่ใช่เหรอครับ? คุณลองให้พ่อค้าของเก่าเจ้าไหนมา เขาก็เปิดราคานี้กันทั้งนั้นแหละ"

"มันจะจริงจะปลอมอะไรกัน เราไม่ได้ขุดขึ้นมาต่อหน้าต่อตาพร้อมกันหรอกเหรอ? พวกนี้มันไม่ใช่ของแท้ทั้งหมดหรือไง?"

"พี่ชาย ผมขอพูดตรงๆ อย่าถือสากันนะ มันไม่แน่เสมอไปหรอก เมื่อก่อนผมเคยเจอกรุหนึ่ง ดูเหมือนฝังมาหลายปีแล้ว แต่ของข้างในพอผู้เชี่ยวชาญประเมินดูกลับเป็นของปลอมทั้งหมด พอสืบไปสืบมาถึงรู้ ที่แท้เป็นพวกช่างทำของเก่าเมื่อหลายปีก่อนแอบเอามาฝังไว้เอง"

ผมพูดอ้อมๆ แบบนี้ หวังว่าหมอนี่จะเข้าใจความหมาย ต่างฝ่ายต่างรู้ทันกันแล้วก็แยกย้ายกันไปเสีย

แต่หมอนี่กลับไม่ยอมรามือ

"จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง จะให้คุณมาเจอของที่ช่างทำของเก่าฝังไว้เมื่อก่อนอีกรอบเนี่ยนะ กรุของผมนี่ของแท้แน่นอน เหรียญทองแดงนั่นคุณก็ดูแล้วไม่ใช่เหรอ? แท้หรือไม่แท้ล่ะ?"

"แท้สิ! เพราะงั้นผมถึงได้ยอมจ่ายราคาสูงตั้งหนึ่งพันซื้อมาไง! ส่วนชิ้นอื่น ผมดูไม่ขาด ก็ต้องให้ราคาแบบของปลอม"

ชายคนนั้นพอได้ยินคำพูดของผม ก็รู้ทันทีว่าแผนการในคืนนี้ถูกผมแก้ทางได้แล้ว

แม้เขาจะไม่แน่ใจว่าผมมองออกหรือไม่ว่านี่คือการจัดฉาก แต่อย่างน้อยผมก็มองของที่เพิ่งขุดขึ้นมาพวกนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง

"งั้นคุณไม่ซื้อก็ช่าง ผมเอาไปขายให้คนอื่นก็ได้ คุณเอาเหรียญทองแดงคืนผมมา ผมไม่ขายอะไรทั้งนั้นแล้ว"

"พี่ชาย ทำแบบนี้มันผิดธรรมเนียมแล้วนะ ยื่นหมูยื่นแมว เงินผมก็จ่ายให้คุณไปแล้ว จะมาคืนของได้ยังไง วงการโบราณวัตถุเนี่ย ของที่ขายออกไปแล้วไม่ว่าแท้หรือปลอม ล้วนไม่มีการรับคืนทั้งนั้น เรื่องนี้ถึงคุณจะไม่ประสีประสา ก็น่าจะเคยดูในโทรทัศน์มาบ้างไม่ใช่เหรอ?"

ชายคนนั้นฟังแล้วถึงกับชะงัก ดูเหมือนคำพูดนี้จะมีเหตุผลจริงๆ

แต่คนอย่างเขา มีหรือจะยอมใช้เหตุผล

"ผมไม่สน ของพวกนี้ถ้าไม่เหมาทั้งหมด ก็ไม่ต้องเอาไปสักชิ้นเดียว"

"ได้สิ ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ซื้อนี่ ผมเหมาหมดก็ได้ ราคาก็ตามที่ผมเพิ่งบอกไป ก้อนเงินโบราณก็รับซื้อได้เหมือนกัน ให้ห้าสิบ อยู่ที่ว่าคุณจะยอมขายไหม"

ชายคนนั้นโมโหผมจนตาแทบถลน

"เหมาทั้งหมด อย่างต่ำห้าหมื่นหยวน จะเอาก็เอา ไม่เอาก็คืนทั้งหมดมาให้ผม"

น้ำเสียงของชายคนนั้นพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

"ขอโทษทีนะ ตกลงกันไว้แต่แรกแล้ว ถ้าตกลงราคากันไม่ได้ก็ช่างมัน พวกเราไม่เอา"

"ไม่เอา งั้นก็ทิ้งเหรียญทองแดงไว้ที่นี่"

"คุณอยากได้เหรียญทองแดงงั้นเหรอ? ถ้าอยากได้ก็ไม่นับว่าเป็นการคืนเงินนะ วงการโบราณวัตถุไม่มีการคืนของ ถือเสียว่าผมขายต่อให้คุณก็แล้วกัน"

"จะนับเป็นอะไรก็ช่าง ผมคืนเงินหนึ่งพันให้คุณ"

ชายคนนั้นพูดพลางล้วงเงินหนึ่งพันหยวนที่เพิ่งเก็บใส่กระเป๋าออกมา

"ราคาที่ผมรับซื้อมาคือหนึ่งพัน แต่ขายคืนให้คุณจะคิดแค่หนึ่งพันไม่ได้หรอกนะ เที่ยวนี้พวกผมมากันตั้งเจ็ดแปดคน ต้องคิดค่าน้ำมันกับค่าเสียเวลาด้วย ถ้าคุณอยากได้ ก็จ่ายมาห้าพัน"