ตอนที่ 92 ปืนลูกซอง

"เชี่ยเอ๊ย!"

ชายคนนั้นโมโหแล้ว! โมโหเข้าจริง ๆ แล้ว!

"พวกมึงคิดจะมาปล้นกันถึงหน้าบ้านกูเลยเหรอวะ?"

"ใครปล้น? ผมจ่ายเงินแล้ว ยื่นหมูยื่นแมว คุณต่างหากล่ะที่คิดจะปล้น?"

ชายคนนั้นโกรธจัดจนไม่อยากจะเปลืองน้ำลายพูดต่อ พุ่งตรงเข้ามาหมายจะแย่งเหรียญทองแดงในมือพวกเราไปดื้อ ๆ

ทว่าพวกเรามากันสองคน เขาคนเดียวไม่มีทางสู้ไหวแน่นอน

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

"ไอ้เวรเอ๊ย กูจะดูซิว่ามึงจะยอมถอยไหม!"

เขาพูดพลางส่องไฟฉายในมือขึ้นไปบนภูเขาที่มืดมิด จากนั้นก็กะพริบไฟเปิด ๆ ปิด ๆ ส่ายไปมาสามครั้ง

ร้ายกาจแฮะ นี่มันส่งสัญญาณลับนี่หว่า!

"เสี่ยวจิ่วเหยีย มีคนแอบอยู่ข้าง ๆ ครับ"

เสี่ยวอู่ขยับเข้ามากระซิบข้างหูผมเบา ๆ

"กี่คน?"

เสี่ยวอู่ส่ายหน้า

พลันได้ยินเสียงสวบสาบดังมาจากพงหญ้าในความมืด

ชายคนนั้นหันกลับมามองผมด้วยสีหน้ากระหยิ่มใจ

"น้องชาย ของพวกนี้อย่างต่ำห้าหมื่น ตอนนี้ยอมจ่ายยังทันนะ ไม่งั้นประเดี๋ยวอาจจะขึ้นราคาเป็นแสนก็ได้"

"จะเรียกพวกใช่ไหม? ผมก็ทำเป็นเหมือนกัน"

ผมพูดพลางหยิบไฟฉายส่องลงไปทางตีนเขา ควงไฟฉายตามเข็มนาฬิกาสองรอบ แล้วควงทวนเข็มนาฬิกาอีกสองรอบ จากนั้นก็ปิดไฟฉายแล้วเปิดใหม่อีกครั้ง

"พี่ชาย วันนี้เราสองคนมาแข่งกันดีกว่าว่าใครจะเรียกพวกมาได้เยอะกว่า ถ้าพี่มีเยอะกว่า ของก็ทิ้งไว้ เงินก็ยกให้พี่ แถมรถออฟโรดสามคันที่ผมจอดไว้ข้างล่างนั่นก็จะยกให้พี่ด้วย พวกผมจะยอมเดินเท้ากลับไปเอง แต่ถ้าพวกผมมีเยอะกว่า ก็ขอโทษทีนะ..."

ผมยังโม้ไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนแผดคำรามขึ้นมาจากในความมืด

"พี่เหลย ใครมันรนหาที่ตายแถวนี้วะ?"

ชายฉกรรจ์สามคนก้าวออกมาจากความมืด ในมือถือท่อนไม้อยู่คนละท่อน

"มีแค่สามคนเองเหรอ? หมดแล้ว?"

ผมมองชายคนนั้นแล้วถามออกไปอย่างดูแคลน

ชายคนนั้นถูกผมถามจนหน้าเหวอไปเลย ไม่รู้ว่าที่ผมพูดนั้นจริงหรือเท็จ

ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนเดินล้อมเข้ามา

ชายคนเดิมจึงหันไปบอกหนึ่งในสามคนที่ดูเป็นหัวโจกว่า "พวกมันพกคนมาด้วย กำลังขึ้นมา"

"กี่คน?"

"เหมือนจะเจ็ดแปดคนได้"

เรื่องเจ็ดแปดคนนั่น ผมแค่กุขึ้นมาลอย ๆ ตอนคุยเรื่องต้นทุนเหรียญทองแดงเพื่อหลอกล่อเฉย ๆ

ทว่าไอ้คนที่ชื่อพี่เหลยดันจำเอาไปเป็นจริงเป็นจังเสียได้

"เชี่ย! มึงรีบไปตามพวกซานเหยียข้างบนลงมาเร็ว ทางนี้มีแค่สองคน พวกเราลงมือจัดการมันก่อน!"

พี่เหลยคนนั้นได้ยินก็ถึงกับอึ้งไป เพราะการวางกับดักขุนหมูแล้วเชือดหมูแบบนี้ มันเป็นเรื่องของการต้มตุ๋น

แต่ถ้าหากลงไม้ลงมือเมื่อไหร่ สถานการณ์มันจะเปลี่ยนไปทันที

ทว่าหัวโจกคนนั้นพูดจบก็เงื้อท่อนไม้พุ่งพรวดเข้ามา

เสี่ยวอู่จับจ้องไอ้พวกนี้อยู่ก่อนแล้ว พอชายฉกรรจ์คนนั้นขยับเท้า เสี่ยวอู่ก็ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้าที่หัวเข่าของมันทันที

"โอ๊ย!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่น!

แม้กระดูกหัวเข่าจะไม่ถึงกับหัก แต่ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงขั้วหัวใจก็ทำให้มันหมดสภาพการต่อสู้ไปในพริบตา

ร่างล้มกระแทกลงกับพื้นดัง "ตุ้บ" คาที่

ความเร็วของเสี่ยวอู่นั้นเร็วเกินไป แถมลงมือแค่ทีเดียวก็ทำเอาชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ล้มฟุบลงไปนอนลุกไม่ขึ้น

ตอนแรกพี่เหลยยังขมวดคิ้วลังเลอยู่ แต่พอเห็นเสี่ยวอู่เตะทีเดียวทำเอาอีกฝ่ายหมอบราบคาบ

เขาก็รีบหันหลังควักโทรศัพท์วิ่งหนีขึ้นเขาไปทันที พลางวิ่งพลางกดโทรศัพท์ไปด้วย

ส่วนอีกสองคนที่ถือท่อนไม้เห็นพวกตัวเองล้มลงก็ตอบสนองได้เร็วมาก เงื้อท่อนไม้ฟาดเข้าใส่เสี่ยวอู่ทันที

โบราณว่าไว้ ยาวกว่าย่อมได้เปรียบ

มือเปล่าย่อมเสียเปรียบคนมีอาวุธอย่างชัดเจน

ทว่าเสี่ยวอู่เตรียมการรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาสะบัดสองมือออกไป ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนถึงกับหลับตาปี๋ ร้องอุทานลั่นว่า "เชี่ยเอ๊ย!"

ก่อนหน้านี้ผมส่งสายตาให้เสี่ยวอู่ ให้เขาคอยระวังตัวไว้

ตอนนั้นเสี่ยวอู่ก็ก้มลงไปกอบดินขึ้นมา ตอนแรกผมยังนึกว่าเขากำลังตรวจดูว่าดินมีจุดไหนไม่สอดคล้องกับยุคสมัยหรือเปล่า

ใครจะไปรู้ว่าหมอนี่กำลังเตรียมอาวุธลับอยู่ต่างหาก!

พอสาดดินทรายสองกำมือออกไป ชายฉกรรจ์สองคนก็หลับตาปี๋ เสี่ยวอู่จึงอาศัยจังหวะนั้นถีบส่งไปคนละที ทำเอาทั้งคู่ล้มคว่ำคะมำหงายไปตาม ๆ กัน

ทั้งสามคนถูกเสี่ยวอู่จัดการหมอบราบคาบด้วยกระบวนท่าเดียว ส่วนพี่เหลยที่กำลังโทรศัพท์อยู่ในความมืดนั้น...

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าหมอนี่ทำงานแบบนี้มากี่ปีแล้ว แต่เดาว่าเขาคงไม่เคยเจอสถานการณ์แบบวันนี้แน่ ๆ

คิดจะเชือดหมู กลับโดนหมูเชือดเข้าให้!

พอพี่เหลยเห็นท่าไม่ดีก็รีบดับไฟฉายในมือทันที กะจะพรางตัวในความมืด

แต่ผมมันพวกชอบแกล้ง สาดไฟฉายในมือใส่เขาทันควัน

ลำแสงสว่างจ้าส่องจับราวกับสปอตไลต์กลางเวที ตรึงหมอนั่นไว้ตรงกึ่งกลางพอดิบพอดี

พอลำแสงส่องจับเข้าจัง ๆ หมอนั่นก็ตกใจจนต้องเอี้ยวตัวหลบซ้ายหลบขวา ทำราวกับว่าถ้าพ้นจากแสงไฟฉายของผมแล้วจะล่องหนได้จริง ๆ อย่างนั้นแหละ

พอเห็นว่าขยับหนีไม่ทันความเร็วของแสงไฟฉาย หมอนั่นก็ถือโทรศัพท์แหกปากลั่น

"ซานเหยีย รีบหน่อยครับ ให้คนลงมาให้หมด เอาอาวุธมาด้วย เอาปืนลูกซองมาด้วย มีคนมาปล้นของ!"

ปืนลูกซอง!

ทีแรกเสี่ยวอู่กำลังเดินกระหยิ่มยิ้มย่องตรงไปยังเวทีที่ไฟฉายของผมส่องจับอยู่

ทว่าพอได้ยินคำว่าปืนลูกซอง เขาก็รีบหันหลังวิ่งแจ้นกลับมาหาผมทันที

"เสี่ยวจิ่วเหยีย รีบเผ่นเร็ว!"

"เป็นอะไรไปล่ะ แค่ข้างบนจะลงมาไม่กี่คน นายถึงกับปอดแหกเลยเหรอ"

"ไม่ปอดก็บ้าแล้ว พวกนั้นมีปืนลูกซองนะ!"

"ปืนลูกซองเหรอ ชิบหายแล้ว รีบโกยเถอะ!"

ผมเพิ่งได้สติ รีบกลับลำวิ่งกวดลงเขาไปทันที

ชักไม่สนุกแล้วสิ คนพวกนี้มืดมนและโหดเหี้ยมกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ

ในมือพวกมันดันมีปืนลูกซองเนี่ยนะ!

เดิมทีผมคิดว่าพี่เหลยคนนี้ อย่างมากก็มีพรรคพวกอยู่อีกไม่กี่คน รวม ๆ กันแล้วคงเป็นแค่นักต้มตุ๋นขุดหลุมหลอกขายของเก่าปลอมที่พบเห็นได้ทั่วไปในวงการ

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในมือพวกมันจะมีปืนลูกซองด้วย

การที่มีของพรรค์นี้ย่อมแสดงว่าพวกเขาไม่ใช่นักต้มตุ๋นธรรมดา ๆ แน่

ถ้ารู้แต่แรกว่าพวกมันมีปืน ให้ตายยังไงผมก็ไม่ทำแบบนี้เด็ดขาด

พอตรวจพบว่าหลุมกรุมีพิรุธ อย่างมากผมก็แค่สะบัดตูดเดินหนีไป

ต้องรู้ด้วยนะว่าตอนกลางวันหมอนี่เคยไปดูลาดเลาที่ซูกู่หย่าจี๋มาแล้ว เขารู้ที่อยู่ของพวกเรา

ผมกับเสี่ยวอู่วิ่งหน้าตั้ง มุ่งตรงไปยังรถออฟโรดที่จอดอยู่ตีนเขา

ยังดีที่พวกเราวิ่งเร็ว แสงไฟบนเขาเริ่มแกว่งไหวไปมาวุ่นวาย

"คนล่ะ!"

"รีบตามไป มันวิ่งลงเขาไปแล้ว แถมยังซัดพวกเหล่าเฮยจนหมอบอีก!"

"จับไอ้สองตัวนี้ได้เมื่อไหร่ อั๊วแจกบุหรี่ฮวาจื่อให้คนละสองซอง!"

ฟังจากเสียงแล้ว คนที่ตั้งค่าหัวนี้น่าจะเป็นไอ้คนที่ชื่อเหล่าเฮยซึ่งโดนเสี่ยวอู่ซัดล้มเป็นคนแรก

"เหลยจื่อ แกพาคนไปทางลัด ดักหน้าพวกมันไว้!"

ฉิบหายแล้ว! คราวนี้จบเห่แน่!

"เสี่ยวจิ่วเหยีย คนที่คุณพามาล่ะ!"

"พามากับผีน่ะสิ! เมื่อกี้ฉันแค่ปัญญาไวสร้างชายฉกรรจ์ทิพย์ขึ้นมาเจ็ดแปดคนต่างหากเล่า!"

"นี่มันไม่ได้เรียกว่าปัญญาไวแล้วครับคุณ นี่มันขี้เก๊กล้วน ๆ เลยโว้ย!"

"งั้นก็รีบโกยเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวได้โดนตบหน้าหงายแน่!"

เวลาที่คนเราวิ่งหนีเอาชีวิตรอดนี่ มันช่างเร็วติดจรวดจริง ๆ!

แต่ถึงกระนั้น ห่างออกไปหลายสิบเมตรข้างทางเดินบนเขา เราก็ยังเห็นลำแสงไฟฉายสามสี่กระบอกกำลังแกว่งขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

นั่นคือเหลยจื่อที่พาพรรคพวกอีกกลุ่มลัดเลาะไปดักหน้า

ส่วนด้านหลัง เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ

ที่นี่มันถิ่นของพวกมัน ย่อมคุ้นเคยกับภูมิประเทศมากกว่าผมกับเสี่ยวอู่

ยิ่งไปกว่านั้นในยามดึกสงัดเดือนมืดแบบนี้ ต่อให้พวกเราจะวิ่งเร็วแค่ไหน ระยะห่างระหว่างพวกเรากับกลุ่มของซานเหยียด้านหลังก็ค่อย ๆ หดสั้นลงอยู่ดี