ตอนที่ 93 เสี่ยงดูสักตั้ง

"ติ๊ด ติ๊ด!"

เสี่ยวอู่กดรีโมตรถมาแต่ไกล

เมื่อเห็นว่าพวกข้างหลังวิ่งไล่ตามมาทัน ผมกับเสี่ยวอู่ก็รีบกระโดดขึ้นรถออฟโรดอย่างคล่องแคล่ว

ยังดีที่ตอนเสี่ยวอู่จอดรถได้กลับหน้ารถเอาไว้ ทั้งยังจอดได้ดีมาก ทำให้เปิดประตูขึ้นรถทั้งสองฝั่งได้อย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ขึ้นรถ สิ่งแรกที่พวกเราทำคือรีบล็อกประตูทันที

จากนั้นเสี่ยวอู่ก็สตาร์ตรถ เหยียบคันเร่งพุ่งลงเขาไป

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นทางบนเขา ความเร็วจึงเร่งขึ้นมาไม่ได้เลย

อีกทั้งพอรถแล่นออกไปได้เพียงไม่กี่สิบเมตร ตรงสุดปลายแสงไฟสูง บนถนนกลางเขาก็มีคนสามสี่คนยืนขวางอยู่แล้ว

เจ้าพวกนี้ต่างก็กำลังก้มตัวยืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น

ทว่าตรงกลางกลับมีปากกระบอกปืนลูกซองสีดำมะเมื่อมเล็งตรงมายังรถออฟโรดของพวกเรา

"เสี่ยวอู่ ไอ้หมอนั่นมีปืนลูกซองด้วย!"

"คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ให้ดีนะพี่!"

เสี่ยวอู่ตะโกนลั่น เท้าค่อย ๆ เหยียบคันเร่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

"ลูกพี่ พวกมันจะยิงไหมเนี่ย!"

"เสี่ยงดูสักตั้ง น่าจะไม่ยิงหรอก!"

เสี่ยวอู่พูดไปพลางเร่งความเร็วพุ่งเข้าใส่คนกลุ่มนั้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

พอเห็นรถพุ่งเข้ามา คนข้างหน้าไม่กี่คนนั้นก็รีบกระโดดหลบไปข้างทางทันที

รถพุ่งผ่านไป หัวใจของผมแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก

ผมหันกลับไปมอง คนไม่กี่คนตรงท้ายรถก้มเก็บก้อนหินขว้างใส่รถพวกเรา แต่หินที่พวกเขาหยิบมันใหญ่เกินไป จึงขว้างได้ไกลไม่กี่เมตรเท่านั้น

ในที่สุด เจ้าพวกนี้ก็ไม่ได้ลั่นไก

"ลูกพี่ เรื่องแบบนี้นายก็กล้าเสี่ยงเนอะ! ถ้ามันยิงขึ้นมาจริง ๆ เราสองคนก็จบเห่กันพอดี! เพื่ออีแปะพวงนี้พวงเดียว มันโคตรจะไม่คุ้มเอาซะเลย"

ตอนนี้พอนึกย้อนไปผมก็รู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ แต่ผมก็ไม่ได้มีตาทิพย์หยั่งรู้อนาคตนี่นา

"คนในประเทศเราส่วนใหญ่ที่ถือปืนลูกซองก็แค่เอาไว้ขู่คน ไม่กล้ายิงซี้ซั้วหรอก เพราะพอยิงขึ้นมาเรื่องมันจะบานปลาย คนกลุ่มนี้ต้องหนีหัวซุกหัวซุนกันหมด เพราะงั้นถ้าไม่ถึงขั้นคอขาดบาดตาย ปกติแล้วไม่ยิงหรอก"

"งั้นเมื่อกี้พวกเราจะวิ่งหนีหาพระแสงอะไรล่ะเนี่ย ไม่กี่คนนั้น นายจัดการเองซะก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ!"

"มันเหมือนกันที่ไหนเล่า ถ้าไม่วิ่ง เขาก็เอาปืนลูกซองมาจ่อหัวพวกเราตรง ๆ น่ะสิ โดนจ่อหัวขนาดนั้น ฉันจะไปจัดการคนอื่นได้ยังไง?"

"ก็เขาไม่ยิงไม่ใช่เหรอ"

"พูดบ้า ๆ แกจะไปจัดการเขา แล้วเขาจะถือปืนเฉย ๆ ให้แกจัดการหรือไง บีบให้จนตรอกเดี๋ยวก็ได้โดนซัดไปสักโป้งหรอก!"

แน่นอนว่าผมย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีปืนยังไงก็ต้องหนี ผมแค่พูดหยอกเสี่ยวอู่เล่นให้คลายเครียดเท่านั้น!

เมื่อกี้ตึงเครียดเกินไป ต้องผ่อนคลายตัวเองลงบ้าง

ยังดีที่ในที่สุดก็รอดออกมาได้

"เสี่ยวจิ่วเหยีย อีแปะพวงนั้นมีค่ามากเลยเหรอครับ?"

"สักหมื่นกว่าหยวนละมั้ง ได้ค่าน้ำมันรถคืนมาหน่อย"

"เหรียญละหมื่นกว่าหยวนเหรอ?"

"ทั้งพวงนั่นแหละ"

"เช็ดเข้! รอดมาได้ก็ดีเท่าไหร่แล้วเนี่ย ถ้าต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ฉันไม่ได้โดนยิงตายหรอก แต่คงอับอายขายขี้หน้าจนตายมากกว่า! เพื่อเหรียญอีแปะผุ ๆ พวงเดียว พูดออกไปมีหวังโดนคนหัวเราะเยาะตายเลย"

พวกเราทั้งสองคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมาพร้อมกัน

เป็นความรู้สึกโล่งใจอย่างยิ่งหลังจากรอดตายมาได้ และเป็นการหัวเราะเยาะตัวเองกับความโง่เง่าที่ทำลงไป

เรื่องคืนนี้ทำบุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ ไม่คุ้มเอาเสียเลย

"แต่ว่า ฉันแอบกังวลอยู่นิดหน่อยนะ ไอ้หมอนั่นมันเคยไปที่ร้านเราเมื่อช่วงเช้าวันนี้นี่สิ"

เสี่ยวอู่เอ่ยถึงเรื่องที่ผมเองก็กำลังกังวลอยู่ขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

แต่พอผมใจเย็นลงแล้วคิดทบทวนดูให้ดี ผมคิดว่าคนกลุ่มนี้น่าจะไม่กล้าตามไปหาเรื่องถึงที่ร้านเราอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น

"ถ้าเป็นพวกต้มตุ๋นธรรมดาทั่วไป ฉันกลับมองว่าพวกมันอาจจะไปหาเรื่องที่ร้านเรา แต่เจ้าพวกนี้มีทั้งปืนลูกซอง แถมคนยังเยอะขนาดนี้ คาดว่าน่าจะเป็นแก๊งที่มีแบบแผนมาก พวกเขาคงไม่ถือปืนลูกซองเข้าไปในตัวเมืองหรอก ไม่อย่างนั้นก็รนหาที่ตายชัด ๆ! อีกอย่าง เจ้าพวกนี้คงไม่ไปก่อเรื่องในตัวเมืองเพียงเพราะเรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้หรอก"

เสี่ยวอู่ฟังแล้วก็พยักหน้า "ที่นายพูดมาก็ถูก ปืนลูกซองพรรค์นี้ก็เบ่งได้แค่ตามป่าตามเขาเท่านั้นแหละ"

"แต่หลังจากนี้แถบนี้เราอย่ามาอีกเลยดีกว่า"

"ไม่ต้องบอกหรอก ฉันก็ไม่กล้ามาอีกแล้วเหมือนกัน"

ตอนที่ผมกับเสี่ยวอู่กลับถึงบ้านพักชานเมืองก็ปาเข้าไปตีสองกว่าแล้ว เสี่ยวอู่ไม่อาบน้ำอาบท่าอะไรทั้งนั้น กลับเข้าไปล้มตัวลงนอนทันที

ผมเองก็ไม่อยากอาบ ตั้งใจว่าจะนอนเลยเหมือนกัน

แต่ก่อนจะนอน ผมก็แกะแยกเหรียญอีแปะพวงนั้นออกคร่าว ๆ แล้วนำไปใส่ไว้ในกะละมังล้างหน้าใบหนึ่ง

จากนั้นก็เทน้ำบริสุทธิ์ลงไปในกะละมังจนท่วม แช่ทิ้งไว้

น้ำบริสุทธิ์ส่วนใหญ่ความจริงแล้วคือน้ำกลั่น ไม่มีแร่ธาตุและสารเจือปนใด ๆ ค่า pH จึงเป็นกลาง

การทำความสะอาดโบราณวัตถุใช้ได้เฉพาะน้ำบริสุทธิ์ที่ปราศจากสารเจือปนแบบนี้เท่านั้น ห้ามใช้ของเหลวชนิดอื่นเด็ดขาด

แน่นอนว่านี่คือข้อกำหนดในเชิงวิชาการของการทำความสะอาดและบำรุงรักษาโบราณวัตถุ

ในความเป็นจริง พ่อค้าของเก่าที่ไหนจะมาพิถีพิถันกับการทำความสะอาดและบำรุงรักษาโบราณวัตถุขนาดนี้

อะไรสะดวกก็ใช้อันนั้น ส่วนใหญ่ใช้น้ำประปาล้างทำความสะอาดกันทั้งนั้น ใครจะยอมใช้น้ำบริสุทธิ์ขวดละหนึ่งหยวนกัน

เทน้ำบริสุทธิ์ไปสี่ขวดเพื่อแช่ไว้ แล้วผมก็เข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ตามกำหนดเป๊ะไม่เคยพลาด ผมถูกเสี่ยวอู่ปลุกให้ตื่น

เจ้านี่ ไม่ว่าจะนอนกี่โมงตอนกลางคืน วันรุ่งขึ้นก็ตื่นหกโมงเช้าตลอด

ตารางเวลาชีวิตแทบไม่ต่างจากพวกทหาร ขาดก็แค่แตรปลุกตอนเช้าเท่านั้น

ไม่สิ นึกขึ้นได้แล้ว เสียงนาฬิกาปลุกในมือถือของหมอนี่ก็คือเสียงแตรปลุกนั่นแหละ

น่ารำคาญชะมัด!

เสี่ยวอู่ออกกำลังกายของมันไป ผมไม่มีอะไรทำ พอแปรงฟันล้างหน้าเสร็จก็เริ่มลงมือทำความสะอาดเหรียญทองแดงเต็มกะละมังนั้น

เหรียญทองแดงถูกแช่น้ำบริสุทธิ์ไว้ค่อนคืน คราบสกปรกและสนิมด้านบนจึงคลายตัวลงไปมาก

ผมหยิบแปรงสีฟันอันหนึ่งมาขัดเหรียญทองแดง

ถ้าเป็นหน่วยงานทางการอย่างพิพิธภัณฑ์ ทำแบบนี้ไม่ได้แน่นอน

การทำความสะอาดโบราณวัตถุต้องใช้แปรงขนละเอียด ค่อย ๆ ปัดเบา ๆ ทีละนิด

แต่นี่ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ อีกทั้งเหรียญทองแดงพวกนี้ก็ไม่ได้มีมูลค่าทางโบราณคดีอะไรมากมาย

ดังนั้นจึงใช้แปรงสีฟันขัดเอาเลย อะไรเร็วก็เอาแบบนั้น

ขัดเหรียญทองแดงออกมาก่อน เพื่อขจัดคราบหนาชิ้นใหญ่ ๆ ด้านบนออกไป

ส่วนเรื่องสนิมทองแดง หากเป็นหน่วยงานที่เก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์ ปกติแล้วจะไม่แตะต้องเลย

แต่ในฐานะพ่อค้าของเก่า ยังคงต้องทำความสะอาดขจัดสนิมทองแดงออกไปสักหน่อย

ข้อแรกคือเพื่อให้สภาพดูดีขึ้น ขายได้ราคาสูงขึ้น

ข้อสองคือล้างกลิ่นไอขุดใหม่ ให้ดูเหมือนของจากกรุสุก

ดังนั้น พอขัดเหรียญทองแดงเสร็จแล้ว ค่อยเอาคอตตอนบัดจุ่มกรดออกซาลิกมาเช็ดคราบสนิมทองแดงก็พอ

ขจัดคราบสนิมเสร็จแล้ว ก็นำไปแช่น้ำบริสุทธิ์อีกรอบเพื่อล้างกรดออก

แช่เสร็จแล้ว ค่อยนำมาลูบคลึงขัดเงา

ถ้าแบบเร็ว ก็ใช้น้ำมันขัดถู

ถ้าแบบประณีต ก็ใช้มือลูบคลึงไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะขึ้นเปาเจียง

แน่นอนว่า เหรียญทองแดงมูลค่าไม่สูง ไม่คุ้มที่จะเปลืองแรงขนาดนั้น

ปกติแค่ทำความสะอาดออกมาก็เสร็จสิ้นแล้ว

ผมตื่นแต่เช้ามาขัดเหรียญทองแดง ความเร็วถือว่าค่อนข้างไวทีเดียว

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขัดไปได้เกือบร้อยเหรียญแล้ว

ขัดเสร็จหนึ่งเหรียญ ผมก็โยนใส่ชามใบใหญ่ข้าง ๆ เหรียญหนึ่ง

พอโยนไปได้เกือบหนึ่งในห้า ผมก็สังเกตเห็นว่ามีเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งไม่ค่อยเหมือนเหรียญอื่น

หยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด

"หงกวงทงเป่า"

โอ๊ะ! เหรียญนี้หายากทีเดียว

หงกวงทงเป่าสร้างขึ้นตอนที่จูโหยวซง ฟู่อ๋องแห่งราชวงศ์หมิงใต้สถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ หลงเหลือตกทอดมาไม่มากนัก ปกติเหรียญหนึ่งมีมูลค่าไม่กี่ร้อยหยวน

บางรุ่นที่พิเศษหน่อย มูลค่าอาจพุ่งไปถึงหลักหมื่น

พอนึกถึงตรงนี้ ผมก็อดไม่ได้ที่จะพลิกดูเพื่อพิจารณาอย่างละเอียด

ไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วถึงกับดีใจจนสะดุ้ง

ให้ตายสิ เหรียญทองแดงนี้ดันเป็นหงกวงทงเป่ารุ่นหลังเอ้อร์

ตัวหงกวงทงเป่าเองมีจำนวนหลงเหลืออยู่ไม่มาก ทว่ากลับมีรุ่นย่อยอยู่ไม่น้อย

ในบรรดานั้น รุ่นหลังเอ้อร์ยิ่งจัดเป็นของหายาก เหรียญหนึ่งต้องมีมูลค่าอย่างน้อยสามสี่หมื่นหยวน

ผมรีบเทเหรียญทองแดงทั้งหมดในกะละมังออกมาตรวจดูทีละเหรียญทันที โดยไม่สนใจที่จะขัดเหรียญก่อนแล้ว