ตอนที่ 94 ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ

พระเจ้าช่วย ผมตรวจดูเหรียญทองแดงทั้งหมดอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

กะดูคร่าว ๆ น่าจะมีราวห้าร้อยเหรียญ ผมกลับเจอเหรียญหงกวงทงเป่าด้านหลังอักษร "สอง" ในนั้นถึงหกเหรียญ

เท่านั้นยังไม่พอ ที่สำคัญคือผมยังพบเหรียญเจียจิ้งทงเป่าอีกสองเหรียญด้วย

ลำพังเหรียญเจียจิ้งทงเป่าไม่ได้แปลกใหม่อะไรนัก ทว่าสองเหรียญที่ผมหาเจอเนี่ยสิหายากสุด ๆ!

เพราะด้านหลังเหรียญสลักตัวอักษรว่า "สิบเอ็ดตำลึง" เอาไว้

เหรียญเจียจิ้งทงเป่าหลังสิบเอ็ดตำลึง

เหรียญเจียจิ้งทงเป่าหลังสิบเอ็ดตำลึงแบบนี้ ตามบันทึกประวัติศาสตร์แล้วมีการหล่อขึ้นมาทั้งหมดไม่เกินสามหมื่นเหรียญเท่านั้น

สามหมื่นฟังดูเหมือนไม่น้อย แต่ต้องรู้ก่อนว่าในยุคโบราณเงินหนึ่งก้วนมีหนึ่งพันเหรียญ สามหมื่นเหรียญก็แค่สามสิบก้วนเท่านั้นเอง

สามสิบก้วนก็เทียบเท่ากับเงินประมาณสามสิบตำลึง

ในยุคโบราณเวลาหล่อเหรียญกษาปณ์ ปีหนึ่ง ๆ ผลิตกันเป็นหลักหลายล้านก้วน

ดังนั้นจำนวนแค่สามสิบก้วน จึงหายากและล้ำค่าถึงเพียงนี้

ตลาดในปัจจุบัน เหรียญเจียจิ้งทงเป่าหลังสิบเอ็ดตำลึงนี้ ราคาน่าจะตกอยู่ราวเหรียญละสองแสนหยวน

สองเหรียญก็สี่แสนแล้ว

พอบวกกับเหรียญหงกวงทงเป่าอีกหกเหรียญ ตีเสียว่าเหรียญละสามหมื่น ก็ได้อีกหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน

รวมราคาทั้งหมดแล้วเกือบหกแสนหยวนเชียวนะ!

ให้ตายสิ! เที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!

ผมส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นทันที รีบเรียกเสี่ยวอู่เข้ามาแล้วบอกข่าวดีที่ชวนให้ตื่นเต้นนี้ให้เขาฟัง

"ฉันว่าแล้วเชียว เพื่อพวงเหรียญทองแดงผุ ๆ นี่ทำไมพวกมันถึงยอมลงแรงขนาดนั้น! ถึงขั้นควักปืนลูกซองออกมาเลย!"

"ไม่ใช่ ๆ พวกนั้นน่าจะไม่รู้หรอกว่าในพวงเหรียญทองแดงนี้มีเหรียญมีราคาพวกนี้ปนอยู่"

"พวกมันดูของไม่เป็นเหรอ"

"ไม่ใช่ดูไม่เป็น แต่เพราะเหรียญพวงหนึ่งมีตั้งหลายร้อยเหรียญ คนพวกนั้นก็คงเหมือนผมตอนแรก พอหยิบดูเหรียญธรรมดาไม่กี่เหรียญก็ด่วนสรุปว่าไม่มีราคาค่างวดอะไรมาก จึงเอามาแช่บ่มของปลอมชิ้นอื่นทั้งอย่างนั้นโดยไม่ได้แตะต้องเลย"

"แบบนี้ก็ยิ่งดีเลย ไม่อย่างนั้นพวกมันอาจจะตามมาราวีเราอีกก็ได้ ยังดีที่เมื่อคืนฉันยังยั้งเท้าไว้บ้าง ไม่ได้เตะเข่าไอ้สามคนนั้นจนแหลก"

ผมพยักหน้า รู้สึกว่าเหตุบังเอิญคราวนี้กลายเป็นเรื่องดีไปเสียได้

"จริงด้วย สำหรับคนพวกนั้นแล้ว เงินหนึ่งพันหยวนแลกกับเหรียญทองแดงพวงหนึ่งไม่ถือว่าเสียหายอะไรมาก สามคนนั้นก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส เมื่อคืนก็แค่บันดาลโทสะชั่ววูบ ผ่านไปแล้วก็คงหายแค้นเอง"

ผมคัดเหรียญทองแดงที่มีราคาออกมา กะว่าจะเอาไปทำความสะอาดบูรณะอย่างดีที่ร้านซูกู่หย่าจี๋ ขัดถูให้ขึ้นสภาพผิวสวยงาม แล้วค่อยนำออกขาย

ส่วนเหรียญธรรมดาที่เหลือ ผมก็ขัดล้างยกใหญ่ ขัดเสร็จก็เอาผ้าขนหนูเช็ดให้แห้ง

แม้ผมจะไม่เห็นด้วยเต็มร้อยกับการที่ซูกู่หย่าจี๋ขายเฉพาะของราคาสูงลิบลิ่ว แต่ของชิ้นเล็ก ๆ ราคาหลักสิบหยวนแบบนี้ ผมก็คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องเปลืองแรงคนมานั่งขายเหมือนกัน

ดังนั้นผมจึงเอาถุงมาใส่ไว้ กะว่าเดี๋ยวจะนำไปเหมาขายให้พวกร้านขายของเก่าบนถนนของเก่าทีเดียวเลย

พอร้านซูกู่หย่าจี๋เปิดประตู ผมก็โยนถุงเหรียญทองแดงถุงใหญ่ให้ซูโม่ทันที บอกให้เธอหาร้านขายของเก่าที่ค่อนข้างคุ้นเคยแล้วขายทิ้งไป

"นายคงไม่ได้จะบอกฉันหรอกนะ ว่าเมื่อคืนพวกนายสองคนไปงมหาของเก่าได้แค่เหรียญทองแดงพวกนี้กลับมา?"

"เธอเอาไปขายก่อนเถอะ ถึงจะไม่ได้เงินก้อนโต แต่อย่างน้อยก็ถอนทุนค่าน้ำมันรถคืนมาได้"

"แล้วเมื่อคืนเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"เธอรีบฉวยโอกาสตอนเช้าที่ทุกคนเพิ่งเปิดร้านเอาเหรียญทองแดงไปขายก่อน เดี๋ยวไว้ค่อยมาเล่าเรื่องให้ฟัง"

ซูโม่ไม่ได้พูดมากความ หิ้วถุงเหรียญทองแดงเดินออกจากร้านไปทันที

สาเหตุที่ให้ซูโม่รีบไปขายแต่เช้า เพราะก็เหมือนร้านค้าทั่วไป คนส่วนใหญ่ชอบถือเคล็ดเอาฤกษ์เอาชัยกับลูกค้ารายแรกที่เปิดร้าน

ตามหลักแล้ว ทุกคนอยากจะเปิดบิลแรกแต่เช้าตรู่ ลูกค้ารายแรกเข้ามาอย่างไรก็ต้องคว้าไว้ แม้จะได้กำไรน้อยหน่อยก็ตาม

และแน่นอนว่า ซูโม่คุณหนูใหญ่ตระกูลซูเป็นถึงเจ้าของที่ดินให้เช่าบนถนนของเก่าสายนี้ มีร้านขายของเก่าร้านไหนบ้างที่ไม่รู้จักเธอ!

ไม่ว่าเธอจะไปแต่เช้าหรือสาย คนอื่นก็ต้องไว้หน้าเธออยู่ดี

ด้วยเหตุนี้ ผมถึงให้เธอเป็นคนเอาเหรียญทองแดงไปขาย

ความเร็วของซูโม่ถือว่าไวมาก เพียงแค่สิบกว่านาทีก็กลับมาแล้ว

ความเร็วของผมก็ไม่ช้าเช่นกัน เหรียญทองแดงชนิดพิเศษไม่กี่เหรียญนั้นถูกผมใช้กรดออกซาลิกลอกสนิมออกหมดแล้ว และกำลังแช่อยู่ในน้ำบริสุทธิ์

"ได้มาเท่าไหร่"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านทุกท่าน ขณะนี้ได้เปิดให้บริการฟังก์ชันสมาชิก VIP ไร้โฆษณาแล้ว

"เถ้าแก่หวังแห่งร้านซ่างเจินเก๋อก็ไม่ได้นับเลย ให้ราคาเหมารวมมาหนึ่งหมื่นหยวน"

"หนึ่งหมื่นไม่น้อยแล้ว แสดงว่าเขาไว้หน้าพี่สาวเจ้าของตึกอย่างเธอไงล่ะ!"

"งั้นเมื่อคืนพวกนายก็ได้เหรียญทองแดงมาแค่ถุงเดียวเนี่ยนะ"

"ก็ประมาณนั้น แต่ยังมีอีกไม่กี่เหรียญ อยู่ตรงนี้"

ผมพูดพลางดันชามใบเล็กบนโต๊ะน้ำชาไปตรงหน้าซูโม่

ซูโม่กวาดตามองเหรียญทองแดงรวมทั้งหมดแปดเหรียญในชามใบเล็ก

"เก็บเหรียญพวกนี้ไว้ทำไมล่ะเนี่ย ยกให้เถ้าแก่หวังไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ!"

"ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ!"

เสี่ยวอู่ได้ยินก็รีบโบกไม้โบกมือขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"เถ้าแก่เนี้ยซู เหรียญพวกนี้มีมูลค่าตั้งหกแสนกว่าหยวนเชียวนะ!"

"หา???!!!"

เสี่ยวอู่จึงลอกคำอธิบายที่ผมบอกเขาเมื่อเช้ามาเล่าซ้ำอีกรอบทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเติมสีใส่ไข่เล่าเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างออกรสออกชาติอีกยกใหญ่

แน่นอนว่าเรื่องที่เสี่ยวอู่เล่าออกจะเกินจริงไปสักหน่อย

หลักๆ คือยกย่องภาพลักษณ์ของพวกเราสองคนให้สูงส่ง กลายเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่สง่างามและเปี่ยมคุณธรรม

ส่วนฝั่งตรงข้ามถูกบรรยายว่ามีคนเยอะแถมยังชั่วร้ายน่ารังเกียจ

วิธีการเล่าเรื่องตามแบบฉบับวรรณกรรมปฏิวัติสีแดงเป๊ะๆ

คนงามซูฟังจนเบิกตากว้าง อิจฉาจนออกนอกหน้าเสียด้วยซ้ำ!

"สนุกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! รู้งี้ฉันน่าจะตามไปด้วย!"

"ถ้าเธอตามไปด้วย ป่านนี้พวกเราคงได้ตายหยังเขียดกันหมดแล้ว!"

เรื่องเล่าของเสี่ยวอู่ไม่ได้ถ่ายทอดความอันตรายในตอนนั้นออกมาเลยสักนิด เล่นเอาคนงามคิดไปว่าเป็นแค่เกมผจญภัยล่าสมบัติสนุกๆ เสียอย่างนั้น!

เรื่องเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญนี้ ซูโม่แนะนำว่าผมอาจจะลองโทรหาเฉียนปี้หยางดู

เฉียนปี้หยาง คือนักสะสมที่เชี่ยวชาญด้านการสะสมเหรียญโบราณโดยเฉพาะ ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการสะสมของเก่าแห่งจินหลิง

อีกทั้งเฉียนปี้หยางยังรับซื้อเฉพาะเหรียญโบราณเท่านั้น โบราณวัตถุอย่างอื่นไม่แตะต้องเลยแม้แต่น้อย

มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเป็นอย่างยิ่ง

ข้อมูลติดต่อของเฉียนปี้หยางก็อยู่ในรายชื่อติดต่อที่ซูซีถิงเคยให้ไว้ก่อนหน้านี้

แน่นอนว่าก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเขาเสมอไป ความจริงเคอหงปิงก็ใช้ได้เหมือนกัน

เคอหงปิงตรงข้ามกับเฉียนปี้หยางโดยสิ้นเชิง เขารับซื้อทุกอย่าง

ทว่าผมคิดว่ายังไม่ต้องรีบร้อน เหรียญพวกนี้ผมขอเอามาขัดถูเลี้ยงผิวดูอีกสักพัก

รอจนผิวขึ้นมันเข้าที่แล้วค่อยโทรหาเฉียนปี้หยาง

"ไว้กลับมาจากเจียงตูก่อนค่อยว่ากันเถอะ!"

ผมพูดเปรยๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"พูดถึงเรื่องที่พวกนายจะไปร่วมงานประมูลที่เจียงตูวันพรุ่งนี้ ฉันก็เตรียมของไว้ให้พวกนายแล้วเหมือนกัน"

ซูโม่พูดพลางหยิบสมุดเช็คเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม

"งานประมูลส่วนตัวต้องจ่ายเงินกันตรงนั้นเลย การพกเงินสดไปคงไม่สะดวกแน่ ฉันถามคุณปู่มาแล้ว งานแบบนี้ปกติทุกคนจะเซ็นเช็คจ่ายกันในงานเลย"

ผมรับสมุดเช็คเล่มบางๆ มาพิจารณาดูอย่างละเอียด นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้จับของชั้นสูงขนาดนี้

แต่ก่อนเคยเห็นแต่ในหนังในละครเท่านั้น ที่พวกเศรษฐีตวัดปากกาครั้งเดียว เศษกระดาษแผ่นเดียวก็จ่ายเงินได้เป็นร้อยๆ ล้าน

บนเช็คทุกใบประทับตราเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงกรอกวันที่ ตัวเลข และชื่อผู้รับเงินเท่านั้น

"ห้ามทำหายเด็ดขาดเลยนะ! นี่มันเงินทั้งนั้นเลย!"

ซูโม่กำชับผมด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ประโยคสุดท้ายของเธอกลับทำให้ผมรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมานิดหน่อย

"จิ่วเหยีย นายต้องจำให้ขึ้นใจนะ พวกเราจ่ายได้มากสุดแค่เจ็ดล้านเจ็ดแสนหยวนเท่านั้น นี่รวมเอาเงินห้าแสนแปดหมื่นที่เคอหงปิงโอนมาเมื่อบ่ายวานนี้เข้าไปแล้วด้วยนะ!"

เจ็ดล้านเจ็ดแสน สำหรับธุรกิจอื่นๆ ส่วนใหญ่ ตัวเลขนี้คงไม่ใช่เงินน้อยๆ

แต่สำหรับการเปิดร้านโบราณวัตถุ โดยเฉพาะการต้องไปเข้าร่วมงานประมูลของสะสมของเหล่ามหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพล ตัวเลขนี้มันช่างดูขี้ปะติ๋วเหลือเกิน!

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะโดนคนอื่นมองว่าเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงแล้วเตะโด่งออกมาหรือเปล่า