ตอนที่ 95 ทำความรู้จักคนในวงการ

เจียงตูอยู่ห่างจากจินหลิงเพียงแค่ร้อยกว่ากิโลเมตร วิ่งบนทางด่วนชั่วโมงเศษ ๆ ก็ถึงแล้ว

จินหลิงนับเป็นมหานคร แม้จะเทียบไม่ได้กับเมืองหัวแถวของประเทศอย่างจงไห่ แต่อย่างน้อยก็ติดท็อปเท็นได้สบาย

ถ้าจะบอกว่าจินหลิงเป็นเมืองใหญ่ระดับเฟิร์สเทียร์ เจียงตูก็นับได้แค่เมืองระดับเซคันด์เทียร์เท่านั้น

แถมยังเป็นอันดับรั้งท้ายในกลุ่มเซคันด์เทียร์อีกด้วย

แต่ถึงเจียงตูจะเป็นเมืองไม่ใหญ่นัก ทว่าประวัติศาสตร์กลับยาวนาน สูสีคู่คี่กับจินหลิงเลยทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ กระแสนิยมในการสะสมของเก่าจึงเฟื่องฟูอย่างยิ่ง!

แม้เจียงตูจะซุกซ่อนของดีไว้มากมาย แต่วงการสะสมของเก่าก็เป็นโลกของกลุ่มทุนมาโดยตลอด ยิ่งในยุคนี้ก็ยิ่งชัดเจน

ดังนั้น ตอนที่ผมกับเสี่ยวอู่รีบรุดไปถึงบ้านพักตากอากาศตามที่เฉินโส่วเหอนัดหมาย จึงมีพ่อค้าโบราณวัตถุเดินทางมาทั้งหมดสิบเอ็ดราย

ทว่าที่เป็นคนท้องถิ่นของเจียงตูกลับมีเพียงแค่สามรายเท่านั้น

และในบรรดาสามรายนี้ หนึ่งในนั้นยังเป็นสาขาย่อยของร้านโป๋ฮวาเซวียนแห่งจินหลิงเสียอีก

ส่วนอีกแปดรายที่เหลือเดินทางมาจากจินหลิง จงไห่ หางโจว และกู่ซู

สถานที่เหล่านี้ไม่ได้อยู่ไกลจากเจียงตูมากนัก ที่ไกลที่สุดอย่างหางโจวก็แค่สองร้อยห้าสิบกิโลเมตรเท่านั้น

บอกว่ามีพ่อค้าโบราณวัตถุสิบเอ็ดราย แต่อันที่จริงนับได้แค่สิบราย

เพราะร้านหลักที่จินหลิงกับสาขาย่อยที่เจียงตูของโป๋ฮวาเซวียน ย่อมมีเพียงร้านเดียวที่เข้าร่วมประมูลแน่นอน

ทว่าพ่อค้าโบราณวัตถุสิบรายนี้ กลับมีคนยกโขยงมาถึงสามสิบกว่าคน

บางเจ้าแค่ผู้ประเมินก็พามาถึงสองสามคนแล้ว

ที่เกินเบอร์ที่สุดคือร้านโบราณวัตถุจงไห่ ขนผู้ประเมินมาถึงสี่คน

แบ่งเป็นผู้ประเมินเฉพาะทางสี่ด้านหลัก ได้แก่ งานเขียนและภาพวาด โบราณวัตถุโลหะหิน เครื่องกระเบื้อง และหมวดเบ็ดเตล็ด!

สมกับเป็นจงไห่ มหานครชั้นนำอันดับต้น ๆ ของประเทศจริง ๆ!

ทำงานทำการมีความเป็นมืออาชีพและประณีตละเอียดลอออยู่เสมอ!

เมื่อเทียบกันแล้ว ผมกับเสี่ยวอู่สองคนจึงดูบางตาไปถนัดใจ

ไม่ใช่แค่จำนวนคนที่ดูบางตา แต่เงินทุนติดตัวจริง ๆ นั้นยิ่งบางเฉียบเหมือนแผ่นกระดาษ

ผมลองสืบดูคร่าว ๆ พ่อค้าโบราณวัตถุทั้งสิบรายนี้ไม่ได้เชิญมาสุ่มสี่สุ่มห้า

ล้วนเป็นพ่อค้าโบราณวัตถุระดับแถวหน้าของแต่ละเมืองทั้งนั้น!

เรื่องเงินทุนหนุนหลังน่ะเหรอ สตาร์ตกันที่หลักร้อยล้านทั้งสิ้น

อย่างเช่น ร้านโบราณวัตถุจงไห่ อู๋ซานจี๋ชุ่ยแห่งหางโจว และว่านเป๋าโหลวแห่งกู่ซู เป็นต้น

ขอแทรกตรงนี้นิดหนึ่ง หลายคนคงจะรู้สึกแปลกใจกับชื่อร้านโบราณวัตถุจงไห่

คิดว่าร้านอะไรชื่อแบบนี้ ดูยังไงก็ไม่เหมือนร้านโบราณวัตถุระดับบิ๊กเลยสักนิด!

แต่ความจริงแล้ว ร้านนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ใช้ชื่อร้านโบราณวัตถุมาตั้งแต่สมัยสาธารณรัฐ และไม่เคยเปลี่ยนชื่อเลยจนถึงทุกวันนี้

ชื่ออาจจะฟังดูเชยไปหน่อย แต่พวกเขามีศักยภาพของจริง เคยซื้อขายโบราณวัตถุชิ้นใหญ่ระดับสมบัติของชาติมาแล้วมากมาย

ในประเทศจีน หากนับเฉพาะร้านค้าโบราณวัตถุ ร้านโบราณวัตถุจงไห่ก็ติดท็อปไฟว์แน่นอน

แน่นอนว่าอยู่อันดับที่เท่าไรเป๊ะ ๆ นั้นก็ยากจะบอกได้ชัดเจน

ครั้งนี้ฝั่งจินหลิงมากันทั้งหมดสี่ราย นับว่าจำนวนมากที่สุด เพราะอย่างไรเสียจินหลิงก็เป็นเมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้เจียงตูที่สุด

ผมลองคิดคำนวณในใจคร่าว ๆ บรรดาพ่อค้าโบราณวัตถุสิบรายนี้ ร้านซูกู่หย่าจี๋ของเราน่าจะมีศักยภาพอ่อนด้อยที่สุดแล้ว

ต่อให้เทียบกับร้านท้องถิ่นในเจียงตูสองสามร้านนั้น พวกเราก็ยังถือว่าคนละรุ่นกันอยู่ดี

ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเฉินโส่วเหอถึงเชิญซูกู่หย่าจี๋มาด้วย บางทีเขาอาจยังไม่รู้ว่าซูกู่หย่าจี๋ข้างนอกสุกใสข้างในกลวงโบ๋ไปนานแล้ว

หรือไม่ก็ เขาไม่ได้มองที่เงินทุนของซูกู่หย่าจี๋เลย แต่มองแค่ชื่อเสียงของป้ายร้านเท่านั้น

ยังไงซะ ซูกู่หย่าจี๋ก็เคยเป็นร้านโบราณวัตถุอันดับหนึ่งของจินหลิง

การมีชื่อซูกู่หย่าจี๋ในงานประมูล ย่อมสร้างแรงกดดันให้พ่อค้ารายอื่นได้ และทำให้พวกเขากล้าเสนอราคาแข่งขันกันดุเดือดยิ่งขึ้น

ซึ่งประเด็นนี้ ในการประมูลหลังจากนั้น ผมกลับเดาถูกจริง ๆ เสียด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้าร่วมงานประมูลแบบนี้ การมาซื้อของย่อมเป็นเป้าหมายหลัก

แต่การได้ทำความรู้จักคนในวงการให้มากขึ้น ก็เป็นจุดประสงค์ในการเดินทางมาครั้งนี้ของผมเช่นกัน

อย่างน้อยก็ต้องมาทำความรู้จักให้คุ้นหน้าคุ้นตากันไว้ไม่ใช่หรือ

ทางฝั่งจินหลิง ร้านโป๋ฮวาเซวียนนำทีมโดยเถ้าแก่รองฮวาเอ้อ้ พร้อมด้วยซุนเหวินสือและเจิ้งเจ๋อสื้อ

ทั้งสามคนนี้ ผมเคยพบหน้ามาหมดแล้ว

ผมเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายพวกเขาทั้งสามก่อน

"ผู้จัดการเหมย ตอนนี้กลายเป็นผู้รับผิดชอบใหญ่ของซูกู่หย่าจี๋ไปแล้วจริง ๆ สินะ ได้ยินคนอื่นพูดมาผมยังแทบไม่เชื่อเลย!"

คำพูดของซุนเหวินสือ ฟังดูแล้วไม่เหมือนคำพูดยกยอปอปั้นเอาเสียเลย

"เถ้าแก่รองครับ จำผู้จัดการเหมยได้ไหมครับ ที่เคยเอาพระพุทธรูปไปขายที่ร้านโป๋ฮวาเซวียนของเราน่ะครับ"

ซุนเหวินสือเอ่ยปากเตือนความจำฮวาเอ้อ้

ฮวาเอ้ออดไม่ได้ที่จะพยักหน้าให้ผม ถือเป็นการทักทาย ทว่าสีหน้ากลับไร้อารมณ์ความรู้สึก ยังคงดูเย็นชาเช่นเดิม

เมื่อเอาหน้าอุ่น ๆ ไปแนบก้นเย็น ๆ ผมจึงคร้านจะเสวนากับพวกเขาให้มากความ หมุนตัวเดินไปทักทายคนอื่นต่อ

"ตระกูลซูนี่ไม่มีคนให้ใช้แล้วจริง ๆ หรือไง ซูซีถิงถึงได้หาไอ้เด็กเมื่อวานซืนแบบนี้มาเป็นผู้ประเมิน?"

ฮวาเอ้อพึมพำขึ้นมาข้างหลังผม

"เถ้าแก่รองครับ เจ้าหมอนี่ก็พอมีสายตาอยู่บ้างนะครับ ชิงฮวายุคหยวนคราวก่อนก็เป็นมันที่มองออก"

"ก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้นแหละ!"

เสี่ยวอู่ได้ยินเข้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจ หันขวับเตรียมจะเข้าไปด่าสวน แต่ถูกผมคว้าตัวรั้งไว้เสียก่อน

"เรื่องแค่นี้ยังเก็บอารมณ์ไม่อยู่ แล้วต่อไปพวกเราจะทำการใหญ่อะไรได้"

จี๋เจินถังนับเป็นผู้ค้ารายใหญ่ในวงการโบราณวัตถุของจินหลิงเหมือนกัน หากนับกำลังเงินและอิทธิพลกันจริง ๆ พวกเขาย่อมเหนือกว่าซูกู่หย่าจี๋ของเราแน่นอน

จี๋เจินถังก็เหมือนกับพวกเรา คือมากันแค่สองคน เถ้าแก่คือเฝิงกั๋วคุน ส่วนผู้ประเมินกลับเป็นหลินเจิ้งชิง

ก่อนหน้านี้ผมเคยพบหลินเจิ้งชิงที่ธนาคารต่างชาติ จึงนับว่าพอจะรู้จักมักคุ้นกันอยู่บ้าง

หลินเจิ้งชิงคนนี้อัธยาศัยดีจริง ๆ พอเห็นผมก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน อาจเป็นเพราะการประเมินที่ธนาคารต่างชาติคราวนั้นทำให้เขาประทับใจผมไม่น้อย

"โอ้ เธอคือผู้ประเมินคนใหม่ของซูกู่หย่าจี๋งั้นหรือ"

ผมเพิ่งเคยพบเฝิงกั๋วคุนเป็นครั้งแรก ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จักกัน

หลินเจิ้งชิงรีบช่วยแนะนำให้ผมรู้จัก

"สวัสดีครับเถ้าแก่เฝิง ท่านเคยได้ยินเรื่องของผมด้วยหรือครับ"

"ช่วงนี้ในวงการโบราณวัตถุจินหลิงของเรามีข่าวลือเรื่องซูกู่หย่าจี๋ไม่น้อยเลยล่ะ! ใคร ๆ ต่างก็พูดกันว่าผู้เฒ่าซูจ้างผู้ประเมินคนใหม่ที่อายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าปี ทุกคนต่างคิดว่ามันเหลือเชื่อจริง ๆ"

ผมฟังออกว่า ความหมายของเฝิงกั๋วคุนคงไม่ต่างจากฮวาเอ้อเท่าไหร่นัก ล้วนมองว่าตระกูลซูสิ้นไร้ไม้ตอกไร้คนให้ใช้แล้ว

"ฮะ ๆ ยังต้องเรียนรู้จากผู้อาวุโสทุกท่านอีกเยอะครับ!"

"แต่ว่า ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้มีคนนับสิบระลอกแห่กันไปหยั่งเชิงที่ซูกู่หย่าจี๋ แต่กลับไม่มีใครทำสำเร็จเลยสักราย นั่นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

พอได้ยินคำนี้ ในหัวของผมก็พลันสว่างวาบขึ้นมา เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที

ที่แท้ช่วงก่อนหน้านี้ที่มีคนเอาของปลอมของเก๊มากมายมาหลอกขายที่ซูกู่หย่าจี๋ ซึ่งพวกเรายังคอยคาดเดากันอยู่ว่าตระกูลหรงอยู่เบื้องหลังหรือไม่

ที่แท้มันเป็นฝีมือของคนทั้งวงการโบราณวัตถุต่างหาก!

คนพวกนี้คงคิดว่าซูกู่หย่าจี๋เปลี่ยนเอาผู้ประเมินไก่อ่อนมาทำงาน เลยฉวยโอกาสนี้มาขูดรีดตักตวงผลประโยชน์สินะ!

"เถ้าแก่เฝิงคงไม่ได้ร่วมลองเชิงกับเขาด้วยใช่ไหมครับ"

ผมมองเฝิงกั๋วคุนแล้วเอ่ยหยอกเย้าอย่างยิ้มแย้ม

"ฉันก็อยากอยู่นะ แต่ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น แล้วก็ไม่มีของปลอมเนียน ๆ ที่จะเอาไปโชว์ได้ด้วยน่ะสิ!"

ฮึ ๆ พวกเราทั้งคู่ต่างยิ้มแห้ง ๆ หัวเราะแบบไม่ถึงดวงตา

"พวกนี้น่ะ ส่วนใหญ่เป็นฝีมือของพวกร้านโบราณวัตถุห้องแถวเล็ก ๆ กับพวกพ่อค้าแผงลอยทั้งนั้น ไม่รู้ว่าเถ้าแก่เหมยรู้หรือเปล่า วงการโบราณวัตถุจินหลิงของเรามีค่านิยมแย่ ๆ อยู่อย่างหนึ่ง คือถ้าร้านไหนเปลี่ยนตัวผู้ประเมิน โดยเฉพาะถ้าเป็นคนหน้าใหม่ พวกภูตผีปีศาจทั้งหลายก็จะแห่กันไปลองเชิง หวังจะฟันกำไรก้อนโตสักรอบ"

มิน่าเล่า แม้กระทั่งอุปกรณ์ประกอบฉากถ่ายละครยังกล้าเอามาขายให้ผม!

"ไม่ทราบว่า ผู้ประเมินอย่างผมผ่านการทดสอบหรือยังครับ"

"ถ้าดูจากตอนนี้ ประธานเหมยอย่างเธอย่อมผ่านการทดสอบอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอคงไม่ต้องถ่อมาซื้อโบราณวัตถุถึงที่นี่หรอก ป่านนี้ในร้านคงมีของกองจนไม่มีที่เก็บแล้ว!"

ฮ่า ๆ ๆ!