ตอนที่ 96 การประมูลแบบยื่นซอง

สี่ตระกูลใหญ่แห่งจินหลิง ได้แก่ ซูกู่หย่าจี๋ โป๋ฮวาเซวียน จี๋เจินถัง

และอีกร้านหนึ่งคือหรงกู่ไจ

ทางหรงกู่ไจมีคนมาสามคน คือ อู๋เสวียเฉี่ยน ซ่งจินกัง และยังมีผู้ประเมินอีกคนที่ผมไม่รู้จัก

สองคนแรกอย่างอู๋กับซ่งผมรู้จักอยู่แล้ว จึงเดินเข้าไปทักทายตามมารยาท

ทั้งสองคนก็ไม่ต่างจากพวกก่อนหน้านี้ พูดจาเหน็บแนมถากถางเรื่องที่ผมได้ขึ้นเป็นหัวหน้าผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋

คนที่ไม่รู้จักผมเสียอีกที่ปฏิบัติต่อผมอย่างสุภาพและมีมารยาทมากกว่า

ผมริเริ่มเข้าไปทำความรู้จักกับพ่อค้าโบราณวัตถุทุกคนที่มาร่วมงาน และแลกเปลี่ยนนามบัตรกับพวกเขา

โดยเฉพาะพ่อค้าโบราณวัตถุรายใหญ่จากต่างถิ่นอย่างจงไห่และหางโจว

คิดดูแล้ว ซูกู่หย่าจี๋ยังคงพอมีชื่อเสียงในระดับประเทศอยู่บ้าง เมื่อได้พบหัวหน้าผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋ ทุกคนจึงยังไว้หน้าและให้เกียรติกันอยู่

แต่การที่ผมอายุน้อยขนาดนี้และได้เป็นหัวหน้าผู้ประเมินของซูกู่หย่าจี๋ ก็ทำให้ทุกคนประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

ทว่าคนในวงการเดียวกันจากต่างถิ่นยังคงสุภาพและมีมารยาทกว่าคนในจินหลิงมาก

"แหม จิ่วเหยียเหมย การประมูลยังไม่ทันเริ่ม ท่านก็ได้ผลประโยชน์กลับไปเต็มกระเป๋าแล้วนะเนี่ย!"

เฉินโส่วเหอเห็นผมเดินเข้าสังคมไปทั่ว ทักทายทำความรู้จักกับพ่อค้าโบราณวัตถุทุกคน จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแซวขึ้นมาดังลั่น

ทว่าคำพูดประโยคนี้ของเขากลับจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของคนจำนวนมากในที่นั้นขึ้นมาทันที

"จิ่วเหยียเหมยงั้นเหรอ เถ้าแก่เฉิน คุณกำลังจะเยินยอประธานเหมยจนเสียคนหรือยังไงกัน"

อู๋เสวียเฉี่ยนฉวยโอกาสเยาะเย้ยขึ้นมาทันควัน

"ประธานอู๋ ผมไม่ได้ยกยอเกินจริงนะ! แม้แต่ท่านผู้เฒ่าซูก็ยังเรียกประธานเหมยว่าเสี่ยวจิ่วเหยียเหมือนกัน!"

"จริงเหรอ" ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันตกใจ

ซูซีถิง ผู้เฒ่าแห่งตระกูลซู มีใครบ้างไม่รู้จัก!

ไม่ว่าจะในจินหลิง หรือจงไห่ หางโจว และเมืองอื่นๆ

เขากลับเรียกไอ้หนุ่มตรงหน้านี่ว่าเหยียเนี่ยนะ ล้อกันเล่นหรือเปล่า!

ผมยืนกระอักกระอ่วนอยู่ตรงนั้น อยากจะเอานิ้วเท้าขุดหลุมหลบภัยบนพื้นแล้วมุดหัวลงไปซ่อนตัวเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ย่อมเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว! ท่านผู้เฒ่าตระกูลซูเรียกประธานเหมยของเราว่าเสี่ยวจิ่วเหยียจริงๆ"

เสี่ยวอู่เห็นผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงรีบยิ้มแย้มแล้วอธิบายแทนทันที

"ท่านผู้เฒ่าซูบอกไว้ว่า การเรียกประธานเหมยว่าเสี่ยวจิ่วเหยียไม่เกี่ยวกับเรื่องอายุหรือลำดับรุ่นอาวุโส แต่เกี่ยวกับสายตาล้วนๆ ในวงการสะสมของเก่า ถ้าสายตาเฉียบคมพอก็คือเหยีย ไม่เหมือนบางคน อายุก็มาก ลำดับรุ่นก็สูง ใครเห็นก็ต้องเรียกเหยีย แต่ที่จริงแล้วสายตากลับเทียบได้แค่ชั้นหลานเท่านั้นแหละ"

เสี่ยวอู่หวังดีจะช่วยคลี่คลายความอึดอัดให้ผม ช่วงแรกพูดได้ดีทีเดียว แต่ประโยคหลังนี่กลับเกินความจำเป็นไปหน่อย

แม้สิ่งที่เขาพูดช่วงหลังจะเป็นความจริง แต่พูดต่อหน้าผู้อาวุโสเหล่านี้ ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจผิดและดึงดูดความเกลียดชังได้ง่าย!

เป็นไปตามคาด ทันทีที่เสี่ยวอู่พูดจบ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

บางคนถึงกับส่ายหน้าออกมา

"คนหนุ่มนี่อวดดีเกินไปแล้ว!"

ผมรีบคิดจะอธิบายสักประโยค ทว่าพออ้าปากกลับไม่รู้จะพูดอะไรดี

เพราะถึงคำพูดของเสี่ยวอู่จะโอหังไปบ้าง แต่หลักการมันถูกต้อง

ดังนั้น ผมจะอธิบายอะไรได้ล่ะ

เฉินโส่วเหอมองผมกับเสี่ยวอู่พลางส่ายหน้าน้อยๆ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็มีคนด้านหลังส่งเสียงดังขึ้นมา

"เถ้าแก่เฉิน คนมากันครบแล้วใช่ไหม"

เฉินโส่วเหอรีบหันขวับไปพยักหน้า "ครบแล้วครับ!"

"มาครบแล้วก็เชิญทุกคนขึ้นไปชั้นสอง เริ่มกันได้เลย!"

จะไม่พูดถึงว่าวิลล่าที่จัดประมูลในวันนี้หรูหราขนาดไหน แต่มันกินพื้นที่กว้างขวางมาก แต่ละชั้นมีพื้นที่เกือบหนึ่งพันตารางเมตร

พวกเราเดินตามเฉินโส่วเหอขึ้นไปยังชั้นสองโดยตรง และหยุดลงตรงหน้าประตูนริรภัยบานหนึ่งซึ่งดูหนาแน่นและมั่นคงเป็นพิเศษ

"เถ้าแก่ทุกท่านครับ ก่อนจะเข้าไปในห้องจัดแสดง ผมขออธิบายกฎกติกาการประมูลในวันนี้ให้ทุกท่านทราบก่อนนะครับ"

ตามคำเรียกร้องของผู้อ่านจำนวนมาก ขณะนี้ได้เปิดตัวฟังก์ชันสมาชิก VIP แบบไม่มีโฆษณาแล้ว

คนที่พูดดูไม่ใช่พวกเศรษฐีหรือผู้มีอิทธิพล อายุราวสามสิบกว่าปี สวมสูทผูกเนกไทและรองเท้าหนังเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าหน้าที่

ตั้งแต่ผมมาถึงวิลล่าหลังนี้จนถึงตอนนี้ก็เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ผมยังไม่เห็นหน้าเจ้าของตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังงานประมูลในวันนี้เลย

ทว่าผมคาดว่าเจ้าของคงจะไม่ปรากฏตัวแล้วล่ะ

เรื่องแบบการต้องนำของสะสมทั้งหมดของตัวเองออกมาขายทอดตลาดไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร ผู้มีหน้ามีตาใหญ่โตเหล่านั้นหากเลี่ยงไม่ออกหน้าได้ ย่อมไม่ยอมปรากฏตัวแน่นอน

"ในห้องจัดแสดงมีของจัดแสดงทั้งหมด 176 ชิ้น แต่ละชิ้นล้วนมีหมายเลขกำกับไว้ครับ"

"อีกสักครู่เมื่อประตูเปิดออก ที่หน้าประตูจะมีคิวอาร์โค้ดอยู่แผ่นหนึ่ง ขอให้ตัวแทนของร้านค้าโบราณวัตถุแต่ละแห่งสแกนเพื่อลงทะเบียนเพียงคนเดียวก็พอครับ"

"หลังจากลงทะเบียนเสร็จแล้ว ก็จะเข้าสู่หน้าระบุรายการและเสนอราคาโบราณวัตถุ"

"ทุกท่านจะมีเวลาร่วมกันสองชั่วโมงในการพินิจพิเคราะห์โบราณวัตถุ หากร้านไหนถูกใจชิ้นใด กรุณากรอกหมายเลขและราคาที่ท่านต้องการเสนอลงในหน้าลงทะเบียน"

"เมื่อครบสองชั่วโมง ทุกท่านก็สามารถกดยืนยันส่งราคาเสนอของท่านได้เลยครับ"

คำอธิบายสั้นกระชับเข้าใจง่าย ทุกคนได้ยินเข้าก็อดพึมพำออกมาเบาๆ ไม่ได้ว่า "นี่มันประมูลแบบยื่นซองปิดผนึกนี่!"

พนักงานในชุดสูทผูกเนกไทผู้นั้นพยักหน้าพลางยิ้มรับ

"ถูกต้องครับ วันนี้ทุกท่านจะต้องยื่นซองเสนอราคาแบบปิด และโบราณวัตถุทุกชิ้นไม่มีการตั้งราคาขั้นต่ำ สามารถเสนอราคาได้อย่างอิสระ ทว่าราคาเริ่มต้นในการยื่นประมูลจะอยู่ที่หนึ่งหมื่นหยวน ทุกท่านล้วนเป็นผู้อาวุโสในวงการสะสมของเก่า ย่อมเข้าใจมูลค่าตลาดและศักยภาพในอนาคตของโบราณวัตถุเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ตรงนี้ผมคงไม่ต้องเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนนะครับ!"

การประมูลเสนอราคา หากแบ่งง่ายๆ จะมีอยู่สองแบบ

ประมูลแบบเปิดเผยราคากับประมูลแบบยื่นซองปิด

สิ่งที่เรียกว่าประมูลแบบเปิดเผยราคา ก็คือวิธีที่ทุกคนคุ้นตาในงานประมูลทั่วไปที่ต่างคนต่างยกป้ายเสนอราคา

จุดเด่นของการประมูลแบบเปิดเผยราคาก็คือ ทุกครั้งที่มีการเสนอราคา ผู้เข้าร่วมคนอื่นจะรับรู้ได้อย่างชัดเจน

ส่วนสิ่งที่เรียกว่าประมูลแบบยื่นซองปิด ก็คือผู้เข้าร่วมแต่ละคนจะเสนอราคาเพียงครั้งเดียวจบ โดยที่คนอื่นไม่มีทางรู้ราคาของกันและกัน สุดท้ายค่อยนำมารวมเพื่อเปิดซอง ผู้ที่ให้ราคาสูงสุดจะเป็นผู้ชนะ

การประมูลแบบเปิดเผยกับแบบยื่นซองปิดย่อมมีข้อดีข้อเสียของตัวเอง

ข้อดีของการประมูลแบบเปิดเผยราคาเห็นได้ชัดเจนมาก สามารถกระตุ้นให้ผู้เข้าร่วมแข่งขันกันเอง จนผลักดันให้มูลค่าสินค้าพุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้

แต่การประมูลแบบเปิดเผยราคามีเงื่อนไขเบื้องต้นข้อหนึ่งคือ ผู้ซื้อต้องไม่สนิทสนมกัน ไม่ต้องไว้หน้ากัน และไม่ฮั้วกันกดราคา

โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบวันนี้ บรรดาร้านค้าโบราณวัตถุที่มาร่วมงานล้วนเป็นระดับหัวกะทิจากท้องที่ต่างๆ ในวงการ ต่างคนต่างรู้จักมักคุ้นกันทั้งสิ้น

ดังนั้น การใช้วิธีประมูลแบบเปิดเผยราคาจึงไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก

การประมูลแบบยื่นซองปิดจึงเหมาะกับสถานการณ์ในวันนี้อย่างยิ่ง!

ประการแรก โบราณวัตถุหลายชิ้นที่จะประมูลนั้น ทุกคนน่าจะไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อน

ดังนั้น ถึงแม้ทุกคนอยากจะฮั้วกัน แต่ต่อหน้าเจ้าของก็ไม่สะดวกที่จะมาตกลงกดราคากันตรงนั้น

เพราะนี่คือการพิจารณาของจริงตรงหน้า เสนอราคาประมูลตรงหน้า และเปิดผลการประมูลตรงหน้าทันที

ตัดโอกาสที่จะฮั้วกันออกไปจนหมดสิ้น

อีกอย่าง พวกเราที่เป็นพ่อค้าโบราณวัตถุ เดิมทีก็ตั้งใจมาซื้อของอยู่แล้ว

ในทางกลับกัน หากให้เสนอราคาอย่างเปิดเผย ทุกคนอาจจะเกรงใจจนไม่กล้าแข่งราคากันดุเดือด แต่ถ้าเป็นแบบยื่นซองปิดก็ไม่ต้องพะวงอะไรอีก

ประการแรก ทุกคนล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการ เข้าใจตลาดเป็นอย่างดี ขอเพียงเป็นของแท้ สำหรับผู้ขายแล้ว ราคาเสนอของพวกเราย่อมรับประกันได้ว่าจะไม่ต่ำกว่าราคาตลาดแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ ผู้ขายถึงกล้าประกาศว่าไม่มีการตั้งราคาขั้นต่ำ

เพราะราคาตลาดก็คือราคาขั้นต่ำอยู่แล้ว

ประการต่อมา ก็เพราะทุกคนเข้าใจตลาดเป็นอย่างดี ราคาตลาดจึงกลายเป็นราคาขั้นต่ำ

ฉะนั้น หากอยากได้ของชิ้นนั้นมาครอง ย่อมต้องบวกเพิ่มขึ้นไปจากราคาตลาดอีกหน่อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อมองภาพรวมแล้ว การที่ผู้ขายเลือกใช้วิธีประมูลแบบยื่นซองปิด คงผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว

เมื่อเทียบกับการประมูลแบบเปิดเผยราคา การยื่นซองปิดทั้งประหยัดเวลาและรับประกันมูลค่าได้ดีกว่า

"เมื่อหมดเวลา ระบบรับการเสนอราคาจะปิดลงทันที และระบบจะจัดเรียงราคาเพื่อสร้างผลการประมูลขั้นสุดท้ายโดยอัตโนมัติครับ"

"เนื่องจากลักษณะพิเศษของการซื้อขายโบราณวัตถุ ของที่ทุกท่านเห็นในงานจะไม่คลาดสายตาไปจากทุกคน ดังนั้น ทันทีที่ผลออกมา หากไม่มีข้อโต้แย้ง ก็จะยื่นหมูยื่นแมวจ่ายเงินรับของกันตรงนั้นเลยครับ"

"แน่นอนครับว่าทุกท่านไม่ต้องกังวล ห้องจัดแสดงด้านในกว้างขวางมาก เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน ฝ่ายรับรองเอกสาร และฝ่ายกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่างรอทุกท่านอยู่ด้านในเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าสามารถเคลียร์เงินและสินค้าให้จบลงตรงนั้น เพื่อให้ท่านนำโบราณวัตถุที่ประมูลได้กลับไปอย่างราบรื่นแน่นอนครับ"

"หากไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เชิญทุกท่านเข้าไปด้านในได้เลยครับ!"