ตอนที่ 76 ก้าวแรกอันยากลำบาก

"ท่านเลขาธิการ เกรงใจเกินไปแล้วครับ จริง ๆ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นเลย ไว้รอวันไหนท่านว่าง ผมค่อยแวะไปที่เลขที่ 500 เอง แล้วถือโอกาสไปรายงานความคืบหน้างานของทางคณะกับท่านด้วยเลยครับ"

"ครับ... ครับ ได้ครับท่านเลขาธิการ ถึงตอนนั้นผมจะส่งข้อความไปแจ้งล่วงหน้าครับ"

"ครับ ได้ครับ ท่านทำงานต่อเถอะครับ!"

หมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน

ภายในห้อง โจวหยางวางสายโทรศัพท์แล้วก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สายที่โทรมาเมื่อครู่คือหลี่เหวินฟาง

อันที่จริงโจวหยางก็คาดไม่ถึงว่าหลี่เหวินฟางจะโทรหาเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่คุยยังเป็นบทความที่เขาส่งไปให้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเกี่ยวกับบทบาทและประสิทธิภาพการทำงานของสาขาพรรคชั่วคราวระดับนักศึกษาที่เป็นสมาชิกพรรคในการตรวจสอบทรัพย์สิน

ตามความจริงแล้ว ในเมื่อหลี่เหวินฟางถูกโยกย้ายพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ไปแล้ว ตามหลักการก็ไม่จำเป็นต้องส่งบทความแบบนี้ให้เธอดู แต่ควรส่งให้ถงหลินเซิงแทน

ดังนั้นตอนเปิดเทอมช่วงต้นเดือนกันยายน โจวหยางจึงได้ส่งบทความชิ้นนี้เข้ากล่องอีเมลของถงหลินเซิงไปแล้ว ทว่าผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์ถงหลินเซิงก็ยังไม่ตอบกลับ

จนกระทั่งตอนที่มหาวิทยาลัยจัดประชุมงานด้านอุดมการณ์ทางการเมือง อาศัยจังหวะตอนเลิกประชุม ถงหลินเซิงถึงเรียกเขาไปคุยและกำชับความสั้น ๆ สองสามประโยค

ใจความหลัก ๆ ก็คือ ในเมื่อภารกิจนี้ริเริ่มและดำเนินการภายใต้การชี้นำของหัวหน้ากองหลี่เหวินฟางสมัยที่ยังดำรงตำแหน่งอยู่ จึงไม่มีความจำเป็นที่เขาต้องเป็นหัวเรือใหญ่ในการตีพิมพ์บทความวิชาการนี้ แต่แน่นอนว่าหากมีความจำเป็น ก็สามารถใส่ชื่อเขาเข้าไปได้ ไม่ต้องใส่เป็นผู้เขียนหลัก แค่ลงชื่อต่อท้ายไว้ก็พอ

ต่อความเห็นของถงหลินเซิง โจวหยางย่อมยกมือเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะในความเป็นจริง เมื่อก้าวขึ้นมาถึงระดับถงหลินเซิงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งเหล่านี้มาเสริมประวัติการทำงานของตัวเองอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น หากมองจากสายวิชาชีพเฉพาะทาง

เดิมทีถงหลินเซิงเป็นศาสตราจารย์และอาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ บทความทำนองนี้เรียกได้ว่าไม่เกี่ยวข้องกับสาขาวิชาของเขาเลยแม้แต่น้อย

สาเหตุที่ยอมให้ใส่ชื่อ ก็เพียงเพราะปัจจุบันเขายังควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์อยู่เท่านั้น

ทว่าถงหลินเซิงเองคงนึกไม่ถึงว่า อีกไม่นานบทความของโจวหยางชิ้นนี้จะจุดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อันดุเดือดขึ้นมา จนกระทั่งทำให้มหาวิทยาลัยตงไห่ต้องตกเป็นเป้าสายตาและเป็นจุดสนใจอันดับหนึ่งในการประเมินผลการปฏิบัติงานสิ้นปีของระบบการศึกษาทั่วนครตงไห่

"ใครโทรมาเหรอคะ ใช่เลขาธิการถงหรือเปล่า"

ในห้องรับแขก อันเสี่ยวเจี๋ยกำลังส่องกระจกแต่งหน้าอยู่

เนื่องจากก่อนหน้านี้หนังสือของหูเซิ่งลี่ได้รับรางวัลโครงการด้านวัฒนธรรมของปีนี้ ผู้จัดงานจึงได้จัดงานราตรีการแสดงละครเวทีขึ้น หูเซิ่งลี่ได้ตั๋วมาสองใบแต่บอกว่าขี้เกียจไปดู จึงยกตั๋วให้โจวหยาง

เดิมทีโจวหยางคิดว่าการแสดงแบบนี้ตนเองก็ไม่ชอบดูเหมือนกัน ใครจะไปรู้ว่าพออันเสี่ยวเจี๋ยเห็นตั๋วเข้ากลับเกิดความสนใจขึ้นมา

"ไม่ใช่หรอก เลขาธิการเหวินฟางน่ะ"

"อ๋อ! เลขาธิการเหวินฟางนี่เก่งจริง ๆ เลยนะคะ เผลอแป๊บเดียวก็ได้เป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงแล้ว ว่าแต่โจวหยาง คุณสนิทกับเลขาธิการเหวินฟางไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่หาทางให้เธอดึงตัวคุณย้ายตามไปด้วยล่ะ เงินเดือนที่มหาวิทยาลัยเราน้อยเกินไป ได้เงินแค่นี้อย่าว่าแต่อะไรเลย ค่าครองชีพยังแทบไม่พอใช้"

โจวหยางหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้ตอบอะไร

อันที่จริงเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิดเรื่องนี้ ทว่าเมื่อลองเปรียบเทียบดูแล้ว เป้าหมายของโจวหยางไม่ได้อยู่ที่หลี่เหวินฟาง

เพราะหากมองจากหน้าที่การงานโดยตรง ตัวเขาไม่ได้เป็นทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาและไม่ได้สังกัดสายงานสันนิบาตเยาวชน การจะไปอยู่หน่วยงานอย่างกองงานอุดมการณ์ทางการเมืองย่อมไม่อาจแสดงศักยภาพจุดเด่นของตนออกมาได้อย่างแท้จริง หากอาศัยเพียงบทความไม่กี่ชิ้น ก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัวจนเจ็บตัวเปล่า ๆ

และจุดที่สำคัญที่สุดคือ หลี่เหวินฟางอย่างไรเสียก็เป็นข้าราชการระดับบริหารที่เติบโตมาจากสายการศึกษา แม้ตอนนี้จะก้าวเข้าสู่ระบบบริหารราชการของหน่วยงานรัฐแล้ว แต่หากไม่มีอะไรผิดพลาด ภายในเวลาไม่เกินห้าปี เธอก็คงจะย้ายกลับมายังมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะไปดำรงตำแหน่งระดับรองผู้บริหารคณะกรรมการพรรคประจำมหาวิทยาลัยสองวาระ หรือดำรงตำแหน่งรองผู้บริหารคณะกรรมการพรรคประจำมหาวิทยาลัยหนึ่งวาระแล้วโชคดีได้เลื่อนขั้นเป็นเบอร์หนึ่งของคณะกรรมการพรรคระดับทิงเต็มก็ตาม แรงสนับสนุนที่เขาจะพึ่งพาได้ก็มีจำกัดอยู่ดี

ดังนั้นเป้าหมายของเขาแท้จริงแล้วจึงเป็นช่วงต้นปีหน้า หากจำไม่ผิด ถึงเวลานั้นกององค์การและกองประชาสัมพันธ์ของคณะกรรมาธิการการศึกษานครจะคัดเลือกข้าราชการระดับบริหารจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในนครตงไห่ไปปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราวกลุ่มหนึ่ง นั่นต่างหากถึงจะเป็นจังหวะที่เขาต้องคว้าโอกาสไว้ให้ได้อย่างแท้จริง

ทว่าก่อนหน้านั้น งานเตรียมการบางอย่างย่อมต้องตระเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นอน ตัวอย่างเช่น การอาศัยสายสัมพันธ์ของหลี่เหวินฟางทำความรู้จักกับผู้บังคับบัญชาของกององค์การหรือกองประชาสัมพันธ์ประจำคณะกรรมการพรรคสำนักการศึกษานคร

"เรียบร้อยแล้ว ฉันพร้อมแล้วค่ะ พวกเราไปกันเถอะ! จริงสิโจวหยาง คุณว่าตอนดูรายการเดี๋ยวจะหนาวไหมคะ"

ภายในห้อง เมื่อโจวหยางได้ยินเสียงของอันเสี่ยวเจี๋ยก็พลอยมึนงงไปบ้าง นี่เพิ่งจะผ่านกลางเดือนกันยายนมาเองไม่ใช่หรือไง จะไปหนาวได้ยังไงกัน แต่เมื่อคำนึงว่าในห้องส่งสตูดิโออาจจะเปิดเครื่องปรับอากาศ เขาจึงไม่ได้ส่ายหน้าปฏิเสธ

"เอาเสื้อคลุมบาง ๆ ติดไปด้วยสักตัวดีกว่าครับ"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถ้างั้นคุณรอเดี๋ยวนะคะ!" พูดจบอันเสี่ยวเจี๋ยก็เดินกลับเข้าไปในห้อง ส่วนโจวหยางที่เงยหน้ามองตามแผ่นหลังของอันเสี่ยวเจี๋ยไป ก็อดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกสองสามตา

ในบรรดาหญิงสาวที่เขาเคยพานพบมาตลอดสองชาติภพ อันเสี่ยวเจี๋ยนับว่าโดดเด่นติดอันดับต้น ๆ อย่างแน่นอน หากว่ากันด้วยรูปร่างหน้าตาแล้ว เกรงว่าคงมีเพียงหยางอีอีเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยเท่านั้นที่พอจะเทียบเคียงได้

แต่นิสัยแบบหยางอีอีเนี่ยสิ... พูดตามตรง โจวหยางรับไม่ค่อยไหวจริง ๆ

"ระวังครับ!"

"คุณเป็นอะไรไหมครับ"

ตอนที่อันเสี่ยวเจี๋ยกำลังก้าวลงจากรถเมล์ดันก้าวพลาด แต่โจวหยางซึ่งยืนอยู่ด้านล่างรถเมล์ก็ยื่นมือออกไปคว้ามือเธอไว้ได้ทันท่วงที นั่นทำให้อันเสี่ยวเจี๋ยหน้าแดงก่ำพลางรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้างในเวลาเดียวกัน

เพราะในชั่วขณะที่โจวหยางกุมมือเธอไว้ในฝ่ามือ สิ่งที่เธอคิดกลับไม่ใช่การสะบัดหลุด แต่กลับรู้สึกถึงความมั่นคงปลอดภัยอย่างประหลาด

ต้องรู้ก่อนว่า แม้ทั้งสองคนจะใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมาเกือบสองเดือนแล้ว ทว่าไม่ว่าจะเป็นโจวหยางหรือตัวอันเสี่ยวเจี๋ยเอง ต่างก็ไม่เคยมีการกระทำใดที่ล้ำเส้นหรือชวนให้คิดเตลิดไปในทางชู้สาวแม้แต่น้อย

ทว่าโจวหยางกลับทำมันลงไปแล้ว แถมตัวเธอยังไม่ได้ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว ปล่อยให้โจวหยางจูงมือเธอเดินขึ้นไปบนทางเท้าเสียอย่างนั้น

ครั้นทั้งสองคนเดินพ้นจุดลงรถเมล์และยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว โจวหยางจึงปล่อยมือออก ลึก ๆ ในใจของอันเสี่ยวเจี๋ยถึงกับรู้สึกเสียดายอยู่นิด ๆ

ในความเป็นจริง สิ่งที่อันเสี่ยวเจี๋ยไม่รู้ก็คือ ในเวลานี้โจวหยางเองก็ตกตะลึงกับปฏิกิริยาของตัวเองในชั่วพริบตานั้นเช่นกัน อันเสี่ยวเจี๋ยก้าวพลาด แล้วเขาก็คว้ามือเธอไว้

มันเป็นพล็อตที่ซ้ำซากจำเจจริง ๆ แต่พูดตามตรงว่าได้ผลชะงัดนัก

เดินเคียงข้างกันไปบนทางเท้าใต้ร่มเงาไม้ ทั้งสองคนก้าวเคียงคู่ไปตามแผ่นกระเบื้องปูพื้นสีแดงที่เรียงรายสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ปลายจมูกของโจวหยางได้กลิ่นหอมกรุ่นจาง ๆ ที่ลอยมาจากร่างของอันเสี่ยวเจี๋ยในอากาศ

ต้องยอมรับว่า บางคนถูกกำหนดมาให้กลายเป็นทัศนียภาพในสายตาของผู้อื่น ไม่ว่าคนคนนั้นจะตั้งใจอวดเสน่ห์ของตัวเองหรือไม่ก็ตาม เช่นเดียวกับอันเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างกายในยามนี้ ผมยาวที่รวบหวีเป็นหางม้าทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง เสื้อเชิ้ตคอกลมสีขาวกระเพื่อมไหวเป็นแนวโค้งเว้าตามจังหวะก้าวเดินอันแผ่วเบา

ผิวพรรณของอันเสี่ยวเจี๋ยขาวผุดผ่อง มิใช่ขาวซีดแบบคนขี้โรค แต่เป็นขาวอมชมพู ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ทั้งสองลงจากรถเมล์แล้วเดินต่ออีกราวสิบนาที จึงหาเลขที่ 1888 ถนนหลินชิง ตามที่ระบุไว้บนบัตรพบ

ทว่าเมื่อโจวหยางหาป้ายบ้านเลขที่เจอและกำลังเดินตรงไปยังพนักงานรักษาความปลอดภัยตรงทางเข้า อันเสี่ยวเจี๋ยกลับส่งเสียงอุทานขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับบอกว่าดูเหมือนพวกเราจะดูที่อยู่ผิดแล้ว

"จริงหรือครับ"

"จริงสิคะ คุณดูสิ มันคือถนนหลินจิง ไม่ใช่ถนนหลินชิง"

ชั่วพริบตานั้น โจวหยางเองก็ถึงกับอึ้งไปเลย