ตอนที่ 77 กระสุนนัดที่สองรับเปิดเทอม ขึ้นหน้าหนึ่ง

โจวหยางมึนงงไปชั่วขณะจริงๆ เขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าทั้งคู่จะอุตส่าห์ดั้นด้นมาไกลเพื่อดูละครเวที แต่สุดท้ายดันดูทางผิดจนมาผิดที่เสียได้ ชั่วขณะนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ!"

"ยังจะหัวเราะอีก!" อันเสี่ยวเจี๋ยค้อนขวับใส่เขาอย่างเคืองๆ จากนั้นก็จ้องตั๋วในมือด้วยความหงุดหงิดใจพลางขมวดคิ้วมุ่น

"ไม่ขำแล้วๆ ถ้างั้นเธอว่าตอนนี้จะเอายังไงดี หรือจะให้ผมเรียกรถแล้วพวกเราค่อยรีบไปตอนนี้เลย" โจวหยางพูดพลางรีบเปิดดูเส้นทางทันที แต่พอเห็นแล้วก็อดขมวดคิ้วตามไม่ได้

แม้ถนนหลินชิงกับถนนหลินจิงจะต่างกันแค่อักษรตัวเดียว ทว่าระยะเวลาเดินทางด้วยรถยนต์กลับห่างกันกว่าครึ่งชั่วโมง ระยะทางขนาดนี้ถือว่าไม่ใกล้เลยสักนิด

"ช่างเถอะ อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะเริ่มแสดงแล้ว พวกเราไปถึงก็คงดูอะไรไม่รู้เรื่องอยู่ดี"

โจวหยางพยักหน้าอย่างจนปัญญา ทั้งสองคนจึงตัดสินใจไม่ดูละครเวทีแล้วพากันไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าแถวนั้นตลอดช่วงบ่าย ก่อนจะเดินทางกลับ

สัปดาห์ใหม่ เช้าตรู่วันจันทร์

โจวหยางกับอันเสี่ยวเจี๋ยเดินออกจากที่พัก เขาถือโอกาสหิ้วถุงขยะไปทิ้งที่จุดทิ้งขยะหน้าหมู่บ้าน สภาพแวดล้อมโดยรวมของหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุนจัดว่าค่อนข้างดีทีเดียว มีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือจุดทิ้งขยะอยู่ไกลเกินไป

รถเมล์สาย 35 ยังคงเบียดเสียดยัดเยียดเหมือนเช่นเคย ตอนที่อันเสี่ยวเจี๋ยขึ้นรถ ไม่รู้ว่านึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาหรือเปล่า ถึงได้หันหลังกลับมามองโจวหยางแวบหนึ่ง

อันที่จริงโจวหยางตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะซื้อจักรยานสักคันไว้ขี่ไปกลับที่ทำงาน เพราะถึงแม้การนั่งรถจากหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุนไปมหาวิทยาลัยตงต้าจะใช้เวลากว่ายี่สิบนาที แต่ความจริงแล้วปั่นจักรยานไปก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ทว่าตั้งแต่เปิดเทอมมาจนถึงตอนนี้เขากลับเดินทางไปกลับพร้อมกับอันเสี่ยวเจี๋ยมาตลอด ทั้งสองคนดูมีความเข้าขากันอย่างประหลาด ไม่ว่าใครจะตื่นก่อนก็ต้องรออีกคนเสมอ ความคิดเรื่องซื้อจักรยานจึงผุดขึ้นมาในหัวเพียงไม่กี่วินาทีก็ถูกโจวหยางโยนทิ้งไปไกลจนสุดขอบฟ้า

พื้นที่หลักของมหาวิทยาลัยตงไห่แบ่งออกเป็นสองวิทยาเขตคือฝั่งเหนือและฝั่งใต้ โดยมีคูคลองกว้างประมาณเจ็ดถึงแปดเมตรคั่นกลาง และเชื่อมต่อกันด้วยสะพานลอยหนึ่งแห่ง

เมื่อรถเมล์มาถึงป้าย

เนื่องจากคณะศึกษาศาสตร์กับฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกัน พอเดินเข้ามหาวิทยาลัยทั้งสองจึงแยกย้ายกันไป โจวหยางมุ่งหน้าตรงไปยังอาคารบริหารของคณะศึกษาศาสตร์ทางฝั่งขวา ส่วนอันเสี่ยวเจี๋ยเดินตรงต่อไปยังอาคารสำนักงานคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย

"เที่ยงนี้กินข้าวด้วยกันนะ!"

"อื้อ เจอกันที่เดิมนะ"

โจวหยางคิดครู่หนึ่งแล้วส่งข้อความหาอันเสี่ยวเจี๋ย ในตอนนั้นเขาก็เดินมาถึงห้องทำงานพอดี ทันทีที่นั่งลงก็เห็นคณบดีจางเจี้ยนฉี่ถือกาต้มน้ำเดินผ่านหน้าประตูห้องทำงานไป

"สวัสดีครับคณบดี!"

"อืม สวัสดี เอ้อ โจวหยาง เรื่องการสร้างระบบอาจารย์ประจำชั้น ทางผมได้รับร่างแผนงานที่เลขาธิการเจียงร่างไว้แล้วนะ แต่ในนั้นยังมีปัญหาบางจุดที่ต้องนำมาพิจารณาใหม่อีกที"

"เอาอย่างนี้ดีไหม ตอนพักเที่ยงเธอมาร้องเรียกผม แล้วเราค่อยไปกินข้าวคุยกันไปพลางๆ"

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็เกือบจะตอบตกลงในทันที ทว่าในหัวกลับนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งนัดอันเสี่ยวเจี๋ยไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน สีหน้าจึงเผลอแสดงความลังเลออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายน่าจะมีธุระอื่น จางเจี้ยนฉี่จึงรีบพูดขึ้นทันทีว่า "ตอนเที่ยงไม่ว่างใช่ไหม งั้นช่วงบ่ายผมค่อยหาเวลามาคุยกับเธออีกทีแล้วกัน"

"ได้ครับ คณบดี"

ตรงระเบียงทางเดิน โจวหยางจ้องมองแผ่นหลังของจางเจี้ยนฉี่พลางรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ ตามหลักแล้ว ร่างแผนการดำเนินงานระบบอาจารย์ประจำชั้นฉบับนั้นเป็นผลงานการร่างของเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ ต่อให้ข้างในจะมีปัญหา จางเจี้ยนฉี่ก็ควรจะไปคุยกับเจียงฝานถึงจะถูก

แต่จางเจี้ยนฉี่กลับเลือกที่จะมาคุยกับเขา เรื่องนี้จึงชวนให้ขบคิดไม่น้อย หรือว่าระหว่างจางเจี้ยนฉี่กับเจียงฝานจะมีความขัดแย้งกัน?

ก็ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นนี่นา!

แต่ก่อนคนหนึ่งเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ ส่วนอีกคนเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐาน ในแง่การทำงานแทบไม่มีเรื่องให้ต้องติดต่อข้องเกี่ยวกันสักเท่าไหร่

โจวหยางส่ายหน้า รู้สึกคิดไม่ตกอยู่บ้างเหมือนกัน

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางรู้เลยว่า สาเหตุที่จางเจี้ยนฉี่ไม่ยอมไปคุยเรื่องนี้กับเจียงฝาน แท้จริงแล้วมีต้นตอมาจากเอกสารที่เขาเคยเขียนให้จางเจี้ยนฉี่ก่อนหน้านี้

ก่อนหน้านั้น เพื่อที่จะกรอกแบบประเมินตัวบุคคล จางเจี้ยนฉี่เคยไปหาเจียงฝานอยู่หลายครั้ง ทว่าผลลัพธ์กลับเงียบหายไม่มีความคืบหน้า สุดท้ายก็เป็นต้นฉบับที่โจวหยางเขียนขึ้นมาที่ช่วยแก้ปัญหานั้นได้

ดังนั้นบางครั้งความเคยชินทางความคิดและรูปแบบพฤติกรรมของคนเรา จึงได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ได้ง่ายมาก ในสายตาของจางเจี้ยนฉี่ แผนงานใครจะเป็นคนเขียนไม่สำคัญ สำคัญที่ใครสามารถช่วยแก้ปัญหาให้ตัวเองได้ต่างหาก

"โอย วัน ๆ มีแต่เรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เมื่อไหร่จะจบจะสิ้นกันนะคุณพระคุณเจ้า"

ในห้องทำงาน หวังหลินหลินได้รับแจ้งจากกองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าตรู่ว่า ให้จัดทำสรุปผลงานวิจัยช่วงครึ่งแรกของแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 11 ของมหาวิทยาลัย พร้อมทั้งต้องรวบรวมสถิติข้อมูลโครงการวิจัยและผลงานตีพิมพ์ตลอดช่วง 3 ปีที่ผ่านมาด้วย

แม้โจวหยางจะไม่เคยรับผิดชอบงานด้านการวิจัยมาก่อน แต่ในสำนักงาน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามหากแตะไปถึงสิ่งที่เรียกว่าการสรุปงานและจัดทำสถิติตามช่วงเวลา ย่อมต้องเป็นงานช้างอย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น งานประเภทสถิติการวิจัยนี้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถผิดพลาดได้เลย แม้ในมือของหวังหลินหลินจะมีข้อมูลของปีก่อน ๆ มาคอยอ้างอิงอยู่ก็ตาม

แต่พูดกันตามตรง งานในระบบราชการมีจุดหนึ่งที่น่าเบื่อหน่ายที่สุด นั่นคือเรื่องแบบเดิม ๆ มักจะถูกพลิกแพลงทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำซ้ำก็ช่างเถอะ แต่ปัญหาก็คืออย่าเปลี่ยนเกณฑ์มาตรฐานบ่อย ๆ สิ

อย่างเช่นในครั้งนี้

"ฉันว่าคนพวกนี้วัน ๆ อิ่มแล้วไม่มีอะไรทำ สมองมีปัญหาหรือไง ข้อมูลพวกนี้ทางกองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็มีของเดิมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องมารวบรวมใหม่หมดอีกรอบด้วยเนี่ย"

พอได้ยินหวังหลินหลินเล่าสถานการณ์ให้ฟัง หลิวเหมยก็พูดจาโผงผางตรงไปตรงมาทันที ฝีปากของเธอนี่ไม่ไว้หน้าใครจริง ๆ

"พี่เหมยก็คิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ ประเด็นคือพวกเขาไม่เพียงแต่ให้รวบรวมใหม่ แต่กระทั่งเกณฑ์มาตรฐานในการรวบรวมก็ดันเปลี่ยนไปด้วย ทั้งที่มีข้อมูลเดิมอยู่แท้ ๆ กลับต้องมาออกแบบตารางสถิติใหม่เองอีก พวกเขาว่างกันนักหรือไงนะ เอาเวลาแบบนี้ไปทำงานที่มันจับต้องได้ยังจะดีกว่า"

ได้ยินทั้งสองคนบ่นพึมพำ โจวหยางก็เพียงแค่รับฟังโดยไม่เอ่ยปาก เพราะเรื่องพรรค์นี้ชาติก่อนเขาพบเห็นมานับไม่ถ้วนจนชินชาไปนานแล้ว

"จริงสิโจวหยาง ข่าวงานกิจกรรมวันกตัญญูผู้สูงอายุคราวก่อนทำไมฉันยังไม่เห็นเลยล่ะ เธอคงไม่ได้ลืมหรอกนะ"

คำพูดของหลิวเหมยทำให้โจวหยางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบเปิดหน้าแรกของเว็บไซต์มหาวิทยาลัยเพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวของข่าวสารตลอดเดือนกันยายน และเมื่อตรวจดูก็พบว่าไม่มีการเผยแพร่ข่าวนั้นจริง ๆ

"พี่เหมยครับ วันถัดจากที่กิจกรรมจบผมก็ส่งไปแล้วนะครับ ทางนี้ยังมีบันทึกอีเมลอยู่เลย" โจวหยางพูดพลางแคปหน้าจอส่งไปให้หลิวเหมย

"รอเดี๋ยวนะครับ ผมจะโทรไปถามฝ่ายประชาสัมพันธ์ดู"

พูดจบโจวหยางก็ต่อสายตรงไปยังฝ่ายประชาสัมพันธ์ทันที ครู่ต่อมา... เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

"พี่เหมยครับ เหอจิ้นที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ลืมลงข่าวครับ"

"เหอจิ้นคนนี้นี่ ทำอะไรเป็นบ้างเนี่ย แค่ลงข่าวยังลืมได้ แต่เธอก็ประมาทเกินไปเหมือนกัน น่าจะตรวจสอบให้เร็วกว่านี้หน่อย ถ้าเกิดคณบดีจางมาถามขึ้นมาเดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องยุ่งอีก"

โจวหยางพยักหน้าโดยไม่ได้พูดอะไร ทว่าแอบติดต่อกับเหอจิ้นเป็นการส่วนตัว บอกให้อีกฝ่ายรีบใช้ระบบหลังบ้านลงข่าวและแก้ไขเวลาเผยแพร่ย้อนหลังให้เรียบร้อย

อันที่จริงเหอจิ้นเป็นคนใช้ได้ ทั้งสองคนเคยไปเล่นกีฬาด้วยกันอยู่สองสามครั้ง เพียงแต่สไตล์การทำงานของหมอนี่ค่อนข้างสะเพร่าและไม่รอบคอบไปหน่อย

ทว่าความคิดของโจวหยางไม่เหมือนกับหลิวเหมย ในการทำงานย่อมมีข้อผิดพลาดตกหล่นกันได้ บางครั้งจึงไม่จำเป็นต้องเข้มงวดจนเกินไป ในความเป็นจริงแล้ว งานส่วนใหญ่มักจะสะสางได้ด้วยสายสัมพันธ์ส่วนตัว ส่วนพวกที่ทำตามระเบียบเป๊ะ ๆ ทุกกระเบียดนิ้ว ส่วนใหญ่มักจะมีประสิทธิภาพไม่สูงนัก

ภายในห้องทำงาน แต่ละคนต่างก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตน เพราะวันจันทร์มักจะเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดเสมอ

ในห้องทำงาน หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยเปิดหน้าเว็บไซต์ทฤษฎีทางความคิดนครตงไห่ขึ้นมาด้วยความเคยชิน การทำงานในสายการศึกษามาอย่างยาวนานทำให้หูจวินตระหนักดีถึงความสำคัญของความถูกต้องทางความคิดทางการเมือง

ดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากเวลาที่งานยุ่งมากจริง ๆ แล้ว เขามักจะคอยติดตามเว็บไซต์สำคัญหลายแห่งในแวดวงงานด้านความคิด เพื่อเกาะติดความคืบหน้าล่าสุดในแวดวงการวิจัยทฤษฎีทางความคิดอยู่เสมอ

ทว่าในครั้งนี้ ทันทีที่หูจวินเปิดเว็บไซต์ขึ้นมา สายตาก็พลันจับจ้องไปยังพาดหัวข่าวตัวหนาสีเข้มบนหน้าแรกของเว็บไซต์ทันที

"แสดงบทบาทเชิงรุกอย่างกล้าหาญ มุ่งมั่นสร้างความเป็นเลิศและบุกเบิกสิ่งใหม่ การศึกษาด้านอุดมการณ์และการเมืองของมหาวิทยาลัยตงไห่เปิดฉากบทใหม่"

และเมื่อเห็นคำสี่คำว่า "มหาวิทยาลัยตงไห่" ในพาดหัวข่าว หูจวินก็ชะงักไปชั่วขณะทันที ก่อนจะรีบคลิกเปิดเข้าไปดูเนื้อหาของพาดหัวข่าวนั้นอย่างรวดเร็ว

และในเวลานี้ บนเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่งในแวดวงทฤษฎีทางความคิดของทั้งนครตงไห่ตลอดจนทั่วประเทศ บทความพาดหัวข่าวประจำวันนี้มียอดคลิกอ่านทะลุหนึ่งแสนครั้งไปแล้ว