ตอนที่ 78 บ้าเอ๊ย โดนเขาเก๊กหล่อเข้าให้อีกจนได้

"...การหยั่งรากการศึกษาความเป็นพรรคไว้ในงาน ใช้การปฏิบัติขับเคลื่อนการพัฒนาทางทฤษฎี ถือเป็นประเพณีอันยอดเยี่ยมของงานฝ่ายองค์การของเรามาโดยตลอด องค์กรพรรคระดับรากหญ้าของมหาวิทยาลัยตงไห่สามารถมองทะลุภาพลักษณ์ภายนอกเพื่อค้นหาปัจจัยการศึกษาทางความคิดในการทำงาน ย่อมถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญทางความคิดอย่างไม่ต้องสงสัย"

"...ภายใต้สถานการณ์ใหม่ การเสริมสร้างการศึกษาความเป็นพรรคของสมาชิกพรรคที่เป็นนักศึกษา เป็นวิธีการสำคัญในการรับประกันว่าการบ่มเพาะบุคลากรจะมีความถูกต้องทางการเมืองและมีความถูกต้องทางความคิด ในฐานะผู้ปฏิบัติงานสร้างพรรคระดับรากหญ้า การแสวงหาแนวทางเช่นนี้ถือเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ยิ่ง..."

ภายในห้องทำงาน

หูจวินอ่านบทความพาดหัวชิ้นนั้นจนจบแทบไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว ทั้งยังอ่านบทวิจารณ์ของบรรณาธิการท้ายบทความอย่างละเอียดถี่ถ้วน

บทความนี้เป็นบทความที่ดีมากชิ้นหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่าการจัดงานโครงการเฉพาะกิจควบคู่ไปกับการให้การศึกษาทางความคิดและความเป็นพรรคจะยังไม่นับว่าเป็นนวัตกรรมใหม่ก็ตาม

ทว่าก็เหมือนกับที่บทวิจารณ์ของบรรณาธิการระบุไว้ การคิดได้กับการทำได้นั้นเป็นคนละเรื่องกัน ยิ่งไปกว่านั้นแม้บทความนี้จะเป็นเพียงรายงานเชิงประชาสัมพันธ์ แต่เนื้อหากลับยกข้อมูลตัวเลขและผลงานจริงมาสนับสนุนอย่างมากมาย

หูจวินจึงมั่นใจมากว่า การดำเนินงานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะศึกษาศาสตร์ในครั้งนี้ทำออกมาได้อย่างเป็นรูปธรรมและหนักแน่นยิ่ง

"โจวหยางงั้นเหรอ"

"เจ้าหนุ่มเสี่ยวโจวคนนี้อีกแล้ว ดูท่าหลี่เหวินฟางจะดูแลลูกน้องใต้บังคับบัญชาคนนี้เป็นอย่างดีทีเดียว แต่เจ้าเด็กนี่ก็ทำงานได้ไม่เลว พื้นฐานทางทฤษฎีก็แน่นหนาดี"

แน่นอนว่าหูจวินย่อมรู้ดี การที่บทความของโจวหยางได้ตีพิมพ์ลงในวารสาร "ความเคลื่อนไหวทางทฤษฎีความคิด" นั้น หลี่เหวินฟางในฐานะหัวหน้ากองการศึกษาด้านอุดมการณ์และการเมืองของคณะกรรมาธิการการศึกษานครย่อมมีบทบาทผลักดันอยู่เบื้องหลังไม่น้อย

ทว่าตัวบทความรวมถึงแนวทางการทำงานเบื้องหลังบทความก็มีระดับมากจริง ๆ มิเช่นนั้นต่อให้มีหลี่เหวินฟางคอยแนะนำผลักดัน ก็ไม่มีทางได้รับการตอบรับและคัดเลือกให้ตีพิมพ์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้ขึ้นเป็นบทความพาดหัวเลย

น่าสนใจดีจริง ๆ!

"ส่วนเรื่องงานตรวจสอบทรัพย์สินนี่..." เมื่อคิดถึงตรงนี้ หูจวินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ในฐานะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ตามหลักการแล้วงานส่วนนี้ไม่ใช่สายงานที่เขาดูแลรับผิดชอบโดยตรง หากแต่อยู่ในขอบเขตงานของอธิการบดีหลี่ซงหลิน

ทว่าตอนที่หูจวินไปร่วมการประชุมงานสำคัญช่วงครึ่งปีหลังของสถาบันอุดมศึกษาที่คณะกรรมาธิการการศึกษานครเมื่อช่วงสุดสัปดาห์ ผู้นำเบอร์หนึ่งของคณะกรรมาธิการฯ ได้เปรยกับเขาเป็นการส่วนตัวว่า ตามความเห็นของทางนคร มีความเป็นไปได้สูงมากที่คณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานครจะผลักดันงานตรวจสอบทรัพย์สินให้เป็นงานโครงการเฉพาะกิจประจำปีนี้

หากการคาดการณ์นี้ถูกต้อง บทความนี้ก็ไม่ใช่แค่บทความเชิงทฤษฎีธรรมดา ๆ เสียแล้ว

อันที่จริงเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ในปัจจุบันด้วย เมื่อช่วงต้นปี สายงานคณะกรรมการตรวจวินัยนครได้เข้าตรวจสอบระบบการศึกษาและสาธารณสุขทั่วทั้งนคร และพบช่องโหว่มากมายในการบริหารจัดการทรัพย์สิน

ในตอนนั้น ผู้บังคับบัญชาระดับนครที่กำกับดูแลสายงานวิทยาศาสตร์ การศึกษา วัฒนธรรม และสาธารณสุข ถึงกับเอ่ยชื่อตำหนิหลายหน่วยงานกลางที่ประชุม เดิมทีแม้แต่หูจวินก็ยังคิดว่าเรื่องนี้น่าจะจบลงหลังจากการปรับปรุงแก้ไขเสร็จสิ้น เพราะอย่างไรเสียงานตรวจสอบทรัพย์สินก็มักจะถูกจัดไว้ในลำดับความสำคัญท้าย ๆ ของสายงานต่าง ๆ

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าช่วงครึ่งปีหลัง ทางนครจะออกประกาศเพิ่มเติมอีกฉบับ โดยระบุว่าจะมีการตรวจประเมินย้อนหลังในช่วงสิ้นปี ดังนั้นการที่คณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานครจะมีความคิดเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ทว่าสิ่งที่หูจวินยังสงสัยอยู่บ้างก็คือ ตกลงแล้วโจวหยางคาดการณ์ล่วงหน้าได้จริง ๆ หรือเป็นเพียงแมวตาบอดเจอหนูตายกันแน่

หากเป็นอย่างหลังก็คงไม่มีอะไร

แต่ถ้าหากเป็นอย่างแรก... นั่นก็ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง

ภายในโรงอาหารที่สามซึ่งตั้งอยู่บริเวณเขตใต้ของมหาวิทยาลัย

หลังจากโจวหยางส่งข้อความหาอันเสี่ยวเจี๋ยแล้ว เขาก็ตักอาหารแล้วเดินไปหาที่นั่งติดกำแพงนั่งลงทันที

เพียงไม่กี่นาที ก็เห็นอันเสี่ยวเจี๋ยเดินคุยหัวเราะร่าเริงเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคน

"เสี่ยวเจี๋ย ทางนี้!"

โจวหยางโบกมือเรียก แล้วก็เห็นอันเสี่ยวเจี๋ยแย้มยิ้มหวานพลางหันมองมาทางเขาทันที ทว่าในวินาทีถัดมา แขนของเธอก็ถูกเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายองค์การของพรรคที่อยู่ข้าง ๆ ดึงเอาไว้

"เสี่ยวเจี๋ยเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ใครกันน่ะ เรียกซะสนิทสนมเชียว"

"ยังต้องถามอีกเหรอ ต้องเป็นแฟนของเสี่ยวอันแน่นอน"

"ไม่ใช่นะคะอาจารย์ซุน ไม่ใช่แฟนค่ะ แค่เพื่อนเฉย ๆ เขาคือโจวหยางจากคณะศึกษาศาสตร์ เรารู้จักกันตอนไปสอบสัมภาษณ์ด้วยกันค่ะ"

อันที่จริงแม้จะเข้าทำงานมาได้หลายเดือนแล้ว แต่โจวหยางก็แทบไม่ได้ไปฝ่ายองค์การของพรรคสักเท่าไหร่ สองครั้งเดียวที่เคยไปก็คือไปส่งเอกสารให้หลี่เหวินฟางที่แผนกข้าราชการระดับบริหาร

ดังนั้นคนทางฝั่งฝ่ายองค์การของพรรคจะไม่รู้จักเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แม้แต่ตัวโจวหยางเองก็ยังจำคนของฝ่ายองค์การของพรรคได้ไม่ครบ ในบรรดาสี่คนที่อยู่กับอันเสี่ยวเจี๋ยตอนนี้ เขาจำได้แค่ห่าวเฟิงที่เป็นรองหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรค ส่วนชายหนึ่งหญิงสองที่เหลือนั้นแค่คุ้นหน้าอยู่บ้าง คาดว่าคงเคยเห็นตอนเข้าร่วมการประชุมสักงาน

และในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำพูดของอันเสี่ยวเจี๋ย อาจารย์ซุนคนนั้นก็มองมาทางโจวหยางด้วยความประหลาดใจ

"โจวหยางจากคณะศึกษาศาสตร์เหรอ เขานี่เอง ถึงจะไม่เคยเจอหน้า แต่ชื่อเสียงไม่เบาเลยนะ คราวก่อนที่เลขาธิการหูเอ่ยชมในที่ประชุมก็คือเขาใช่ไหม"

ในความเป็นจริง เพราะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยหูจวินเคยเอ่ยชมโจวหยางอย่างเปิดเผยในที่ประชุมคราวก่อน ชื่อของโจวหยางจึงเคยผ่านหูใครหลายคนมาบ้างจริง ๆ แต่ก็แค่นั้น เพราะอย่างไรเสีย ข้าราชการระดับเคอเหยวียนตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็ไม่มีอะไรให้ต้องจับตามองเป็นพิเศษอยู่แล้ว

"อาจารย์ซุนคะ งั้นหนูไม่นั่งทานกับพวกอาจารย์แล้วนะคะ!"

"ไปเถอะไปเถอะ พ่อหนุ่มคนนี้ดูเข้าทีอยู่นะ เสี่ยวเจี๋ย คว้าโอกาสไว้ให้ดีล่ะ!"

"ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยค่ะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ! ฉันพูดจริง ๆ นะ มีโอกาสก็ต้องรีบคว้าไว้ เดี๋ยวจะโดนคนอื่นตัดหน้าไปเสียก่อน"

"ไม่คุยกับพวกอาจารย์แล้วค่ะ!"

หลังจากตักข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว อันเสี่ยวเจี๋ยก็ถือถาดอาหารเดินมานั่งลงตรงข้ามกับโจวหยาง เพียงแต่ใบหน้ายังดูแดงระเรื่อเล็กน้อยจากการถูกทุกคนหยอกเย้า

เธอเงยหน้าขึ้นมองโจวหยางแวบหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่

"นั่นเพื่อนร่วมงานที่ฝ่ายองค์การของพรรคหมดเลยใช่ไหม ผมรู้จักแค่รองหัวหน้าห่าวของพวกคุณคนเดียวเอง"

"ใช่ค่ะ นอกจากอาจารย์ห่าวแล้ว ผู้ชายอีกคนคืออาจารย์ซุนลี่ ผู้อำนวยการสำนักงานพวกเรา ส่วนอาจารย์ผู้หญิงที่อายุเยอะหน่อยคนนั้นคืออาจารย์เฉาเซี่ยงเจวียนจากแผนกสร้างเสริมพรรค ที่เหลือคือเซียวผิง เข้ามหาวิทยาลัยมาก่อนเราปีหนึ่ง ตอนนี้เป็นเลขานุการโรงเรียนพรรคประจำมหาวิทยาลัยค่ะ"

ซุนลี่ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของพรรค เฉาเซี่ยงเจวียนแผนกสร้างเสริมพรรค เซียวผิงโรงเรียนพรรคประจำมหาวิทยาลัย โจวหยางฟังแล้วยิ้มพลางพยักหน้า คนเหล่านี้ในอนาคตเขาต้องติดต่อประสานงานด้วยบ่อย ๆ ย่อมต้องจับคู่ชื่อกับหน้าตาคนให้ตรงกัน

จากประสบการณ์เมื่อชาติก่อน โจวหยางรู้แก่ใจดีว่า การเอาตัวรอดในระบบราชการนั้น การเจอคนแล้วไม่รู้จักถือเป็นข้อห้ามใหญ่ ยิ่งจำคนผิดยิ่งไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยในสายตาของผู้บังคับบัญชาที่ใจแคบ นี่ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

ว่าไปแล้ว โจวหยางได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยกับการทำความเข้าใจโครงสร้างรวมถึงบรรดาบุคคลระดับหัวหน้าของคณะศึกษาศาสตร์และหน่วยงานต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยตงต้า ทว่าบุคลากรและคณาจารย์ทั้งมหาวิทยาลัยมีเกือบห้าพันคน สายงานบริหารก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันคน การจะจำและจับคู่ทุกคนให้ตรงกันได้ครบหมดในเวลาอันสั้นจึงไม่ใช่งานเบา ๆ เลย

พูดให้ชัดคือ สิ่งที่เขาขาดอยู่ตอนนี้ยังคงเป็นเวลา หากแม้แต่คนยังจำได้ไม่ครบ จะทำตัวให้ราบรื่นคล่องตัวดั่งปลาได้น้ำก็คงยังยากอยู่บ้าง

ยังดีที่อย่างน้อยทางฝั่งคณะศึกษาศาสตร์ในตอนนี้ เขาพอจะจำหน้าและชื่อได้เกือบหมดแล้ว

"ช่วงนี้ที่ห้องทำงานของพวกคุณยุ่งไหมครับ" โจวหยางเอ่ยถาม

อันที่จริงเปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว งานต่าง ๆ ของภาคเรียนใหม่ก็เข้าที่เข้าทางตั้งนานแล้ว แต่ช่วงนี้ทางฝ่ายองค์การของพรรค นอกจากเตรียมการจัดชั้นเรียนอบรมของโรงเรียนพรรคสำหรับช่วงครึ่งปีหลัง ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่อะไรจริง ๆ

"ก็เรื่อย ๆ ค่ะ มีแต่งานประจำวัน งานสำคัญของช่วงครึ่งปีหลังยังไม่ได้เริ่ม คาดว่าคงต้องรอหลังวันชาติไปแล้ว"

พออันเสี่ยวเจี๋ยพูดจบ โจวหยางก็พยักหน้ารับ

ฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยตงไห่นั้นอันที่จริงค่อนข้างซับซ้อน ไม่เพียงแต่ครอบคลุมงานประจำทั่วไปอย่างการสร้างเสริมพรรคระดับรากหญ้า การพัฒนาอบรมและดูแลสมาชิกพรรคเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการตรวจประเมินและบริหารจัดการข้าราชการระดับบริหาร โรงเรียนพรรค ตลอดจนคณะกรรมการพรรคประจำหน่วยงานบริหารอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีรองหัวหน้าฝ่ายอีกท่านหนึ่งที่ควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคผู้เกษียณอายุของมหาวิทยาลัย ซึ่งมีระดับตำแหน่งเทียบเท่าระดับชู่เต็ม เทียบเท่ากับหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรค โดยทั่วไปมักจะให้ผู้บังคับบัญชาระดับชู่เต็มที่ใกล้จะเกษียณอายุดำรงตำแหน่งนี้อีกหนึ่งวาระก่อนเกษียณ

พอกินข้าวเสร็จ โจวหยางก็ไม่ได้คุยกับอันเสี่ยวเจี๋ยต่อมากความ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับ

ช่วงบ่าย จางเจี้ยนฉี่ คณบดีคณะศึกษาศาสตร์ออกจากห้องทำงานแต่หัววันเพื่อไปเข้าร่วมการประชุมงานกิจการนักศึกษาประจำภาคเรียนใหม่ที่สำนักงานอธิการบดี โดยมีเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะร่วมเดินทางไปด้วย

ผู้ทำหน้าที่ประธานในการประชุมครั้งนี้คือถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและรองอธิการบดี นอกจากรองอธิการบดีถงแล้ว หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยก็เข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

ทว่าในที่ประชุม ระหว่างที่หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกำลังกล่าวสรุปปิดการประชุมนั้น เขากลับเอ่ยชื่อโจวหยางจนทำให้เจ้าตัวกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาอีกครั้ง

ภายในห้องประชุม

เมื่อได้ยินชื่อของโจวหยางหลุดออกมาจากปากของหูจวินอีกครั้ง เจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ และแอบสบถด่าอยู่ในใจ

เจ้าหมอนี่โจวหยางมันกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่กันแน่ ตัวเองเป็นแค่เจ้าหน้าที่ฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ประจำคณะ ไฉนถึงได้ชอบเข้ามายุ่มย่ามกับงานด้านความคิดและการเมืองอยู่เรื่อย มันชักจะเกินไปแล้วไหม!

บัดซบเอ๊ย ให้มันได้หน้าไปอีกจนได้!