ตอนที่ 80 ชั้นเชิงของผู้บังคับบัญชา

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงไห่

ภายในห้องทำงาน หลิวเหมยกำลังเล่าประสบการณ์ตอนที่ตนเองยื่นขอตำแหน่งทางวิชาการระดับกลางให้หวังหลินหลินฟัง แม้โจวหยางจะไม่ได้สอดปากพูดอะไร แต่หูก็ผึ่งฟังอยู่อย่างตั้งใจ

แม้เป้าหมายของเขาจะไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ แต่ถ้าได้ตำแหน่งทางวิชาการติดมือมาด้วย หากวันข้างหน้าไปไม่รอดบนเส้นทางราชการจริง ๆ อย่างน้อยก็ยังมีต้นทุนชีวิตติดตัวไว้บ้างไม่ใช่หรือ

ตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานพลันถูกผลักเปิดออก ทุกคนจึงเห็นคณบดีจางเจี้ยนฉี่เดินยิ้มแย้มเต็มหน้าเข้ามา

"ท่านคณบดี!"

"อืม ๆ กำลังยุ่งกันอยู่เหรอ"

"ฮ่า ๆ ๆ โจวหยาง วันนี้นายได้หน้าอีกแล้วนะเนี่ย เมื่อกี้มหาวิทยาลัยเพิ่งประชุมงานนักศึกษาช่วงครึ่งปีหลัง เลขาธิการหูเอ่ยชื่อนายขึ้นมาอีกแล้ว บอกว่านายไม่เพียงแต่เขียนบทความเก่ง หัวไว แถมการตรวจสอบทรัพย์สินครั้งนี้ยังทำได้ยอดเยี่ยม ชื่อเสียงกระฉ่อนไปถึงสำนักการศึกษานครโน่นแล้ว" จางเจี้ยนฉี่เดินเข้ามาก็ตบไหล่โจวหยาง น้ำเสียงที่พูดแฝงความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ความจริงแล้วจางเจี้ยนฉี่ดีใจมากจริง ๆ เพราะเขาเพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ อีกทั้งคณะผู้บริหารของมหาวิทยาลัยเพื่อให้เขาคุมสถานการณ์ได้เร็วที่สุด ถึงขั้นคิดวิธีที่หาได้ยากอย่างการให้รองอธิการบดีถงมาควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะ

เรียกได้ว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แล้วเขายังสร้างผลงานไม่ได้ ก็คงเป็นเรื่องที่หน้าม้านไร้เกียรติอย่างยิ่ง

ครั้งนี้บทความของโจวหยางได้รับการคัดเลือกลงใน "กระแสความคิด" โดยเนื้อแท้แล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก เพราะแค่ตีพิมพ์บทความ ในรั้วมหาวิทยาลัยย่อมไม่มีทางขาดแคลนคนแบบนี้อยู่แล้ว

แต่ปัญหาคือบทความของโจวหยางชิ้นนี้เขียนได้เหมาะเจาะพอดีอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่สะท้อนแนวคิดการทำงานของคณะศึกษาศาสตร์ไปในตัว แต่ยังชี้ให้เห็นแนวทางปฏิบัติที่ดีบางอย่างของจางเจี้ยนฉี่สมัยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการสอนวิชาพื้นฐาน ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงท้ายยังเขียนบรรยายเรื่องที่จางเจี้ยนฉี่กำหนดมาตรการบริหารจัดการทรัพย์สินของคณะหลังเข้ารับตำแหน่งคณบดีไว้อย่างสวยหรูอีกด้วย

นี่จึงเป็นสิ่งที่จางเจี้ยนฉี่พึงพอใจและอยากเห็นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

โจวหยางได้ยินดังนั้นไหนเลยจะกล้ารับความดีความชอบไว้คนเดียว รีบเอ่ยปากว่าเป็นเพราะคณบดีให้คำชี้แนะเป็นอย่างดี ตนเองก็แค่ลงแรงทำงานหนักเท่านั้น จางเจี้ยนฉี่จึงยิ่งปลื้มใจขึ้นไปอีก

"เอาล่ะ ๆ พวกคุณทำงานกันต่อเถอะ เสี่ยวหลิวกับเสี่ยวหวังก็เหนื่อยแย่ เดี๋ยวหลิวเหมย คุณช่วยทำเรื่องขอเงินค่าล่วงเวลาให้คนที่เข้าร่วมงานตรวจสอบทรัพย์สินรอบนี้ทุกคนด้วยนะ"

โจวหยางเกือบจะหลุดปากบอกว่าไม่ต้อง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหลิวเหมยเป็นผู้อำนวยการ จึงจำต้องกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไป เมื่อเห็นหลิวเหมยพยักหน้ารับด้วยสีหน้ายินดีพร้อมกล่าวขอบคุณคณบดี ในใจเขาก็อดหัวเราะขื่นไม่ได้

ผู้อำนวยการหลิวคนนี้นี่นะ ผลประโยชน์อะไรก็กล้ารับไปเสียหมดจริง ๆ

ภายในห้องทำงาน

ทันทีที่จางเจี้ยนฉี่เดินพ้นไป ทั้งห้องก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที โดยเฉพาะหวังหลินหลินที่รีบเปิดคอมพิวเตอร์เข้าไปค้นหาบทความใน "กระแสความคิด" ทันที พอเห็นว่าชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ในบทความพาดหัวเด่น เธอก็ปรี่เข้าใส่ด้านหลังของโจวหยางแล้วกอดคอเขาจากข้างหลังหมับใหญ่

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ โจวหยาง นายสุดยอดเกินไปแล้ว ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้นะ! ถึงกับขึ้นพาดหัวในกระแสความคิดได้เลย ฮ่า ๆ ๆ"

"ปล่อยก่อน ๆ ๆ ปล่อยมือสิครับ คุณจะบีบคอผมให้ตายรึไงพี่เบิ้ม!"

"ไสหัวไปเลย เรียกเจ๊สิยะ"

หลิวเหมยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นทั้งสองหยอกล้อกันก็หัวเราะไม่หยุด เมื่อเทียบกับบทความพาดหัวแล้ว เธอยังคงรู้สึกว่าได้เงินค่าล่วงเวลาเป็นชิ้นเป็นอันกว่า ประเด็นสำคัญคือจะเบิกเท่าไหร่ดีล่ะ ให้คนละสองพันห้าร้อยหยวนดีไหมนะ พอดีมีสี่คน คราวก่อนเธอก็ยื่นขอไปหนึ่งหมื่นหยวน

ทว่าในเวลานี้

บรรยากาศในห้องทำงานข้าง ๆ อีกสองห้องกลับต่างออกไปเล็กน้อย ยังดีที่แม้ห้องทำงานทั้งสามห้องจะเชื่อมถึงกัน แต่ก็มีประตูกระจกบานเลื่อนกั้นอยู่ตรงกลาง จึงไม่ถึงกับกระอักกระอ่วนจนเกินไป

เพียงแต่คำพูดของจางเจี้ยนฉี่เมื่อครู่นี้ ทุกคนต่างได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจน ในใจย่อมรู้สึกไม่สบอารมณ์ ตอนที่โจวหยางคิดจะทำงานนี้ หลายคนยังพากันพูดจาเย้ยหยันถากถาง ใครจะไปรู้ว่าพริบตาเดียว เขาจะทำสำเร็จได้จริง ๆ ซ้ำยังเข้าตาผู้บังคับบัญชาอีกต่างหาก

แม่งเอ๊ย โคตรไร้สาระชะมัด!

แค่เขียนบทความเรื่องการตรวจสอบทรัพย์สิน ยังอุตส่าห์ได้ลงวารสารแนววิจัยทฤษฎีทางความคิดได้อีก

ในห้องทำงาน หยางเคอเห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียด แม้ในใจจะยินดี แต่ก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไร เพราะอาจจุดชนวนความไม่พอใจของคนหมู่มากได้ง่าย ๆ

ทว่าเขาก็ยังส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มเล็กสี่คนของพวกเขาว่า "พี่หยางโคตรเจ๋งเลย!"

จะเจ๋งหรือไม่เจ๋งโจวหยางไม่รู้ แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามุมมองที่ทุกคนมีต่อเขาเปลี่ยนไปอีกแล้ว หลิวเหมยกับหวังหลินหลินไม่ต้องพูดถึง สองคนนี้คนหนึ่งอวดฉลาดแต่ไม่จริง อีกคนก็ใสซื่อไร้เดียงสา ทั้งคู่ผูกติดอยู่บนเรือลำเดียวกับเขาจนสลัดไม่หลุดแล้วแน่ ๆ

แต่ถ้าพูดตามตรง โจวหยางยังคงรู้สึกสนิทสนมกับหลิวเหมยและหวังหลินหลินอยู่ดี อย่างไรเสียก็พวกเดียวกัน หากเป็นสมัยโบราณก็คือสหายร่วมศึก

ส่วนในกลุ่มแชตของคณะ จางเจี้ยนฉี่ก็รีบส่งต่อบทความนั้นเข้าไปทันที ไม่นานในกลุ่มก็เต็มไปด้วยคำชื่นชมล้นหลาม

ลับหลังจะมีคนด่าแม่สักกี่คนโจวหยางไม่รู้ แต่วันนี้ดอกไม้สีแดงที่เขาได้รับในกลุ่มอย่างน้อยก็ทะลุร้อยดอกไปแล้ว

ผ่านไปไม่นาน รองคณบดีฝ่ายงานวิจัยก็เข้ามามอบหมายงานให้หวังหลินหลินในห้องทำงาน แล้วก็เอ่ยปากชมโจวหยางยกใหญ่ บอกว่าเขาได้รับคำชมจากเลขาธิการหูอีกแล้ว อนาคตไกลไร้ขีดจำกัดแน่นอน

พอลับหลังผู้บังคับบัญชา โจวหยางก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก คิดในใจว่าผู้บังคับบัญชาช่างวาดฝันเก่งกันทุกคนจริง ๆ เวลาเอ่ยปากชมใครก็ปฏิเสธไม่ได้เลย คาดว่าหากถึงวันที่ต้องเลื่อนตำแหน่งจริง ๆ แล้วมีคนของตัวเองเข้ามาเอี่ยว คงกลายเป็นอีกรูปแบบหนึ่งแน่

"โจวหยาง นายได้รับคำชมอีกแล้วเหรอ?"

ในกล่องข้อความ โจวหยางตอบข้อความคนไปหลายสิบคนตลอดช่วงบ่าย ในใจประเมินว่าคราวนี้ตนคงจะดังจริง ๆ แล้ว ครั้งก่อนเขายังเป็นหน้าใหม่ รู้จักคนไม่มาก แต่คราวนี้เห็นได้ชัดจากการที่มีคนทักมาถามเป็นการส่วนตัวถึงหลายสิบคน

แต่การได้รับข้อความจากอันเสี่ยวเจี๋ย ก็ทำให้โจวหยางรู้สึกอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย

"ได้รับคำชมหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือโดนทักมารบกวนทั้งบ่ายเลยครับ"

"หลงตัวเองจังนะ ชมหน่อยเดียวก็หางชี้ฟ้าแล้ว เย็นนี้ต้องเลี้ยงข้าวแล้วไหมคะ?" อันเสี่ยวเจี๋ยส่งรูปมินิฮาร์ตมาให้เขา

โจวหยางพลันทำหน้าเหวอ

อะไรนะ?

เลี้ยงข้าว? เรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย!

แต่เห็นได้ชัดว่า เรื่องที่แก้ได้ด้วยข้าวสักมื้อย่อมเป็นเรื่องง่ายดายที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นคนที่ไปกินข้าวด้วยยังเป็นสหายอันเสี่ยวเจี๋ยอีกต่างหาก

ทว่า สิ่งที่โจวหยางคาดไม่ถึงที่สุดก็คือ หลังเลิกงานเขาดันได้รับสายจากถงหลินเซิง ผู้ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย รองอธิการบดี และยังควบตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์อีกด้วย

บอกตามตรง สายนี้ทำเอาโจวหยางมึนงงอยู่ไม่น้อย เพราะผู้บังคับบัญชาระดับรองจวี๋คนหนึ่ง มีหรือจะมาใส่ใจข้าราชการตัวเล็ก ๆ ระดับเคอเหยวียนอย่างเขา

แต่พอกดรับสาย ประโยคแรกของถงหลินเซิงก็ทำให้เขาอึ้งยิ่งกว่าเดิม

"สวัสดีครับเลขาธิการถง"

"อืม เสี่ยวโจว ช่วงนี้ทำงานได้ดีเลยนะ เป็นยังไงบ้าง สนใจย้ายมาสำนักงานอธิการบดีไหม หัวหน้ากองเหวินฟางออกปากแนะนำเต็มที่เลยนะว่าอย่าปล่อยให้นักเขียนฝีมือดีอย่างเธอต้องเสียของ"

ภายในห้อง ใจของโจวหยางพลันเต้นระรัว และเข้าใจในทันทีว่าเรื่องนี้มีหลี่เหวินฟางอยู่เบื้องหลัง ทว่ายังดีที่เขาหัวไว จึงตอบกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด "เลขาธิการถงครับ ผมยังอยากอยู่ที่คณะต่อมากกว่าครับ เพราะประสบการณ์ทำงานของผมยังน้อย ถ้าไปสำนักงานอธิการบดีแล้วทำงานได้ไม่ดีพอ ถึงตอนนั้นจะทำให้ท่านต้องเสียชื่อเปล่า ๆ ครับ"

ปลายสายมีเสียงถงหลินเซิงตอบรับอืมคำหนึ่งอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างพอใจกับคำตอบของโจวหยาง โจวหยางเดาไม่ผิดเลยจริง ๆ สาเหตุที่ถงหลินเซิงโทรมาด้วยตัวเองก็เพราะหลี่เหวินฟางเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ไว้ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ต้องเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้หลี่เหวินฟางถือเป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงกว่าในทางนิตินัย แถมถงหลินเซิงยังแว่วข่าวมาอีกว่า ปลายทางต่อไปของหลี่เหวินฟางมีโอกาสสูงมากที่จะได้เป็นผู้บริหารระดับรองของสำนักการศึกษา ถึงเวลานั้นเกรงว่าตนอาจจะมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

ทว่าเรื่องที่จะโยกย้ายโจวหยางไปสำนักงานอธิการบดีนั้น เขาไม่เห็นด้วยเลยสักนิด เบื้องบนยังมีทั้งเลขาธิการพรรคและอธิการบดี การที่เขาทำเช่นนี้ย่อมไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องใส่ตัว ดังนั้นคำตอบของโจวหยางจึงทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง เจ้าหนุ่มนี่รู้จักกาลเทศะและรู้ถอยรู้รุกเป็นอย่างดี

"เอาล่ะ งั้นฉันเข้าใจแล้ว"

พูดจบก็ตัดสายไปทันที ส่วนโจวหยางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าหลังจากนั้นก็อดรู้สึกใจหายอยู่บ้างไม่ได้

แม้จะรู้ดีว่าถึงมีหลี่เหวินฟางคอยแนะนำ โอกาสที่เขาจะได้เข้าสำนักงานอธิการบดีก็แทบไม่มีอยู่แล้ว แต่การกระทำของถงหลินเซิงครั้งนี้ถือเป็นการปิดตายเส้นทางสายนี้ลงอย่างสิ้นเชิง

โจวหยางเงยหน้ามองออกไปไกล ๆ พลางอดถอนหายใจไม่ได้ ดูท่าทางเส้นทางข้างหน้า... ยังอีกยาวไกลนัก