ตอนที่ 81 โจวหยางถูกยกเป็นตัวอย่าง

เพราะโทรศัพท์สายเดียวจากถงหลินเซิง ทำให้โจวหยางแทบจะนอนไม่หลับทั้งคืน แต่พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว

พูดตามตรง ในใจเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่า ด้วยคุณสมบัติและอาวุโสของเขาในตอนนี้ การคิดจะเข้าสำนักงานอธิการบดีแทบเป็นไปไม่ได้เลย

ด้านหนึ่งคือเขาเพิ่งเข้ามาทำงานในมหาวิทยาลัยได้ไม่ถึงครึ่งปี เมื่อเดือนที่แล้วก็เพิ่งจะพ้นช่วงทดลองงานและได้บรรจุเป็นพนักงานในอัตรากำลังอย่างเป็นทางการ การจะเข้าสำนักงานอธิการบดีในเวลานี้ ย่อมมีอุปสรรคขวากหนามมากมายมหาศาลอย่างแน่นอน

อีกด้านหนึ่ง ทางฝั่งคณะศึกษาศาสตร์ ตัวเขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเพียงใดกว่าจะสร้างสถานการณ์อย่างในปัจจุบันนี้ขึ้นมาได้ ถึงจะไม่กล้าพูดว่าตอนนี้โจวหยางเป็นคนสำคัญอะไรนักหนา แต่อย่างไรก็ดีกว่าการต้องเข้าไปเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ศูนย์ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิงแน่นอน

ภายในห้องทำงาน หลังจากโจวหยางจัดการปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ สองสามเรื่องเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว เขาก็ตรวจทานร่างแผนการดำเนินงานอาจารย์ประจำชั้นที่เจียงฝานเป็นคนร่างขึ้นมาทันที จากนั้นก็ส่งต่อไปให้จางเจี้ยนฉี่

เมื่อทำงานนี้เสร็จสิ้น ปัจจุบันในมือของเขาก็เหลือเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการเพียงสองเรื่อง เรื่องแรกคือการปรับปรุงใบเสนอขอทำหัวข้อวิจัยก่อนหน้านี้ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ส่วนอีกเรื่องหนึ่งเป็นความตั้งใจของตัวโจวหยางเอง เขาคิดจะร่างแนวทางปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรมเกี่ยวกับการรับนักศึกษามหาวิทยาลัยเข้าเป็นสมาชิกพรรค

ที่จริงแล้วเบื้องบนมีเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการรับสมาชิกพรรคมาตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว แต่โจวหยางรู้ดีว่าแนวทางเหล่านั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นการกำกับทิศทางภาพรวม ในการนำไปปฏิบัติจริงบางครั้งจึงไม่ได้จัดการได้ง่ายดายขนาดนั้น

ในปัจจุบันระดับรากหญ้าโดยเฉพาะในกลุ่มนักศึกษา ส่วนใหญ่ต่างก็ทำไปตามความเข้าใจของตัวเอง ยังไม่มีระเบียบแบบแผนที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ชาติก่อนเคยเห็นเกณฑ์การปฏิบัติอย่างละเอียดที่เบื้องบนนำมาปรับปรุงแก้ไขใหม่ในภายหลัง แม้โจวหยางจะไม่บังอาจถึงขั้นนำเอกสารฉบับนั้นออกมาใช้ล่วงหน้า แต่การร่างแนวทางปฏิบัติที่สามารถนำไปใช้ได้จริงขึ้นมาสักฉบับก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา

และที่สำคัญที่สุด เมื่อเทียบกับงานเฉพาะกิจอย่างการตรวจสอบทรัพย์สิน เรื่องนี้ต่างหากคือสิ่งที่จะสะท้อนหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์อย่างแท้จริง

หากมีผลงานชิ้นนี้อยู่ในมือ ในเรื่องของการรับสมาชิกพรรค เขาก็จะมีสิทธิ์มีเสียงทั้งในระดับคณะ หรือแม้กระทั่งภายในมหาวิทยาลัย

ทว่าเพิ่งจะเปิดไฟล์เอกสารขึ้นมา ยังไม่ทันได้พิมพ์แม้แต่ตัวเดียว เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหูเซิ่งลี่

"ว่าไงเหล่าหู? ไม่ยอมตั้งหน้าตั้งตาปั่นต้นฉบับ โทรหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?"

พูดตามตรง ความอดทนและความอึดของเจ้าหมอนี่หูเซิ่งลี่ใช้ได้จริง ๆ นับตั้งแต่ที่นิยายเรื่องใหม่เปิดขายแบบคิดเงินในเดือนมิถุนายน เจ้าหมอนี่ก็เหมือนโดนฉีดเลือดไก่ ปั่นต้นฉบับอย่างบ้าคลั่ง

ตลอดสามเดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม นิยายเรื่องใหม่จากเดิมตอนที่เปิดขายมีเนื้อหาแค่ยี่สิบหกหมื่นกว่าคำ ก็พุ่งทะยานไปถึงหนึ่งล้านสองแสนกว่าคำอย่างรวดเร็ว ความเร็วระดับนี้เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

แน่นอนว่า แรงกระตุ้นจากค่าต้นฉบับก็เป็นสาเหตุสำคัญที่สุดเช่นกัน ในช่วงสองเดือนมิถุนายนกับกรกฎาคม ค่าต้นฉบับต่อเดือนเฉียดหกแสนหยวน

ที่น่ากลัวที่สุดคือเดือนสิงหาคม เนื่องจากนิยายเรื่องใหม่ได้ขึ้นโปรโมตรายการใหญ่ ผลงานจึงพุ่งกระฉูดขึ้นไปอีก ทำให้ค่าต้นฉบับในเดือนเดียวนั้นทะลุแปดแสนหยวน โจวหยางเองยังได้ส่วนแบ่งมาถึงสองแสนกว่าหยวน หากไม่มีเงินก้อนนี้เป็นทุนสำรอง ลำพังเงินเดือนอันน้อยนิดของเขา คงไม่กล้าเลี้ยงข้าวคนอื่นบ่อย ๆ เป็นแน่

"มีข่าวดีจะบอกว่ะ แม่งเอ๊ย ตื่นเต้นชะมัด นายรอให้ฉันหายใจแป๊บนะ" จากปลายสาย โจวหยางได้ยินเสียงของหูเซิ่งลี่ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"นายคงไม่ได้จะบอกฉันว่านิยายเรื่องใหม่กำลังจะขายลิขสิทธิ์ได้หรอกนะ?"

พอโจวหยางพูดจบ ปลายสายอย่างหูเซิ่งลี่ก็พลันเงียบกริบไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงได้ยินเสียงหูเซิ่งลี่สบถด่าแม่ขึ้นมา

"เชี่ยเอ๊ยเหล่าโจว แม่งมึงจะรอให้กูพูดเองหน่อยไม่ได้หรือไงวะ ให้ตายสิ! อุตส่าห์กะจะเซอร์ไพรส์มึงแท้ ๆ!"

เมื่อได้ยินเสียงหัวฟัดหัวเหวี่ยงของหูเซิ่งลี่ โจวหยางก็ลูบปลายจมูก พลางรู้สึกทั้งขำทั้งขื่นอยู่ในใจ

"งั้นเราวางสายแล้วนายโทรมาใหม่ไหมล่ะ? คราวนี้ฉันจะปล่อยให้นายพูด"

"ไสหัวไปเลย มีใครเขาทำแบบนี้กันบ้างวะ? ช่างเถอะ ถือว่านายยังไม่รู้ก็แล้วกัน ว่าแต่นายเดาถูกได้ยังไงเนี่ย?" หูเซิ่งลี่รู้สึกหมดอารมณ์ไปพอสมควรเมื่อโดนโจวหยางดักคอแบบนี้

"เรื่องแค่นี้เอง ตอนนี้ยอดอ่านก็พุ่งมาขนาดนี้แล้ว จะให้โตแบบก้าวกระโดดไปกว่านี้ก็คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดฉันรู้สึกว่ามันคงแตะเพดานแล้วล่ะ นอกจากขายลิขสิทธิ์แล้วยังจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรอีกล่ะที่ทำให้นายตื่นเต้นได้ขนาดนี้" โจวหยางพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่หูเซิ่งลี่กลับถึงกับอึ้งไปเลยจริง ๆ

"เออ ยอมรับว่ามึงเก่งจริง แต่ข่าวนี่มันยังเป็นแค่กระแสนะ บรรณาธิการบอกกูว่าตอนนี้กำลังเจรจากันอยู่ จะคุยลงตัวไหมยังไม่รู้เลย แม่งเอ๊ย ตื่นเต้นจะตายห่าอยู่แล้ว ไม่นึกไม่ฝันเลยจริง ๆ ว่าตัวเองจะได้ขายลิขสิทธิ์ไปทำหนังทำซีรีส์กับเขาด้วย"

อันที่จริงไม่ใช่แค่หูเซิ่งลี่ที่ตื่นเต้น แม้แต่โจวหยางเองก็ดีใจจนแทบหุบยิ้มไม่ไหว แม้จะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ทว่าพอได้รับข่าวจริง ๆ มันก็ให้ความรู้สึกไปอีกแบบ

ต้องรู้ก่อนว่านิยายเรื่องนี้ของหูเซิ่งลี่ ชาติก่อนขายลิขสิทธิ์ภาพยนตร์และซีรีส์ได้มากถึงหลักสิบล้าน แบ่งเข้ากระเป๋าตัวเองได้ถึงครึ่งหนึ่ง คราวนี้มีเขาช่วยวางแผนปูทางให้ตั้งแต่ช่วงแรก ยอดขายยิ่งพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ไม่ว่าจะมองมุมไหนราคาขายก็ต้องขยับขึ้นอีกหน่อยอย่างแน่นอน

"เอาล่ะ งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีจากนาย พอขายลิขสิทธิ์ได้จริง ๆ เมื่อไร ฉันจะรอรับส่วนแบ่งจากนายเป็นคิวแรกเลยเพื่อเอาไปซื้อบ้าน"

หูเซิ่งลี่: "..."

หลังจากวางสาย โจวหยางนั่งอยู่ในห้องทำงานด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง ทว่าในเวลาต่อมาไม่นาน สายโทรศัพท์อีกสายก็ทำให้เขาต้องกลืนความรู้สึกเหล่านั้นลงคอไปจนหมดสิ้น กระทั่งวางสายไปแล้ว ในหัวของเขาก็ยังคงมึนงงตื้อไปหมด

"การประชุมสัมมนาเหรอ?"

น่าสนใจจริง ๆ ผู้บริหารมหาวิทยาลัยจัดประชุมสัมมนาเพื่อการสำรวจวิจัย แต่ดันจะให้ข้าราชการระดับเคอเหยวียนชั้นผู้น้อยอย่างเขาไปเข้าร่วมเพื่ออะไรกัน ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย

แต่โทรศัพท์สายนี้เป็นจางเจี้ยนฉี่โทรมาแจ้งเอง ย่อมไม่มีทางเป็นข่าวปลอม ปัญหาก็คือเรียกเขาไปแล้วจะให้เขาพูดอะไรล่ะ เขาไม่คิดหรอกนะว่าข้อเสนอแนะที่ตนเองเสนอในตอนนี้ พวกผู้บริหารมหาวิทยาลัยจะกล้าตอบรับนำไปใช้จริง

ยังดีที่หลังจากนั้นไม่นาน โจวหยางก็ได้รับโครงร่างประเด็นการเสวนาที่จางเจี้ยนฉี่ส่งมาให้ ซึ่งมันกลับเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของสำนักงานในมหาวิทยาลัย

พอเป็นแบบนี้โจวหยางก็วางใจลงได้มาก เรื่องอื่นเขาอาจไม่กล้าคุยโว แต่เรื่องการปฏิบัติงานของสำนักงาน เขายังพอมีประสบการณ์และความเข้าใจลึกซึ้งที่นำมาถ่ายทอดได้อยู่บ้าง

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาสงสัยก็คือ สำนักงานอธิการบดีไม่เรียกหาผู้อำนวยการสำนักงาน แต่กลับมาเรียกเขา มันชวนให้งุนงงไม่น้อย คำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวคงหนีไม่พ้นผลกระทบจากบทความชิ้นนั้นนั่นเอง

การตรวจสอบทรัพย์สิน มันก็นับเป็นงานของสำนักงานด้วยเช่นกันนี่นา

บ่ายสามโมงครึ่ง

โจวหยางปรากฏตัวที่ห้องรับรองชั้นล่างของอาคารสำนักงานอธิการบดีตรงเวลา นอกจากเขาแล้ว ผู้เข้าร่วมการประชุมสัมมนาครั้งนี้มีทั้งหมด 21 คน นอกเหนือจากผู้บริหารระดับหน่วยงานและคณะ ผู้อำนวยการสำนักงาน ตลอดจนตัวแทนอาจารย์และข้าราชการระดับเคอเหยวียนทั่วไปแล้ว สิ่งที่ทำให้โจวหยางประหลาดใจก็คือ ถึงกับมีนักศึกษาปริญญาโทคนหนึ่งมาร่วมด้วย

"ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยขอบเขตของการสำรวจวิจัยในการประชุมสัมมนาครั้งนี้ก็ครอบคลุมกว้างขวางจริง ๆ"

ไม่นานนัก

การประชุมสัมมนาก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้ดำเนินรายการประชุมสัมมนาคือซุนไห่อิง ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดี ส่วนผู้บริหารมหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมการสัมมนาประกอบด้วยอธิการบดีหลี่ซงไหล และรองอธิการบดีถงหลินเซิง

ทว่าสิ่งที่ทำให้โจวหยางแปลกใจเล็กน้อยก็คือ คนที่รับหน้าที่จดบันทึกการประชุมกลับเป็นหัวหน้าแผนกคนหนึ่งจากสำนักงานอธิการบดีคู่กับอันเสี่ยวเจี๋ยจากฝ่ายองค์การของพรรค

ตอนที่เห็นโจวหยาง อันเสี่ยวเจี๋ยก็แอบส่งสัญญาณทักทายเขา โจวหยางฉีกยิ้มตอบ ทันใดนั้นก็ได้ยินซุนไห่อิง ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีกระแอมไอขึ้นเบา ๆ ก่อนกล่าว "ทุกท่านเชิญนั่งเถอะค่ะ ลำดับต่อไปขอเรียนเชิญอธิการบดีซงไหลกล่าวเปิดการประชุมก่อนค่ะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางได้สัมผัสใกล้ชิดกับอธิการบดีหลี่ซงไหล อธิการบดีหลี่ผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวพรรณขาวสะอาดหมดจดและดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ทว่าน้ำเสียงเวลาพูดกลับดังฟังชัด ทั้งยังมีลีลาการพูดจาที่ตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีสงวนท่าทีเหนียมอายแบบผู้บริหารสายวิชาการเลยแม้แต่น้อย

เมื่อโจวหยางเชื่อมโยงกับประวัติของหลี่ซงไหลที่เคยดำรงตำแหน่งรองนายอำเภอประจำเขตในส่วนราชการมาก่อน เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าหลี่ซงไหลเป็นผู้บริหารประเภทสายเด็ดขาดและดุดัน

หลังจากหลี่ซงไหลกล่าวชี้แจงหัวใจหลักของการประชุมสัมมนาเริ่มต้นแล้ว ทุกคนก็เริ่มทยอยกันแสดงความคิดเห็น เนื่องจากมีผู้บริหารมหาวิทยาลัยนั่งอยู่ด้วย โจวหยางจึงฟังออกได้ทันทีว่าคนที่เข้าร่วมการสัมมนาถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มอย่างเห็นได้ชัด

ข้าราชการระดับบริหารระดับชู่เหล่านั้น เวลาพูดจะค่อนข้างสงวนท่าทีและอ้อมค้อม สรุปรวมแล้วคือเน้นหลักการกว้าง ๆ เป็นหลัก ส่วนข้าราชการระดับบริหารระดับเคอหรือข้าราชการระดับเคอเหยวียนรุ่นใหม่อย่างตัวเขา เห็นได้ชัดว่ามีความกล้ามากกว่า กล้าหยิบยกประเด็นที่ค่อนข้างเปราะบางขึ้นมาพูด ทว่ามุมมองและวิสัยทัศน์ยังค่อนข้างตื้นเขิน

ทว่าเมื่อใกล้จะถึงคราวที่โจวหยางต้องพูด ประโยคหนึ่งที่คนพูดก่อนหน้าเขายกขึ้นมา กลับทำให้เขาเกิดความรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

คนที่กำลังพูดอยู่เป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะปรัชญาคนหนึ่ง อายุราวสี่สิบกว่าปี ประเด็นแรกที่เขาพูดถึงคือเรื่องกำลังคนในสำนักงานไม่เพียงพอ แต่ประเด็นถัดมากลับแทงมีดเข้าใส่ตรง ๆ

โดยบอกว่าตอนนี้มีคนในสำนักงานบางคนหน้าที่ความรับผิดชอบไม่ชัดเจน งานในหน้าที่หลักยังทำได้ไม่ดี ก็ไปทำงานวิจัยทางวิชาการหรือไปทำหัวข้อโครงการวิจัยเสียแล้ว ซึ่งไม่สอดคล้องกับบทบาทหน้าที่ของสำนักงาน หากเป็นเพียงการเสนอความเห็นธรรมดาก็แล้วไป เพราะอย่างไรเสียต่างคนต่างก็แสดงความคิดเห็นของตน

ปัญหาก็คือหลังจากพูดจบ เขายังยกตัวอย่างขึ้นมาอีก เช่นอาจารย์โจวหยางที่มาร่วมประชุมในวันนี้ แน่นอนว่าอาจารย์โจวมีความสามารถสูงมาก แต่ถ้ามีความสามารถแล้วจะสับสนระหว่างสิ่งสำคัญกับเรื่องรองตามอำเภอใจได้ เช่นนั้นคนในสำนักงานทุกคนก็สามารถเอาอย่างโดยใช้เวลาทำงานไปทำโครงการของตัวเองได้ใช่หรือไม่

บรรยากาศในห้องประชุมพลันกลายเป็นพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที แม้แต่อธิการบดีหลี่ซงไหลก็ยังคาดไม่ถึงว่าจะมีคนหยิบยกเพื่อนร่วมงานที่มานั่งเสวนาด้วยกันขึ้นมาเป็นตัวอย่าง ดังนั้นในชั่วพริบตาสายตากว่ายี่สิบคู่จึงพร้อมใจกันหันขวับมามองทางโจวหยางทันที

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของโจวหยางที่ไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ผู้บริหารหลายคนก็อดนึกทึ่งอยู่ในใจไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียโจวหยางก็เป็นเพียงคนหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ความสุขุมนิ่งสงบและความอดทนอดกลั้นระดับนี้ แม้แต่ผู้บริหารหลายคนก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทว่า ณ เวลานี้ ในใจของโจวหยางกลับเริ่มคิดคำนวณขึ้นมาแล้ว

พูดกันตามตรง เดิมทีเขาไม่ได้กะจะหยิบยกประเด็นที่รุนแรงอะไรขึ้นมาพูด แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ในเมื่อคุณกล้าเปิดศึกก่อน ก็อย่ามาโทษที่ผมจะเอาคืนให้สาสม

ก็แค่การลอบแทงข้างหลังไม่ให้เห็นเลือดไม่ใช่หรือ วันนี้ผมจะทำให้คุณได้เห็นเองว่าการเชือดให้ตายคาที่มันเป็นอย่างไร

แม่งเอ๊ย คิดว่าผมยังเด็กแล้วจะมารังแกกันง่าย ๆ ใช่ไหมล่ะ!