ตอนที่ 83 พูดเร็วไปมักโดนตบหน้ากลับมา

ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ซุนลี่ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยโบกมือให้คนหนุ่มสาวสองคนข้างกาย ก่อนจะปรายตามองโจวหยางอย่างมีความหมายแล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า "เสี่ยวโจว! ตอนนี้เธอกับเสี่ยวอันพักอยู่หมู่บ้านเดียวกันเหรอ?"

ซุนลี่มีนิสัยอ่อนโยนมาก แม้จะเป็นคนหลู่ตงที่พูดจาตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่ค่อยมีอารมณ์ขันนัก บางครั้งถึงจะเล่นมุกตลกก็ยังดูฝืดเฝือ

ทว่าคนที่คบหากับเขามานานต่างรู้ดีว่า อันที่จริงซุนลี่เป็นเพื่อนที่น่าคบหามากคนหนึ่ง

เรื่องนี้ดูได้จากการที่อันเสี่ยวเจี๋ยเรียกซุนลี่ว่าพี่ซุนได้อย่างสนิทใจ แทนที่จะเรียกว่าอาจารย์ซุน โจวหยางเข้าใจนิสัยของอันเสี่ยวเจี๋ยดี เธอเป็นคนอ่อนไหวและละเอียดอ่อน โดยสัญชาตญาณแล้วมักจะมีความระแวดระวังคนแปลกหน้าอยู่เสมอ

"ใช่ครับพี่ซุน นี่ก็อาศัยใบบุญเสี่ยวเจี๋ยนั่นแหละครับ ถึงไม่ต้องลำบากตระเวนหาห้องเช่า" โจวหยางตอบแบบกำกวมเช่นกัน

พักอยู่หมู่บ้านเดียวกันงั้นหรือ

มันต้องพักอยู่หมู่บ้านเดียวกันอยู่แล้ว แถมยังอยู่ห้องชุดเดียวกันเสียด้วยซ้ำ

"ดีเลย ไปทำงานกลับบ้านจะได้มีเพื่อน โจวหยาง เธอยังโสดอยู่ใช่ไหม" เมื่อพยักหน้ารับ โจวหยางก็ไม่ได้รู้สึกว่าความโสดเป็นเรื่องน่าอับอายอะไร

ทว่าประโยคถัดมาของซุนลี่กลับทำให้เขาถึงกับตั้งรับไม่ทัน เดาจุดเริ่มต้นได้แต่เดาตอนจบไม่ถูกจริงๆ ใครๆ ก็ว่าซุนลี่พูดจาขวานผ่าซาก แต่ปัญหาก็คือ นี่มันจะตรงเกินไปแล้ว

"งั้นเธอไม่ลองพิจารณาเสี่ยวเจี๋ยดูหน่อยล่ะ เสี่ยวเจี๋ยของเราก็ยังโสด แถมหน้าตาก็สะสวย ทำงานก็คล่องแคล่วว่องไว ผู้บังคับบัญชาในฝ่ายหลายท่านชมเธออยู่บ่อยๆ เชียวนะ"

คำพูดแบบนี้จะให้รับมุกยังไงล่ะเนี่ย

โจวหยางออกอาการมึนงงไปชั่วขณะ ส่วนอันเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าตึงขึ้นมา เธอถลึงตาใส่โจวหยางอย่างดุเดือด ก่อนจะหันไปด่าปนหัวเราะใส่ซุนลี่ว่า "พี่ซุนพูดเพ้อเจ้ออะไรคะเนี่ย ฉันกับโจวหยางเป็นเพื่อนกันนะคะ"

อืม เป็นเพื่อน ประเภทเพื่อนที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นอันเสี่ยวเจี๋ยหรือโจวหยาง เห็นได้ชัดว่าต่างก็ประเมินความทื่อตรงแบบขวานผ่าซากของซุนลี่ต่ำไป

"เป็นเพื่อนนั่นแหละยิ่งดี รู้จักนิสัยใจคอกันทะลุปรุโปร่ง ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนสิยิ่งวุ่นวาย เอาล่ะ พี่ถึงบ้านแล้ว พี่พูดจริงๆ นะ พวกเธอลองเอาไปคิดดูเถอะ"

พูดจบก็ไม่สนใจสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของโจวหยาง และสายตาที่แทบจะพ่นไฟออกมาได้ของอันเสี่ยวเจี๋ย เขาโบกมือให้คนทั้งสองแล้วหันหลังเดินเข้าประตูหมู่บ้านตรงข้ามมหาวิทยาลัยไป

"มองอะไรครับคุณผู้นำ อย่ามองผมแบบนั้นสิ คำพูดพวกนั้นผมไม่ได้เป็นคนพูดสักหน่อย แต่ว่าอาจารย์ซุนคนนี้ของพวกคุณเนี่ย ผมชักจะชอบเข้าแล้วสิ นิสัยดีใช้ได้เลย"

ดีจริงๆ นั่นแหละ ถ้าไม่เปลี่ยนสายไปเป็นพ่อสื่อคงน่าเสียดายแย่

เมื่อเห็นอันเสี่ยวเจี๋ยจ้องมองตนด้วยท่าทางดุร้าย โจวหยางพูดจบก็รีบสาวเท้าก้าวเร็วขึ้น ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน อยู่นานมีหวังกระเป๋าฉีกแน่

"โจวหยาง นายอยากตายใช่ไหม อยากตายก็บอกมาตรงๆ เลยนะ!"

ขณะเดินเคียงข้างอันเสี่ยวเจี๋ยบนเส้นทางกลับหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน พอโดนซุนลี่แหย่เข้าแบบนี้ ในใจของโจวหยางก็พลอยรู้สึกแปลกๆ ไปด้วย

อันที่จริงโจวหยางไม่รู้เลยว่าเมื่อชาติก่อนอันเสี่ยวเจี๋ยได้อยู่ที่มหาวิทยาลัยตงต้าด้วยหรือไม่ และยิ่งไม่รู้ว่าหากไม่มีเขา เธอจะมีรูมเมตคนอื่นมาแชร์ห้องด้วยหรือเปล่า

หลายๆ ครั้งเรื่องราวก็มหัศจรรย์เช่นนี้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ในยามนี้คนที่เดินเคียงข้างอันเสี่ยวเจี๋ยก็คือตัวเขา ถึงแม้เขาจะรู้ว่าบางเรื่องยังต้องอาศัยเวลามากกว่านี้ ทว่าสำหรับตัวเขาที่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นการเริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริง

แม้ว่าคนเข้าร่วมการประชุมสัมมนาในวันนั้นจะมีไม่มาก แต่ข่าวลือมักต้องการเพียงแค่คีย์เวิร์ดจุดชนวนสักคำ ก็เพียงพอที่จะลุกลามใหญ่โตประหนึ่งไฟลามทุ่งแล้ว

วงเสวนาอธิการบดี ปะทะคารม ด่ากราดถึงบุพการี... คำเหล่านี้เดิมทีแสนจะธรรมดาสามัญ แต่หากนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ย่อมง่ายดายเหลือเกินที่จะบ่มเพาะกลายเป็นข่าวซุบซิบนินทาออกมาสารพัดเวอร์ชัน

ไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องที่โจวหยางปะทะคารมกับคนอื่นในวงเสวนาอธิการบดีก็ระเบิดความฮือฮาไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยในวันรุ่งขึ้นทันที

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ภายในห้องทำงาน

หลิวเหมยกับหวังหลินหลินเงยหน้าขึ้นมองโจวหยางที่ยังคงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นระยะๆ สีหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความสงสัย หากในข่าวลือบอกว่าโจวหยางเกือบจะตบโต๊ะใส่หน้าอธิการบดีแล้วละก็ โจวหยางในสายตาของพวกเธอเวลานี้ กลับสงบนิ่งจนดูผิดปกติอย่างสิ้นเชิง

ในแวดวงฝ่ายบริหาร ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าหวังเซี่ยวหัวแห่งคณะปรัชญาเป็นคนอย่างไร เขาเป็นหนึ่งในรองผู้อำนวยการระดับรองเคอที่อาวุโสที่สุดในมหาวิทยาลัย เป็นขิงแก่เจนโลก น้ำร้อนปลาเป็นน้ำเย็นปลาตาย ทั้งยังพูดจาขวานผ่าซาก เรื่องพวกนี้เลื่องลือไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนพรรค์นี้ แม้แต่คณะผู้บริหารพรรคประจำคณะปรัชญายังเลือกที่จะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เพื่อตัดความรำคาญ

ทว่าในเวลานี้ บรรดาข่าวลือสารพัดเวอร์ชันที่แพร่สะพัดออกมาจากสำนักงานอธิการบดี ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันไหน ใจความที่โจวหยางพูดล้วนแทบไม่ต่างกันเลย

"ผู้มีความสามารถย่อมทำงานหนัก ผู้ไร้ความสามารถย่อมพะวักพะวงไปเอง"

"กอดตำแหน่งไว้แน่นแต่ไม่ยอมทำงานทำการ"

"ถ้าไม่มีปัญญาก็อย่ามาเป็นรองผู้อำนวยการ ไปเป็นแค่ระดับเคอเหยวียนก็ดีถมเถไปแล้ว และอื่นๆ อีกมากมาย"

แม้ว่าจะไม่มีคำผรุสวาทเลยสักคำเดียว อีกทั้งตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้ระบุชื่อแซ่เจาะจง แต่ดูเหมือนทุกคนจะรู้ดีแก่ใจว่าคนที่โจวหยางพูดถึงก็คือหวังเซี่ยวหัว

"โจวหยาง นายแน่มากจริงๆ!" ในที่สุดหวังหลินหลินก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้โจวหยาง ท่าทางนี้ได้จุดชนวนไฟแห่งการซุบซิบนินทาขึ้นทั่วทั้งห้องทำงานในทันที

"สุดยอดไปเลยครับอาจารย์โจว คุณกำลังจะดังไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยแล้วจริงๆ!"

"อาจารย์โจวใจกล้าเกินไปแล้ว คุณกล้าทำไปได้ยังไงกันเนี่ย"

แน่นอนว่า เมื่อมีคนที่มองว่าโจวหยางใจกล้าบ้าบิ่นและเก่งกาจ ก็ย่อมต้องมีคนที่เห็นต่างและพูดเหน็บแนมเป็นธรรมดา เพราะคนเรามักชอบมองเรื่องราวให้เป็นเพียงแค่สองด้าน ขาวกับดำเสมอ

"ยังหนุ่มยังแน่นก็งี้ อารมณ์ร้อนวู่วาม ต่อหน้าผู้บริหารมหาวิทยาลัยยังกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้!"

"นั่นไม่ได้เรียกว่าวู่วามหรอก ฉันว่ามันคือความอวดดีต่างหาก!"

"ขนาดต่อหน้าอธิการบดียังกล้าทำถึงขนาดนี้ ผู้บังคับบัญชาที่ไหนจะกล้าดึงตัวเขาไปใช้งานกัน"

"แถมสมองก็ทึบจริงๆ จะพูดอะไรก็พูดไปสิ ทำไมต้องเอาเรื่องขี้ปะติ๋วที่ตัวเองทำมายกยอตัวเองด้วย มันไม่จำเป็นเลยสักนิด"

"นั่นน่ะสิ ช่างสำคัญตัวเองผิดไปจริงๆ แค่ทำเรื่องการตรวจนับทรัพย์สินไปหน่อยเดียว หางก็ชี้ฟ้าขึ้นมาซะแล้ว"

ย่อมแน่นอนว่าโจวหยางรู้ดี สิ่งที่ตนเองเห็นและได้ยินเป็นเพียงแค่ภาพฉากหน้า เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมมีการวิพากษ์วิจารณ์อีกมากมายที่เขายังไม่รู้

แต่ถ้าจะพูดกันตามตรงแล้ว เขาไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกับคนอย่างพวกหลิวเหมยและหวังหลินหลินแล้ว เขายิ่งเข้าใจกระจ่างชัดกว่าว่าเรื่องเดียวกันนี้ หากมองจากมุมมองของผู้บังคับบัญชา สิ่งที่มองเห็นย่อมแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ภายในสำนักงานอธิการบดี หัวหน้าแผนกและรองหัวหน้าแผนกหลายคนกำลังจับกลุ่มคุยเรื่องนี้กันอยู่เช่นกัน บริเวณโถงด้านนอกห้องทำงานมีเสียงหัวเราะครื้นเครงดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ

ทว่าในฐานะรองผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดี เฉินเหยียนซึ่งนั่งอยู่ในคอกทำงานส่วนตัวของตัวเองเวลานี้กลับหัวเราะไม่ออกเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เพราะเมื่อสิบนาทีก่อน เขาเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องทำงานของอธิการบดีหลี่ซงหลิน และหลังจากนั้นก็ได้รับอีเมลที่หลี่ซงหลินส่งต่อมาทันที นี่คือเอกสารตราแดงที่คณะกรรมาธิการการศึกษานครออกคำสั่งอย่างเป็นทางการ และสิ่งที่ทำให้เฉินเหยียนตกตะลึงจนอ้าปากค้างอย่างแท้จริงก็คือหัวข้อของเอกสารฉบับนี้

"ประกาศว่าด้วยเรื่องการดำเนินงานตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินของสถาบันอุดมศึกษาเป็นกรณีพิเศษ ประจำปี 2008"

ภายในห้องทำงาน

เฉินเหยียนอ่านเอกสารที่มีความยาวกว่าสามพันตัวอักษรฉบับนี้อย่างละเอียดแทบจะทีละคำทีละประโยค และวันที่ของเอกสารฉบับนี้ก็คือวันนี้นี่เอง ซึ่งหมายความว่า มันถูกส่งมาหลังจากที่วงเสวนาเมื่อวานเสร็จสิ้นลง

"ปีศาจชัดๆ!"

"ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญเหมือนแมวบอดเจอหนูตายหรือไม่ แต่คราวนี้ โจวหยางคนนี้คงได้ตบหน้าคนไปตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้วล่ะ"