ตอนที่ 84 เจ้าหมอนี่ดวงดีชะมัด

"พี่หยาง ตอนนี้ผมไม่ยอมใครเลย ยอมพี่คนเดียวจริงๆ ผมขอชนแก้วกับพี่สักแก้วครับ"

ภายในห้องส่วนตัว หยางเคอคอไม่แข็ง ดื่มไปแค่สองแก้วใบหน้าก็แดงก่ำไปหมดแล้ว แต่เขาก็ยังคงลุกขึ้นชนแก้วกับโจวหยาง จากนั้นก็เตรียมจะเงยหน้ากรอกเหล้าในแก้วลงคอรวดเดียวหมด

"พอแล้วๆ หยางเคอนายดื่มให้น้อยหน่อย คนกันเองทั้งนั้น เดี๋ยวพี่เหมยก็ได้ด่าเปิงหรอกนะ"

โจวหยางดึงแขนของหยางเคอไว้หมับ ส่วนหวังหลินหลินที่อยู่ข้างๆ ก็รีบรับแก้วเหล้าไปจากมือของหยางเคอทันที

"นั่นสิ หยางเคอนายจะทำอะไรเนี่ย หน้าแดงหมดแล้ว!"

เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของช่วงหยุดยาววันชาติ หลิวเหมยกับคนอื่นๆ ต่างก็มีแผนการของตัวเอง

ทุกคนจึงนัดกันออกมากินข้าวด้วยกันในค่ำคืนนี้ ด้านหนึ่งเพื่อฉลองที่บทความก่อนหน้านี้ได้รับการตีพิมพ์เรียบร้อย อีกด้านหนึ่งก็เป็นเพราะหวังหลินหลินขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงขอบคุณทุกคนด้วยตัวเอง

เพราะท้ายที่สุดแล้วการตีพิมพ์บทความในครั้งนี้ เธอต่างหากที่เป็นผู้ได้รับประโยชน์สูงสุด หากไม่มีอะไรผิดพลาด การยื่นขอประเมินตำแหน่งระดับชำนาญการของเธอในครั้งนี้ย่อมผ่านฉลุยร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน

"แต่ฉันต้องขอบคุณโจวหยางจริงๆ เก่งเกินไปแล้ว ฮ่าๆๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ตีพิมพ์บทความลงใน 'กระแสความคิด' โจวหยาง ฉันขอใช้น้ำชาแทนเหล้าแล้วกันนะ"

พูดจบหวังหลินหลินก็รินชาให้ตัวเองจริงๆ หลิวเหมยที่อยู่ข้างๆ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวขึ้นมา

"เอ๊ะๆๆ อะไรกันเนี่ย หยางเคอเขาดื่มเหล้าจริงๆ นะ ตัวเองได้ประโยชน์มากที่สุดแท้ๆ จะมาใช้น้ำชาแทนเหล้ามันไม่ค่อยดีมั้ง"

ฮ่าๆๆ!

"พี่เหมย ฉันดื่มเหล้าไม่เป็นนี่คะ" หวังหลินหลินเริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมาจริงๆ

"ล้อเล่นน่า รีบดื่มของเธอไปเถอะ"

ทุกคนนั่งกินไปคุยไปจนกระทั่งถึงสามทุ่มถึงได้แยกย้ายกัน โจวหยางเดินผ่านร้านแผงลอย 'กังฟูกุ้งมังกร' คิดดูแล้วจึงซื้อบาร์บีคิวปิ้งย่างไปอีกสองสามสิบหยวนเพื่อเอากลับไปกินที่ห้อง

ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เขาก็ได้กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลอยมาแตะจมูก

"เธอคงไม่ได้กินแค่อาหารมื้อเย็นเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชามเดียวหรอกนะ" โจวหยางถามพลางมองอันเสี่ยวเจี๋ยที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งเห็นได้ชัดว่าเพิ่งเริ่มลงมือกิน

ใครจะไปรู้ว่าอันเสี่ยวเจี๋ยกลับตวัดค้อนใส่เขาโดยไม่พูดไม่จา ทั้งยังพ่นเสียงฮึดฮัดออกมาทางจมูก

"ช่วยไม่ได้นี่คะ บางคนออกไปกินอาหารมื้อใหญ่แถมยังมีสาวสวยนั่งเป็นเพื่อน ส่วนฉันก็ได้แต่กินบะหมี่สำเร็จรูปไป ทำไมคุณไม่นั่งกินกับสาวสวยต่ออีกหน่อยล่ะ"

เปรี้ยว! ประชดประชันได้เปรี้ยวจี๊ดจริงๆ!

ต่อให้ทำจิ๊กโฉ่วซานซีขวดนั้นในบ้านหก ก็คงไม่เปรี้ยวขนาดนี้ เปรี้ยวจนแทบจะเข็ดฟันหลุดอยู่แล้ว

"ในเมื่อเธอกินบะหมี่ ฉันก็คงต้องจำใจกินของปิ้งย่างพวกนี้คนเดียวแล้วล่ะ" พูดจบโจวหยางก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองทันที

คาดไม่ถึงว่าอันเสี่ยวเจี๋ยจะไม่ยอมกินบะหมี่ต่อแล้ว เธอพุ่งพรวดเข้ามาขวางหน้าเขาทันที

"โจวหยางคุณอยากตายใช่ไหม! ปิ้งย่างอยู่ไหน เอาออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

"ไหนว่าเธอกินบะหมี่ไง" โจวหยางชูถุงในมือขึ้นพลางถาม

"ฉันจะกินทั้งสองอย่างไม่ได้หรือไง!"

พูดจบอันเสี่ยวเจี๋ยก็แย่งถุงไปจากมือเขา ก่อนจะนั่งลงหยิบของปิ้งย่างข้างในออกมากินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

"ยังถือว่าคุณมีจิตสำนึกอยู่บ้างที่ไม่ลืมฉัน ไม่อย่างนั้นความเป็นเพื่อนคงจบลงแค่นี้แหละ อ้อ ใช่แล้ว ในตู้เย็นมีองุ่นอยู่นะ ฉันซื้อข้างทางตอนกลับมาเมื่อช่วงบ่าย หวานมากเลย คุณรีบไปชิมดูสิ"

โจวหยางชอบกินองุ่นมาก เรื่องนี้คนรู้นอกจากพ่อแม่แล้ว ก็คงมีแค่พวกเพื่อนซี้ไม่กี่คนในหอพักเท่านั้น

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนจะมีอันเสี่ยวเจี๋ยเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว

มหาวิทยาลัยตงไห่

ภายในห้องประชุมคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ทางด้านซ้ายติดผนังมีธงชาติและธงพรรคสีแดงสดตั้งอยู่อย่างละผืน บนผนังติดตัวอักษรขนาดใหญ่สี่คำว่า "แสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริง"

ตรงกลางห้องประชุมเป็นโต๊ะประชุมไม้พะยูงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบกลวงกลางที่ขัดเงาจนสะอาดสะอ้าน ตรงกลางโต๊ะตั้งธงชาติและธงพรรคขนาดเท่าฝ่ามือไว้เช่นกัน ทำให้บรรยากาศทั่วทั้งห้องประชุมดูเคร่งขรึมและจริงจังเป็นพิเศษ

ขณะนี้ภายในห้องประชุมกำลังจัดให้มีการประชุมขยายวงคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ผู้เข้าร่วมประชุมนอกจากสมาชิกคณะผู้บริหารของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยแล้ว ยังมีผู้บริหารสูงสุดของหน่วยงานต่างๆ เช่น กองบริหารจัดการอาคารสถานที่และพัสดุ และกองการเจ้าหน้าที่ โดยผู้ที่ทำหน้าที่เป็นประธานในการประชุมก็คือหลี่ซงหลิน กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและอธิการบดี

ซุนไห่อิง กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีเป็นผู้กล่าวเปิดประเด็นเป็นคนแรก โดยเน้นรายงานสถานการณ์เกี่ยวกับการดำเนินงานจัดระเบียบและตรวจสอบทรัพย์สินเฉพาะกิจที่คณะกรรมาธิการการศึกษานครได้ประกาศออกมาในครั้งนี้

ตามข้อกำหนดของคณะกรรมาธิการการศึกษานคร ก่อนสิ้นปีนี้ มหาวิทยาลัยจะต้องดำเนินการตรวจสอบทรัพย์สินทั่วทั้งมหาวิทยาลัยด้วยตนเองให้เสร็จสิ้น พร้อมทั้งส่งรายงานผลการดำเนินงาน ค้นหาปัญหาและวิเคราะห์สาเหตุ ตลอดจนเสนอมาตรการปรับปรุงแก้ไขที่สามารถปฏิบัติได้จริง

ซุนไห่อิงชี้แจงรายละเอียดแผนการดำเนินงานที่สำนักงานร่วมกันหารือข้ามคืนอย่างละเอียด จากนั้นผู้เข้าร่วมการประชุมทุกคนจึงทยอยอภิปรายกันทีละคน

จากนั้น หลี่เต๋อเฉียง กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรค ได้รายงานภาพรวมการดำรงตำแหน่งของผู้นำเบอร์หนึ่งในแต่ละสายงานของมหาวิทยาลัยในปัจจุบัน โดยเน้นรายงานเรื่องผู้ที่จะมาดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินเป็นพิเศษ

"ท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่านครับ ปัจจุบันทางฝ่ายองค์การของพรรคได้ร่างรายชื่อผู้ที่เหมาะสมไว้ทั้งหมดสามคน ได้แก่ เหอโหย่วไหล รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน, ไหลฉางซิง รองคณบดีฝ่ายบริหารคณะบริหารศาสตร์ และเฉินเหยียน รองผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีครับ"

ตำแหน่งหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินเพิ่งจะถูกโยกย้ายไปรับตำแหน่งหัวหน้ากองบริหารจัดการอาคารสถานที่และพัสดุได้ไม่นาน เดิมทีตามความเห็นของทุกคนคือต้องรอให้พ้นวันชาติไปก่อนค่อยพิจารณาคัดเลือกคนใหม่ ทว่าตอนนี้คณะกรรมาธิการการศึกษานครกลับออกคำสั่งมอบหมายภารกิจเช่นนี้มา แผนการนี้จึงต้องเลื่อนขึ้นมาให้เร็วขึ้นอย่างแน่นอน

ภายในห้องประชุม พอหลี่เต๋อเฉียงพูดจบ ซุนไห่อิง ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีก็ประเมินสถานการณ์ในใจได้ทันที ในฐานะผู้นำเบอร์หนึ่งของสำนักงานอธิการบดี เธอย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าตำแหน่งหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินนี้ แท้จริงแล้วผู้บังคับบัญชาหลักทั้งสองท่านมีความเห็นไม่ตรงกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ยืดเยื้อมาจนถึงหลังวันชาติหรอก

ในบรรดาสามคนที่หลี่เต๋อเฉียงเสนอมานั้น เฉินเหยียน รองผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดี เป็นคนที่อธิการบดีหลี่ซงหลินหมายตาไว้ ส่วนไหลฉางซิง รองคณบดีคณะบริหารศาสตร์ ก็เป็นคนของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคหูจวิน สำหรับเหอโหย่วไหล รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินนั้นสนิทสนมใกล้ชิดกับถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคและรองอธิการบดีมาโดยตลอด

การที่หลี่เต๋อเฉียงเสนอสามรายชื่อนี้ออกมาในตอนนี้ ย่อมแสดงว่าเขาเข้าใจความคิดของผู้บังคับบัญชาหลักทั้งสามท่านเป็นอย่างดี

เมื่อหลี่เต๋อเฉียงพูดจบ อธิการบดีหลี่ซงหลินก็เอ่ยปากทันที "โดยหลักการแล้วทั้งสามคนนี้ผมเห็นชอบทั้งหมด แต่กองบริหารทรัพย์สินถือเป็นเป้าหมายหลักที่เบื้องบนให้ความสำคัญในภารกิจครั้งนี้ สรุปแล้วจะเลือกใครขึ้นมา ผมว่าควรเน้นไปที่ประสบการณ์การทำงานในหน่วยงานส่วนกลาง ทุกท่านลองพูดคุยกันดูสิว่าใครเหมาะสมกว่ากัน"

พอซุนไห่อิงได้ยิน ในใจก็เข้าใจได้ทันทีว่า อธิการบดีหลี่กำลังโยนแรงกดดันไปให้ผู้บังคับบัญชาอีกสองท่าน

เป็นไปตามคาด รองอธิการบดีถงหลินเซิงกล่าวตามมาติด ๆ "ผมเห็นด้วยกับความเห็นของอธิการบดีหลี่ครับ เพียงแต่ภารกิจครั้งนี้มีเวลากระชั้นชิดและภาระงานหนักหนาสาหัส อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับทุกภาคส่วนของมหาวิทยาลัย ปัจจุบันรองหัวหน้ากองทั้งสองคนต่างไม่มีประสบการณ์การทำงานในระดับรากหญ้า ผมคิดว่าเราจะโยกย้ายคนจากระดับรากหญ้าขึ้นมาสักคนดีไหมครับ"

ซุนไห่อิงที่ทำหน้าที่จดบันทึกการประชุมพอได้ยินเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่ารองอธิการบดีถงน่าจะยอมถอยก้าวหนึ่งด้วยตนเองแล้ว เพราะประเมินดูแล้วเขาก็คงต้านทานแรงกดดันจากผู้ใหญ่ทั้งสองท่านไม่ไหวเช่นกัน

ต่อจากนั้น อธิการบดีหลี่ซงหลินกับเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยก็เริ่มการแสดงความคิดเห็นรอบใหม่อย่างที่คิดไว้จริง ๆ ส่วนถงหลินเซิงที่รู้ตัวแล้วว่าหมดหวังก็มีสีหน้าเคร่งขรึมและไม่ปริปากพูดอะไรอีก ห้องประชุมจึงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างรวดเร็ว

ทว่าประโยคถัดมาของอธิการบดีหลี่ซงหลินกลับทำให้ซุนไห่อิงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาในใจทันที

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมคิดว่าก็ให้เหอโหย่วไหลขึ้นมาเถอะ แต่ถ้าเป็นเช่นนี้ ทางกองบริหารทรัพย์สินก็ต้องเพิ่มรองหัวหน้ากองอีกหนึ่งคน ผมว่าทางสำนักงานอธิการบดีกับฝ่ายองค์การของพรรคก็ควรดันคนขึ้นมาสักคน ซุนลี่ ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของพรรค คุณสมบัติก็ถึงเกณฑ์แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ให้เขาเป็นไง?"

ภายในห้องประชุม เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ซงหลิน ปลายปากกาของซุนไห่อิงก็พลันชะงักสั่นไหว ในใจก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

ที่แท้พูดจาอ้อมค้อมอยู่นาน อธิการบดีหลี่ซงหลินก็ตั้งใจใช้แผนซ่อนเจตนามาโดยตลอด เจตนาที่แท้จริงของเขาไม่ได้ต้องการผลักดันเฉินเหยียนขึ้นไปเสียหน่อย เพราะตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดีนั้น หากกำไว้ในมือก็สำคัญไม่แพ้กัน

แต่การยอมถอยหนึ่งก้าวในครั้งนี้ กลับทำให้ซุนลี่ได้เลื่อนตำแหน่ง เท่ากับได้คนของตัวเองไปนั่งเก้าอี้รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินเพิ่มอีกคนแบบเนียน ๆ

เมื่อคิดทะลุปรุโปร่งถึงเบื้องลึกเบื้องหลัง ซุนไห่อิงก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจชื่นชมอยู่เงียบ ๆ ฝีไม้ลายมือชั้นเชิงการเมืองนี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ!

เป็นไปตามคาด สิ้นเสียงของหลี่ซงหลิน ผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยหลายคนก็เคาะข้อสรุปการจัดสรรบุคลากรขั้นสุดท้ายทันที โดยให้เหอโหย่วไหล รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน ขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้ากอง และให้ซุนลี่ ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของพรรค เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน

จากนั้น ทุกคนก็เคาะแผนงานทั้งหมดจนลงตัว โดยตัดสินใจจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินขึ้นมา มีหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย รับหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะทำงาน และหลี่ซงหลิน อธิการบดี รับหน้าที่เป็นรองหัวหน้าคณะทำงาน

โดยมีหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน หัวหน้ากองบริหารงานบริการ ผู้อำนวยการสำนักงานอธิการบดี ตลอดจนผู้นำสูงสุดของแต่ละหน่วยงานและแต่ละคณะร่วมเป็นสมาชิกคณะทำงาน และให้ซุนลี่ รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงาน

ทว่าในตอนนั้นเอง ถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและรองอธิการบดี กลับกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ผมว่าให้ซุนลี่ทำหน้าที่ผู้ประสานงานคนเดียว เกรงว่าจะยุ่งจนรับมือไม่ไหว อีกทั้งงานตรวจสอบทรัพย์สินจำเป็นต้องประสานงานกับสำนักงานของแต่ละคณะเป็นจำนวนมาก เรื่องความสามารถของซุนลี่น่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ประสบการณ์ด้านงานตรวจสอบทรัพย์สินยังไม่ถือว่าเชี่ยวชาญนัก ไม่อย่างนั้นก็เพิ่มผู้ประสานงานเข้าไปอีกสักคนเถอะครับ"

ภายในห้องประชุม

เมื่อได้ยินเสียงของถงหลินเซิง แววตาของซุนไห่อิงก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นทั้งร่างก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอย่างหนัก

เพราะในหัวของเธอ มีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาแทบจะในชั่วพริบตา

"เจ้าเด็กคนนี้... ดวงดีจริงเชียว!"