ตอนที่ 85 หรือว่าจะได้โยกย้ายตำแหน่งจริง ๆ

"ที่เลขาธิการถงพูดมามีเหตุผลมากครับ ความเห็นนี้ผมเห็นด้วยนะ ว่าแต่ทางเลขาธิการถงมีคนที่เหมาะสมอยู่ในใจหรือยังครับ"

ภายในห้องประชุม

เมื่อได้ยินสิ่งที่ถงหลินเซิงพูด ผู้บริหารมหาวิทยาลัยหลายท่านต่างก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่หูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยกลับดูไม่ประหลาดใจเลยสักนิด

อันที่จริงลองคิดดูแล้วก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หูจวินกับหลี่ซงหลินเป็นผู้ชนะรายใหญ่ที่สุดในการปรับเปลี่ยนบุคลากรครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ในทางกลับกัน ถงหลินเซิงที่อยู่ตรงกลางระหว่างผู้มีอำนาจสูงสุดทั้งสองกลับไม่ได้อะไรติดมือเลย การที่ถงหลินเซิงเสนอให้เพิ่มผู้ประสานงานสักคนขึ้นมาในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

เพียงแต่ในสายตาของใครหลายคน แค่ตำแหน่งผู้ประสานงานคนหนึ่ง แถมไม่ใช่ตำแหน่งบริหารจริงจัง จะไปมีประโยชน์อะไรนักหนา

ทว่าประโยคถัดมาของถงหลินเซิง กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

"คนที่เหมาะสมน่ะมีอยู่คนหนึ่งครับ ก่อนหน้านี้ใน 'กระแสความคิด' ได้ลงบทความไปชิ้นหนึ่งไม่ใช่หรือ ตอนนี้ดูแล้วบทความชิ้นนั้นสร้างหน้าตาให้มหาวิทยาลัยตงต้าของเราไม่น้อยเลย ทำให้เราเริ่มงานตรวจสอบทรัพย์สินได้เป็นแห่งแรกในบรรดามหาวิทยาลัยทั่วทั้งนคร"

"รายงานผลการตรวจสอบทรัพย์สินของคณะศึกษาศาสตร์ฉบับนั้นผมก็อ่านแล้ว โดยรวมถือว่าสอดคล้องกับภารกิจเฉพาะกิจของเราในครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง สหายหลี่เหวินฟางมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริง ๆ แต่โจวหยางจากสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์ก็มีความดีความชอบไม่น้อย ดังนั้นในความเห็นของผม สู้ให้โจวหยางมารับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานคนนี้จะดีกว่า"

"ประการแรก เขาอยู่สำนักงานคณะ จะประสานงานกับสำนักงานต่าง ๆ ก็สะดวก ประการที่สอง โจวหยางเพิ่งผ่านงานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะศึกษาศาสตร์มา แถมได้ยินว่าทั้งรายงานฉบับนั้นและบทความชิ้นนั้นล้วนมาจากฝีมือของเขาทั้งสิ้น ประสบการณ์และความสามารถนับว่าได้รับการยอมรับแล้ว ติดอยู่ตรงที่ตำแหน่งยังค่อนข้างต่ำไปสักหน่อย หัวหน้าฝ่ายไห่อิง ตอนนี้โจวหยางยังเป็นระดับเคอเหยวียนอยู่ใช่ไหม"

ซุนไห่อิงได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าทันที

"ค่ะ ยังเป็นระดับเคอเหยวียนอยู่ แต่พ้นระยะทดลองงานแล้วค่ะ"

ภายในห้องประชุม เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของซุนไห่อิง สายตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

เพราะคนที่สามารถก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ย่อมไม่มีใครเป็นคนไร้ความสามารถ หากเป็นไปตามที่พวกเขาคิดในตอนแรก การที่ถงหลินเซิงแย่งชิงตำแหน่งผู้ประสานงานนี้ย่อมไม่มีความหมายอะไรจริง ๆ

แต่ถ้าคน ๆ นี้เป็นเพียงระดับเคอเหยวียนล่ะ ผลลัพธ์ย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ว่าใครจะมารับตำแหน่งผู้ประสานงานนี้ อย่างแรกเลยคือประวัติการทำงานจะโดดเด่นขึ้นมาทันที

ประการต่อมา ไม่เห็นหรือว่าในคณะทำงานชุดนี้ ระดับต่ำสุดก็ยังเป็นถึงรองหัวหน้ากอง การได้มาทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานท่ามกลางกลุ่มผู้บังคับบัญชาเหล่านี้ จะมีโอกาสและความเป็นไปได้เกิดขึ้นมากเพียงใด ทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดี

ส่วนเรื่องที่ว่าคน ๆ นี้จะผ่านความเห็นชอบหรือไม่ ต่อให้เป็นหมูก็คงเดาได้ เพราะหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยผลักดันเหอยิ่วไหลแห่งกองบริหารทรัพย์สินขึ้นมาสำเร็จ ส่วนอธิการบดีหลี่ซงหลินก็ได้ตำแหน่งรองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สินไปหนึ่งตำแหน่ง มีเพียงถงหลินเซิงเท่านั้นที่ไม่ได้อะไรเลย

ตอนนี้เลขาธิการถงเสนอให้โจวหยางมาทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานนี้ ไม่ว่าจะเป็นหูจวินหรือหลี่ซงหลิน จะปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้อย่างไร

ถึงแม้จะเป็นผู้นำสูงสุดของคณะกรรมการพรรคและผู้นำสูงสุดฝ่ายบริหาร ก็ใช่ว่าจะยอมให้ผ่านเฉพาะข้อเสนอของพวกตนเท่านั้น โดยไม่ให้ถงหลินเซิงซึ่งเป็นรองเลขาธิการและรองอธิการบดีมีสิทธิ์ตัดสินใจแม้แต่ตำแหน่งผู้ประสานงานตัวเล็ก ๆ สักคนเลยเสียเมื่อไหร่

ดังนั้นพอคิดถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาในทันที เจ้าหนุ่มคนนี้ช่างโชคดีจริง ๆ

เป็นไปตามคาด สิ้นเสียงของถงหลินเซิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยก็ยิ้มพลางพยักหน้าพูดขึ้นทันที "ผมว่าข้อเสนอนี้ใช้ได้นะ ส่วนเรื่องตำแหน่งต่ำเกินไปก็ไม่ต้องไปยึดติดกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ ทางนครเองก็รณรงค์อยู่ตลอดไม่ใช่หรือว่าให้กล้าบ่มเพาะข้าราชการบริหารรุ่นใหม่ ผมว่าให้โจวหยางรับตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์ไปเลยก็ยังได้ สหายไห่อิง คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายองค์การ คุณเข้าใจเรื่องการใช้คนดีที่สุด คุณลองบอกซิว่าเป็นไปได้ไหม"

ความจริงหลังจากที่ซุนไห่อิงเข้าใจเจตนาของถงหลินเซิง เธอก็คิดคำนวณในใจเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของหูจวินในเวลานี้ จึงไม่ลังเลและตอบออกไปทันทีว่า

"เลขาธิการหูคะ ตามระเบียบข้อบังคับข้าราชการระดับบริหารแล้ว โจวหยางเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน อายุและวุฒิการศึกษาถือว่าตรงตามเกณฑ์การเลื่อนตำแหน่งก็จริง แต่อายุการทำงานในปัจจุบันยังขาดอยู่อีกนิดหน่อยค่ะ"

ทว่าพอสิ้นเสียงของซุนไห่อิง อธิการบดีหลี่ซงไหลกลับยิ้มพลางกล่าวขึ้นมาทันทีว่า "ผมว่าเรื่องนี้ไม่ต้องไปยึดติดเคร่งครัดเกินไปหรอกครับ ระเบียบข้อบังคับมันตายตัว แต่คนเราพลิกแพลงได้ และถ้าผมจำไม่ผิด ทางฝ่ายองค์การของพรรคก็น่าจะมีกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องอยู่เหมือนกันนี่ว่า บางตำแหน่งที่เจาะจง พนักงานที่เพิ่งเข้าทำงานก็สามารถได้รับการแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการบริหารระดับเคอได้โดยตรงเลยนี่นา"

"โจวหยางคนนี้ถือว่าใช้ได้เลยนะ ผมได้ยินเสียงแว่ว ๆ มาอยู่เหมือนกันว่าเขาพูดจาอวดดีไม่เกรงใจใครในการประชุมสัมมนาอธิการบดี ผมว่าคำพูดพวกนี้ไร้สมองสิ้นดี ถึงคำพูดเขาจะฟังระคายหูไปบ้าง แต่เนื้อแท้ของเหตุผลมันถูกต้อง ในเมื่อโจวหยางเสนอความเห็นนี้ขึ้นมา พวกเราก็ลองกล้าที่จะให้เขาลองทำหน้าที่รองผู้อำนวยการสำนักงานดูสักตั้งจะเป็นไรไปล่ะครับ"

ก่อนหน้าวันชาติปี 2008 สำหรับคณาจารย์และบุคลากรของมหาวิทยาลัยตงต้าทั้งมหาวิทยาลัยแล้ว สิ่งที่น่ายินดีที่สุดในยามนี้ย่อมหนีไม่พ้นการที่กำลังจะได้ต้อนรับวันหยุดยาวช่วงวันชาติ

ส่วนเรื่องที่โจวหยางเปิดศึกวิวาทะปะทะคารมซึ่งหน้ากับหวังเซี่ยวหัว รองผู้อำนวยการสำนักงานคณะปรัชญาในที่ประชุมสัมมนาอธิการบดีนั้น แน่นอนว่าได้กลายเป็นประเด็นที่พูดคุยกันอย่างต่อเนื่องไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ประกาศฉบับหนึ่งจากคณะกรรมาธิการการศึกษานคร กลับจู่โจมทุกคนจนตั้งตัวไม่ติดกะทันหัน

"เชี่ย โชคของโจวหยางนี่... โกงเกินไปแล้วมั้ง! แบบนี้ก็ยังเดาถูกอีกเหรอวะเนี่ย"

"นั่นน่ะสิ ทางนี้เพิ่งขี้โม้จบปุ๊บ คณะกรรมาธิการการศึกษานครก็ออกประกาศตามมาทันที คนไม่รู้เรื่องคงคิดว่าคณะกรรมาธิการการศึกษานครมาช่วยเช็ดก้นให้เขาเสียอีก"

ประกาศฉบับนี้ของคณะกรรมาธิการการศึกษานครได้ผลักดันโจวหยางให้ขึ้นไปอยู่บนยอดคลื่นลมแรงอีกครั้ง ทุกคนคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่างานตรวจสอบทรัพย์สินที่ตอนแรกไม่มีใครมองว่าดีของโจวหยางนั้น จะกลายมาเป็นงานเฉพาะกิจสำคัญของสถาบันอุดมศึกษาทุกแห่งทั่วทั้งนครในปี 2008 ไปได้

เมื่อได้ยินข่าวนี้ แม้กระทั่งคณบดีคณะศึกษาศาสตร์จางเจี้ยนฉี่ ยังออกปากชื่นชมโจวหยางอย่างยกใหญ่ในการประชุมสำนักงานคณะช่วงบ่ายอย่างเปิดเผย ว่าเขามีวิสัยทัศน์ยาวไกลและทำงานได้อย่างรอบคอบหนักแน่น

เพราะว่าหลังจากที่ประกาศฉบับนี้ของคณะกรรมาธิการการศึกษานครส่งลงมา ทุกหน่วยงานทั่วทั้งมหาวิทยาลัยต่างก็ต้องเริ่มดำเนินการตรวจสอบตนเองอย่างตึงเครียดนับจากนี้ แต่คณะศึกษาศาสตร์ที่สะสางงานนี้เสร็จสิ้นไปเรียบร้อยแล้ว ย่อมไร้ซึ่งความกดดันใด ๆ สำหรับผู้บริหารของคณะแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งยวดอย่างไม่ต้องสงสัย

ชั่วพริบตานั้น แม้แต่บรรดาผู้บริหารภาควิชาในคณะที่ก่อนหน้านี้เคยมีความเห็นต่างต่องานนี้ หรือถึงขั้นคิดว่าโจวหยางหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวคนอื่น ต่างก็พากันสงบปากสงบคำลง และหันมาส่งดอกไม้สีแดงชื่นชมโจวหยางในกลุ่มแชตกันยกใหญ่

แต่ไม่นานนัก ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยก็มีข่าวลือแพร่สะพัดออกมาอย่างเงียบ ๆ ว่าโจวหยางจะถูกโยกย้ายตำแหน่งไปประจำที่สำนักงานอธิการบดี บางคนที่คิดว่าตนเองมีประสาทสัมผัสฉับไวถึงกับคาดเดาไปว่าโจวหยางจะได้เป็นเลขานุการของผู้บริหารมหาวิทยาลัยท่านใดท่านหนึ่ง

เพราะในช่วงที่ผ่านมา โจวหยางไม่เพียงแต่ตีพิมพ์บทความระดับคุณภาพไปถึงสองบทความเท่านั้น แต่งานตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้ยังช่วยให้มหาวิทยาลัยได้หน้าได้ตาในสายตาของหน่วยงานระดับเหนือขึ้นไปอย่างแท้จริงอีกด้วย

ภายในห้องทำงาน โจวหยางเพิ่งก้าวเข้ามาก็ถูกพวกหลิวเหมยเข้ามาล้อมรอบตัวทันที

"พี่เหมยครับ เรื่องไม่มีมูลความจริงพวกนี้พี่ยังจะมาร่วมแซวผมกับเขาด้วย คิดดูแล้วมันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ ผมเพิ่งเข้ามาทำงานในมหาวิทยาลัยได้นานเท่าไรกันเชียว จริงไหมครับ"

"ที่เธอพูดก็ถูก แต่ตอนนี้คนทั้งมหาวิทยาลัยพูดกันเป็นตุเป็นตะเลยนะ"

ความจริงในใจของโจวหยางก็มีความสงสัยอยู่บ้าง หรือถึงขั้นแอบตื่นเต้นอยู่ลึก ๆ แต่คนอื่นไม่รู้ ทว่าตัวเขาเองย่อมกระจ่างแจ้งที่สุดว่า ข่าวลือนี้เป็นไปไม่ได้เลยอย่างสิ้นเชิง

เพราะท่าทีของถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำมหาวิทยาลัยและรองอธิการบดีที่คุยกันทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ได้บอกกับเขาอย่างชัดแจ้งแล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

เมื่อมีการตัดสินใจของถงหลินเซิงอยู่ก่อนหน้าแล้ว ตัวเขาจะถูกโยกย้ายไปที่สำนักงานอธิการบดีได้อย่างไรกัน

เขาได้แต่ส่ายหน้า

โจวหยางคร้านที่จะไปร่วมวงสนทนาที่ไร้สาระแบบนี้ เพราะในมุมมองของเขาแล้ว นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพ