ตอนที่ 86 นึกไม่ถึงว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้

ตลอดช่วงบ่าย โจวหยางรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้างจริง ๆ แม้จะรู้ดีว่าข่าวลือข้างนอกนั้นเป็นไปไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง แม้จะผ่านชีวิตมาสองชาติภพ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็ยังตัดกิเลสไม่ขาด

"ดูท่าจิตใจเรายังนิ่งไม่พอนะเนี่ย!"

ในห้องทำงาน โจวหยางถอนหายใจออกมาเบา ๆ จากนั้นก็พยายามสงบสติอารมณ์ ทว่าคนทั้งห้องทำงานกลับดูเหมือนจะปักใจเชื่อกันไปหมดแล้วว่าเขากำลังจะได้ย้ายไปอยู่สำนักงานอธิการบดี

ยังดีที่พอถึงเวลาเลิกงาน โจวหยางก็รู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อยเสียที เขารีบปิดคอมพิวเตอร์ เอ่ยลาหลิวเหมยกับเพื่อนร่วมงานอีกสองสามคน แล้วตรงดิ่งไปที่ร้านกาแฟนอกมหาวิทยาลัย สั่งกาแฟมาสองแก้ว

รออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ถึงได้เห็นอันเสี่ยวเจี๋ยเดินนวยนาดตามมา

ทว่าพอหย่อนก้นนั่งลง ประโยคแรกที่หลุดจากปากอันเสี่ยวเจี๋ยก็ทำเอาเขาพูดไม่ออกในทันที นี่เอาอีกแล้วเหรอเนี่ย

"ว้าว รสโปรดของฉันเลย!"

"ผมสั่งมั่ว ๆ น่ะ!" โจวหยางสั่งมั่ว ๆ จริง ๆ นั่นแหละ เพราะเดิมทีเขาก็ไม่ได้ชอบของพรรค์นี้อยู่แล้ว และที่นัดมาที่นี่ ก็เพราะแถวละแวกมหาวิทยาลัยไม่มีที่อื่นให้ไป

แถมยังบังเอิญจนน่าประหลาด ตำแหน่งที่เขานั่งอยู่ตอนนี้ ดันเป็นที่นั่งเดิมที่เขาเคยมานั่งกับหวังจิ่นแทบทุกครั้งในอดีต

"คุณนี่ไม่น่ารักเอาเสียเลย จะแกล้งบอกว่าตั้งใจสั่งให้ฉันหน่อยก็ไม่ได้" อันเสี่ยวเจี๋ยค้อนขวับใส่โจวหยาง แต่สาวน้อยไร้เดียงสาคนนี้ก็ไม่ได้ถือสาอะไร เธอประคองแก้วขึ้นมาจิบกาแฟตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขทันที

"คุณจะได้ไปอยู่สำนักงานอธิการบดีจริง ๆ เหรอ เมื่อบ่ายนี้คนทั้งห้องทำงานเอาแต่คุยเรื่องนี้กันทั้งนั้นเลย ฉันว่าคุณนี่เก่งเกินไปแล้วนะ ทายหนังสือเวียนของคณะกรรมาธิการการศึกษานครถูกได้ยังไง สารภาพมาตามตรงเสียดี ๆ ข้างบนมีเส้นสายใช่ไหม"

อันที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่มีใครคิดแบบนี้ ทว่าทางกองการเจ้าหน้าที่กุมข้อมูลประวัติทั้งหมดของโจวหยางไว้ พอมีข่าวลือทำนองนี้ผุดขึ้นมา ทางกองการเจ้าหน้าที่ก็มีคนปฏิเสธออกไปทันควัน

"ใช่แล้ว ข้างบนผมมีเส้นสาย แล้วเป็นไงครับท่านผู้นำ พอจะลองพิจารณาไปสะกิดเสนอผู้ใหญ่ให้ช่วยเลื่อนตำแหน่งผมหน่อยได้ไหมล่ะ ไม่ต้องขอสูงมากหรอก ให้ผมได้เป็นผู้อำนวยการสำนักงานก็พอ หรือรองผู้อำนวยการก็ได้นะ"

"ไปไกล ๆ เลย หน้าตาฉันเหมือนคนมีอำนาจขนาดนั้นเหรอคะ"

"ไม่เหมือนเลยสักนิด!"

คราวนี้โจวหยางตอบอย่างเด็ดขาด ผลลัพธ์ก็คือโดนอันเสี่ยวเจี๋ยหยิกหมับเข้าที่ต้นแขนอย่างแรงตามระเบียบ แต่ในใจเขากลับแอบส่ายหน้า

จะโทษที่ผมพูดมั่วไม่ได้หรอกนะ ก็มันไม่เหมือนจริง ๆ นี่นา!

คุณมันก็แค่ยัยสาวน้อยไร้เดียงสาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ วันไหนที่คุณได้นั่งเก้าอี้หัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคขึ้นมา ชาตินั้นผมคงได้เป็นถึงเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยไปแล้ว

"เอาเถอะ ไม่ต่อปากต่อคำกับคุณแล้ว สรุปว่าเราจะเอายังไงกันต่อ จะกลับ 301 หรือจะไปดูหนัง"

สำหรับคำเรียก 301 นี้ โจวหยางยังรู้สึกพอใจมากอยู่ หากมองในแง่หนึ่ง รหัส 301 ถือเป็นความลับเล็ก ๆ ระหว่างเขากับอันเสี่ยวเจี๋ยสองคน ซึ่งเป็นไปไม่ได้และไม่มีทางที่บุคคลที่สามนอกจากเจ้าของห้องเช่าจะล่วงรู้

ที่จริงมีอยู่ช่วงหนึ่ง อันเสี่ยวเจี๋ยใช้คำว่ากลับบ้านตรง ๆ แต่คงจะรู้สึกตัวว่าคำพูดแบบนี้ฟังดูแปลก ๆ พิลึก หลังจากนั้นเลยเปลี่ยนมาเรียกว่า 301 แทน

"ไปดูหนังเถอะ กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ มื้อเย็นผมเลี้ยงคุณได้ แต่ตั๋วหนังคุณต้องเป็นคนจ่าย"

ถึงพวกเราจะเป็นรูมเมตเช่าห้องร่วมกัน แต่คุณจะมาเอาเปรียบผมตลอดไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ ถึงอย่างไรผมก็ต้องเก็บเงินไว้ซื้อบ้านแต่งเมียด้วยนะ

"ดูความงกของคุณสิ ขี้เหนียวจริง ๆ ชาตินี้คงไม่ยอมเสียผลประโยชน์ให้ใครเลย มื้อเย็นวันนี้ฉันเลี้ยงเอง ดูหนังฉันก็เลี้ยงด้วย พอใจหรือยังคะ" อันเสี่ยวเจี๋ยรู้ทันความคิดของโจวหยางทะลุปรุโปร่ง

"จริงดิ คุณไม่ได้ไปถูกหวยรวยเบอร์มาใช่ไหม ทำไมรู้สึกเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกยังไงชอบกล"

"ไปเลยไป จะไปไม่ไปก็ว่ามา" อันเสี่ยวเจี๋ยโมโหจนแทบคลั่งกับคำพูดของโจวหยาง นึกอยากจะปล่อยหมัดซัดไอ้คนพรรค์นี้ให้แบนติดดินไปเลยจริง ๆ

"ไปสิครับ ต้องไปอยู่แล้ว ผมเลี้ยงคุณตั้งหลายรอบ ได้ถอนทุนคืนมาบ้างก็ยังดี"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงพากันยื้อยุดฉุดกระชากออกจากร้านกาแฟแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังป้ายรถเมล์ทันที

บนรถเมล์สาย 58

อาจเป็นเพราะเป็นช่วงวันหยุด บนรถจึงมีคนแน่นจนแทบไม่มีที่จะวางเท้า เมื่อเห็นฝูงคนเบียดเสียดกันกรูกันขึ้นมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน โจวหยางก็จนปัญญา ได้แต่ดึงอันเสี่ยวเจี๋ยเดินเข้าไปตรงตำแหน่งติดหน้าต่าง แล้วดันตัวเธอไปชิดริมหน้าต่างรถ จากนั้นก็เอื้อมมือขึ้นไปจับราวด้านบน บังตัวอันเสี่ยวเจี๋ยทั้งร่างเอาไว้ตรงหน้าอกของตัวเอง

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยางยืนอยู่ใกล้ชิดกับอันเสี่ยวเจี๋ยขนาดนี้จนแทบจะแนบเนื้อ และตามแรงโคลงเคลงของรถเมล์ อันเสี่ยวเจี๋ยจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเอนซบลงบนแผงอกของเขา

คล้ายจะสังเกตเห็นว่าจังหวะลมหายใจของโจวหยางเริ่มผิดปกติ อันเสี่ยวเจี๋ยก็หน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิกแขนเขาอย่างแรงทีหนึ่ง แล้วเบิกตากว้างจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง

"ซี๊ด!"

"เจ็บเป็นบ้าเลย นี่คุณมีปัญหาอะไรกับสมองหรือเปล่าเนี่ย มาหยิกผมทำไม?"

โจวหยางปล่อยมือข้างที่จับราว แล้วเคาะหน้าผากที่เนียนเกลี้ยงเกลาดุจหยกขาวของอันเสี่ยวเจี๋ยไปทีหนึ่งอย่างลืมตัวพลางเอ่ยถาม

"โจวหยาง!"

คราวนี้อันเสี่ยวเจี๋ยยิ่งเบิกตากว้างขึ้นไปอีก จากเดิมที่ตาโตอยู่แล้ว ตอนนี้จึงยิ่งเปล่งประกายสดใสเป็นประกาย ทั้งยังดูดุร้ายเอาเรื่อง

"อะไรเล่า?"

"นายอยากตายใช่ไหม ถึงได้กล้ามาเคาะหัวฉันเนี่ย" อันเสี่ยวเจี๋ยโมโหจนแทบทนไม่ไหว หมอนี่กินเต้าหู้เอาเปรียบเธอยังไม่พอ นี่ยังกล้ามาเคาะหัวเธออีก

"ทีขุนนางยังจุดไฟได้ แต่ชาวบ้านกลับห้ามจุดตะเกียงงั้นเหรอ? มีหลักการแบบนี้ที่ไหนกัน" โจวหยางปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าอกอย่างไม่แยแส ก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบที่เอวขึ้นมาทันควัน

ซี๊ด!

"โอ๊ยให้ตายสิ คุณเกิดปีอะไรเนี่ย ทำไมถึงได้ชอบหยิกคนอื่นนักนะ"

"ฉันชอบของฉัน!"

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงโครมครามดังสนั่นขึ้น รถเมล์ทั้งคันเบรกกะทันหันอย่างแรง ในชั่วพริบตานั้น เกือบทุกคนต่างพุ่งตัวไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจพลันดังระงมไปทั่วทั้งคันรถ

ขณะที่ข้างหู คนขับรถก็เริ่มสบถด่าอย่างเดือดดาล

"อยากตายหรือไงวะ! อยากตายก็อย่ามาขวางหน้ารถกู ไปหาที่ตายที่อื่นไป๊!"

แต่ในเวลานี้ โจวหยางไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว เพราะเมื่อครู่อันเสี่ยวเจี๋ยเพิ่งจะลงมือหยิกเขา มือยังไม่ทันได้จับราวไว้ ทั้งร่างจึงกำลังจะเซถลาพุ่งออกไปตามแรงเฉื่อย

ทว่าโจวหยางมือไวตาไว ใช้ประโยชน์จากความสูงระดับหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรได้อย่างเต็มที่ มือซ้ายจับราวด้านบนไว้แน่น ส่วนมือขวาก็รวบตัวอันเสี่ยวเจี๋ยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว

กลิ่นหอมละมุนอันคุ้นเคยบนเรือนร่างของอันเสี่ยวเจี๋ยลอยปะทะเข้าจมูก โจวหยางพลันตระหนักได้ทันทีว่า แย่แล้ว!

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ คราวนี้อันเสี่ยวเจี๋ยไม่เพียงแต่ไม่หยิกเขา แต่กลับยอมปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น

วินาทีถัดมา โจวหยางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีมือสองข้างเพิ่มขึ้นมาตรงเอวของตน กระแสความอบอุ่นจากฝ่ามือคู่นั้นซึมผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ แทรกผ่านผิวหนัง ราวกับจะซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก

รถเมล์มาถึงสถานีว่านต๋าพลาซ่า

ในที่สุดคลื่นฝูงชนที่เบียดเสียดกันก็ทะลักเข้าสู่สถานีราวกับสายน้ำหลาก โจวหยางปล่อยให้อันเสี่ยวเจี๋ยจูงมือพาตนเบียดแทรกไปตามผู้คน ทั้งร่างของเขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย ดูเหมือนจะยังดึงสติกลับมาไม่ได้

"ท่านผู้นำ!"

"หือ!"

"พวกเราเหมือนจะเดินผิดทางแล้วนะ นี่ไม่ใช่ทางไปโรงหนังนี่" แม้โจวหยางจะยังมึน ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังจำเส้นทางได้

ทว่าคำพูดประโยคเดียวของอันเสี่ยวเจี๋ยกลับยิ่งทำให้เขามึนงงหนักกว่าเดิม

"ใครบอกว่าจะไปโรงหนังกันล่ะ"

"ไม่ใช่ตกลงกันว่าจะไปดูหนังหรอกเหรอ? แล้วจะไปไหนกันล่ะ?" โจวหยางยังคิดตามไม่ทัน สาเหตุหลักคือตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่

"ไปกินข้าวสิ กินมื้อใหญ่เลย ต่อไปฉันจะได้ไม่ต้องบอกใครว่าเดตแรกกับแฟนกินแค่ร้านแผงลอยข้างทางยังไงล่ะ!"

พอพูดจบ อันเสี่ยวเจี๋ยก็เหมือนรวบรวมความกล้าทั้งหมด ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลที่สุดในรอบยี่สิบเอ็ดปีหันกลับมามองโจวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิกมือเขาอย่างแรงอีกครั้ง

และเมื่อมองแก้มขาวอมชมพูของหญิงสาวตรงหน้า โจวหยางก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว ทว่าประกายความยินดีในแววตานั้นกลับไม่อาจปิดซ่อนเอาไว้ได้เลย

"ร้ายไม่เบานี่ครับท่านผู้นำ ไม่นึกเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ บอกมาตามตรงเลยนะ คุณแอบวางแผนไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้วใช่ไหม?"

"โจวหยาง นายอยากตายใช่ไหมเนี่ย!!!!"