ตอนที่ 87 เคาะเรื่องลิขสิทธิ์ลงตัวแล้ว

ท่ามกลางผู้คน โจวหยางปล่อยให้อันเสี่ยวเจี๋ยจูงมือตนเองเดินไปราวกับไร้ผู้คนรอบข้าง เธอเป็นดั่งภูตพรายไร้กังวลที่กำลังก้าวเดินอยู่ในสวนดอกไม้ซึ่งอาบไล้ด้วยแสงตะวัน

มือของอันเสี่ยวเจี๋ยไม่ได้ใหญ่โต ฝ่ามือเย็นเล็กน้อย

กระแสความทรงจำหลั่งไหลราวกับสายน้ำเชี่ยวกรากเข้าสู่ห้วงคำนึง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ระหว่างทั้งสองคนผุดวาบขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ต้องยอมรับเลยว่า โจวหยางรู้สึกว่าตนเองโชคดีมากจริงๆ

แน่นอนว่า ต้องขอบคุณคนขับรถคันนั้นด้วย

ทว่าสิ่งที่โจวหยางไม่รู้ก็คือ ในใจของอันเสี่ยวเจี๋ยยามนี้กำลังตื่นเต้นระทึกขวัญยิ่งกว่าริ้วรอยแดงระเรื่อบนใบหน้าเสียอีก

ไอ้คนบ้า เจ้าเล่ห์ ตัวบัดซบเอ๊ย!

ถึงกับปล่อยให้ผู้หญิงอย่างฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เกินไปแล้วนะ!

อันเสี่ยวเจี๋ย เธอสงวนท่าทีไม่เป็นเลยหรือไง ถึงได้เป็นฝ่ายไปสารภาพรักกับผู้ชายก่อน ไม่อายบ้างหรือไงกัน!

ฉันต้องไปกินของอร่อยๆ สักมื้อให้ได้!

ไม่อย่างนั้นคงสงบความโกรธในใจไม่ลงแน่

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บที่มือซึ่งเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ โจวหยางก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าตนเองดูจะทื่อมะลื่อไปหน่อยแล้ว

ดังนั้นพอทั้งคู่เพิ่งเดินเข้าไปในลิฟต์ชั้นใต้ดิน เขาก็ยื่นมือไปรวบตัวอันเสี่ยวเจี๋ยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกทันทีโดยไม่ลังเล ปล่อยให้ฝูงคนที่เบียดเสียดเข้ามาในลิฟต์ดันทั้งสองคนไปอยู่ติดผนัง

"เอ่อ... ท่านผู้นำ ขอโทษทีนะ!"

ก็น่าขอโทษอยู่หรอก ที่ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายสารภาพรักก่อนน่ะ

"อะไรคะ?"

"ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่อยากบอกคุณว่า ความจริงคราวก่อนที่ไปดูละครเวทีแล้วหลงทาง ผมก็อยากจะสารภาพรักกับคุณแล้วเหมือนกัน"

เมื่อได้ยินเสียงโจวหยางก้มหน้ากระซิบอยู่ข้างหู อันเสี่ยวเจี๋ยก็หน้าแดงก่ำแล้วค้อนใส่เขาทีหนึ่ง

"เชื่อก็บ้าแล้ว ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่พูดล่ะ มาทำเป็นเก่งหลังเรื่องจบแล้วทั้งนั้น"

"ก็กลัวไม่มีบ้านจะอยู่นี่นา เผื่อคุณโกรธแล้วกลับไปโยนของผมทิ้งออกนอกห้อง ผมคงไม่ต้องไปนอนใต้สะพานหรอกเหรอ"

แถชัดๆ! แถน้ำขุ่นๆ เลย!

นอนใต้สะพานแล้วมันทำไมกัน? การนอนใต้สะพานมันขัดขวางไม่ให้นายสารภาพรักกับฉันสักครั้งได้หรือไง? อันเสี่ยวเจี๋ยรู้สึกว่าเหตุผลนี้ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม กินข้าวดูหนังให้เสร็จก่อน ค่อยกลับไปคิดบัญชีกับเจ้าหมอนี่ทีหลัง

ทว่าไม่นานนัก ในใจของอันเสี่ยวเจี๋ยก็เริ่มสับสนว้าวุ่น

ถึงอย่างไรคนอื่นเขาคบกัน ก็ต้องสารภาพรักก่อนแล้วค่อยว่ากัน แต่ปัญหาก็คือ เธอยังไม่ทันได้คบกับเจ้าบ้านี่ก็มาเช่าห้องอยู่ด้วยกันก่อนแล้ว พอกลับไปคืนนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

อันเสี่ยวเจี๋ยรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า จำเป็นต้องไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตหลังจากกินข้าวเสร็จ มีดทำครัวที่บ้านเล่มใหญ่เกินไปเธอไม่กล้าถือ แต่สามารถซื้อมีดปอกผลไม้เล่มเล็กๆ ไว้ป้องกันตัวได้

แต่น่าเสียดาย แผนการของอันเสี่ยวเจี๋ยถูกโจวหยางทำลายจนพังยับเยิน พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็ไม่ได้ไปดูหนัง โจวหยางกลับจูงมือเธอไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินแถวนั้นแทน

พอทั้งคู่เดินทอดน่องมาเรื่อยๆ จนถึงหมู่บ้านหลิ่งหนานซินชุน อันเสี่ยวเจี๋ยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าโดนหมอนี่พาเฉไฉนอกลู่นอกทางไปอีกแล้ว

ยังดีที่หลังจากเข้าประตูบ้าน โจวหยางเพียงแค่รินน้ำให้เธอแก้วหนึ่งเหมือนปกติ แล้วคุยกันครู่หนึ่งก็กลับเข้าห้องของตัวเองไป

ในความเป็นจริง สิ่งที่อันเสี่ยวเจี๋ยไม่รู้ก็คือ หลังจากกลับเข้าห้องนอน โจวหยางเดินวนเวียนกระสับกระส่ายอยู่หลังประตูตั้งสิบกว่านาที ถึงได้ล้มตัวลงนอนด้วยสีหน้าหงุดหงิดตัวเอง

"บ้าเอ๊ย ป๊อดชะมัด!"

ข้อความของหูเซิ่งลี่ช่วยชีวิตโจวหยางที่กำลังลังเลอยู่ระหว่างการปฏิเสธตนเองกับการยอมรับตนเองได้อย่างไม่ต้องสงสัย และข่าวที่หูเซิ่งลี่นำมานั้นยิ่งทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที

"จริงหรือเปล่าเนี่ย? นายแน่ใจนะว่าเคาะลงตัวแล้วจริงๆ?"

ที่แท้ ข้อความที่หูเซิ่งลี่ส่งมา กลับบอกเขาว่าเรื่องลิขสิทธิ์ของหนังสือเล่มนั้นได้ข้อสรุปเบื้องต้นแล้ว รอแค่ไปเจรจาต่อหน้าแล้วค่อยเซ็นสัญญาอีกฉบับ

"แน่ใจสิ บรรณาธิการเพิ่งโทรมาหาฉันเมื่อกี้นี้เอง แต่รายละเอียดต้องรอพรุ่งนี้ไปคุยกันอีกที ฉันอยากให้นายไปกับฉันด้วย พรุ่งนี้มีเวลาไหม?"

มี! ต้องมีอยู่แล้ว!

มีเวลาเหลือเฟือเลยล่ะ! นี่เป็นเรื่องใหญ่ระดับขายลิขสิทธิ์เชียวนะ ต่อให้ไม่มีเวลาก็ต้องมีให้ได้ แต่ที่ยุ่งยากอยู่นิดหน่อยก็คือ เขาเพิ่งนัดกับอันเสี่ยวเจี๋ยไปเมื่อครู่นี้เองว่าจะไปปั่นจักรยานที่สวนสาธารณะฉางทานในวันพรุ่งนี้

"นายรอก่อนนะ อีกสิบนาทีฉันตอบกลับไป"

วางสายโทรศัพท์แล้ว โจวหยางก็ผลุนผลันลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นก็ไปเคาะประตูห้องของอันเสี่ยวเจี๋ย หลังอธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ ให้เธอฟัง เขาก็ไม่ได้บอกเรื่องเซ็นสัญญาขายลิขสิทธิ์ เพียงแต่บอกว่าพรุ่งนี้มีเพื่อนชวนไปร่วมงานสำคัญงานหนึ่ง

แม้อันเสี่ยวเจี๋ยจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่เพราะทั้งสองเพิ่งตกลงคบเป็นแฟนกัน กำลังอยู่ในช่วงอินเลิฟ มีหรือที่เธอจะไม่ตอบตกลง อย่าว่าแต่ไปร่วมงานเลย ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันหวานชื่น ต่อให้ไปเดินเล่นเฉย ๆ ริมถนนใหญ่ก็ยังได้

"งั้นเอาตามนี้นะ เดี๋ยวผมขอนัดเวลากับเพื่อนก่อน แล้วจะมาบอกคุณอีกที"

"อื้อ!"

พอกลับเข้าห้อง โจวหยางก็นัดแนะกับหูเซิ่งลี่ทันทีว่าพรุ่งนี้เช้าเก้าโมงเจอกันที่สถานีรถไฟใต้ดิน แล้วค่อยมุ่งหน้าไปที่บริษัทวัฒนธรรม

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวหยางล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ทำอาหารเช้าง่าย ๆ พอกินข้าวกับอันเสี่ยวเจี๋ยเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกเดินทางไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน

"เหล่าโจว นี่คือ...?"

ที่หน้าทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน เมื่อเห็นอันเสี่ยวเจี๋ยเดินเคียงคู่มากับโจวหยาง สีหน้าของหูเซิ่งลี่ก็ฉายแววสงสัย หมอนี่เพิ่งเลิกกับหวังจิ่นไปได้ไม่นานไม่ใช่เหรอ? ทำไมเร็วนักล่ะ...

"แฟนฉันเอง อันเสี่ยวเจี๋ย!"

"ส่วนนี่เหล่าหู หูเซิ่งลี่ เพื่อนร่วมรุ่นมหา'ลัย เพื่อนซี้ฉันเอง"

พอแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกันแล้ว โจวหยางก็ถูกหูเซิ่งลี่ลากตัวไปคุยข้าง ๆ ทันที

"ร้ายนะเนี่ยเหล่าโจว ไปหลอกจีบน้องเขาติดตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ?"

"ไสหัวไปเลย หลอกอะไรกัน นี่เขาเรียกว่าชนะใจด้วยเสน่ห์เว้ย พูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก รีบไปได้แล้ว"

สำนักงานใหญ่บริษัทวัฒนธรรมเทียนเฉิน

ขั้นตอนการพูดคุยทั้งหมดง่ายกว่าที่โจวหยางคิดไว้มาก บรรณาธิการที่รับผิดชอบประสานงานกับหูเซิ่งลี่แทบจะแค่แนะนำรายละเอียดเรื่องลิขสิทธิ์ไปตามขั้นตอน จากนั้นก็เตรียมเอกสารปึกใหญ่ให้หูเซิ่งลี่ลงลายมือชื่อทีละฉบับ

บอกว่ามาเจรจาสัญญา แต่อันที่จริงเนื้อหาส่วนใหญ่เป็นแบบตายตัว ต่อให้เป็นหูเซิ่งลี่ก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนัก

"เรียบร้อยครับ หลังจากนี้คุณรอรับข่าวได้เลย น่าจะไม่นาน พอทางเราประทับตราเสร็จ อย่างช้าที่สุดค่าต้นฉบับก็จะโอนเข้าบัญชีของคุณภายในเดือนหน้า ถ้าเร็วหน่อยก็อาจจะได้ภายในเดือนนี้เลย ขึ้นอยู่กับความคืบหน้าของฝ่ายตรวจสอบกับฝ่ายการเงินครับ"

พอคุยกับบรรณาธิการต่ออีกพักหนึ่งและนัดแนะว่าจะไปกินข้าวด้วยกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทั้งหมดก็เดินออกจากตึก เนื่องจากหูเซิ่งลี่ยังมีธุระอื่นอีก พวกเขาจึงแยกย้ายกันที่หน้าทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน

บริเวณทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน พอหูเซิ่งลี่หันหลังเดินจากไป อันเสี่ยวเจี๋ยก็เบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่โจวหยางทันที

"ร้ายกาจจริงนะโจวหยาง เมื่อก่อนมาบ่นกับฉันทุกวี่ทุกวันว่าเงินเดือนที่โรงเรียนน้อย กินข้าวยังต้องรัดเข็มขัด ฉันก็นึกว่าเป็นเรื่องจริงซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่านายจะมีส่วนแบ่งลิขสิทธิ์ด้วย สารภาพมาตามตรงเลยนะ ที่ปิดบังไว้นี่เพราะกลัวฉันจะไปแย่งสมบัติของนายใช่ไหม?"

โจวหยางหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน

ผมยังไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้องมุงหลังคาสักแผ่น จะมีสมบัติอะไรให้มาแย่งกันเล่า! แต่ถ้าเซ็นสัญญาขายลิขสิทธิ์สำเร็จ ก็น่าจะซื้อบ้านได้สักหลังจริง ๆ นั่นแหละ

"ไม่ใช่จริง ๆ นะ คุณก็เห็นว่าผมเองก็เพิ่งรู้เรื่องวันนี้เหมือนกัน"

"ฮึ! ถ้างั้นตอนนี้ยังไม่รีบสารภาพมาอีกว่ามันเรื่องอะไรกันแน่?" ใต้ร่มเงาไม้ อันเสี่ยวเจี๋ยเบิกตากว้างจนดูเหมือนแมวเหมียวจอมดุตัวหนึ่ง

โจวหยางจึงจำต้องเล่าเรื่องที่เขาร่วมมือกับหูเซิ่งลี่อย่างไร คนหนึ่งเขียนหนังสืออีกคนทำการตลาดปั้นยอดวิวให้ฟัง

"เรื่องก็ประมาณนี้แหละครับ ไม่ได้มีอะไรหวือหวาหรอก แค่ดวงดีนิดหน่อย ถ้าตอนนั้นปั้นไม่สำเร็จ ป่านนี้ผมคงต้องเกาะคุณกินแล้วล่ะ"

ทว่าอันเสี่ยวเจี๋ยกลับยิ่งเบิกตากว้างขึ้นไปอีก "เท่าไหร่นะ? หลักแสนเลยเหรอ? นายบอกว่าแค่ส่วนแบ่งค่าต้นฉบับต่อเดือนก็เป็นแสนเลยเนี่ยนะ?"

เมื่อเห็นโจวหยางพยักหน้า ความตกตะลึงในใจของอันเสี่ยวเจี๋ยยามนี้คงไม่ต้องบรรยาย เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าโจวหยางจะได้ค่าต้นฉบับเดือนละเป็นแสน คุณพระช่วย! นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ขณะเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นของอันเสี่ยวเจี๋ยก็ลุกโชนขึ้นมาทันที! นั่นมันเงินค่าต้นฉบับเดือนละเป็นแสนเลยนะ เป็นใครก็ต้องอยากรู้ทั้งนั้น

"อย่าเพิ่ง! อย่าเพิ่งหยุด! เล่าต่อสิ ฉันอยากรู้มากเลยว่าพวกนายทำได้ยังไงกันแน่!" โจวหยางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จำใจเล่าเรื่องที่ทั้งสองคนตกลงแบ่งเปอร์เซ็นต์กันไว้ตั้งแต่แรกให้เธอฟังอีกรอบ

ถึงตอนนี้อันเสี่ยวเจี๋ยที่อยู่ข้างกายเริ่มหายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเห่อแดงไปทั้งแถบ นี่ฉัน... คุณพระช่วย นี่ฉันหาแฟนแบบไหนมาได้กันเนี่ย!

ทันใดนั้นท่ามกลางสีหน้ามึนงงของโจวหยาง อันเสี่ยวเจี๋ยก็โผเข้าใส่เขาทั้งตัว สองแขนโอบกอดเอวเขาไว้แน่นพลางหัวเราะคิกคักอย่างคนเซ่อ

"ฮิๆๆ! คุณพระช่วย โจวหยางรีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันถูกลาภก้อนโตจากฟ้าหล่นทับใส่หัวเข้าแล้วใช่ไหมเนี่ย ถึงได้หาแฟนรวยขนาดนี้ได้ กรี๊ด! ฉันขอบอกนายไว้เลยนะโจวหยาง ถ้านายกล้านอกใจทิ้งฉันไปล่ะก็ ฉันจะกัดนายให้ตายเลย!"