ตอนที่ 88 รองผู้อำนวยการสำนักงาน

พริบตาเดียววันหยุดยาววันชาติก็สิ้นสุดลง เวลาล่วงเข้าสู่เดือนตุลาคม

ในขณะที่ผู้คนต่างพากันคาดเดาว่าโจวหยางจะถูกโยกย้ายไปสำนักงานอธิการบดีหรือไม่นั้น วันแรกของการทำงานหลังวันหยุดแต่เช้าตรู่ เว็บไซต์ทางการของฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยก็ประกาศรายชื่อการแต่งตั้งโยกย้ายบุคลากรชุดใหม่ออกมา

"เหอโหย่วไหล รองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน"

"ซุนลี่ ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากองบริหารทรัพย์สิน"

"เฉาเซี่ยงเจวียน รองหัวหน้าแผนกสร้างเสริมพรรค ฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การ"

ส่วนตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกสร้างเสริมพรรคเดิมของเฉาเซี่ยงเจวียนนั้น มีอาจารย์ที่ปรึกษาคนหนึ่งจากสำนักงานกิจการนักศึกษา คณะปรัชญา ขึ้นมาแทน

ภายในห้องทำงาน

เมื่อจ้องมองประกาศแต่งตั้งโยกย้ายบุคลากรนี้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ โจวหยางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงอยู่บ้าง ทว่าเขารู้ผลลัพธ์นี้ล่วงหน้านานแล้ว จึงแทบไม่นับว่าผิดหวังอะไร

ทางฝั่งกองบริหารทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย เรื่องแรกที่เหอโหย่วไหลทำหลังเข้ารับตำแหน่ง คือการเรียกประชุมงานตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินเฉพาะกิจของมหาวิทยาลัย

ถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและรองอธิการบดี ได้อ่านข้อกำหนดเกี่ยวกับงานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะกรรมการพรรคประจำสำนักการศึกษานครในที่ประชุม ทั้งยังประกาศจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจด้านการตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินตามมติของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย เพื่อดำเนินงานตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

ระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ ถงหลินเซิงได้ตั้งข้อกำหนดสามประการ ประการแรกคือต้องปฏิบัติตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากองค์กรพรรคระดับเหนือกว่าและคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยอย่างเด็ดขาด ประการที่สองคือต้องเชื่อมโยงกับการทำงานจริงของหน่วยงานตนอย่างเต็มที่ พร้อมทั้งปฏิบัติตามภารกิจแต่ละด้านอย่างจริงจัง ประการที่สามคือต้องให้ความสำคัญกับงานตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้เป็นอย่างสูง หากเกิดปัญหาที่ใครก็ต้องจัดการคนนั้น ไม่มีการละเว้นอย่างเด็ดขาด

ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยต่างตื่นตระหนก ทุกคนตระหนักได้ว่า งานตรวจสอบทรัพย์สินในครั้งนี้มีแนวโน้มอย่างยิ่งที่จะกลายเป็นงานสำคัญอันดับหนึ่งของสายบริหารทั่วมหาวิทยาลัยตงต้าในช่วงครึ่งหลังของปี 2008

และมีคนไม่น้อยที่อดนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ของคณะศึกษาศาสตร์ไม่ได้ ตอนที่คณบดีจางเจี้ยนฉี่รายงานผลงานการตรวจสอบทรัพย์สินในที่ประชุมคณะผู้บริหารสำนักงานอธิการบดี หลายคนยังมองว่าเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อยู่เลย และยิ่งพาลนึกไปถึงโจวหยางผู้เป็นคนรับหน้าที่ดำเนินงานนี้จริง ๆ

แต่เมื่อมองดูในตอนนี้ ใครกันแน่ที่มีสายตาเฉียบแหลมและมองการณ์ไกลอย่างแท้จริง คงเห็นชัดเจนกระจ่างตาแล้ว

"เสี่ยวโจว สรุปผลงานฉบับก่อนหน้านั้นดีมากเลยนะ เลขาธิการหูกับอธิการบดีหลี่ต่างก็ชมว่าเธอเขียนได้ดี แต่ครั้งนี้กองบริหารทรัพย์สินจะดำเนินงานตรวจสอบเฉพาะกิจทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เนื้อหาบางส่วนเธอคงต้องลงรายละเอียดให้เจาะลึกขึ้นอีกหน่อย"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอทำสรุปแนวทางปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรมแยกออกมาอีกฉบับ พอเขียนเสร็จฉันจะช่วยตรวจดูให้อีกที ถ้าไม่มีปัญหาก็ค่อยส่งไปที่สำนักงานอธิการบดีกับกองบริหารทรัพย์สิน"

ภายในห้องทำงานคณบดี

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าครั้งนี้จางเจี้ยนฉี่น่าจะถูกผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัยเรียกไปคุยเป็นการส่วนตัวมาเหมือนกัน เพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีเพียงคณะศึกษาศาสตร์แห่งเดียวเท่านั้นที่ดำเนินงานตรวจสอบทรัพย์สินอย่างเป็นระบบ

พอทางนครเล่นไม้เด็ดแบบกะทันหันเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารมหาวิทยาลัยหรือกองบริหารทรัพย์สิน ต่างก็คงมืดแปดด้านไปตาม ๆ กัน ชั่วพริบตาเดียวจะคิดมาตรการรับมือออกมาย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

เพราะการร่างแผนงานนั้นทำง่าย แต่การปฏิบัติงานจริงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น หากมีเอกสารตัวอย่างสำเร็จรูปไว้ใช้อ้างอิง ย่อมทำให้งานง่ายขึ้นอย่างแน่นอน

"จริงสิ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องแจ้งให้เธอเตรียมตัวล่วงหน้า หัวหน้าเหอแห่งกองบริหารทรัพย์สินจะเปิดประชุมงานภายในหน่วยงานตอนสิบโมงครึ่ง เมื่อกี้เขาโทรมาบอกว่าอยากให้เธอไปแบ่งปันประสบการณ์สักหน่อย เธอเตรียมตัวไว้ อีกเดี๋ยวก็ตรงไปที่นั่นได้เลยนะ"

เมื่อจางเจี้ยนฉี่พูดจบ โจวหยางก็ชะงักไปเล็กน้อย

ทว่าเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว งานตรวจสอบทรัพย์สินของคณะศึกษาศาสตร์นั้น คนทั่วไปต่างรู้ดีว่าความจริงแล้วเป็นตนเองที่รับหน้าที่ดำเนินการ การที่เหอโหย่วไหลเรียกเขาไป ก็คงอยากฟังความคิดเห็นนั่นเอง

เขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ได้ครับคณบดี ผมจะเตรียมตัวแล้วรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ แต่ผมขออนุญาตเรียนถามท่านก่อนสักนิด เรื่องที่เราจัดตั้งสาขาพรรคระดับนักศึกษา เรื่องการจ่ายค่าตอบแทนการทำงานให้นักศึกษา รวมถึงเรื่องจ่ายค่าล่วงเวลาให้พวกเราในสำนักงาน เรื่องพวกนี้คงไม่ต้องพูดถึงใช่ไหมครับ"

ด้านหลังโต๊ะทำงาน

จางเจี้ยนฉี่เงยหน้าขึ้นมองโจวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาแล้วกล่าวว่า "อืม เนื้อหาส่วนที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับตัวงานก็ไม่ต้องพูดถึงหรอก เน้นรายงานความคืบหน้าการทำงานให้ผู้บังคับบัญชาฟังก็พอ"

โจวหยางพยักหน้ารับ แล้วออกจากห้องทำงานของจางเจี้ยนฉี่ทันที

ความจริงแล้วโจวหยางย่อมรู้ดีว่าเรื่องการจ่ายค่าตอบแทนพวกนั้นไม่จำเป็นต้องพูดถึงอยู่แล้ว เพียงแต่จางเจี้ยนฉี่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นคณบดี เวลาจะพิจารณาทำอะไรหลาย ๆ อย่างจึงย่อมมีความกังวลอยู่บ้าง

แม้ตนเองจะได้ความไว้วางใจมาบ้างจากการช่วยร่างเอกสารก่อนหน้านี้ ทว่าความไว้วางใจประเภทนี้อย่างไรเสียก็ยังไม่มีรากฐานที่มั่นคง

และในฐานะเจ้าหน้าที่ประจำสำนักงาน แถมยังเทียบเท่ากับเป็นเลขานุการส่วนตัวของผู้นำไปครึ่งตัว การจะทำให้ผู้บังคับบัญชาไว้วางใจย่อมไม่ใช่แค่เขียนเอกสารสักสองชิ้นก็เพียงพอ

ที่ถามคำถามนี้ออกไป จุดประสงค์นั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือเพื่อให้จางเจี้ยนฉี่รู้ว่าตนเป็นคนรอบคอบ ไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็กก็ต้องขอคำชี้แนะจากผู้บังคับบัญชาก่อนเสมอ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเบิกจ่ายเงินงบประมาณแบบนี้

แม้จะเป็นเรื่องเล็ก แต่หลักการนั้นเหมือนกัน

โจวหยางไม่ได้รู้สึกว่านี่คือการฉวยโอกาสหรือเล่นเล่ห์กล สำหรับนักการเมืองที่เจนจัดแล้ว ไม่ว่าจะกลอุบายลับหรือแผนการเปิดเผย ล้วนเป็นวิธีการทำงานเพื่อสร้างความไว้วางใจให้แก่ผู้คนทั้งสิ้น ขึ้นอยู่กับว่าจะนำมาใช้อย่างไรก็เท่านั้น

พอกลับมาถึงห้องทำงาน

โจวหยางก็ร่างบทพูดคร่าว ๆ ขึ้นมาฉบับหนึ่งทันที โดยระบุประเด็นสำคัญไว้สองสามข้อ จากนั้นก็บอกกล่าวกับหลิวเหมย แล้วถือสมุดบันทึกตรงไปยังกองบริหารทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย

ในที่ประชุม

เหอโหย่วไหลทำเหมือนอย่างที่โจวหยางคาดการณ์ไว้จริง ๆ หลังจากชี้แจงเนื้อหาภารกิจเสร็จสิ้น ก็ให้โจวหยางพูดถึงสถานการณ์การดำเนินงานตรวจนับและสะสางทรัพย์สินของทางคณะศึกษาศาสตร์ทันที

ภายในห้องประชุมมีทั้งหัวหน้ากอง รองหัวหน้ากอง รวมถึงหัวหน้าแผนก รองหัวหน้าแผนก และเจ้าหน้าที่ระดับเคอเหยวียนอีกสิบกว่าคนนั่งกันอยู่เต็มห้อง ส่วนโจวหยางถูกซุนลี่ที่เพิ่งได้รับการเสนอชื่อเลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้ากอง (อยู่ในช่วงประกาศรายชื่อชั่วคราว จึงมาเข้าร่วมประชุมด้วย) ดึงตัวให้ไปนั่งลงข้างกาย

เมื่อโจวหยางกล่าวรายงานจบ หลายคนในห้องประชุมเพิ่งเคยได้ยินสถานการณ์ที่ละเอียดขนาดนี้เป็นครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะพากันเพ่งความสนใจมาที่ตัวเขา

ทว่าโจวหยางก็ไม่ได้โง่ เขาย่อมสัมผัสได้ถึงท่าทีไม่ค่อยเห็นด้วยของคนไม่น้อย เพราะหากว่ากันตามสถานะแล้ว เขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับเคอเหยวียนที่เพิ่งเข้าทำงานใหม่ แถมยังมาจากหน่วยงานระดับล่าง คนในหน่วยงานส่วนกลางบางคนย่อมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตนเองเหนือกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เหอโหย่วไหลทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการยกโจวหยางขึ้นมาเป็นแบบอย่างให้พวกเขาศึกษาเรียนรู้ แม้คนกลุ่มน้อยบางคนจะไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แต่ในใจย่อมรู้สึกว่ามันเกินหน้าเกินตาไปบ้าง

โจวหยางไม่ได้ใส่ใจ เพราะเดิมทีตนก็มาเพื่อทำภารกิจให้เสร็จสิ้นเท่านั้น ดังนั้นพองานประชุมเลิกจึงไม่ได้อยู่นาน เพียงคุยกับซุนลี่สองสามประโยคแล้วก็ตรงกลับคณะทันที

ทว่าหลังจากโจวหยางกลับมาที่ห้องทำงานได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

ประกาศฉบับหนึ่งที่สำนักงานอธิการบดีออกอย่างกะทันหัน กลับทำให้สมองของโจวหยางหยุดทำงานไปในทันที กระทั่งทั้งตัวยังรู้สึกมึนงงไปหมด

ในประกาศระบุว่า คณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยมีมติจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อการตรวจนับและจัดระเบียบทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยตงไห่ ประจำปี 2008 เดิมทีนี่เป็นเพียงประกาศธรรมดาทั่วไป เพราะที่ผ่านมาเวลาที่มีภารกิจสำคัญก็มักจะมีการจัดตั้งแบบนี้อยู่แล้ว

ทว่าในรายชื่อผู้ประสานงานนั้น โจวหยางกลับเห็นชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ต่อจากชื่อของซุนลี่

ในชั่วพริบตานั้น อย่าว่าแต่โจวหยางเลย แทบจะทั้งห้องทำงานต่างก็ตื่นเต้นฮือฮากันขึ้นมาทันที

"คุณพระช่วย โจวหยาง นายไปเข้าตากรรมการบริหารมหาวิทยาลัยท่านไหนเข้าล่ะเนี่ย ถึงได้กลายมาเป็นผู้ประสานงานของคณะทำงานชุดนี้ได้"

"พวกเธอสังเกตเห็นไหม ทั้งคณะทำงานชุดนี้ นอกจากโจวหยางที่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับเคอเหยวียนตัวเล็ก ๆ คนเดียวแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นผู้บริหารระดับกลางทั้งนั้นเลยนะ"

"สุดยอดไปเลย แต่ตำแหน่งผู้ประสานงานนี้คาดว่าคงไม่ง่ายแน่ อาจารย์โจว คราวนี้คุณคงมีงานให้หัวหมุนแน่นอน"

หลายคนจากทั้งสามห้องทำงานพอเห็นรายชื่อนี้ ต่างก็พากันวิ่งมาพูดคุยเซ็งแซ่ โจวหยางเองก็มองดูพลางส่ายหน้าเบา ๆ

ต้องยอมรับว่า รายชื่อชุดนี้ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้างจริง ๆ

แน่นอนว่าในใจย่อมมีความยินดี เพราะการได้ปรากฏชื่ออยู่ในรายชื่อนี้ถือเป็นสัญญาณสำคัญยิ่ง อย่างน้อยก็แสดงว่าระดับผู้บริหารมหาวิทยาลัยให้การยอมรับผลงานที่เขาทำไว้ก่อนหน้านี้ และนี่ไม่ใช่เป้าหมายที่เขาอยากทำให้สำเร็จตั้งแต่แรกหรอกหรือ

อีกทั้งเมื่อดูจากคุณสมบัติและอายุงานของเขาในตอนนี้ การจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไประดับรองเคอในตำแหน่งใดก็ตามย่อมมีความเป็นไปได้น้อยมากอย่างเห็นได้ชัด ทว่าการได้ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานของภารกิจเฉพาะกิจย่อมเพียงพออย่างแน่นอน และหากมีประวัติการทำงานเช่นนี้ ในอนาคตย่อมกลายเป็นข้อได้เปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าสิ่งที่โจวหยางคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยก็คือ หลังจากประกาศฉบับนี้ของสำนักงานอธิการบดีเพิ่งขึ้นหน้าเว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หรือก็คือช่วงหลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ ประกาศแต่งตั้งบุคลากรฉบับหนึ่งที่ฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยเผยแพร่ออกมา ก็จุดชนวนให้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยฮือฮาขึ้นมาทันที

"จากการประชุมศึกษาหารือร่วมกันและข้อเสนอแนะของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย บัดนี้มีมติให้สหายโจวหยางดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงไห่ (ระดับรองเคอ)"

ภายในห้องทำงาน โจวหยางมองดูประกาศตรงหน้านิ่งค้างไปทั้งตัว ลึก ๆ ในใจยิ่งรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง