ตอนที่ 89 สุมไฟแรงไปไม่เป็นผลดี

หากไม่ได้เห็นชื่อตัวเองปรากฏอยู่บนหนังสือประกาศอย่างชัดเจนด้วยสองตา โจวหยางคงแทบไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ

คุณพระช่วย นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย!!!!!!

"แม่เจ้าโว้ย! โจวหยาง นาย... นายนี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!"

"ผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอ นาย... นายเพิ่งเข้ามาทำงานในมหาวิทยาลัยได้นานเท่าไรเอง เพิ่งจะครึ่งปีเองมั้ง!"

ภายในห้องทำงาน

ไม่ผิดจากที่คาดไว้ พอประกาศฉบับนี้ออกมาได้ไม่ทันไร พวกหลิวเหมยก็แตกตื่นกันยกใหญ่ โจวหยางถึงกับเห็นข้อความในคิวคิวเด้งขึ้นมารวดเดียวสิบกว่าข้อความในชั่วพริบตา เกือบทั้งหมดล้วนเป็นคนรู้จักที่แคปรูปหน้าจอส่งมาแสดงความยินดีกับเขาทั้งนั้น

ครึ่งปีงั้นหรือ

โจวหยางลองนับเวลาในใจเงียบ ๆ ถ้ารวมช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไปด้วย ก็เพิ่งจะครบครึ่งปีจริง ๆ นั่นแหละ

แต่การที่ใช้เวลาแค่ครึ่งปีก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากระดับเคอเหยวียนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอ ตัวเขาก็ถือว่าสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ขึ้นมาแล้วล่ะมั้ง!

ต้องยอมรับเลยว่าการขยับหมากครั้งใหญ่ของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและฝ่ายองค์การของพรรคในรอบนี้ ทำเอาแม้กระทั่งตัวโจวหยางเองยังต้องตกตะลึงไปไม่น้อย

"อาจารย์โจว ครั้งนี้คุณต้องเลี้ยงข้าวแล้วนะ จึ๊ ๆ... ระดับรองเคอในวัยยี่สิบเอ็ดปี มหาวิทยาลัยเราน่าจะเป็นคนแรกเลยล่ะมั้งคะ"

ทว่าในยามนี้ สภาพจิตใจของโจวหยางกลับเริ่มสับสนว้าวุ่นขึ้นมา พอคิดถึงเรื่องอายุและอายุงานของตัวเอง เขาก็ยิ่งกระวนกระวายใจดั่งเชือกที่พันกันยุ่งเหยิง!

ข้าราชการระดับบริหารระดับรองเคอที่เพิ่งจะอายุเต็มยี่สิบเอ็ดปีนั้นย่อมเป็นเรื่องเหลือเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่ค่อยถือสาเรื่องอายุงานหรือการจัดลำดับอาวุโสเท่าใดนักอย่างมหาวิทยาลัย แต่ถึงกระนั้น โดยทั่วไปก็มีเพียงมหาบัณฑิตหรือดุษฎีบัณฑิตที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานเท่านั้นถึงจะได้รับสิทธินี้ ซึ่งอายุอย่างไรก็ต้องยี่สิบสี่ปีขึ้นไปทั้งนั้น

ในห้วงความคิด โจวหยางพลันนึกถึงคำพูดที่ถงหลินเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยและรองอธิการบดีเคยคุยโทรศัพท์กับตนเมื่อวันนั้นขึ้นมาได้ ในใจจึงยิ่งรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมาทันที

หรือว่าจะเป็นเลขาธิการเหวินฟางที่ช่วยออกแรงหนุนอยู่เบื้องหลังจริง ๆ แต่ว่านี่ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี ถึงแม้หลี่เหวินฟางจะย้ายไปรับตำแหน่งหัวหน้ากองที่สำนักการศึกษานครแล้ว แต่ก็ไม่มีทางที่จะส่งอิทธิพลต่อการตัดสินใจของหูจวิน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย และหลี่ซงไหล อธิการบดีได้หรอก

แต่ก่อนที่โจวหยางจะได้อ้าปากพูด ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน จากนั้นทุกคนก็เห็นจางเจี้ยนฉี่เดินยิ้มแย้มเข้ามา

"โอ้ อยู่กันครบเลยนี่ กำลังเรียกร้องให้เสี่ยวโจวเลี้ยงข้าวกันอยู่ล่ะสิ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ไม่คาดคิดว่าจางเจี้ยนฉี่จะเปิดฉากทักทายด้วยประโยคนี้

อันที่จริง ตอนที่จางเจี้ยนฉี่เห็นประกาศฉบับนี้ ความตกใจในใจของเขาก็ไม่ได้น้อยไปกว่าคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะในฐานะคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ ตามปกติแล้ว การจะแต่งตั้งรองผู้อำนวยการสำนักงานสักคน ย่อมต้องแจ้งให้คณบดีอย่างเขาทราบและรับฟังความเห็นก่อนแน่นอน

เพราะไม่ว่าจะอย่างไร โจวหยางก็เป็นคนของคณะศึกษาศาสตร์ เป็นกำลังพลใต้บังคับบัญชาของเขา

แต่การแต่งตั้งของฝ่ายองค์การของพรรคในครั้งนี้ เขากลับไม่ระแคะระคายข่าวลือใด ๆ มาก่อนเลยสักนิด เพิ่งจะได้ดูประกาศฉบับนั้นอย่างละเอียดเมื่อครู่ และพิจารณาประโยคขึ้นต้นที่ว่า "หลังผ่านการหารือและพิจารณาของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยร่วมกัน" จากนั้นจึงโทรศัพท์ไปคุยกับหลี่เต๋อเฉียง หัวหน้าฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้รู้ว่าที่แท้การแต่งตั้งโจวหยางในครั้งนี้ผ่านความเห็นชอบโดยตรงจากที่ประชุมคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย

หากจะบอกว่าในใจไม่ตกใจ ย่อมเป็นไปไม่ได้ ก่อนที่จางเจี้ยนฉี่จะโทรศัพท์หาหลี่เต๋อเฉียง เขายังแอบรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ ด้วยซ้ำ

ทว่าหลังจากวางสายโทรศัพท์ แม้กระทั่งเขาก็ยังต้องทอดถอนใจให้กับโชคลาภวาสนาอันยอดเยี่ยมของโจวหยาง การที่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยหลายคนมองเห็นแววและให้ความสำคัญพร้อมกันเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเลย

"อาจารย์โจว เห็นไหมล่ะคะ แม้แต่คณบดียังพูดแบบนี้ มื้อนี้คุณคงเบี้ยวไม่ได้แล้วล่ะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ต้องจัดมื้อใหญ่แล้ว!"

ชั่วขณะนั้น ทุกคนในห้องทำงานก็พากันส่งเสียงจอแจหยอกล้อกันยกใหญ่ กระทั่งเห็นจางเจี้ยนฉี่โบกมือให้ สรรพเสียงจึงค่อยสงบลง

"เอาละ เรื่องเลี้ยงข้าวไว้พวกเธอค่อยไปทวงกับโจวหยางทีหลัง เสี่ยวโจว เธอตามฉันมาที่ห้องหน่อย"

"ได้ครับคณบดี"

เมื่อเดินตามจางเจี้ยนฉี่มาถึงห้องทำงานของเขา พอเห็นจางเจี้ยนฉี่กวักมือเรียก โจวหยางจึงจำต้องนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน

"เสี่ยวโจวเอ๊ย! การแต่งตั้งของทางมหาวิทยาลัยรอบนี้ความจริงฉันเองก็ไม่รู้เรื่องเลย พูดตามตรงยังรู้สึกตกใจอยู่บ้าง เธอเองก็คงไม่ได้เตรียมตัวไว้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ? แต่ไม่ว่าจะยังไง การได้รับความเอ็นดูจากผู้บริหารของมหาวิทยาลัยย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน" จางเจี้ยนฉี่จิบน้ำพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

ทว่าในใจของโจวหยางกลับรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา หากเป็นไปตามที่จางเจี้ยนฉี่พูดจริง ๆ ขนาดตัวเขาที่เป็นคณบดียังไม่รู้เรื่อง ตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะของตนนี้ก็คงจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้างแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเข้าใจความหมายแฝงของจางเจี้ยนฉี่ในชั่วพริบตา เธอเป็นแค่ระดับเคอเหยวียนคนหนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงาน ขนาดฉันที่เป็นคณบดียังไม่ระแคะระคาย เธอจะไม่ยอมอธิบายอะไรหน่อยหรือ?

เมื่อเป็นเช่นนี้ โจวหยางจึงไม่รอช้า รีบกล่าวว่า "ท่านคณบดีครับ ผมไม่ได้เตรียมใจไว้เลยจริง ๆ สัปดาห์ก่อนตอนที่ไปร่วมการประชุมสัมมนากับท่านอธิการบดี ช่วงแรกผมก็แค่ฟังคนอื่นแสดงความคิดเห็น ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าก้มตาจดบันทึกอย่างเดียวครับ"

"ส่วนช่วงหลัง พูดตามตรงผมวู่วามไปหน่อยจริง ๆ ครับ อาจารย์หวังเซี่ยวหัวจากสำนักงานคณะปรัชญาพูดจาพาดพิงใส่ผมตรง ๆ ผมทนไม่ไหวชั่ววูบ ก็เลย..."

"พอหลังจากนั้น อธิการบดีหลี่กับเลขาธิการหูจวินก็แค่กล่าวสรุปปิดท้าย ไม่ได้เอ่ยถึงชื่อผมเลยแล้วก็เลิกประชุมครับ"

เรื่องที่ถงหลินเซิงโทรศัพท์หาเขาเพื่อถามว่าอยากย้ายไปทำงานที่สำนักงานอธิการบดีหรือไม่นั้น โจวหยางย่อมไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าจางเจี้ยนฉี่เป็นคนของถงหลินเซิง ดังนั้นเมื่อพูดจบประโยค เขาจึงชะงักไปนิดหนึ่งก่อนกล่าวต่อ

"แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องรายงานให้ท่านคณบดีทราบด้วยครับ คือเมื่อสัปดาห์ก่อนก่อนวันชาติ เลขาธิการถงเปรยกับผมประโยคหนึ่ง ใจความทำนองว่าตอนนี้ผมยังมีประสบการณ์ไม่พอ ไม่เหมาะจะย้ายไปสำนักงานอธิการบดี นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วครับ"

"โอ้? เลขาธิการถงคุยกับเธอด้วยรึ?" จางเจี้ยนฉี่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาดใจจริง ๆ

"ไม่ได้เรียกพบครับ แค่โทรมาคุยไม่ถึงหนึ่งนาทีเท่านั้นเองครับ" ได้ฟังเช่นนั้น จางเจี้ยนฉี่จึงค่อยพยักหน้า

จากนั้นเขาก็คุยกับโจวหยางสั้น ๆ อีกสองสามประโยค ซึ่งก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าให้กำลังใจในการทำงานหลังจากนี้ ในเมื่อเป็นรองผู้อำนวยการแล้วก็ต้องรู้จักรับผิดชอบในหน้าที่ อย่าทำให้ผู้บังคับบัญชาต้องผิดหวัง และอะไรทำนองนั้น ก่อนจะปล่อยให้โจวหยางกลับไปที่ห้องทำงาน

พอโจวหยางเดินออกไปแล้ว ใบหน้าของจางเจี้ยนฉี่ก็อดเผยความฉงนออกมาไม่ได้ ในมุมมองของเขา การที่เลขาธิการถงจะเป็นฝ่ายโทรหาโจวหยางเพื่อพูดคุยเรื่องโยกย้ายตำแหน่งด้วยตัวเอง มันจะเป็นไปได้อย่างไร? ทว่าในเรื่องนี้โจวหยางไม่มีทางโกหกแน่นอน

แต่ทำไมเลขาธิการถงถึงทำแบบนั้น? จางเจี้ยนฉี่คิดไม่ตกจริง ๆ ทว่าไม่นาน เมื่อประมวลผลเข้ากับข่าวที่ได้จากฝั่งหลี่เต๋อเฉียง เขาก็คาดเดาได้ทันทีว่า การที่โจวหยางได้รับการเลื่อนตำแหน่งในครั้งนี้ น่าจะเป็นผลลัพธ์จากการงัดข้อประลองกำลังระหว่างบรรดาผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัย

พูดได้ว่า ส้มหล่นใส่แบบเต็ม ๆ

เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยหูจวินกับอธิการบดีหลี่ซงไหลไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีอำนาจและอิทธิพลอย่างยิ่งในการผลักดันเจตนารมณ์ของตน เรื่องนี้ถงหลินเซิงย่อมรู้แก่ใจดี

ทว่าในฐานะผู้บริหารอันดับสามของคณะกรรมการพรรค โอกาสที่ถงหลินเซิงจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นนั้นมีสูงมาก อีกทั้งในฐานะรองเลขาธิการที่กำกับดูแลฝ่ายองค์การของพรรคประจำมหาวิทยาลัย เขาย่อมต้องแสดงเจตจำนงในการเลือกใช้คนของตนในการประชุมคณะกรรมการพรรคด้วยเช่นกัน

ในเมื่อข้าราชการระดับกลางเขาแย่งชิงมาไม่ได้ เช่นนั้นการแย่งชิงตำแหน่งระดับเคอ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอ ย่อมไม่มีความหมายอะไรมากนัก

แต่ถ้าตำแหน่งรองผู้อำนวยการนี้คือโจวหยางล่ะ? คนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มเข้าทำงานได้เพียงครึ่งปีและมีอายุแค่ยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชั้นเชิงในการเดินหมากเช่นนี้จำเป็นต้องอาศัยฝีมือที่เหนือชั้นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าเรื่องนี้แยกไม่ออกจากความพยายามของตัวโจวหยางเอง หากไม่ใช่เพราะโจวหยางทำผลงานได้อย่างโดดเด่นในภารกิจตรวจสอบทรัพย์สินรอบนี้ อธิการบดีหลี่ซงไหลก็คงไม่ยอมเปิดทางให้แน่ บวกกับบทความของโจวหยางในครั้งก่อนที่ทำให้เลขาธิการคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัยหูจวินได้รับคำชมเชยจากรัฐมนตรีหยางเหวินกังแห่งกระทรวงศึกษาธิการ ก็คงไม่อาจได้รับการสนับสนุนจากหูจวินเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อคิดทะลุปรุโปร่งถึงจุดนี้ จางเจี้ยนฉี่จึงอดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้

ทว่าในเวลานี้ สำหรับโจวหยางที่เดินกลับมาถึงห้องทำงานแล้ว ภายในใจของเขายังคงไม่สงบราบเรียบลงได้ ถึงขั้นรู้สึกว่า การรับมือกับเรื่องนี้คงจะต้องเปลืองสมองและใช้ความรอบคอบอย่างหนักเสียแล้ว

เพราะอย่างไรเสีย เปลวเพลิงที่ราดด้วยน้ำมัน...ในแวดวงเส้นทางราชการแล้ว ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป