ตอนที่ 90 การพูดคุยกับฝ่ายองค์การของพรรค

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน โจวหยางพูดคุยสัพเพเหระกับพวกหลิวเหมยอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเงียบไป เขาย่อมดูออกว่านอกจากหวังหลินหลินแล้ว คนอื่น ๆ ในห้องทำงานต่างก็รู้สึกไม่ค่อยยอมรับอยู่ในใจ

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ได้ผลประโยชน์จากเขาไปแล้ว ทั้งความสัมพันธ์ยังสนิทสนมกันมากกว่า ประกอบกับนิสัยของหวังหลินหลินเป็นประเภทปากตรงกับใจ ดังนั้นนอกจากจะพูดออกมาตรง ๆ ว่า "แบบนี้ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว ฉันยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งเลย นายกลับดีจริง ๆ กลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของฉันไปซะแล้ว" เธอก็ไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจอะไร

แต่บนใบหน้าของคนในห้องทำงานอื่น ๆ อีกหลายคนนั้น โจวหยางยังคงมองเห็นแววของความไม่สบอารมณ์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เรื่องนี้ยากจะหลีกเลี่ยงได้ หากเทียบเรื่องอาวุโสในการทำงาน เขาเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้แค่ครึ่งปี หากเทียบเรื่องอายุ นอกจากหยางเคอแล้ว แม้กระทั่งเด็กสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่คนนั้นก็ยังอายุมากกว่าเขา

ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่เขาชิงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานระดับรองเคอก่อนใคร ย่อมทำให้คนพวกนั้นรู้สึกในใจว่าไม่เป็นธรรม หรือกระทั่งเกิดความไม่พอใจขึ้นมา

"โจวหยาง คุณได้เป็นผู้บังคับบัญชาจริง ๆ แล้วเหรอคะ"

"อืม คุณควรเลี้ยงข้าวผมสักมื้อไหมล่ะ" เมื่อได้รับข้อความจากอันเสี่ยวเจี๋ย โจวหยางก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

อันที่จริงนับตั้งแต่ทั้งสองคนตกลงคบหาเป็นแฟนกัน เขากับอันเสี่ยวเจี๋ยก็ยังไม่ได้มีความคืบหน้าอะไรไปไกลกว่าเดิม เพียงแต่สนิทสนมกันมากขึ้นเมื่อเทียบกับตอนที่อยู่ร่วมห้องกันอย่างให้เกียรติตามมารยาทเหมือนเมื่อก่อน อย่างเช่นการกอดกันอะไรทำนองนั้นย่อมเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

ทว่าอันเสี่ยวเจี๋ยเป็นหญิงสาวประเภทที่มีความกล้าเต็มเปี่ยม กล้าที่จะสารภาพรัก แต่ลึก ๆ ข้างในกลับขี้ขลาดตาขาวเป็นที่สุด หากจะก้าวหน้าไปมากกว่านี้ เกรงว่าคงต้องรอให้เธอเตรียมใจให้พร้อมเสียก่อน

ยังดีที่โจวหยางผ่านการใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ จึงไม่ใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อนที่ทนต่อบททดสอบไม่ได้ เขามีความอดทนและความมุ่งมั่นเพียงพอที่จะรอจนถึงวันที่ทุกอย่างสุกงอมตามธรรมชาติ

"ไม่ควรเป็นคุณที่ต้องเลี้ยงข้าวฉันเหรอคะ เพิ่งได้เป็นเจ้านายก็มารังแกคนอื่นแล้วใช่ไหม" เมื่อเห็นอีโมจิกำปั้นเล็ก ๆ ในกล่องข้อความ โจวหยางก็เกิดความรู้สึกอยากจะไปหาอันเสี่ยวเจี๋ยขึ้นมาทันที

"งั้นก็ได้ ตอนเย็นพวกเรากลับบ้านไป ผมจะเลี้ยงบาร์บีคิวคุณเอง"

"ฉันจะกินข้าวโพดย่างค่ะ!"

หลังจบบทสนทนากับอันเสี่ยวเจี๋ย โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะจมสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง พูดตามตรงว่าในใจของเขารู้สึกสับสนอยู่บ้างจริง ๆ

เดิมทีสำนักงานคณะศึกษาศาสตร์มีหลิวเหมยเป็นผู้อำนวยการระดับเคอเต็มเพียงคนเดียว กล่าวคือ อัตรากำลังตำแหน่งรองผู้อำนวยการของเขานี้น่าจะเป็นทางฝ่ายองค์การของพรรคกับกองการเจ้าหน้าที่จัดสรรเพิ่มลงมาเป็นพิเศษ

ในอนาคตหากเขาย้ายออกจากคณะศึกษาศาสตร์ไป ตำแหน่งนี้ก็ย่อมไม่ถูกเก็บไว้ที่คณะศึกษาศาสตร์อย่างแน่นอน

หากมองจากจุดนี้ การเลื่อนตำแหน่งของเขาจึงไม่มีประโยชน์ใด ๆ ต่อคณะศึกษาศาสตร์เลย ซ้ำร้ายยังมีผลเสียเสียด้วยซ้ำ

ในแง่หนึ่ง เงินเดือนประจำตำแหน่งระดับรองเคอจะต้องเบิกจ่ายจากงบประมาณรวมของทางคณะศึกษาศาสตร์ อีกแง่หนึ่ง ในห้องทำงานเล็ก ๆ เพียงเท่านี้ นอกจากหลิวเหมยที่เป็นผู้อำนวยการระดับเคอเต็มแล้ว ยังมีรองผู้อำนวยการระดับรองเคอเพิ่มขึ้นมาอีกคน หากเป็นที่อื่นย่อมต้องเกิดความขัดแย้งขึ้นแน่นอน

ยังดีที่เป็นเขา นับตั้งแต่เข้ามาทำงานก็รักษาสัมพันธภาพอันดีกับหลิวเหมยและหวังหลินหลินมาโดยตลอด อีกทั้งยังตั้งอกตั้งใจสะสางงานและภารกิจที่หลิวเหมยมอบหมายให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มิฉะนั้นก็ไม่รู้ว่าจะก่อให้เกิดปัญหาใหญ่โตขนาดไหน

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ในช่วงเวลาอีกยาวนานนับจากนี้ เกรงว่าเขาคงต้องรอบคอบระมัดระวังตัวให้มากขึ้น ไม่เพียงแต่จะต้องไม่ส่งสัญญาณที่ชวนให้เข้าใจผิดอันเนื่องมาจากการขยับเลื่อนระดับขั้น แต่ยังต้องทำตัวให้เจียมเนื้อเจียมตัวและเก็บเนื้อเก็บตัวยิ่งขึ้นไปอีก

เมื่อคิดทำความเข้าใจเบื้องลึกเบื้องหลังอันซับซ้อนเหล่านี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ในใจของโจวหยางก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ศาสตร์แห่งระบบราชการนั้นชั่วชีวิตหนึ่งก็ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้จริง ๆ แม้จะมีประสบการณ์การทำงานจากชาติที่แล้ว แต่ในยามนี้เขาก็ยังคงรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ความคิดหลั่งไหลเข้ามาประดุจระลอกคลื่น

แค่ตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานธรรมดา ๆ ในระดับรองเคอยังมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงมากมายถึงเพียงนี้ แล้วถ้าเป็นการเลื่อนตำแหน่งของข้าราชการระดับชู่ หรือข้าราชการระดับทิงเล่า?

เรื่องราวเบื้องหลังนั้นจะยิ่งระทึกขวัญชวนสะพรึงสักเพียงใด!

ฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย

เนื่องจากครั้งนี้โจวหยางได้รับการแต่งตั้งโดยตรงผ่านที่ประชุมคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย ดังนั้นตามขั้นตอนของฝ่ายองค์การของพรรค เขาจึงยังต้องไปสนทนาประเมินผลกับผู้บังคับบัญชาของฝ่ายองค์การหนึ่งรอบ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู โจวหยางก็เห็นเฉาเซี่ยงเจวียน ผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายองค์การของพรรคคนใหม่ลุกขึ้นยิ้มแย้มทักทายเขา เพราะเรื่องของอันเสี่ยวเจี๋ย โจวหยางจึงมีความประทับใจต่อผู้อำนวยการเฉาคนนี้ดีมาก เธอเป็นคนมีอัธยาศัยดี ไม่ค่อยแก่งแย่งชิงดีกับใคร ดูราวกับพี่สาวข้างบ้าน

"โจวหยางมาแล้วหรือจ๊ะ รอสักครู่นะ ผู้บังคับบัญชายังพูดคุยอยู่ในห้องประชุมน่ะ"

"อาจารย์เฉาทำงานต่อเถอะครับ ไม่ต้องสนใจผม"

ทว่าเฉาเซี่ยงเจวียนกลับกระตือรือร้นและมีน้ำใจจริง ๆ เธอพาโจวหยางไปแนะนำตัวให้รู้จักกับคนอื่น ๆ ในห้องทำงานรอบหนึ่งทันที จากนั้นจึงรินน้ำให้เขาแก้วหนึ่ง

"ขอบคุณครับอาจารย์เฉา!"

"เกรงใจอะไรกัน เธอก็เป็นคนในสายงานฝ่ายองค์การของพวกเรานะ"

โจวหยางได้ยินดังนั้นก็ยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี เฉาเซี่ยงเจวียนไม่ได้พูดผิดเลย แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงาน แต่หน้าที่หลักของเขาก็คืองานฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ จะไม่ใช่คนในสายงานฝ่ายองค์การได้อย่างไร

ขณะนั่งอยู่ในห้องทำงานของฝ่ายองค์การของพรรค ความคิดของโจวหยางก็ค่อย ๆ สงบลง อันที่จริงสำหรับคนในระบบราชการแล้ว ฝ่ายองค์การของพรรคถือเป็นสถานที่ที่ชวนให้ผู้คนใฝ่ฝันหามาโดยตลอด เพราะอย่างไรเสียก็เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบงานด้านข้าราชการระดับบริหารของพรรคเรา

ชาติก่อนในหน่วยงานราชการมีคำกล่าวโบราณประโยคหนึ่งว่าไว้ได้ดี 'อยากก้าวหน้า ให้ตามติดฝ่ายองค์การ' มันเป็นหลักการง่าย ๆ เช่นนี้นี่เอง

ไม่นานนัก

ขณะที่โจวหยางนั่งอยู่ข้างโต๊ะและมองดูอันเสี่ยวเจี๋ยตรงที่นั่งริมหน้าต่างไม่ไกลกำลังส่งสายตากะพริบตาขยิบตาให้เขา หลี่เต๋อเฉียง หัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคก็ถือถ้วยชาเดินยิ้มแย้มก้าวเข้ามาในห้อง

พอเห็นเข้า โจวหยางก็ลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับอาจารย์หลี่"

"โจวหยางมาแล้วเหรอ เข้ามาที่ห้องทำงานผมสิ มาคุยกันสักหน่อย"

หลังจากเดินตามหลี่เต๋อเฉียงเข้ามาในห้องทำงาน โจวหยางก็ไม่สะดวกจะมองสำรวจไปทั่ว เขาคอยอย่างสำรวมจนกระทั่งหลี่เต๋อเฉียงนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน จากนั้นจึงนั่งลงตรงข้ามเขา

"เป็นอย่างไรบ้าง การทำงานราบรื่นดีไหม" ในสายตาของโจวหยาง หลี่เต๋อเฉียงเป็นผู้บังคับบัญชาประเภทที่มีกลิ่นอายความเป็นนักวิชาการสูงมาก ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน อีกทั้งรูปร่างยังสูงใหญ่มาก น่าจะสูงกว่าเขาเล็กน้อยด้วยซ้ำ ซึ่งหาได้ยากในหมู่ข้าราชการระดับบริหารชั้นผู้ใหญ่

"ค่อนข้างราบรื่นดีครับอาจารย์หลี่"

"อืม ราบรื่นก็ดีแล้ว งานสำนักงานมีเรื่องจุกจิกซับซ้อนพันแปด จะทำงานให้ราบรื่นได้ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไม่น้อยเลย ครั้งนี้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยเลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นกรณีพิเศษ ทั้งเป็นการยอมรับในผลงานและเป็นความคาดหวังที่มีต่อตัวเธอ เป็นอย่างไรบ้าง ตัวเธอมีความคิดเห็นต่องานในขั้นต่อไปอย่างไรบ้างล่ะ"

ได้ยินดังนั้น โจวหยางย่อมรู้ดีว่านี่เป็นเพียงหัวข้อสนทนาตามขั้นตอนปกติ ทว่าในใจของโจวหยาง ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยตามปกติหรือไม่ การแสดงออกของเขาในวันนี้ล้วนมีความสำคัญอย่างยิ่ง

จุดที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาต้องสื่อบางสิ่งออกไปผ่านการพูดคุยในวันนี้ เช่น งานในหน้าที่หลักของเขา

เพราะอย่างไรเสียในฐานะตำแหน่งที่รับผิดชอบงานฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ในสำนักงาน หากตนเองไปเน้นหน้าที่ส่วนอื่นมากเกินไป ในสายตาของผู้บังคับบัญชาย่อมไม่ใช่เรื่องดีเท่าไรนัก อีกทั้งเขายังจำเป็นต้องพลิกบทบาทและการวางตำแหน่งของตนในสายตาของทุกคนในปัจจุบันด้วย

มิฉะนั้นหากมีวันนั้นจริง ๆ วันที่ส่งเขาไปอยู่กองบริหารทรัพย์สินโดยตรง นั่นมิใช่สูญเปล่าหรอกหรือ

เมื่อเห็นว่าโจวหยางไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปาก แต่กลับตกอยู่ในภวังค์ความคิดชั่วครู่ แววตาของหลี่เต๋อเฉียงจึงฉายประกายความแปลกใจอยากรู้อยากเห็นพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเทียบกับโจวหยางแล้ว ในฐานะหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรค เขาย่อมรู้กระบวนการและที่มาที่ไปทั้งหมดของการเลื่อนตำแหน่งของโจวหยางในครั้งนี้ ในสายตาของหลี่เต๋อเฉียง โจวหยางดวงดีมากจริง ๆ

แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ตอนที่เขาดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองการเจ้าหน้าที่และได้สัมภาษณ์โจวหยาง ก็ต้องยอมรับว่าโจวหยางสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่เขามากเช่นกัน

ทว่า

ขณะที่โจวหยางเริ่มเอ่ยปากบอกเล่าความตั้งใจในใจของตนออกมาเรื่อย ๆ สีหน้าของหลี่เต๋อเฉียงภายในห้องทำงานก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาตามลำดับ