ตอนที่ 91 งานในหน้าที่ต้องมีความคิดสร้างสรรค์ใหม่ ๆ

(พบว่าในกล่องฉบับร่างยังมีอีกหนึ่งตอน อัปเดตเลยแล้วกัน...)

"อาจารย์หลี่ครับ จริง ๆ แล้วผมคิดมาตลอดว่าการจะทำงานในสำนักงานให้ดีได้นั้น จะต้องมีกรอบความคิดที่ชัดเจน ซึ่งกรอบความคิดนี้จะส่งผลต่อทัศนคติที่เราใช้ในการจัดการกับเรื่องราวต่าง ๆ ครับ"

ภายในห้องทำงาน

โจวหยางเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยขึ้น

ส่วนหลี่เต๋อเฉียงสีหน้ายังคงเรียบเฉย ในฐานะหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรค หรือกระทั่งตอนเป็นหัวหน้ากองการเจ้าหน้าที่มาก่อน ข้าราชการระดับรากหญ้าที่เขาเคยพูดคุยด้วยนั้นหากพูดว่าไม่มีถึงหนึ่งพันคนก็มีไม่ต่ำกว่าแปดร้อยคนอย่างแน่นอน

ยิ่งคนหนุ่มสาวแบบโจวหยาง ยิ่งมีอยู่ไม่น้อยเลย

ในมุมมองของหลี่เต๋อเฉียง แม้ผลงานของโจวหยางจะโดดเด่นมากจริง ๆ ทว่าหากจะให้พูดถึงแก่นแท้และแนวทางของงานสำนักงานออกมาได้อย่างลึกซึ้ง เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย

อีกทั้งสำหรับการพูดคุยครั้งนี้ ในใจของหลี่เต๋อเฉียงก็มีเกณฑ์ของตัวเองอยู่แล้ว อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นบุคคลที่ผ่านการเสนอชื่อและรับรองจากทางผู้บริหารมหาวิทยาลัย ขอเพียงโจวหยางไม่ทำผิดพลาดร้ายแรง เขาก็ย่อมไม่มีความเห็นคัดค้านอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้นพอได้ยินคำพูดของโจวหยาง ในใจของหลี่เต๋อเฉียงจึงค่อนข้างรู้สึกเฉยชา ทว่าก็ยังคงพยักหน้าถามตามขั้นตอนไปว่า "ว่ามาสิ เป็นอย่างไรบ้าง"

โจวหยางจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า "อาจารย์หลี่ครับ กรอบความคิดนั้นมีหลากหลายรูปแบบ เช่น เรื่องไหนทำก่อนทำหลัง งานไหนหนักเบาเร่งด่วน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกรอบความคิดทั้งสิ้น แต่กรอบความคิดของผมจะค่อนข้างเฉพาะเจาะจง นั่นคือ 'งานประจำมาก่อน งานเฉพาะกิจตามหลัง' แล้วในงานประจำก็ค่อยมาแบ่งความหนักเบาเร่งด่วนอีกทีครับ"

"ดังนั้นสำหรับงานต่อไปของผม ผมคิดไว้แบบนี้ครับ ในฐานะเจ้าหน้าที่ของสำนักงานคณะ ขั้นแรกผมตั้งใจจะแบ่งแยกงานที่ทางคณะและสำนักงานมอบหมายให้อย่างชัดเจน ว่างานไหนคืองานประจำในแต่ละวัน และงานไหนคืองานเฉพาะกิจที่สามารถทำล่วงหน้าหรือจำเป็นต้องทำล่วงหน้าได้ครับ"

"สำหรับงานประจำ ผมจะทุ่มเทเวลาและแรงกายเพื่อทำความคุ้นเคยกับงานเหล่านี้ให้มากที่สุด และจัดวางตามตารางเวลาการทำงานของแต่ละปี พยายามทำงานให้ดีโดยไม่ให้งานตกหล่น และหากเจองานที่เร่งด่วนและสำคัญ ย่อมต้องจัดการให้เสร็จสิ้นเป็นลำดับแรกครับ"

"ส่วนงานเฉพาะกิจนั้น เนื่องจากการดำเนินงานมักมีงานเฉพาะกิจเกิดขึ้นกะทันหัน หรือถูกมอบหมายแบบไม่เป็นเวลา ดังนั้นงานเหล่านี้คุณจึงไม่สามารถลงมือทำได้อย่างเป็นรูปธรรมล่วงหน้า ทำได้เพียงคิดการคาดการณ์เอาไว้เท่านั้นครับ"

"อย่างเช่นการตรวจนับทรัพย์สินในครั้งนี้ ตอนแรกผมเพียงแค่ประเมินง่าย ๆ ว่างานนี้มักจะถูกมองข้ามมาโดยตลอด แต่งานทุกอย่างล้วนมีความสำคัญในตัวมันเอง ดังนั้นผมจึงคิดว่าหากพอมีเวลา ก็จะทำมันให้เป็นงานเฉพาะกิจชิ้นหนึ่งและทำให้ดี เพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งมืดแปดด้านยามที่ภารกิจถูกสั่งการลงมาจริง ๆ ครับ"

เปลือกตาของหลี่เต๋อเฉียงกระตุกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่สิ้นเสียงของโจวหยาง จากนั้นเขาก็มองโจวหยางด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

ต้องยอมรับว่า แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังได้รับแรงบันดาลใจอย่างมากจากแนวคิดการทำงานชุดนี้ของโจวหยาง ต้องรู้ก่อนว่าหลี่เต๋อเฉียงเองก็ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับรากหญ้าเช่นกัน

เขาย่อมรู้ดีว่าจุดสำคัญของงานระดับรากหญ้าอยู่ที่ตรงไหน ปัญหาใหญ่ที่สุดของคนระดับรากหญ้าจำนวนมากในปัจจุบันไม่ได้อยู่ที่ความสามารถไม่พอ แต่อยู่ที่วิธีคิดไม่ถูกต้อง

แยกแยะความหนักเบาเร่งด่วนไม่ออก และยิ่งไม่มีการมองการณ์ไกลล่วงหน้า

คำพูดของโจวหยางนี้ ในระดับหนึ่งถือว่าตรงกับความคิดเห็นของเขาอย่างพอดิบพอดี

ยิ่งไปกว่านั้น กรอบความคิดของโจวหยางชัดเจนมาก ซึ่งนี่แสดงให้เห็นว่าการที่เขาจะไปอยู่ในตำแหน่งรองผู้อำนวยการสำนักงานนั้น อย่างน้อยที่สุดก็จะไม่ก่อเรื่องน่าหัวเราะเยาะขึ้นมาอย่างแน่นอน

"อืม ดีมากเลย การที่เธอคิดได้มากขนาดนี้ แสดงว่าปกติแล้วมีความใส่ใจในการทำงานไม่น้อย แต่บางครั้งการทำงานจริงก็ไม่ได้ราบรื่นเหมือนอย่างที่คิดหรอกนะ"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอลองเน้นพูดถึงเรื่องนี้หน่อย ในงานต่อไปข้างหน้า เธอมีความคิดอย่างไรต่องานเฉพาะกิจบ้าง"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่เต๋อเฉียงก็ประเมินในใจได้คร่าว ๆ แล้วว่าโจวหยางสามารถรับผิดชอบตำแหน่งรองผู้อำนวยการนี้ได้ ดังนั้นจึงไม่อยากเสียเวลาและเอ่ยถามออกไปตรง ๆ

เมื่อโจวหยางได้ยินประโยคนี้ ในใจก็แอบรู้สึกยินดีขึ้นมาเงียบ ๆ โดยไม่แสดงสีหน้า

แม้ว่าหลี่เต๋อเฉียงจะไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นอะไรมากมาย แต่สำหรับเขาแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เพราะการที่เขามาในวันนี้ เดิมทีก็เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีอยู่แล้ว และสิ่งที่เตรียมมาก็ตรงกับประเด็นที่หลี่เต๋อเฉียงพูดถึงพอดี

ดังนั้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย โจวหยางจึงเอ่ยปากทันที "อาจารย์หลี่ครับ งานเฉพาะกิจที่ผมคิดจะทำต่อไปก็คือ เรื่องการทำให้กระบวนการรับนักศึกษาเข้าเป็นสมาชิกพรรคมีความเป็นมาตรฐานและเป็นขั้นตอนที่ชัดเจนยิ่งขึ้นครับ"

เป็นไปตามคาด

ภายในห้องทำงาน ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของหลี่เต๋อเฉียงได้ในทันที

พูดได้เลยว่า ก่อนและหลังจากที่โจวหยางพูดประโยคนี้ ท่าทีของหลี่เต๋อเฉียงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

เหตุใดถึงเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ จริง ๆ แล้วโจวหยางรู้ดีกว่าใคร

เพราะงานการรับนักศึกษาเข้าเป็นสมาชิกพรรคในสถาบันอุดมศึกษานั้น เป็นภารกิจหลักที่สำคัญของฝ่ายองค์การของพรรคมาโดยตลอด ถึงขนาดที่ฝ่ายองค์การของพรรคมีแผนกหนึ่งที่ตั้งขึ้นมาโดยเฉพาะ เรียกว่าแผนกงานพรรคขั้นพื้นฐาน

งานที่แผนกนี้รับผิดชอบดูแลก็คือการรับสมาชิกพรรค การอบรมและบริหารจัดการ ตลอดจนการจัดการเรื่องความสัมพันธ์สังกัดองค์การของสมาชิกพรรค และการบริหารจัดการการใช้จ่ายเงินค่าบำรุงพรรค เป็นต้น

และก็ตรงประเด็นนี้นี่เอง ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยแห่งไหนต่างก็เกิดปัญหาขึ้นบ่อยครั้ง แทบทุกปีที่องค์กรพรรคระดับบนลงมาตรวจประเมินผลงานช่วงสิ้นปี มักจะมีการเอ่ยชื่อตำหนิหน่วยงานต่าง ๆ อยู่ไม่มากก็น้อย

ก่อนหน้านี้โจวหยางเคยได้ยินเรื่องนี้มาจากเจียงเทาที่ย้ายไปอยู่กองบริการการศึกษาแล้วว่า เมื่อปีที่แล้ว มหาวิทยาลัยตงไห่เคยถูกผู้บังคับบัญชาจากคณะกรรมการการศึกษาเอ่ยชื่อตำหนิในการประชุมรายงานผลการปฏิบัติงานต่อคณะกรรมการพรรคช่วงสิ้นปี อันเนื่องมาจากปัญหาเรื่องเอกสารการรับนักศึกษาจบใหม่เข้าเป็นสมาชิกพรรคกลุ่มหนึ่ง

ในตอนนั้น รองหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคท่านหนึ่งที่รับผิดชอบงานส่วนนี้จึงถูกสั่งย้ายตำแหน่ง ส่วนซุนไห่อิงหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคก็ถูกคณะกรรมการพรรคประจำมหาวิทยาลัยเรียกไปตักเตือน

ในเมื่อเคยมีปัญหานี้เกิดขึ้นมาก่อน ในฐานะหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคคนปัจจุบัน หลี่เต๋อเฉียงย่อมต้องรู้สึกตึงเครียดกับเรื่องนี้เป็นธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการตรวจประเมินงานสร้างสรรค์พรรคกำลังจะเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายนที่จะถึงนี้

"เธอลองพูดเจาะลึกเรื่องนี้มาซิ!"

โจวหยางพยักหน้า จากนั้นจึงถ่ายทอดแนวคิดที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าออกมาจนหมดสิ้น เกี่ยวกับการจัดทำคู่มือแนวทางการรับสมาชิกพรรคที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง โดยอิงตามเอกสารคำสั่งของส่วนกลางประกอบกับสถานการณ์การทำงานจริงของมหาวิทยาลัย

แน่นอนว่าโจวหยางไม่ได้เพียงแค่วาดฝันขายฝันสวยหรู แต่เขาได้นำเอาประเด็นต่าง ๆ มาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ทั้งการจัดการศึกษาอบรมจิตสำนึกแห่งความเป็นพรรคแก่นักศึกษาใหม่อย่างเป็นระบบ การจัดทำสื่อการสอนอบรมจิตสำนึกแห่งความเป็นพรรค ตลอดจนการกำหนดขั้นตอนการบ่มเพาะผู้มีความกระตือรือร้นและผู้มีคุณสมบัติพร้อมรับเข้าพรรคให้เป็นกระบวนการ และการบริหารจัดการสมาชิกพรรคสำรองกับสมาชิกพรรคสมบูรณ์ให้ได้มาตรฐาน โดยเขาไล่เรียงรายละเอียดขั้นตอนการรับนักศึกษาเข้าเป็นสมาชิกพรรคทั้งหมดกว่ายี่สิบขั้นตอนออกมาทีละเปลาะ

เป็นไปอย่างที่คิด โจวหยางเห็นสีหน้าประหลาดใจและคาดไม่ถึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่เต๋อเฉียงแทบจะในทันที

เพราะเขารู้ดีว่า การที่ตนเองสามารถแจกแจงกระบวนการรับสมาชิกพรรคทั้งหมด ตลอดจนรายละเอียดและข้อกำหนดเฉพาะเจาะจงได้อย่างแม่นยำราวกับจำของในบ้านตัวเองเช่นนี้ จะสร้างความตกตะลึงให้กับหลี่เต๋อเฉียงได้มากเพียงใด

พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า หากปราศจากประสบการณ์การทำงานมาหลายปี ย่อมยากที่จะมีใครสามารถเข้าใจและกุมรายละเอียดของงานนี้ได้อย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้

และเหตุผลที่เขาทำได้ ด้านหนึ่งก็เพราะเมื่อชาติก่อนเขาเคยทำงานนี้มานานหลายปี อีกด้านหนึ่งก็เป็นเพราะช่วงที่ผ่านมานี้เขาได้ทุ่มเทเคี่ยวกรำศึกษาค้นคว้าประเด็นนี้อย่างจริงจัง

ภายในห้องทำงานพลันเงียบสงัดลง หลี่เต๋อเฉียงนิ่งคิดอยู่นานโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ผ่านไปเกือบสามสิบกว่าวินาที โจวหยางถึงได้ยินน้ำเสียงของหลี่เต๋อเฉียงที่เจือความตื่นเต้นจนแทบจะสะกดไว้ไม่อยู่ พี่น้องมารวมพลที่กลุ่มคิวคิวนะ: 909040108