ตอนที่ 92 เต้นระบำบนลวดสลิง

"การจัดทำคู่มือปฏิบัติงาน แล้วเธอเคยคิดถึงเรื่องความน่าเชื่อถือของคู่มือฉบับนี้บ้างหรือเปล่า"

ในมุมมองของหลี่เต๋อเฉียง

ความคิดของโจวหยางนับว่าดีมากจริงๆ แต่งานรับสมาชิกพรรคเป็นงานในระดับภาพรวม กล่าวคือ คู่มือฉบับที่โจวหยางพูดถึงนี้ ยังมีประเด็นที่ว่าองค์กรพรรคแห่งอื่นๆ จะให้การยอมรับหรือไม่

หากหน่วยงานพี่น้องไม่ยอมรับ มันก็คงกลายเป็นเรื่องน่าขัน เพราะถึงอย่างไรสมาชิกพรรคก็มีการโยกย้ายถ่ายโอน และเอกสารการรับสมาชิกพรรคก็ต้องย้ายตามสังกัดองค์กรของสมาชิกพรรคไปด้วย

สมาชิกพรรคที่มหาวิทยาลัยตงไห่รับเข้ามาตามคู่มือของพวกเธอ สุดท้ายก็ต้องย้ายไปสังกัดหน่วยงานอื่นอยู่ดี หากอีกฝ่ายไม่ยอมรับเอกสารของเธอ มันก็จะเป็นเรื่องตลกไป

ทว่าโจวหยางดูเหมือนจะเตรียมตัวรับมือไว้แต่แรกแล้ว สิ้นเสียงของหลี่เต๋อเฉียง เขาก็ตอบกลับทันที "อาจารย์หลี่ครับ ผมอยากขอย้ำอีกครั้งว่า การที่เราจัดทำคู่มือฉบับนี้ขึ้นมา เป็นการนำแนวทางปฏิบัติที่มีอยู่เดิมมาทำให้เป็นกระบวนการขั้นตอน ไม่ใช่การออกแบบขั้นตอนขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ดังนั้นในแง่ของความน่าเชื่อถือจึงไม่มีปัญหาแน่นอนครับ ปัญหาเดียวที่มีก็คือกระบวนการที่เราสรุปออกมานี้จะสามารถทำให้กระชับ เป็นมาตรฐาน และนำไปปฏิบัติได้จริงหรือไม่ มากกว่าจะมาดูว่ามันน่าเชื่อถือหรือไม่ครับ"

ภายในห้องทำงาน น้ำเสียงของโจวหยางดังขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ส่วนหลี่เต๋อเฉียงเองชั่วขณะนั้นก็ดูเหมือนจะลืมไปว่าตนเองกำลังพูดคุยซักถามโจวหยาง ไม่ใช่การถกเถียงประเด็นปัญหา ทั้งสองคนจึงตกอยู่ในวงสนทนาถกเถียงที่ดุเดือดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทว่าในเวลานี้

ที่ด้านนอกห้องทำงาน ภายในห้องทำงานรวมขนาดใหญ่ของฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย เฉาเซี่ยงเจวียนและคนอื่นๆ ได้ยินระดับเสียงของทั้งคู่ที่ค่อยๆ ดังขึ้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปพร้อมเพรียงกัน

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายองค์การของคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย หลี่เต๋อเฉียงพูดได้ว่ามีนัดพูดคุยกับบุคลากรจากหน่วยงานและฝ่ายต่างๆ แทบทุกสัปดาห์ และพวกเขาก็ชินตากับภาพที่บรรดาผู้บังคับบัญชาระดับเคอ ระดับรองชู่ หรือแม้กระทั่งคนที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นระดับชู่เต็มบางคนต่างต้องระมัดระวังตัวแจเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เต๋อเฉียง

แต่พวกเขาเคยเห็นใครอย่างโจวหยางที่ไหนกัน คนหนุ่มที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นระดับรองเคอแท้ๆ แต่กลับขึ้นเสียงคุยกับหลี่เต๋อเฉียงดังยิ่งกว่าผู้บังคับบัญชาเสียอีก

ชั่วขณะนั้น ทุกคนในห้องทำงานต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก จนกระทั่งเสียงประตูดังแกร๊กเปิดออก จากนั้นโจวหยางก็เดินออกมาจากข้างใน

เฉาเซี่ยงเจวียนจึงเงยหน้ามองไปยังโจวหยางและหลี่เต๋อเฉียงที่อยู่ด้านหลังเขา

และในตอนนั้นเอง เสียงของหลี่เต๋อเฉียงก็ดังเข้าหูทุกคนอีกครั้ง

"โจวหยางเอ๋ย ความคิดนี้ของเธอโดยภาพรวมแล้วฉันสนับสนุนนะ แต่สุดท้ายจะออกมาเป็นรูปธรรมที่มีประโยชน์ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะทำได้ถึงระดับไหนแล้วล่ะ"

"เธอจงลงมือทำอย่างมั่นใจและกล้าหาญได้เลย หากทำออกมาแล้วเห็นผล คราวหน้าฉันจะบันทึกความดีความชอบให้เธอสักครั้ง"

ทุกคนต่างพากันอึ้งงันไปทันที

ที่ด้านล่างอาคารสำนักงานคณะกรรมการพรรคมหาวิทยาลัย หลังจากเดินออกมาจากฝ่ายองค์การของพรรค ในฝ่ามือของโจวหยางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ

เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าความคิดที่เดิมทีตนคิดว่ารัดกุมไร้ช่องโหว่แล้ว หลี่เต๋อเฉียงกลับยังสามารถตั้งคำถามที่ยากและเฉียบคมขึ้นมาได้อีกหลายข้อ

พูดตามตรง วันนี้หากไม่ใช่เพราะเขาแตกฉานในประเด็นนี้อย่างรอบด้านจริงๆ และคิดไตร่ตรองมาอย่างลึกซึ้งเป็นที่สุดล่ะก็ ไม่แน่ว่าอาจจะถูกหลี่เต๋อเฉียงซักไซ้จนตอบไม่ถูกไปแล้วจริงๆ

แต่อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยความคิดนี้ก็ถือว่าผ่านตาและได้รับความสนใจจากหลี่เต๋อเฉียงแล้ว ต่อจากนี้ก็เป็นไปตามที่หลี่เต๋อเฉียงบอก แค่ลงมือทำอย่างมั่นใจและกล้าหาญเต็มที่ก็พอ

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน

อาศัยโอกาสตอนไปเซ็นเอกสารในห้องทำงานคณบดี โจวหยางจึงพูดคุยถึงเนื้อหาการสนทนากับหลี่เต๋อเฉียงให้จางเจี้ยนฉี่ฟังคร่าวๆ จากนั้นก็เริ่มศึกษาแผนงานการตรวจสอบและจัดระเบียบทรัพย์สินเฉพาะกิจที่เพิ่งได้รับมาในมือทันที

มหาวิทยาลัยตงไห่ในฐานะมหาวิทยาลัยในโครงการ 211 ที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลร่วมกันของกระทรวงศึกษาธิการและนครตงไห่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขนาดเลยว่าใหญ่โตเพียงใด บุคลากรทางการศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยรวมกันมีเกือบหกพันกว่าคน และจำนวนนักศึกษายังสูงถึงเกือบสี่หมื่นคน

ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยนอกจากหน่วยงานและฝ่ายต่างๆ แล้ว เฉพาะคณะระดับสองในสังกัดก็มีเกือบยี่สิบกว่าแห่ง ระดับการบริหารของมหาวิทยาลัยเทียบเท่ากับโครงสร้างระดับทิง

แม้ว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้อันดับของมหาวิทยาลัยตงไห่ในประเทศจะตกลงไปบ้าง แต่ด้วยขนาดที่มหึมาขนาดนี้ตั้งตระหง่านอยู่ การจะทำงานตรวจสอบทรัพย์สินให้เสร็จสิ้นภายในเวลาสั้น ๆ เพียงสองเดือน จึงนึกภาพออกเลยว่ายากลำบากเพียงใด

และตัวเขาเองในฐานะที่เป็นหนึ่งในสองผู้ประสานงานของงานเฉพาะกิจครั้งนี้ ภารกิจหลักก็คือการส่งสารจากบนลงล่างและสะท้อนข้อมูลจากล่างขึ้นบน ด้านหนึ่งต้องปฏิบัติตามเจตนารมณ์ของผู้บังคับบัญชาในคณะทำงานให้ดี อีกด้านก็ต้องประสานงานกับซุนลี่ในการติดต่อกับระดับรากหญ้าให้เรียบร้อย

"คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต แผนการตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทันจริง ๆ!"

ในห้องทำงาน เมื่อมองดูแผนงานที่มีความยาวถึงเจ็ดแปดหน้ากระดาษและร่ายยาวเกือบหลายพันคำในมือ โจวหยางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนออกมาในใจ

ช่วงก่อนหน้านี้อุตส่าห์ปิดจ็อบงานสำคัญหลายอย่างได้อย่างราบรื่นแล้วแท้ ๆ เขากำลังเตรียมที่จะทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเรียบเรียงและจัดพิมพ์คู่มือแนวทางการพัฒนาสมาชิกพรรค

แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นผู้ประสานงานของคณะทำงานเฉพาะกิจกะทันหัน นอกจากจะต้องทำความคุ้นเคยกับขั้นตอนการทำงานทั้งหมดใหม่อีกครั้งแล้ว ยังต้องเสียเวลาไปทำความรู้จักผู้คนอีกมากมาย

แม้ในสายตาของพวกหลิวเหมย ตัวเขาในฐานะผู้ประสานงานจะได้เปรียบและได้โอกาสก้อนโต แต่งานนี้โจวหยางไม่ได้รู้สึกว่าง่ายดายเลยสักนิด

ในทางกลับกัน หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะไม่ใช่การได้เปรียบ แต่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวเสียมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของโจวหยาง งานตรวจสอบทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยตงต้าคงไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น ข้างในไม่รู้ว่ามีเรื่องคาราคาซังและบัญชีเน่าเฟะตกค้างมาเนิ่นนานอยู่มากเท่าไร

ยิ่งบวกกับหัวหน้าเบอร์หนึ่งของแต่ละหน่วยงานที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปไม่รู้กี่รอบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หากต้องการตรวจสอบให้กระจ่างชัดจริง ๆ ผู้ประสานงานอย่างเขาคงต้องยอมค้อมหัวก้มหน้าทำตัวเป็นผู้น้อยผู้นอบน้อมอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว

พอคิดถึงตรงนี้ โจวหยางก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา ที่เขาทำอยู่นี่ใช่ตำแหน่งผู้ประสานงานเสียที่ไหน เกรงว่าจะเป็นกระสอบทรายรองรับอารมณ์มากกว่า

หลังจากก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่พักใหญ่ โจวหยางจำต้องวางมันลงชั่วคราว แล้วหันไปจัดระเบียบข้อมูลการตรวจสอบแฟ้มประวัตินักศึกษาใหม่ที่แต่ละสาขาพรรคในคณะส่งเข้ามาในช่วงเปิดเทอมนี้แทน

ทว่าพอดูแล้วก็พลันเกิดโทสะขึ้นมาทันควัน

"มั่วซั่วไปหมดจริง ๆ! ในหัวของแต่ละคนมีอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!"

ตามข้อกำหนดการทำงานที่เขาส่งลงไปตอนเปิดภาคเรียน แต่ละสาขาพรรคจะต้องกรอกข้อมูลของทุกคนให้ครบถ้วนตามแบบฟอร์มที่แจกไปอย่างเคร่งครัดในระหว่างที่ตรวจสอบแฟ้มประวัตินักศึกษา จากนั้นจึงรวบรวมส่งเข้ามาด้วยกัน

แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ในมือตอนนี้กลับเละเทะไม่เป็นท่า พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า ทั่วทั้งคณะศึกษาศาสตร์ นอกจากเลขาธิการสาขาพรรคเพียงหนึ่งหรือสองคนที่เข้าใจเรื่องราวแล้ว อีกยี่สิบกว่าสาขาพรรคที่เหลือล้วนทำสะเปะสะปะมั่วซั่วกันไปหมด

"ดูท่าสิ่งที่ต้องทำเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ คือต้องรีบทำคู่มือแนวทางการปฏิบัติงานเล่มนั้นออกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงบอกไม่ได้เลยว่างวดการพัฒนาสมาชิกพรรคในช่วงครึ่งปีหลังจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก"

ในมุมมองของโจวหยาง ในเมื่อเขาได้เอ่ยปากรับประกันต่อหน้าหลี่เต๋อเฉียงไปแล้ว เช่นนั้นในส่วนของงานพัฒนาสมาชิกพรรค คณะศึกษาศาสตร์จะต้องไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นเด็ดขาด

เพราะการจะตีเหล็กตัวช่างเองก็ต้องแกร่งพอ หากกระทั่งงานในหน้าที่ที่ตัวเองรับผิดชอบยังเละเทะไม่เป็นท่า นั่นมิกลายเป็นเรื่องตลกหรอกหรือ

โจวหยางผ่านชีวิตมาสองชาติภพ งานประเภทนี้ก็ไม่ใช่เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก ในใจเขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่าหากอยากสร้างผลงานให้เห็นเป็นรูปธรรมก็ต้องคว้าโอกาสไว้ให้มั่น

ในเวลานี้อย่าว่าแต่ในคณะศึกษาศาสตร์หรือมหาวิทยาลัยตงไห่เลย เกรงว่าแม้แต่ในระดับทั่วประเทศ งานด้านนี้ก็ยังอยู่ในขั้นว่างเปล่าที่ยังไม่มีใครทำ หากสามารถจับจุดนี้เป็นช่องทางในการสร้างผลงานขึ้นมาได้จริง ๆ ย่อมมีอนาคตที่สดใสรออยู่อย่างแน่นอน

ทว่าการริเริ่มนวัตกรรมใหม่ในงานฝ่ายองค์การของพรรค หากมองในแง่หนึ่งแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเต้นระบำอยู่บนเส้นลวดเลยจริง ๆ!!