ตอนที่ 93 เผชิญหน้ากับเจียงฝานครั้งแรก

เนื่องจากปัจจุบันตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะศึกษาศาสตร์มีผู้บริหารระดับมหาวิทยาลัยดำรงตำแหน่งควบ ทว่าคนตาไวย่อมมองออกว่า รองอธิการบดีถงหลินเซิงได้ส่งมอบอำนาจบริหารทั้งหมดของคณะให้แก่คณบดีจางเจี้ยนฉี่อย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนว่าการจัดสรรเช่นนี้ของถงหลินเซิง ผู้ที่ได้ประโยชน์ย่อมไม่ได้มีเพียงจางเจี้ยนฉี่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงเจียงฝาน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะด้วย

พูดตามตรง โจวหยางไม่ได้มีอคติอะไรกับเจียงฝานคนนี้ อีกทั้งระดับตำแหน่งของพวกเขายังห่างกันถึงสองขั้น โดยเนื้อแท้แล้วจึงไม่นับว่ามีข้อขัดแย้งโดยตรงต่อกัน

หากจะบอกว่ามีเรื่องให้ขุ่นข้องหมองใจอยู่บ้าง ก็คงเป็นแค่เรื่องที่โจวหยางเคยปฏิเสธข้อเสนอของเจียงฝาน ทว่าการที่เจียงฝานสามารถเลื่อนตำแหน่งเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคระดับรองชู่ได้ก่อนอายุครบ 35 ปีบริบูรณ์ ใจคอและวิสัยทัศน์ของเขาย่อมไม่คับแคบเท่าเมล็ดงาอย่างแน่นอน

แต่ในเวลานี้ โจวหยางต้องเผชิญกับเรื่องการติดต่อประสานงานกับเจียงฝานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากดูตามขอบเขตหน้าที่แล้ว อย่างไรเสียเจียงฝานก็เป็นรองเลขาธิการที่กำกับดูแลงานด้านกิจการนักศึกษา

และหากตนอยากจะขับเคลื่อนงานของสาขาพรรคนักศึกษาให้ราบรื่น ด่านของเจียงฝานนี้ก็ไม่มีทางเลี่ยงพ้นได้เลย ซึ่งแตกต่างจากงานในสำนักงานอย่างสิ้นเชิง

"โจวหยางมาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ นั่งก่อน รอนิดหนึ่งนะ ผมขอจัดการเอกสารในมือนี้ก่อน!"

ภายในห้องทำงานของรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรค คณะศึกษาศาสตร์

ตอนที่โจวหยางเดินเข้าไปในห้องก็เห็นเจียงฝานกำลังจดจ่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดูเหมือนกำลังจัดการเอกสารคำร้องฉบับหนึ่ง ความจริงเมื่อครู่นี้เขาเหลือบมองแวบหนึ่งแล้ว หากเดาไม่ผิด เอกสารคำร้องนี้น่าจะเป็นโครงการสร้างเสริมงานพรรคของคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนประจำนคร

สำหรับงานในส่วนนี้ โจวหยางไม่คุ้นเคยเสียเมื่อไหร่ ดังนั้นพอเจียงฝานพูดจบ เขาจึงพยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยอะไร ทว่าในใจกลับเริ่มใคร่ครวญวางแผนบางอย่างแล้ว

ชั่วครู่ต่อมา

ในที่สุดเจียงฝานก็สะสางงานตรงหน้าเสร็จสิ้น จากนั้นจึงเลื่อนคีย์บอร์ดตรงหน้าไปด้านข้าง ก่อนจะเงยหน้ามองมาทางโจวหยางแล้วเอ่ยขึ้น "มีอะไรหรือเปล่าโจวหยาง คุณมีธุระอะไรจะหาผมเหรอ"

"เรื่องเป็นอย่างนี้ครับเลขาธิการเจียง เมื่อช่วงปลายเดือนสิงหาคม ทางคณะเคยออกหนังสือเวียนเรื่องการรวบรวมแฟ้มประวัติของสมาชิกพรรคใหม่ ผู้มีคุณสมบัติเตรียมเข้าพรรค และผู้มีบทบาทกระตือรือร้นใช่ไหมครับ"

"งานภารกิจนี้ความจริงเป็นงานตามกิจวัตรปกติ ไม่ได้เป็นเนื้อหาสำคัญอะไรนัก แต่เมื่อครู่ผมลองเปิดดูเอกสารที่แต่ละสาขาพรรคส่งขึ้นมา นอกจากสาขาพรรคนักศึกษาปริญญาโทสองแห่งที่มีเอกสารค่อนข้างครบถ้วนแล้ว อีกยี่สิบสี่สาขาพรรคที่เหลือแทบไม่มีที่ไหนสมบูรณ์เลย แถมยังไม่ได้ทำตามข้อกำหนดในหนังสือเวียนด้วยครับ"

"ผมก็เลยอยากมารายงานให้ท่านทราบว่า วิธีปฏิบัติแบบเดิมของเราอาจจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ หรือเราจะเปลี่ยนไปใช้วิธีที่ง่ายกว่านี้ดีครับ ทำแบบนี้ด้านหนึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำรอยเดิม อีกด้านหนึ่งก็ช่วยลดภาระงานของเลขาธิการสาขาพรรคได้ด้วยครับ"

ภายในห้องทำงาน โจวหยางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา

ความจริงการเกิดปัญหาเช่นนี้ขึ้น เขาฟ้องเอาความได้สบายมาก

แต่โจวหยางรู้ดีว่าหากทำเช่นนั้นจริง ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเลขาธิการสาขาพรรคเหล่านั้นจะเดือดดาลหรือไม่ อย่างน้อยที่สุดฝั่งเจียงฝานย่อมต้องออกโรงปกป้องเลขาธิการสาขาพรรคของตนแน่นอน และไม่แน่ว่าอาจจะพาลมีความคิดแง่ลบต่อตัวเขาไปด้วย

เพราะตามข้อกำหนดของฝ่ายองค์การของพรรคมหาวิทยาลัยตงไห่ สาขาพรรคนักศึกษาจะจัดตั้งตามแนวนอนโดยแบ่งตามสาขาวิชาและชั้นปี และเลขาธิการสาขาพรรคนักศึกษาส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแต่ละคนของคณะ

พูดอีกอย่างก็คือ เลขาธิการสาขาพรรคเหล่านี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งต่างก็เป็นคนของเจียงฝาน

โจวหยางจึงเลือกใช้วิธีพูดที่นุ่มนวลกว่า ในเมื่อเกิดปัญหาขึ้น เขาก็จะไม่มองว่าปัญหาเหล่านี้เกิดจากการทำงานบกพร่อง แต่เป็นเพราะมีเวลาและเรี่ยวแรงไม่เพียงพอ

และหากเป็นเช่นนั้น ย่อมเป็นเรื่องของวิธีการทำงานที่มีปัญหา การจะแก้ปัญหาได้ก็ต้องปรับเปลี่ยนวิธีการทำงานไม่ใช่หรือ

เป็นไปตามคาด

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของเจียงฝานก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าสิ่งที่โจวหยางไม่รู้ก็คือ การที่เขามาหาถึงห้องทำงานด้วยตัวเองในครั้งนี้ เจียงฝานเองก็นึกสงสัยอยู่ในใจเช่นกันว่าโจวหยางต้องการจะทำอะไรกันแน่

หากจะพูดถึงเรื่องการสร้างผลงานอันโดดเด่น ช่วงนี้โจวหยางโดดเด่นเกินหน้าเกินตาเขาที่เป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำคณะเสียอีก เจียงฝานถึงกับเคยคิดว่าโจวหยางที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะ ไม่เห็นรองเลขาธิการพรรคอย่างเขาอยู่ในสายตาแล้วจริง ๆ หรือไม่

ทว่าจากคำพูดเมื่อครู่ของโจวหยาง เจียงฝานกลับพบว่าตนเองไม่อาจจับผิดหรือหาข้อบกพร่องได้เลยแม้แต่น้อย กระทั่งตัวเขาเองก็ยังนึกไม่ออกว่าจะหาทางออกที่ดีกว่านี้มาแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร

"อย่างนั้นหรือ แล้วคุณได้ดูอย่างละเอียดหรือยังว่าปัญหาของเอกสารพวกนี้อยู่ที่จุดไหนกันแน่ เป็นเรื่องของการรวบรวมข้อมูลสถิติผิดพลาด หรือว่ารูปแบบไม่ถูกต้องล่ะ"

ต้องยอมรับว่าคำถามของเจียงฝานถือว่ามีชั้นเชิงมากทีเดียว

ด้านหนึ่งเขาไม่ได้เห็นพ้องกับคำพูดของโจวหยางในทันที แต่สอบถามถึงเนื้อหาปัญหาที่เจาะจง เพราะหากยังไม่รู้แน่ชัดว่าปัญหาคืออะไร โจวหยางย่อมมีข้อครหาว่าพูดเกินจริงไปเอง

อีกด้านหนึ่ง คำถามนี้ยังเป็นการบอกโจวหยางเป็นนัยว่า ก่อนที่ปัญหาจะกระจ่างชัด เขาจะไม่เข้าข้างฝ่ายใดทั้งนั้น

หากโจวหยางเป็นพวกใจร้อนวู่วาม พอเจอปัญหาก็รีบวิ่งแจ้นมารายงานผู้บังคับบัญชาทันที ย่อมต้องหน้าแตกกลับไปเป็นธรรมดา

ทว่าเมื่อผ่านชีวิตมาสองชาติภพ โจวหยางย่อมไม่ทำผิดพลาดเรื่องตื้นเขินพรรค์นี้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงเตรียมความพร้อมล่วงหน้ามาเป็นอย่างดีแล้ว

โจวหยางเปิดสมุดบันทึกในมืออย่างใจเย็น จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า

"เลขาธิการเจียงครับ ผมตรวจดูเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว และได้สรุปปัญหาออกมา หลัก ๆ รวมอยู่ที่สองสามจุดนี้ครับ อย่างแรกคือรูปแบบตารางไม่ถูกต้อง วันที่หลายจุดกลายเป็นตัวอักษรต่างดาวไปเลย การตรวจทานก่อนส่งยังทำได้ไม่ดีพอครับ"

"อย่างที่สองคือข้อมูลของนักศึกษาหลายคนไม่ครบถ้วน หรือกระทั่งไม่สมเหตุสมผล เช่นมีบางสาขาพรรคกรอกอายุของนักศึกษาเหลือแค่ไม่กี่ขวบ ซึ่งไม่ตรงกับความเป็นจริงอย่างเห็นได้ชัด นี่เป็นปัญหาเล็กน้อยที่เกี่ยวกับวันที่หลายจุดครับ"

"ส่วนอย่างที่สามค่อนข้างร้ายแรง นั่นคือนักศึกษาปริญญาโทบางคนมีสถานะเป็นสมาชิกพรรค แต่วันที่เข้าเป็นสมาชิกพรรค วันที่ได้รับสถานะสมาชิกพรรคสมบูรณ์ และอื่น ๆ กลับผิดพลาดอย่างเห็นได้ชัด หรือไม่ก็ห่างไกลจากเกณฑ์มาตรฐานมาก หากไม่ใช่การเก็บรวบรวมข้อมูลสถิติผิดพลาด ก็คงเป็นตัวขั้นตอนการรับเข้าเป็นสมาชิกพรรคเองที่มีปัญหา ยังมีด้านอื่น ๆ อีกสองสามจุดที่ผมขอไม่ยกตัวอย่างทีละข้อนะครับ"

ภายในห้องทำงาน เจียงฝานไม่คิดเลยว่าโจวหยางจะเตรียมการมาอย่างรอบคอบขนาดนี้ ชั่วขณะนั้นจึงอดทอดถอนใจเงียบ ๆ ไม่ได้

เวลานี้คนในมหาวิทยาลัยจำนวนมากต่างพากันพูดว่าโจวหยางโชคดี ถึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะระดับรองเคอได้รวดเร็วเพียงนี้ กระทั่งตัวเขาเองก่อนหน้านี้ก็ยังมีความคิดในแง่ลบกับโจวหยางอยู่บ้างเล็กน้อย

แต่พอดูตอนนี้แล้ว ความสามารถและกระบวนการคิดในการจัดการปัญหาของโจวหยาง ย่อมเจนจัดและเก๋าเกมกว่าพวกจอมเก๋าในสำนักงานหลาย ๆ คนเสียอีก

"ถ้าอย่างนั้นปัญหาก็เห็นชัดเจนจริง ๆ ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ถึงจะไม่ใช่งานหลักเร่งด่วน แต่ผมจำได้ว่าข้อมูลพวกนี้ต้องรายงานส่งฝ่ายองค์การของพรรคทุกปีไม่ใช่หรือ หากถึงเวลาแล้วเกิดปัญหาขึ้นมา ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กแน่"

"แล้วคุณคิดเห็นอย่างไรล่ะ เมื่อกี้ผมได้ยินคุณบอกว่าสามารถปรับเปลี่ยนวิธีการทำงานได้ ลองว่าความคิดของคุณมาสิ"

คราวนี้เจียงฝานมีท่าทีจริงจังขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อโจวหยางไม่ได้พูดเกินจริง ในฐานะรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรค เขาย่อมต้องรับหน้าที่ประสานงานจัดการเรื่องนี้

อันที่จริงเจียงฝานเองก็รู้แก่ใจดี โจวหยางในฐานะรองผู้อำนวยการสำนักงานคณะ และเป็นผู้รับผิดชอบงานฝ่ายองค์การและประชาสัมพันธ์ของทั้งคณะ เขาจะนำปัญหาเหล่านี้ไปรายงานต่อถงหลินเซิงโดยตรงเลยก็ย่อมได้

ดังนั้นหากมองจากมุมหนึ่ง การที่โจวหยางเข้ามารายงานต่อเขาด้วยตัวเองเช่นนี้ ย่อมถือเป็นการแสดงไมตรีและพยายามเข้าหาเขาทางอ้อมเช่นกัน

ทว่าสิ่งที่เจียงฝานนึกไม่ถึงแม้แต่น้อยก็คือ วิธีการที่โจวหยางเสนอออกมานั้น ถึงกับทำให้ตัวเขาเองต้องตกตะลึงจนตาค้างเลยทีเดียว