ตอนที่ 62 งานพบปะศิษย์อาจารย์

"สวัสดีครับรุ่นน้องทุกคน"

ฟู่หย่งเย่มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ดูสุภาพอ่อนโยน ให้ความรู้สึกนอบน้อมถ่อมตนและมีมารยาท

หากดูจากหน้าตาและท่าทีเพียงอย่างเดียว ฟู่หย่งเย่นับว่าดูน่าคบหากว่าจ้าวเฉิงเหวินเสียอีก

จ้าวเฉิงเหวินแท้จริงแล้วเหมือนเด็กมากกว่า ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเหมือนฟู่หย่งเย่ อารมณ์สุขทุกข์โกรธหลงมักจะแสดงออกทางสีหน้าทั้งหมด

มีเพียงคนที่รู้จักฟู่หย่งเย่เท่านั้นถึงจะรู้ว่า คนคนนี้แท้จริงแล้วเข้าขั้นโรคจิตเสียมากกว่า

หากไม่ใช่เพราะการแสดงออกของฟู่หย่งเย่ในลิฟต์วันนั้น ฟางเยี่ยนก็คงรู้สึกว่าฟู่หย่งเย่ดูเป็นคนดีมากคนหนึ่ง

"หมอฟาง"

หลังจากพยักหน้าให้คนอื่น ๆ ฟู่หย่งเย่ก็ยิ้มพลางเดินมาตรงหน้าฟางเยี่ยน "ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอหมอฟางอีกแล้วนะครับ"

"เป็นเกียรติมากครับที่ได้พบหัวหน้าฟู่อีกครั้ง" ฟางเยี่ยนเอ่ยอย่างมีมารยาท

"เจียเจีย คุณก็มาด้วยเหรอ"

ฟู่หย่งเย่เดินไปข้างกายเหอเจีย

การที่เหอเจียอยู่ที่นี่ ฟู่หย่งเย่รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าเขาไม่ได้แสดงอาการต่อหน้าผู้คน

อันที่จริงแม้ช่วงสองสามวันนี้จะทะเลาะกับเหอเจีย แต่เมื่ออยู่ในแผนก ฟู่หย่งเย่กับเหอเจียก็ยังคงเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กันดี ไม่มีใครมองเห็นร่องรอยผิดปกติแม้แต่น้อย

"ฉันก็ไม่นึกว่าคุณจะมาเหมือนกันค่ะ"

เหอเจียลุกขึ้นยืน ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ทั้งยังควงแขนฟู่หย่งเย่อย่างเป็นธรรมชาติ

หลี่เส้าเผิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

โดยเฉพาะหลี่เส้าเผิง เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเหอเจียกับฟู่หย่งเย่จะมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันถึงเพียงนี้

"ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักนะครับ ตอนนี้หมอเหอเป็นภรรยาของผมเอง"

ฟู่หย่งเย่ยิ้มพลางแนะนำให้ทุกคนฟัง

"ไม่นึกเลยว่าดาวห้องของเราจะถูกรุ่นพี่ฟู่เด็ดไปครองเสียแล้ว ถ้าเพื่อนผู้ชายในห้องรู้เข้า มีหวังได้แอบไปหาที่เช็ดน้ำตากันแน่ ๆ ครับ" หลี่เส้าเผิงรีบประจบประแจงทันที

"นั่นสิครับ ตอนนั้นเหอเจียเป็นถึงคนในฝันของคนในรุ่นเราตั้งหลายคน รุ่นพี่ฟู่นี่โชคดีจริง ๆ ครับ" เหมียวคังผิงเอ่ยเสริมเช่นกัน

ส่วนเหอเจียยืนอยู่ข้างกายฟู่หย่งเย่ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม บ่งบอกถึงความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"แฟนเก่ามาอวดหวานต่อหน้าต่อตา รู้สึกยังไงบ้างคะ" โจวเยี่ยนขยับเข้าไปใกล้ฟางเยี่ยนแล้วกระซิบถาม

เมื่อครู่ตอนอยู่ต่อหน้าเหอเจีย โจวเยี่ยนก็สวมบทบาทเป็นแฟนสาวของฟางเยี่ยน ไม่รู้ทำไม จิตใต้สำนึกของเธอถึงอยากช่วยกู้หน้าให้ฟางเยี่ยนขึ้นมา

หลังจากนั้นทั้งสองก็รักษาระยะห่างตามปกติ ทว่าพอเข้ามาในห้องรับรอง โจวเยี่ยนก็ขยับเข้าใกล้ฟางเยี่ยนอีกนิด ทั้งคู่ยืนอยู่ด้วยกันตลอด แม้จะไม่ได้หวานชื่นเหมือนเหอเจียกับฟู่หย่งเย่ แต่ก็บอกให้ทุกคนรู้ได้อย่างชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดา

"ก็ดีครับ เห็นเธอมีความสุข ผมก็เบาใจ" ฟางเยี่ยนตอบเสียงเบา

"จริงเหรอคะ" โจวเยี่ยนกลั้นขำ ทำไมเธอถึงไม่ค่อยเชื่อนะ

ฟางเยี่ยนกระซิบตอบว่า "พูดตามมารยาทก็พอแล้ว จะจริงจังอะไรขนาดนั้นล่ะครับ"

สำหรับฟางเยี่ยนในตอนนี้ เหอเจียก็เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง

อันที่จริงหากมองจากมุมของฟางเยี่ยนในปัจจุบัน เขายังนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตอนนั้นทำไมตัวเองถึงไปชอบเหอเจียได้

เหอเจียหน้าตาดีก็จริง แต่ดูจากคำพูดคำจาที่เธอพูดกับเขาคราวก่อน ช่างไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเอาเสียเลย

หรือว่าเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว?

หรือว่าตอนนี้ตัวเราปลงตกไร้กิเลสแล้วจริง ๆ?

ไร้สตรีในใจ วิชาแพทย์ย่อมเข้าขั้นเทพงั้นรึ?

"เป็นไง วันนี้ได้เจอคนรักเก่าอีกครั้ง รู้สึกตื่นเต้นมากเลยล่ะสิ"

ฟู่หย่งเย่ขยับไปกระซิบข้างหูเหอเจียเช่นกัน "แต่ประเดี๋ยวเธอคงจะได้เห็นคนรักเก่าของเธอขายหน้าแล้วล่ะ ละครเวทีฉากนี้จัดขึ้นเพื่อเขาก็ว่าได้"

เหอเจียหันไปมองฟู่หย่งเย่ด้วยความตกตะลึง ฟู่หย่งเย่ยังคงมีรอยยิ้มประดับหน้า ในวินาทีนี้ เหอเจียกลับรู้สึกหวาดกลัวจับใจ

เธอแต่งงานกับฟู่หย่งเย่มาสามปีแล้ว แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าฟู่หย่งเย่จะมีด้านนี้อยู่ด้วย ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

เขาสามารถยิ้มแย้ม แสดงความรักใคร่หวานซึ้ง แต่กลับเอ่ยคำพูดที่เย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก เขาสามารถแทงมีดใส่คุณ ทิ่มแทงหัวใจคุณด้วยรอยยิ้ม ทั้งยังทำให้คุณไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความเจ็บปวด

หลังจากฟู่หย่งเย่มาถึง สวีซิ่นหรงก็มาถึงเช่นกัน ถือว่าคนที่เชิญมาในครั้งนี้มากันครบแล้ว

"ยินดีต้อนรับเพื่อน ๆ นักศึกษากลับบ้านทุกคนครับ"

หวงเจิ้งเหลียงเดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้องรับรอง พร้อมกับทักทายอย่างอบอุ่น

"ศาสตราจารย์หวง"

"ศาสตราจารย์หวง"

ทุกคนต่างทยอยลุกขึ้นทักทาย แม้แต่บนใบหน้าของไป๋ฮ่าวเซวียนและสวีซิ่นหรงยามมองหวงเจิ้งเหลียงก็ยังแฝงความเคารพยำเกรงไว้หลายส่วน

ฝีมือทางการแพทย์ของหวงเจิ้งเหลียงนั้นไร้ข้อกังขา อย่างน้อยในบรรดาแพทย์อายุต่ำกว่าห้าสิบปีของมณฑลชิ่งโจว หวงเจิ้งเหลียงก็ติดอยู่ในแถวหน้า นับเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่ง

"ก่อนหน้านี้ผมคิดอยากจะจัดกิจกรรมขึ้นมาสักอย่างอยู่ตลอด ทั้งช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นในการเรียนแพทย์ของพวกรุ่นน้อง และยังให้พวกศิษย์เก่าอย่างพวกคุณได้มารวมตัวพบปะสังสรรค์กันบ้าง"

หวงเจิ้งเหลียงเชื้อเชิญให้ทุกคนนั่งลงพลางยิ้มกล่าว "ถึงได้จัดกิจกรรมในครั้งนี้ขึ้นมา"

"ขอบคุณครับศาสตราจารย์หวง จริง ๆ พวกเราก็อยากกลับมาเยี่ยมเยือนสถาบันเดิมอยู่เหมือนกัน ติดแค่ปกติงานยุ่งน่ะครับ" เหมียวคังผิงยิ้มพลางกล่าว

อันที่จริงพวกเขาทั้งหมดต่างก็อยู่ในเมืองชิ่งเฉิง การจะกลับมาที่มหาวิทยาลัยนั้นง่ายมาก เพียงแต่หากไม่มีโอกาสให้ได้อวดโอ้ความสำเร็จ กลับมาก็เป็นแค่คนไร้ตัวตน แล้วใครจะอยากกลับมาเล่า?

"เสี่ยวหลี่ แนะนำทุกคนให้ผมรู้จักหน่อยสิ"

หวงเจิ้งเหลียงเอ่ยกับหลี่เส้าเผิง "จะได้ให้ผมจดจำเหล่าหัวกะทิที่จบไปจากสถาบันของเราด้วย"

"ศาสตราจารย์หวงครับ คนนี้คือรุ่นพี่ฟู่หย่งเย่ ปัจจุบันรุ่นพี่ฟู่หย่งเย่เป็นรองหัวหน้าแผนกแพทย์จีนของโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล และเป็นรองแพทย์หัวหน้าแผนกครับ"

"หย่งเย่ผมรู้จักแล้ว"

หวงเจิ้งเหลียงพยักหน้า ไม่ได้จงใจปิดบังอะไร

ดังที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ว่าจริง ๆ แล้วหวงเจิ้งเหลียงค่อนข้างดูถูกฟู่หย่งเย่อยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะสายสัมพันธ์กับตระกูลฟู่ หวงเจิ้งเหลียงก็ไม่อยากจะช่วยเหลืองานนี้ให้ฟู่หย่งเย่เลยจริง ๆ

อีกทั้งในครั้งนี้หวงเจิ้งเหลียงเองก็มีเจตนาแอบแฝงอยู่เช่นกัน เขาจัดเตรียมเวทีให้ สร้างโอกาสให้ฟู่หย่งเย่ และย่อมต้องเอนเอียงเข้าข้างฟู่หย่งเย่อย่างแน่นอน ทว่าหากฟางเยี่ยนมีฝีมือยอดเยี่ยมจริง ๆ นี่ก็จะเป็นโอกาสสร้างชื่อเสียงให้แก่ฟางเยี่ยนด้วยเช่นกัน ถึงตอนนั้นหากกดข่มอีกฝ่ายไม่ลง ฟู่หย่งเย่ก็คงไม่มีอะไรจะพูด

มิฉะนั้นแล้ว คนระดับศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวอย่างเขาจะต้องมาลอบเล่นตุกติกสกปรกอยู่เบื้องหลังอย่างนั้นหรือ?

การกู้หน้าทวงคืนศักดิ์ศรีในวงการแพทย์แผนจีนนั้น แท้จริงแล้วคล้ายคลึงกับวงการยุทธภพอยู่บ้าง ศิษย์น้องถูกรังแก ศิษย์พี่ก็ออกหน้าแทน สู้ไม่ได้ก็ไปตามคนอื่นมาช่วย แม้เด็กสู้ไม่ไหวผู้ใหญ่จะลงมือเอง อย่างมากก็แค่ถูกด่าว่าไร้ยางอาย แต่หากถึงขั้นวางยาพิษหรือใช้วิธีสกปรก นั่นจะกลายเป็นเรื่องน่าขันให้คนทั้งวงการหัวเราะเยาะเอาได้

ในตอนที่คุยโทรศัพท์ ฟู่หย่งเย่เองก็ปิดบังข้อมูลบางอย่างไว้เช่นกัน อย่างเรื่องที่ฟางเยี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล ฟู่หย่งเย่ก็ไม่ได้เอ่ยถึง แถมยังบอกว่าฟางเยี่ยนแค่โชคดีอย่างนั้นอย่างนี้

การที่หวงเจิ้งเหลียงก้าวมาถึงจุดนี้ได้ สิ่งสำคัญประการหนึ่งคือ เขาจะไม่มีวันยอมทำลายชื่อเสียงในวงการของตัวเองเพื่อฟู่หย่งเย่อย่างเด็ดขาด

"คนนี้คือไป๋ฮ่าวเซวียน ตอนนี้ไป๋ฮ่าวเซวียนอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนเมืองชิ่งเฉิง..."

หลี่เส้าเผิงแนะนำทีละคน โดยเก็บฟางเยี่ยนไว้เป็นคนสุดท้าย

"ส่วนคนนี้คือฟางเยี่ยน ตอนนี้ฟางเยี่ยนอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิง..."

หลี่เส้าเผิงแนะนำไปได้ครึ่งหนึ่ง ฟางเยี่ยนก็เอ่ยแทรกขึ้นมาว่า "หลี่เส้าเผิงอาจจะยังไม่รู้มาก่อน ผมลาออกจากโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิงแล้วครับ ตอนนี้ช่วยงานอยู่ที่คลินิกของที่บ้าน"

เมื่อคำพูดของฟางเยี่ยนหลุดออกมา นอกจากฟู่หย่งเย่ เหอเจีย และโจวเยี่ยนที่รู้เรื่องล่วงหน้าแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

แม้แต่ไป๋ฮ่าวเซวียนก็ยังเหลือบมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง

งานในโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกดี ๆ กลับลาออกเนี่ยนะ?

นี่ต้องใช้ความกล้าหาญไม่น้อยเลยทีเดียว

"ผมได้ยินหลี่เส้าเผิงบอกว่าคุณปู่ของคุณคือผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลินใช่ไหม?" หวงเจิ้งเหลียงถาม

"ใช่ครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "ผมไม่ได้เรื่องเอง ทำเอาคุณปู่ต้องพลอยเสียชื่อไปด้วยครับ"

"พวกคุณยังหนุ่มยังแน่น เป็นช่วงเวลาที่จิตใจยังไม่นิ่งพอดี ตอนนี้ก็เริ่มตั้งใจเร่งมือเข้า พยายามเป็นหมอที่ดีให้ได้ล่ะ"

หวงเจิ้งเหลียงยิ้มพลางกวักมือเรียกให้ทุกคนนั่งลงอีกครั้ง แล้วเริ่มชวนคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไปก่อน

ตอนที่พวกฟางเยี่ยนมาถึงมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสิบโมงกว่า กิจกรรมจะเริ่มตอนบ่ายสองโมง

ตอนที่หลี่เส้าเผิงแจ้งข่าวก็บอกไว้ว่า ให้มาถึงแต่เช้าหน่อย ศาสตราจารย์หวงจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับทุกคน และร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน

อันดับแรก สำหรับทุกคนแล้ว โอกาสที่จะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับหวงเจิ้งเหลียงนั้นค่อนข้างหาได้ยาก นี่จึงเป็นจุดดึงดูดที่ทำให้บรรดาศิษย์เก่าอยากกลับมามหาวิทยาลัย

อย่างสวีซิ่นหรง เหมียวคังผิง และหลี่เส้าเผิงต่างก็กระตือรือร้นอย่างมาก ไป๋ฮ่าวเซวียนเป็นคนนิสัยเช่นนั้นอยู่แล้ว โจวเยี่ยนเองก็ตั้งอกตั้งใจ มีเพียงฟู่หย่งเย่กับเหอเจียสองคนเท่านั้นที่ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ส่วนฟางเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรมากนัก ได้แต่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ

สำหรับฟางเยี่ยนแล้ว ต่อให้รวมหวงเจิ้งเหลียงเข้าไปด้วย คนกลุ่มนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เป็นแค่เด็กเล่นขายของเท่านั้น

ก็เหมือนกับการประลองกับจ้าวเฉิงเหวินคราวก่อน ฟางเยี่ยนรู้สึกว่ามันออกจะรังแกคนอื่นไปหน่อยด้วยซ้ำ

"ครั้งนี้ผมตั้งใจหาคนไข้ไม่กี่คนมาจากทางโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ช่วงบ่ายพวกคุณปรึกษาอาการร่วมกัน แลกเปลี่ยนกัน จากนั้นค่อยแบ่งปันประสบการณ์กับรุ่นน้อง"

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้แล้ว หวงเจิ้งเหลียงก็ลุกขึ้นพลางเอ่ย "ไปกันเถอะ พวกเราไปลองชิมอาหารโรงอาหารของมหาวิทยาลัยกันอีกสักมื้อ พอกินเสร็จก็พักผ่อนสักหน่อย บ่ายสองโมงค่อยไปห้องเรียนอเนกประสงค์พร้อมกัน"

"ฟางเยี่ยน ทำไมฉันฟังดูแล้วท่าทางช่วงบ่ายเหมือนจะให้พวกเรามาประลองฝีมือกันยังไงก็ไม่รู้ล่ะคะ"

ระหว่างเดินไปโรงอาหาร โจวเยี่ยนก็เอ่ยกับฟางเยี่ยน

"ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มบาง ๆ

ก่อนหน้านี้ฟางเยี่ยนยังนึกสงสัยอยู่บ้าง อยู่ดี ๆ มหาวิทยาลัยจะจัดกิจกรรมแบบนี้ขึ้นมาทำไม และที่สำคัญที่สุดคือยังเรียกเด็กเรียนแย่อย่างเขามาด้วย

ทว่าตอนที่เห็นฟู่หย่งเย่ ฟางเยี่ยนก็พอจะเข้าใจขึ้นมาแล้ว

ฟู่หย่งเย่คงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้สินะ

อันที่จริงฟางเยี่ยนไม่ได้มีอคติอะไรกับฟู่หย่งเย่ ตอนพบกันครั้งแรกก็ไม่ได้รังเกียจเท่าไร ตอนที่รักษาผู้เฒ่าถานเวลานั้นก็แค่เอ่ยปากไปตามเรื่องตามราวเท่านั้น

มันเป็นความเคยชินจริง ๆ ความเคยชินนับพันปี บ่อยครั้งที่ฟางเยี่ยนแทบไม่ทันสังเกตว่าแท้จริงแล้วตอนนี้ตนเองเป็นแค่คนหนุ่ม เป็นแค่รุ่นน้อง การวิพากษ์วิจารณ์ การสั่งสอน มันจึงหลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก

อายุอย่างฟางเยี่ยน หากอยู่ในยุคโบราณย่อมไม่นับว่าเป็นคนหนุ่มอย่างแน่นอน อีกทั้งฝีมือยังสูงส่ง เป็นที่เคารพยกย่อง หมอชื่อดังในประวัติศาสตร์แต่ละยุคสมัยฟางเยี่ยนล้วนเคยสั่งสอนมาแล้วทั้งนั้น นับประสาอะไรกับฟู่หย่งเย่ หรือแม้กระทั่งฟู่หงเซิ่ง

"ทำไมคะ หรือว่าวันนี้จะมีคนจัดงานเลี้ยงหงเหมินต้อนรับคุณจริง ๆ" โจวเยี่ยนถามพลางหัวเราะ

เธอรู้สึกเสมอว่าฟางเยี่ยนดูลึกลับ แม้จะวางตัวสบาย ๆ และดูถ่อมตัวมาก มักบอกว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง สร้างความเสื่อมเสียให้ครอบครัวอะไรทำนองนั้น แต่โจวเยี่ยนกลับไม่รู้สึกถึงความถ่อมตนของฟางเยี่ยนเลยแม้แต่น้อย ปากพูดจาถ่อมตัว แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมากลับไม่มีแววถ่อมตนเลยสักนิด

ชวนให้นึกถึงท่าทางแบบ "พี่ชาย คุณคุกเข่าลงเถอะ ผมมีเรื่องจะขอร้องคุณหน่อย" อย่างไรอย่างนั้น

หากจะพูดให้ตรงกว่านั้น ฟางเยี่ยนให้ความรู้สึกที่หลุดพ้นจากทางโลกอยู่บ้าง ราวกับมองทะลุชีวิต อยู่เหนือสรรพสิ่ง ท่องเที่ยวเล่นสนุกในโลกมนุษย์ บนตัวของเขาแผ่กลิ่นอายที่บอกไม่ถูกอธิบายไม่แจ้งออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ยิ่งได้สัมผัสกับฟางเยี่ยน ก็ยิ่งรู้สึกว่าฟางเยี่ยนเปรียบเหมือนห้วงเหวลึก มองไม่เห็นก้นบึ้ง ทว่ากลับดึงดูดใจผู้คนเหลือเกิน