ตอนที่ 63 ฟางเยี่ยนลงมือก่อน

ช่วงบ่าย ณ ห้องเรียนอเนกประสงค์ขนาดห้าร้อยที่นั่งของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว ยังไม่ทันถึงบ่ายสองโมงก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ถึงขั้นมีนักศึกษาเกาะอยู่ตามระเบียงทางเดินและนอกหน้าต่าง

"ได้ยินว่าพวกพี่ ๆ ที่กลับมาวันนี้จะตรวจคนไข้ให้ดูสด ๆ เลยนะ"

"ใช่แล้ว ตรวจสด วิเคราะห์สด วันนี้จะได้เห็นความมหัศจรรย์ของแพทย์แผนจีนกับตาสักที"

นักศึกษาหลายคนต่างพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น

แม้ที่นี่จะเป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีน และนักศึกษาส่วนใหญ่ก็เรียนแพทย์จีนกันทั้งนั้น แต่ความจริงแล้วนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยแทบไม่มีใครเคยเห็นหมอที่มีฝีมือจริง ๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้นคนส่วนใหญ่ยังไม่เคยเห็นแพทย์จีนรักษาโรคด้วยซ้ำ

เพราะสำหรับนักศึกษาชั้นปีต้น ๆ จะเน้นเรียนทฤษฎีและพื้นฐานเป็นหลัก พอขึ้นปีสี่ปีห้าถึงเริ่มได้สัมผัสงานคลินิก พอปีห้าก็ต้องเข้าฝึกงานในโรงพยาบาล หลังจากจบปริญญาตรีถ้าไม่ได้เรียนต่อปริญญาโทก็แทบจะไม่กลับมาที่มหาวิทยาลัยอีก

นักศึกษาที่ยังอยู่ในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จึงเป็นชั้นปีที่หนึ่งถึงสี่ ส่วนปีห้าและนักศึกษาปริญญาโทมีสัดส่วนน้อยกว่ามากเพราะต่างก็มีภาระหน้าที่ในการฝึกงาน

วันนี้คนที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษาชั้นปีต้น ๆ โดยมีน้องใหม่ปีหนึ่งเป็นส่วนมาก ตามด้วยปีสองและปีสาม

คนที่เรียนแพทย์จีนแทบทุกคนล้วนเคยฝันอยากเป็นหมอเทวดา ก่อนจะได้มาสัมผัสแพทย์จีนจริง ๆ ต่างก็จินตนาการว่าตนจะเหมือนในละครโทรทัศน์ แค่วางนิ้วจับชีพจร ชำเลืองตามองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นโรคอะไร จากนั้นก็สั่งยาจัดเทียบยาให้คนเลื่อมใสศรัทธา

กลอนตลกร้ายทำนองว่า 'ไม่กลัวหมอฝรั่งยิ้มแย้ม กลัวแค่หมอจีนก้มหน้าคิ้วขมวด' ก็พูดกันติดปากได้ทันที

แต่ในความเป็นจริง หลังเรียนจบแล้วการเข้าทำงานในโรงพยาบาลคือด่านแรก การเรียนรู้งานในโรงพยาบาลคือด่านที่สอง และการหาอาจารย์ที่มีฝีมือเก่งกาจจริง ๆ เจอยากยิ่งกว่าเป็นด่านที่สาม

ขนาดหมอรุ่นเก่าในโรงพยาบาลยังทำให้เด็กรุ่นใหม่ผิดหวัง นับประสาอะไรกับตัวเอง ความฝันที่จะเป็นหมอเทวดาจึงพังทลายลงในพริบตา

ทว่าสำหรับนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย ช่วงเวลานี้กลับเป็นช่วงที่หลายคนมีความอยากรู้อยากเห็นมากที่สุดและมีความกระตือรือร้นสูงที่สุด

หากวันนี้เป็นแค่การบรรยายธรรมดาก็คงไม่มีคนเยอะขนาดนี้ แต่วันนี้มีช่วงสาธิตการตรวจรักษาคนไข้สด ๆ ด้วย บรรยากาศจึงต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

"กิจกรรมครั้งนี้ศาสตราจารย์หวงเป็นคนจัด ได้ยินว่าอาจารย์หวงฝีมือเก่งมาก ถึงพวกรุ่นพี่จะฝีมือไม่ถึงขั้น เราก็ยังได้ดูฝีมือของอาจารย์หวงอยู่ดี"

"นั่นสิ ฉันเริ่มตื่นเต้นแล้ว ไม่รู้ว่าปกติพวกรุ่นพี่กับศาสตราจารย์หวงจะเก่งกาจขนาดไหนกันนะ"

"ไม่เคยไปโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนกันหรือไง ส่วนใหญ่ก็ยังดูกลุ่มผลตรวจทางห้องปฏิบัติการกันทั้งนั้นแหละ"

นักศึกษาที่เคยไปโรงพยาบาลแพทย์จีนคนหนึ่งบ่นอุบ "จริง ๆ วันนี้ฉันมาดูพวกรุ่นพี่ขายหน้าต่างหาก"

เหล่านักศึกษาพูดคุยถกเถียงกันเซ็งแซ่ ขณะที่เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปทีละนิด

พอใกล้จะถึงเวลาบ่ายสองโมง หวงเจิ้งเหลียงก็พาพวกฟางเยี่ยนเดินเข้ามาในห้องเรียนอเนกประสงค์

เมื่อหวงเจิ้งเหลียงนำกลุ่มของฟางเยี่ยนเดินเข้ามา ทั่วทั้งห้องเรียนก็เงียบกริบลงทันที นักศึกษาทุกคนต่างพากันจับจ้องไปที่พวกเขา

"ว้าว พวกรุ่นพี่ทั้งผู้ชายผู้หญิงหน้าตาดีกันจัง" มีคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบ

ฟู่หย่งเย่หน้าตาดีอยู่แล้ว ในวัยสามสิบห้าถึงสามสิบหกปีก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ส่วนฟางเยี่ยนแม้จะไม่ได้หล่อเหลาบาดใจขนาดนั้นแต่ก็จัดว่าดูดีไม่น้อย ประกอบกับมีสาวสวยอย่างโจวเยี่ยนและเหอเจียอีกสองคน หน้าตาของพวกเขาจึงทำให้พวกรุ่นน้องแปลกใจอยู่ไม่น้อย

"ในครั้งนี้ทางมหาวิทยาลัยได้เชิญรุ่นพี่ที่จบการศึกษาไปแล้วหลายท่านกลับมาแลกเปลี่ยนความรู้กับทุกคน"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าวเปิดประเด็น "เดี๋ยวผมจะให้คนแนะนำรุ่นพี่ที่มาร่วมงานในวันนี้ให้พวกคุณรู้จักก่อน"

พูดจบหวงเจิ้งเหลียงก็หันไปมองหลี่เส้าเผิง หลี่เส้าเผิงจึงเริ่มทำหน้าที่แนะนำ "ท่านนี้คือรุ่นพี่ฟู่หย่งเย่ ตอนนี้รุ่นพี่ฟู่ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกแพทย์จีนและรองแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลประชาชนมณฑลชิ่งโจว..."

"ว้าว เป็นถึงรองหัวหน้าแผนกและรองแพทย์หัวหน้าแผนกเลยเหรอ รุ่นพี่ฟู่ดูเหมือนเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ เองนะ"

นักศึกษาหญิงบางคนอุทานด้วยความประหลาดใจ

ฟู่หย่งเย่มีฐานะทางบ้านที่ดี ทั้งยังเป็นแพทย์ ไม่เคยต้องตรากตรำลำบาก หน้าตาจึงดูอ่อนกว่าวัยจริง ๆ แม้จะอายุสามสิบห้าสามสิบหกปีแล้ว แต่ดูภายนอกเหมือนเพิ่งจะสามสิบเอ็ดหรือสามสิบสองเท่านั้น

"ท่านนี้คือ..."

มีการแนะนำไปทีละคน และฟางเยี่ยนก็ยังคงเป็นคนสุดท้ายเช่นเคย

"ท่านนี้คือรุ่นพี่ฟางเยี่ยน รุ่นพี่ฟางเยี่ยนของพวกคุณตอนนี้ก็เป็นแพทย์ผู้รักษาหลักเช่นกัน ปัจจุบันช่วยงานอยู่ที่คลินิกยาจีนของที่บ้าน"

ข้อมูลของพวกฟางเยี่ยนนั้น หลี่เส้าเผิงเพิ่งจะตรวจสอบซ้ำอีกรอบเมื่อครู่ ตอนนี้จึงเริ่มทำการแนะนำ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่แนะนำ หลี่เส้าเผิงยังแอบเล่นตุกติกอย่างตั้งใจ

คนอื่นอาจจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างฟางเยี่ยนกับเหอเจีย แต่เหมียวคังผิงกับหลี่เส้าเผิงและเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น ๆ ของฟางเยี่ยนนั้นรู้ดี

ตอนนี้เหอเจียเป็นภรรยาของฟู่หย่งเย่ เช่นนั้นฟางเยี่ยนในฐานะแฟนเก่าย่อมมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับฟู่หย่งเย่อย่างแน่นอน การประจบเอาใจฟู่หย่งเย่สักหน่อยจึงเป็นเรื่องที่หลี่เส้าเผิงทำได้โดยง่าย

ถึงอย่างไรฟางเยี่ยนก็เป็นคนพูดเองว่าเขาลาออกแล้ว

"รุ่นพี่ฟางเยี่ยนไม่ได้เข้าโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกเหรอ"

"อยู่คลินิกยาจีน นั่นก็คือคลินิกทั่วไปไม่ใช่เหรอ"

นักศึกษาบางคนอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบพูดคุยกันอีกครั้ง

หวงเจิ้งเหลียงไม่ได้ห้ามปราม รออยู่สองสามนาทีจึงเอ่ยขึ้นว่า "เอาละ ทุกคนเงียบกันหน่อย ครั้งนี้ผมตั้งใจเชิญคนไข้สองสามท่านมาจากทางโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เพื่อให้รุ่นพี่ของพวกเธอตรวจรักษาและแลกเปลี่ยนความรู้กันสด ๆ ตรงนี้ ทุกคนต้องรักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ"

พูดพลางหวงเจิ้งเหลียงก็ให้พวกฟางเยี่ยนนั่งลงบนเวที จากนั้นจึงให้คนไปเชิญคนไข้เข้ามา

หวงเจิ้งเหลียงเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว และเป็นแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล การจะหาคนไข้สองสามคนมาจากโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลจึงเป็นเรื่องง่ายดายมาก

เพราะต้องการกอบกู้หน้าให้ฟู่หย่งเย่ ครั้งนี้หวงเจิ้งเหลียงจึงจงใจคัดเลือกคนไข้ด้วยตัวเองหลายคน ซึ่งนี่ก็ถือเป็นการให้โอกาสแก่ฟู่หย่งเย่

แม้หวงเจิ้งเหลียงจะมองข้ามฟู่หย่งเย่ แต่ฟู่หย่งเย่ก็มีภูมิหลังจากตระกูลฟู่แห่งมณฑลอวิ๋นโจว ฝีมือย่อมมีอยู่จริง

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะข่มฟางเยี่ยนได้หรือไม่ ลำพังแค่คนไข้ไม่กี่คนในวันนี้ หวงเจิ้งเหลียงคาดเดาว่าคงมีแค่ฟู่หย่งเย่กับไป๋ฮ่าวเซวียนเท่านั้นที่น่าจะรับมือได้ คนอื่น ๆ ไม่น่าจะมีฝีมือถึงขั้นนั้น หากฟู่หย่งเย่แสดงฝีมือได้ดี วันนี้ก็คงกวาดคะแนนนิยมไปได้ไม่น้อย

ฟู่หย่งเย่เป็นคนรักหน้าตา วันนี้ขอเพียงฟู่หย่งเย่พอใจ หวงเจิ้งเหลียงก็ถือว่ารับมือกับฟู่หย่งเย่ได้เรียบร้อยแล้ว

ที่ประตูด้านข้างของห้องเรียนอเนกประสงค์ มีคนไข้หญิงวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งถูกพาตัวเข้ามา

เมื่อเห็นคนจำนวนมากในห้องเรียน คนไข้ก็แสดงอาการประหม่ากลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

การที่ครั้งนี้หวงเจิ้งเหลียงสามารถพาคนไข้จากโรงพยาบาลมาที่มหาวิทยาลัยได้ ก็เป็นเพราะอิทธิพลบารมีของหวงเจิ้งเหลียง มิฉะนั้นแม้โรงพยาบาลจะยินยอม แต่คนไข้ก็คงไม่ยอมตกลงง่าย ๆ

คนไข้หลายคนที่มาในครั้งนี้ ล้วนมาเพราะหวงเจิ้งเหลียงและมุ่งหวังในชื่อเสียงของเขาทั้งสิ้น

แม้หวงเจิ้งเหลียงจะมีตำแหน่งทางวิชาการทั้งด้านการสอนและการรักษา แต่เขาก็เน้นอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นหลัก สัปดาห์หนึ่งจะออกตรวจที่โรงพยาบาลเพียงสองวันเท่านั้น บัตรคิวจึงจองยากเป็นพิเศษ ว่ากันว่าบัตรคิวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของหวงเจิ้งเหลียงที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลถูกพวกขายบัตรคิวโก่งราคาไปถึงหนึ่งพันหยวนแล้ว

ในช่วงเวลานี้โรงพยาบาลยังไม่ได้เริ่มใช้ระบบลงทะเบียนด้วยชื่อจริง โดยทั่วไปแล้วโรงพยาบาลหลายแห่งทั่วประเทศเริ่มนำระบบลงทะเบียนด้วยชื่อจริงมาใช้หลังปี 2017 ก่อนที่จะมีระบบนี้ หน้าประตูโรงพยาบาลต่าง ๆ จึงมีพวกขายบัตรคิวอยู่เป็นจำนวนมาก และราคาบัตรคิวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของพวกขายบัตรคิวมักจะเป็นหนึ่งในเกณฑ์วัดอิทธิพลและชื่อเสียงของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้น

ยิ่งชื่อเสียงโด่งดัง ฝีมือสูงส่ง ราคาก็ยิ่งแพง จนยากที่จะหาได้สักบัตรคิวเดียว

ยามที่คนไข้เดินเข้ามา พวกฟางเยี่ยนรวมถึงนักศึกษาทุกคนต่างหันไปมองเธอ คนไข้มีใบหน้าซีดเผือด ซูบผอมอ่อนแอ หากสังเกตดูให้ดีจะพบว่ามีอาการบวมน้ำเล็กน้อย และดูไม่มีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่าเลย

ครั้นคนไข้นั่งลงแล้ว หวงเจิ้งเหลียงจึงเอ่ยถามพวกฟางเยี่ยน "พวกคุณใครจะลงมือก่อน"

เมื่อได้ยินคำถามของหวงเจิ้งเหลียง ทุกคนต่างเงียบกริบ บางคนลังเล บางคนไม่แน่ใจ

เพราะถึงอย่างไรก็นั่งอยู่ต่อหน้ารุ่นน้องมากมายขนาดนี้ หากวินิจฉัยได้แม่นยำย่อมได้หน้าได้ตา แต่ถ้าหากวินิจฉัยผิดพลาดก็คงต้องขายหน้าเป็นแน่

ส่วนฟู่หย่งเย่กลับนิ่งสงบอย่างมั่นใจ เขาหยิ่งทะนงว่าตนเองมีฝีมือสูงส่งจึงไม่รีบร้อน มีเพียงให้คนอื่นลงมือก่อนเท่านั้น ถึงจะขับเน้นฝีมือของเขาให้โดดเด่นขึ้นมาได้

"งั้นผมตรวจก่อนแล้วกันครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง ก่อนจะบอกกับคนไข้ว่า "มานั่งฝั่งผมตรงนี้ครับ"

คนไข้เหลือบมองหวงเจิ้งเหลียงอย่างลังเล หวงเจิ้งเหลียงพยักหน้าให้ เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งลงตรงหน้าฟางเยี่ยน

"บอกเล่าประวัติอาการป่วยก่อนนะครับ รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้าง"

"หลัก ๆ คือท้องเสียค่ะ"

คนไข้เอ่ยว่า "อาการของฉันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วค่ะ ทางโรงพยาบาลวินิจฉัยว่าเป็นโรคระบบประสาททางเดินอาหารทำงานผิดปกติ หาหมอมาก็หลายคน กินยาก็แล้วฉีดยาก็แล้วแต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่เลย"

หญิงคนนั้นพูดพลางวางเวชระเบียนของตนเองลงตรงหน้าฟางเยี่ยน

โรคระบบประสาททางเดินอาหารทำงานผิดปกติเป็นชื่อโรคทางการแพทย์ตะวันตก หรืออีกชื่อหนึ่งคือภาวะการทำงานของระบบทางเดินอาหารแปรปรวน ในทางคลินิกถือว่าภายใต้เงื่อนไขที่ตัดรอยโรคทางกายภาพออกไปแล้ว ปัจจัยทางจิตใจคือสิ่งกระตุ้นหลักที่ทำให้เกิดโรคนี้ เช่น ความตึงเครียดทางอารมณ์ ความวิตกกังวล อุปสรรคและความกลัดกลุ้มในการใช้ชีวิตหรือการทำงาน ตลอดจนเหตุการณ์ไม่คาดฝันต่างๆ ล้วนส่งผลกระทบต่อการทำงานตามปกติของระบบทางเดินอาหาร จนนำไปสู่ความผิดปกติในการทำงานของทางเดินอาหารได้

เมื่อพิจารณาจากความเข้าใจและคำนิยามของโรคนี้จะเห็นได้ว่า แท้จริงแล้วการแพทย์สมัยใหม่ยังไม่ได้เข้าใจโรคนี้อย่างถ่องแท้ หรืออาจกล่าวได้ว่าโรคระบบประสาททางเดินอาหารทำงานผิดปกตินี้ เป็นเพียงชื่อเรียกรวมๆ ของโรคทางเดินอาหารที่ไม่สามารถตรวจหาสาเหตุหรือหาต้นตอได้นั่นเอง

กล่าวคือ ตรวจดูกระเพาะและลำไส้แล้วไม่พบความผิดปกติอะไร แต่กลับมีอาการบางอย่างเกิดขึ้น แล้วอาการเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไรล่ะ ก็อาจจะมาจากอารมณ์ จิตใจ และอื่นๆ...

โดยทั่วไปแล้ว โรคที่มีลักษณะทำนองนี้ ความยากในการรักษาทางคลินิกย่อมสูงมากเป็นธรรมดา

เมื่อได้ยินคำพูดของคนไข้ สีหน้าของเหมียวคังผิง หลี่เส้าเผิง โจวเยี่ยน และเหอเจียก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมียวคังผิงถึงกับแอบโล่งใจที่เมื่อครู่ตนไม่ได้เสนอหน้าออกไป ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงมืดแปดด้านไปแล้ว

ไม่รู้จริงๆ ว่าศาสตราจารย์หวงคิดอะไรอยู่ ถึงได้หาคนไข้แบบนี้มาให้พวกเขากัน คนไข้แบบนี้ต่อให้รองแพทย์หัวหน้าแผนกในแผนกของพวกเขามาเจอก็ยังต้องปวดหัว และไม่แน่ว่าจะมั่นใจรักษาได้ จะนับประสาอะไรกับคนระดับพวกเขาที่จะแก้ปัญหาได้

ขณะเดียวกันเหมียวคังผิงก็เหลือบมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกสมน้ำหน้าอยู่ไม่น้อย

ฟางเยี่ยนดันเสนอหน้าเป็นคนแรก โบราณว่าไว้ปืนมักยิงนกที่โผล่หัว ขื่อที่ยื่นออกมาย่อมผุก่อน คราวนี้เป็นไงล่ะ เตรียมตัวรอหัวเราะเยาะได้เลย

แม้แต่นักศึกษาในห้องบรรยายหลายคนก็ยังเผยสีหน้าตกใจ เพราะอย่างไรพวกเขาก็เป็นนักศึกษาแพทย์ นอกจากเด็กปีหนึ่งแล้ว นักศึกษาบางส่วนต่างก็รู้จักโรคนี้ หรือต่อให้ไม่รู้จัก เพียงได้ยินคำบอกเล่าของคนไข้ว่ารักษามาหลายปีแล้วไม่หายเสียที ก็รู้ได้ทันทีว่าโรคนี้รับมือยากเพียงใด

หวงเจิ้งเหลียงเองก็มองดูฟางเยี่ยนด้วยความสนใจใคร่รู้เช่นกัน

ฟางเยี่ยนถ่อมตัวมาตลอด บอกว่าตนเองทำให้ปู่ต้องเสียชื่อเสียง ทว่าตอนนี้กลับเป็นคนแรกที่กล้าก้าวออกไป อีกทั้งหวงเจิ้งเหลียงยังเคยได้ยินฟู่หย่งเย่พูดถึงฟางเยี่ยนอยู่บ้าง ฟางเยี่ยนน่าจะมีฝีมืออยู่พอตัว ตอนนี้หวงเจิ้งเหลียงจึงนึกสงสัยขึ้นมาว่า เมื่อต้องเผชิญกับโรคนี้แล้ว ฟางเยี่ยนจะมีวิธีรับมือหรือไม่ และจะสามารถทำการแยกแยะกลุ่มอาการได้ชัดเจนหรือเปล่า