ตอนที่ 65 ผมกลัวแฟนเข้าใจผิด

"นี่คือนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยเราเหรอ"

ซือกวงถงเอ่ยถามลวี่เฟิงหมินเสียงเบา

"ฟางเยี่ยน หลานชายของผู้เฒ่าฟางแห่งร้านฝูเซิงถังครับ" ลวี่เฟิงหมินตอบ

"มิน่าล่ะ"

ซือกวงถงพยักหน้า พลางเอ่ยเสียงค่อย "ตอนเรียนอยู่ดูไม่ค่อยมีชื่อเสียงอะไรแท้ ๆ"

"ตอนที่ท่านมาก็พลาดช่วงเด็ดไปตั้งเยอะแล้วครับ"

ลวี่เฟิงหมินกล่าวว่า "เท่าที่ผมดู ฝีมือของฟางเยี่ยนไม่ได้ด้อยไปกว่าหวงเจิ้งเหลียงเลย"

"จะเป็นไปได้ยังไง"

ซือกวงถงส่ายหน้า ตอนที่เขามาถึงก็ใกล้จะจบแล้วจริง ๆ ฟังไปได้แค่ไม่กี่ประโยค ฟางเยี่ยนพูดได้ดีมากก็จริง แต่ถ้าจะบอกว่าเทียบชั้นกับหวงเจิ้งเหลียงได้ ซือกวงถงไม่มีทางเชื่อ

หวงเจิ้งเหลียงนับเป็นเสาหลักของมหาวิทยาลัยพวกเขา ส่วนฟางเยี่ยนเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กันเชียว

นักศึกษาบางคนอาจไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของหวงเจิ้งเหลียง แต่ซือกวงถงรู้ดีอย่างยิ่ง หวงเจิ้งเหลียงเป็นศิษย์รุ่นหลานของฟู่หงเซิ่ง สืบทอดวิชาจากสำนักดัง ตอนนั้นเพื่อจะดึงตัวหวงเจิ้งเหลียงมา เขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่ใช่น้อย

ขณะที่ซือกวงถงกับลวี่เฟิงหมินคุยกันเบา ๆ ภายในห้องเรียนกลับเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก มีเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน กระทั่งการปรากฏตัวของซือกวงถงและลวี่เฟิงหมินที่หน้าประตูห้องก็ยังไม่มีใครสังเกตเห็น

เพราะสิ่งที่ฟางเยี่ยนทำให้เห็นนั้นน่าตื่นตะลึงเกินไปจริง ๆ

"ที่แท้เขาก็เก่งกาจขนาดนี้..."

เหอเจียแอบเหลือบมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง แล้วก็แอบชำเลืองมองฟู่หย่งเย่อีกแวบหนึ่ง

เรื่องที่ฟางเยี่ยนเคยรักษาผู้เฒ่าถานมาก่อนเหอเจียก็รู้เรื่องอยู่ แต่เธอไม่ได้เห็นกับตาตัวเองจึงไม่รู้สึกอินเท่าไรนัก ทว่าวันนี้ เหอเจียได้สัมผัสรับรู้มันอย่างแจ่มชัดแท้จริง

มิน่าล่ะฟู่หย่งเย่ถึงต้องคอยเอาชนะคะคานกับฟางเยี่ยน

โดยไม่ทันตั้งตัว เหอเจียพลันเหลือบไปเห็นกำปั้นที่ฟู่หย่งเย่กำแน่น ในใจก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

ตอนอยู่ในห้องรับรอง ฟู่หย่งเย่กระซิบข้างหูเธอว่าจะทำให้ฟางเยี่ยนต้องขายหน้าในวันนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าแผนการของฟู่หย่งเย่ล้มเหลวไม่เป็นท่าเสียแล้ว ด้วยทิฐิความทะนงตัวของหย่งเย่แล้วละก็...

พอคิดถึงตรงนี้ เหอเจียก็รู้สึกเศร้าสลดขึ้นมาจับใจ

หากวันนี้ฟางเยี่ยนขายหน้า ฟู่หย่งเย่อาจจะกลับมาเป็นปกติได้บ้าง และพวกเขาก็อาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ทว่าตอนนี้...

"ฟางเยี่ยน นายจะต้องเป็นคนทำลายความสุขของฉันลงด้วยมือตัวเองจริง ๆ ใช่ไหม"

เหอเจียทอดถอนใจอย่างขมขื่นอยู่ในอก

"แค่ก ๆ!"

หวงเจิ้งเหลียงกระแอมสองที ทำลายความเงียบงันภายในห้องเรียน

"เคสอาการเมื่อครู่นี้ฟางเยี่ยนวิเคราะห์ได้ยอดเยี่ยมมาก มีใครจะเพิ่มเติมอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีก็จะได้เชิญคนไข้รายต่อไป"

ไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

ยังจะไปเสริมอะไรได้อีกเล่า!

ทั้งเรื่องที่ควรพูดและไม่ควรพูด ฟางเยี่ยนเล่นเหมาพูดไปจนหมดไส้หมดพุงแล้ว ใครจะไปเสริมอะไรได้อีกวะเนี่ย

เวลานี้ทุกคนได้แต่นึกโล่งอกที่ตนไม่ได้เสนอหน้าออกไปก่อน ไม่อย่างนั้นหากฟางเยี่ยนมาจัดเต็มตามหลังแบบนี้ พวกเขาคงไม่มีหน้าไปพบเจอใครอีกแน่

"พาคนไข้รายต่อไปเข้ามาเถอะ"

หวงเจิ้งเหลียงปรายตามองไปทางด้านข้าง ถึงเพิ่งเห็นลวี่เฟิงหมินกับซือกวงถงยืนอยู่ตรงประตู ทว่าหวงเจิ้งเหลียงไม่ได้เอ่ยทักทาย

เวลาอาจารย์กำลังสอนแล้วมีผู้บริหารมายืนฟังอยู่หน้าประตูถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก การบรรยายต่อไปโดยไม่วอกแวกคือคุณสมบัติพื้นฐานที่อาจารย์พึงมี

คนไข้รายที่สองเป็นผู้ป่วยชาย วัยสี่สิบกว่าปี หลังจากคนไข้เข้ามา หวงเจิ้งเหลียงก็ถามขึ้นอีกครั้ง "คราวนี้ใครจะเริ่มก่อน"

ยังคงไม่มีใครส่งเสียง ฟางเยี่ยนจึงพูดขึ้นว่า "ให้ผมเริ่มก่อนแล้วกันครับ"

พูดจบ ฟางเยี่ยนก็ให้คนไข้นั่งลงตรงหน้าเขา พลางจับชีพจรไปพลางซักถามไปพลาง จากนั้นจึงวิเคราะห์อธิบาย

"ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว ฝีมือของฟางเยี่ยนคนนี้ไม่ได้ด้อยกว่าหวงเจิ้งเหลียงเลยจริง ๆ"

ซือกวงถงกล่าว "สมกับเป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟางแห่งร้านฝูเซิงถัง คลื่นลูกใหม่เหนือกว่ารุ่นเก่าจริง ๆ"

"เป็นไงครับ มาเที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวใช่ไหม" ลวี่เฟิงหมินยิ้มพลางถามซือกวงถง

"ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ"

ซือกวงถงพยักหน้า "เดี๋ยวพอกิจกรรมเสร็จแล้ว คุณพาฟางเยี่ยนไปพบฉันที่ห้องทำงานหน่อยนะ"

เห็นได้ชัดว่าซือกวงถงเริ่มเกิดความเสียดายคนมีพรสวรรค์และอยากได้ตัวแล้ว

ตอนนั้นเขาต้องเปลืองสมองและเรี่ยวแรงไปไม่น้อยเพื่อหวงเจิ้งเหลียง บัดนี้ฟางเยี่ยนเป็นนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยของพวกเขา เทียบกันแล้วน่าจะคุยกันได้ง่ายกว่าหวงเจิ้งเหลียงอยู่บ้างกระมัง

คนไข้รายที่สอง คนไข้รายที่สาม

กิจกรรมทั้งหมดได้กลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของฟางเยี่ยนไปโดยปริยาย

ตอนคนไข้รายแรก เหมียวคังผิงกับสวีซิ่นหรงและคนอื่นๆ ยังมีความคิดอื่นอยู่ในใจบ้าง ทว่าพอถึงคนไข้รายที่สองและรายที่สาม นอกจากฟู่หย่งเย่แล้ว ทุกคนต่างก็ตั้งใจฟังกันอย่างจดจ่อ

โดยเฉพาะไป๋ฮ่าวเซวียน สวีซิ่นหรง และโจวเยี่ยน ทั้งสามคนตั้งใจฟังเป็นพิเศษ ซือกวงถงรู้สึกว่ามาไม่เสียเที่ยว ทั้งสามคนยิ่งรู้สึกว่าคุ้มค่าที่ได้มามากกว่านั้นเสียอีก

"ไฟในเลือดของม้ามและกระเพาะ กลุ่มอาการเย็นร้อนสับสน ในทางคลินิกยังมีความซับซ้อนของกลุ่มอาการเย็นร้อนระคนกันอยู่ ทุกกลุ่มอาการย่อมมีอาการแสดงหลักทางคลินิกของมันเอง เวลาตรวจคนไข้ต้องผสานสี่วิธีตรวจเข้าด้วยกัน..."

ไม่ใช่แค่พวกโจวเยี่ยนไม่กี่คน แม้แต่หวงเจิ้งเหลียงก็ยังตั้งใจฟังเป็นอย่างยิ่ง

ฝีมือของฟางเยี่ยนนั้นยอดเยี่ยมไร้ข้อกังขา ฝีมือของหวงเจิ้งเหลียงเองก็ไม่ต่ำ ผ่านคนไข้ไปไม่กี่ราย หวงเจิ้งเหลียงก็รู้แล้วว่าตนได้พบกับยอดฝีมือเข้าให้แล้ว ฟู่หย่งเย่แพ้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ

ตอนนี้หวงเจิ้งเหลียงไม่มีความคิดอื่นใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ตรงกันข้าม แนวคิดและการวิเคราะห์บางอย่างของฟางเยี่ยนกลับทำให้เขาตาเป็นประกาย

ครั้งนี้หวงเจิ้งเหลียงหาคนไข้มาทั้งหมดห้าราย เมื่อฟางเยี่ยนตรวจรักษาคนไข้ทั้งห้ารายเสร็จสิ้นพร้อมทั้งวิเคราะห์อธิบาย เวลาสองชั่วโมงก็ผ่านพ้นไปแล้ว

"เอาละ ครึ่งแรกของเราพอแค่นี้ก่อน ขอบคุณการอธิบายวิเคราะห์ของฟางเยี่ยนนะ พักยี่สิบนาที หลังจากยี่สิบนาทีแล้วค่อยให้รุ่นพี่ทั้งหลายมาเล่าให้พวกเธอฟังต่อว่าเรียนแพทย์จีนให้ดีได้อย่างไร และตอบข้อสงสัยต่างๆ"

พูดจบ หวงเจิ้งเหลียงจึงลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูห้องเรียน เมื่อมาถึงตรงหน้าของซือกวงถงทั้งสองคน "ท่านอธิการบดี หัวหน้าหลวี่ครับ"

"เจิ้งเหลียง กิจกรรมที่เธอจัดขึ้นครั้งนี้ดีมากเลยนะ"

ซือกวงถงเอ่ยชม "ต่อไปกิจกรรมแบบนี้จัดให้บ่อยขึ้นได้นะ ไม่เพียงแต่จะได้ค้นพบบุคลากรที่มีความสามารถซึ่งจบจากมหาวิทยาลัยของเรา แต่ยังช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นของพวกนักศึกษาได้อีกด้วย"

ทันทีที่หวงเจิ้งเหลียงบอกให้พักชั่วคราว นอกจากนักศึกษาบางคนที่จำเป็นต้องไปเข้าห้องน้ำแล้ว ส่วนใหญ่แทบจะนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน ต่างพากันพูดคุยแลกเปลี่ยน ห้องเรียนที่เดิมทีเงียบสงบในยามนี้จึงจอแจราวกับตลาดสด

"เชี่ย รุ่นพี่ฟางเยี่ยนโคตรเทพเลยว่ะ"

"เดิมทีฉันคิดว่าวันนี้จะได้เห็นศึกเสือฟัดมังกร ไม่นึกเลยว่าจะเป็นการโชว์เดี่ยวของรุ่นพี่ฟางเยี่ยน"

"สุดยอดเกินไปแล้ว ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเลย"

ในเวลาเดียวกัน โจวเยี่ยนกำลังคุยอยู่กับฟางเยี่ยน

"นี่น่ะเหรอที่คุณบอกว่าตัวเองแค่อยู่ไปวันๆ น่ะ" โจวเยี่ยนไม่พอใจเอามากๆ

ฝีมือระดับฟางเยี่ยน โรงพยาบาลของพวกเธอหาคนที่สองไม่ได้ด้วยซ้ำ เขากลับถ่อมตัวขนาดนั้น ฝีมือระดับนี้นี่นะที่ว่าทำให้ปู่เสียชื่อ?

"ก็แค่อยู่ไปวันๆ มานานเข้า เลยพอจับทางได้บ้างน่ะครับ" ฟางเยี่ยนกล่าว

โจวเยี่ยน "..."

"ฟางเยี่ยน นายเนี่ยนะ ไม่คิดจะให้โอกาสคนอื่นบ้างเลย คราวนี้คงทำให้ฟู่หย่งเย่เคืองเข้าเต็มเปาแล้วล่ะ"

โจวเยี่ยนกระซิบเสียงเบา

"ความจริงผมกะจะรักษาหน้าทุกคนไว้ ก็เลยเป็นคนแรกที่ขึ้นมาไงครับ" ฟางเยี่ยนกล่าว

โจวเยี่ยน "..."

ชั่วขณะนั้นโจวเยี่ยนพูดไม่ออก สิ่งที่ฟางเยี่ยนพูดดันมีเหตุผลขึ้นมาซะงั้น

พอย้อนคิดดูให้ละเอียด คนไข้ทั้งห้ารายที่หวงเจิ้งเหลียงหามาในครั้งนี้ไม่มีรายไหนธรรมดาเลย ก็มีแต่ฟางเยี่ยนนี่แหละ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น โอกาสผิดพลาดคงสูงมาก ถึงเวลานั้นถ้าฟางเยี่ยนมารอเสริมอยู่ข้างหลัง มันจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายอับอายขายหน้ามากกว่าเดิมจริงๆ

"อีกอย่าง พอพูดไปแล้วมันก็คุมตัวเองไม่ค่อยอยู่น่ะครับ" ฟางเยี่ยนยิ้ม

ความจริงไม่ว่าวันนี้จะเป็นเกมแบบไหน ฟางเยี่ยนก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปแข่งอะไรกับใคร มันดูเหมือนรังแกคนอื่นเกินไปจริงๆ

ดังนั้น ตั้งแต่แรกฟางเยี่ยนจึงชิงเป็นฝ่ายคุมสถานการณ์ ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นเลย ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นหมูหลอกกินเสือ

อีกประเด็นหนึ่ง ที่นี่คือมหาวิทยาลัย ฟางเยี่ยนก็ไว้หน้าคนอื่นแล้วจริงๆ ทุกคนต่างเป็นรุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้ว มีรุ่นน้องมองอยู่ตั้งมากมาย หากถึงตอนนั้นเขาเผลอวิจารณ์ใครเข้าสักสองสามคำ คงกระอักกระอ่วนจนลงจากเวทีไม่ถูกเป็นแน่

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น สภาพจิตใจของฟางเยี่ยนไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ในเมื่อมาแล้ว และอยู่ต่อหน้านักศึกษามากมายขนาดนี้ ฟางเยี่ยนก็อยากจะถ่ายทอดความรู้ให้รุ่นน้องได้ฟังบ้าง อยากให้รุ่นน้องเหล่านี้ได้เห็นถึงเสน่ห์ของแพทย์จีน

จะสร้างความมั่นใจและทำให้รุ่นน้องได้เห็นเสน่ห์ของแพทย์จีนได้อย่างไร ย่อมต้องไม่กั๊กวิชาและแสดงให้ตื่นตาตื่นใจ

เช่นนี้แล้ว ฟางเยี่ยนย่อมไม่มีทางยอมอดกลั้นเพียงเพื่อจะไว้หน้าใคร สู้ลงมือจัดเต็มไปเลยดีกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น หากมองจากมุมของฟางเยี่ยน การที่เขายินดีจะช่วยวิเคราะห์และอธิบายให้ฟังนับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก ใครที่มีทัศนคติดี เปิดใจรับฟัง ย่อมต้องได้ประโยชน์กลับไปไม่มากก็น้อย ส่วนใครที่ทัศนคติไม่ดีแล้วผูกใจเจ็บแค้นเพราะเรื่องนี้ ก็ปล่อยให้แค้นไปเถอะ

ในโลกแห่งความฝัน มีหมอชื่อดังในประวัติศาสตร์บางคนถึงกับเคยคุกเข่าอยู่หน้าประตูของฟางเยี่ยนเพื่อขอศึกษาวิชาแพทย์กับเขาด้วยซ้ำ

หวงเจิ้งเหลียงคุยกับซือกวงถงและลวี่เฟิงหมินสองสามประโยค จากนั้นก็เดินไปหาฟู่หย่งเย่แล้วพาเขาออกจากห้องเรียนไปยังสุดทางเดิน

"ศิษย์น้อง ฟางเยี่ยนคนนี้มีฝีมือสูงมาก แม้แต่ผมเองก็ยังเทียบเขาไม่ติด"

หวงเจิ้งเหลียงถอนหายใจ "คนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถโดดเด่นอย่างฟางเยี่ยน อนาคตข้างหน้าย่อมไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน ถ้าไม่ได้มีความแค้นใหญ่หลวงอะไรกัน ตามความเห็นของผมก็ช่างมันเถอะ มีมิตรเพิ่มขึ้นอีกคนย่อมดีกว่ามีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกคน"

"ขอบคุณครับศิษย์พี่ ผมเข้าใจแล้ว"

ฟู่หย่งเย่พยักหน้า ทว่าในใจกลับไม่คิดเช่นนั้น

ฟางเยี่ยนฝีมือสูงแล้วอย่างไร ฝีมือสูงแค่ไหนก็เป็นแค่คนคนเดียว ตระกูลฟู่ของพวกเขายืนหยัดมานับร้อยปี ไม่ว่าจะเป็นสายสัมพันธ์หรือเบื้องหลัง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ฟางเยี่ยนจะเทียบชั้นได้เลย

วันนี้ฟู่หย่งเย่ก็ดูออกแล้วเช่นกันว่าวิชาแพทย์ของฟางเยี่ยนเก่งกาจจริง เขาพ่ายแพ้ในจุดนี้เขายอมรับ แต่ทำไมเขาจะต้องไปแข่งวิชาแพทย์กับฟางเยี่ยนด้วยเล่า

อีกอย่าง ถึงเขาจะสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังมีคนอื่น หวงเจิ้งเหลียงไม่ได้เรื่อง ก็ยังมีคนอื่นอยู่อีก

"ฟางเยี่ยน!"

เมื่อเห็นฟู่หย่งเย่ถูกหวงเจิ้งเหลียงเรียกตัวออกไป เหอเจียก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้ามาตรงหน้าฟางเยี่ยนและโจวเยี่ยน

"มีธุระอะไรหรือครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"ฉันอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวหน่อยน่ะค่ะ พอกิจกรรมจบแล้ว คืนนี้พวกเราไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ" เหอเจียกล่าว

"คงไม่ดีกว่าครับ ผมกลัวแฟนผมจะเข้าใจผิด"

ฟางเยี่ยนพูดพลางปรายตามองโจวเยี่ยน ซึ่งโจวเยี่ยนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการขยับเข้ามาแนบชิดข้างกายฟางเยี่ยน

เหอเจียใจกระตุกวูบ เธอสูดหายใจเข้าลึก "แค่ไม่กี่ประโยคเองค่ะ ตั้งแต่เรียนจบมา พวกเรายังไม่ได้คุยกันดีๆ เลยไม่ใช่เหรอ หรือว่าคุณไม่อยากคุยกับฉันแล้วจริงๆ"

"ไม่อยากครับ" ฟางเยี่ยนตอบ

เหอเจีย "........"

คำตอบว่าไม่อยากคำเดียวของฟางเยี่ยนทำเอาเหอเจียแทบจะสำลัก เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ตนเองอุตส่าห์ยอมลงให้ถึงขนาดนี้แล้ว ฟางเยี่ยนกลับไม่ไว้หน้าเธอเลยแม้แต่น้อย

"โน่นแน่ะ หัวหน้าฟู่กลับมาแล้ว ผมเองก็กลัวหัวหน้าฟู่จะเข้าใจผิดเหมือนกัน"

ฟางเยี่ยนกล่าว "เพราะความต่างชั้นมันมากเกินไป ผมไม่กล้ามีเรื่องด้วยหรอกครับ"

โจวเยี่ยนกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ เธอรู้สึกว่าตนเองก็ประเมินฟางเยี่ยนผิดไปเหมือนกัน

"เอาละ นักศึกษาทุกคน พวกเรามาต่อกันเถอะ"

เวลาล่วงเลยไปพอสมควร ทุกคนจึงกลับมานั่งประจำที่อีกครั้ง หวงเจิ้งเหลียงกวาดสายตามองพวกฟางเยี่ยน ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ฟางเยี่ยน "ฟางเยี่ยน ให้คุณเริ่มก่อนเหมือนเดิมดีไหม"