ตอนที่ 66 นี่ไม่โอหังเกินไปหน่อยหรือ

ต่อให้หวงเจิ้งเหลียงไม่เอ่ยปาก จากผลงานที่ฟางเยี่ยนแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ใครเล่าจะยังกล้าพูดอะไรอีก

เหล่านักศึกษาในห้องเรียนต่างก็มองฟางเยี่ยนด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง วันนี้รุ่นพี่ฟางเยี่ยนกลายเป็นไอดอลในดวงใจไปแล้วจริง ๆ

"ขอบคุณครับศาสตราจารย์หวง ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดสักหน่อยแล้วกันครับ"

การที่ฟางเยี่ยนมาในวันนี้ เขามีเรื่องที่อยากจะพูดอยู่จริง ๆ

ว่ากันว่ายิ่งมีความสามารถมากเท่าไร ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเท่านั้น หนึ่งฝันยาวนานนับพันปี เมื่อตื่นขึ้นมาสู่เมืองใหญ่ยุคปัจจุบันพร้อมกับแก่นแท้แห่งวิชาแพทย์ของสำนักต่าง ๆ ที่แบกรับไว้ ฟางเยี่ยนจึงตั้งใจจริง ๆ ที่จะทำอะไรสักอย่าง เพื่อช่วยวงการแพทย์แผนจีน

ช่วงเวลานี้ นอกจากฟางเยี่ยนจะรักษาอาการป่วยให้คุณปู่และง่วนอยู่กับงานในคลินิกแล้ว ยามเอนกายนอนบนเตียงในเวลากลางคืน เขาก็มักจะนึกถึงผู้คนและเรื่องราวต่าง ๆ ในความฝันอยู่เสมอ

ภาพของจางจงจิ่ง (ปราชญ์แพทย์ ผู้เขียนซางหานลุ่น) ที่จุดตะเกียงน้ำมันนั่งเรียบเรียงตำรา "ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น" (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็นและโรคเบ็ดเตล็ด) ในยุคที่โรคระบาดแพร่กระจายไปทั่วทุกหัวระแหง ราษฎรไร้ที่พึ่งพิง ครอบครัวของจางจงจิ่งล้มตายไปกับโรคระบาดถึงแปดเก้าในสิบส่วน คนรุ่นหลังต่างยกย่องจางจงจิ่งเป็นปราชญ์แพทย์แห่งยุค และเขายังเป็นแพทย์ผู้มีชื่อเสียงเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับสมญานามว่า "ปราชญ์แพทย์" ทว่าน้อยคนนักที่จะเข้าใจถึงสถานการณ์ในยุคสมัยนั้นได้อย่างถ่องแท้

เพื่อศึกษาวิจัยโรคจากความเย็น เบื้องบนเพื่อ "รักษาความเจ็บป่วยของเจ้านายและบุพการี" เบื้องล่างเพื่อ "ปลดเปลื้องทุกข์ภัยให้แก่คนยากไร้" จางจงจิ่งจึง "ขยันหมั่นเพียรศึกษาคำสอนโบราณ" อ่านตำราแพทย์อย่างละเอียด เช่น "คัมภีร์ซู่เวิ่น" "จิ่วชาง" "คัมภีร์ปัญหายากแปดสิบเอ็ดข้อ" "อินหยางต้าลุ่น" เพื่อซึมซับแก่นแท้ความรู้อันอุดมสมบูรณ์ ทั้งยัง "รวบรวมตำรับยาจากทุกสารทิศ" เสาะหาและบันทึกสูตรยารักษาโรคจากชาวบ้านในวงกว้าง

เพื่อเสริมสร้างทฤษฎีทางการแพทย์ของตนให้ลึกซึ้งและยกระดับทักษะการรักษา จางจงจิ่งจึงไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก ดั้นด้นไปยังเมืองและชนบทต่าง ๆ เพื่อลงมือรักษาผู้ป่วยจริงอย่างกระตือรือร้น บุกบั่นเดินทางไปทั่วดินแดนเสฉวนและส่านซี หลังจากนั้นจึงเร้นกายอยู่บนเขาเส้าซื่อ ทุ่มเทศึกษาค้นคว้าทฤษฎีการแพทย์ จนกระทั่งผ่านพ้นความพยายามนานหลายสิบปี ในที่สุดก็รังสรรค์มหาตำราแพทย์อันเป็นอมตะอย่าง "ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น" ได้สำเร็จ

จางจงจิ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้วางรากฐานทฤษฎีการแยกแยะกลุ่มอาการเพื่อการรักษาของศาสตร์การแพทย์แผนจีนโบราณ ขณะที่ตำรา "ซางหานจ๋าปิ้งลุ่น" ก็ได้รับการยกย่องจากแพทย์ผู้มีชื่อเสียงรุ่นแล้วรุ่นเล่าให้เป็นตำราสายตรงที่แท้จริง และสำนักซางหานก็ถือกำเนิดขึ้นจากจุดนี้เช่นกัน

นอกจากนี้ยังมีซุนซือเหมี่ยว จางจิ่งเยฺว่ เจิ้งชินอาน และท่านอื่น ๆ อีกมากมาย

มหาแพทย์ทุกคนนอกจากการช่วยชีวิตผู้คนและสงเคราะห์โลกแล้ว ต่างก็หวังให้วิชาแพทย์ได้รับการสืบทอด และให้ศาสตร์การแพทย์แผนจีนรุ่งเรืองเฟื่องฟู

ในห้วงความฝัน ฟางเยี่ยนเป็นทั้งศิษย์และสหายของเหล่าแพทย์ผู้เลื่องชื่อในประวัติศาสตร์ บัดนี้ภารกิจของเหล่าสหายเก่าเหล่านั้น ราวกับได้ส่งต่อมาอยู่บนบ่าของฟางเยี่ยนแล้ว

ฟางเยี่ยนทอดสายตามองรุ่นน้องทั้งชายและหญิงในห้องเรียน

ปัจจุบันกลุ่มคนที่เรียนแพทย์แผนจีนไม่ได้มีน้อยเลย สถาบันการศึกษาด้านการแพทย์แผนจีนทั่วประเทศมีมากกว่าสามสิบแห่ง เมื่อเทียบกับในอดีตแล้วถือเป็นกลุ่มคนที่ใหญ่โตมากจริง ๆ

หากเป็นในอดีต เงื่อนไขแรกของการเรียนแพทย์คือต้องรู้หนังสือ นั่นหมายความว่าคนที่จะเป็นหมอต้องเป็นบัณฑิตมาก่อน ทว่าเป้าหมายของบัณฑิตส่วนใหญ่คือการสอบจอหงวนเพื่อเป็นขุนนาง จะมีก็แต่คนที่หมดหวังกับการสอบขุนนาง หรือคนที่ไม่ฝักใฝ่ในลาภยศชื่อเสียงเท่านั้นถึงจะหันมาเรียนแพทย์ ลองคิดดูว่ากลุ่มคนประเภทนี้จะมีอยู่สักกี่คน

แต่ในปัจจุบัน นักศึกษาใหม่สาขาแพทย์แผนจีนในแต่ละปีมีนับหมื่นคน แค่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจวแห่งเดียว นักศึกษาใหม่ปีนี้ก็มีเกือบพันคนแล้ว ด้วยฐานจำนวนคนที่มหาศาลขนาดนี้ เหตุใดหลายปีที่ผ่านมาจึงแทบไม่มีแพทย์ที่มีชื่อเสียงปรากฏตัวขึ้นมาเลย

ทั้ง ๆ ที่คนเรียนแพทย์แผนจีนมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ฐานจำนวนคนก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทำไมวงการแพทย์แผนจีนถึงยิ่งตกต่ำลง

แม้จะมีปัจจัยหลายด้านเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่การที่ทิศทางของการแพทย์แผนจีนค่อย ๆ ถูกชักนำให้ผิดเพี้ยนไป คนที่เรียนไม่เข้าใจแก่นแท้ ได้แต่เรียนรู้แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ถูกบ้างผิดบ้าง ก็ถือเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งประการหนึ่ง

เมื่อสบสายตากับฟางเยี่ยน นักศึกษาบางคนกลับรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ สายตาของรุ่นพี่ฟางเยี่ยนทำให้พวกเขารู้สึกถึงความเข้มงวดเฉกเช่นผู้ปกครอง

"ในเมื่อศาสตราจารย์จ้าวบอกว่าเป็นการไขข้อข้องใจ ถ้าอย่างนั้นผมจะตอบข้อสงสัยของพวกรุ่นน้องสักหน่อยแล้วกันครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยปากอย่างช้า ๆ "ใครมีข้อสงสัย สามารถยกมือถามได้เลยครับ"

ภายในห้องเรียนเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นนักศึกษาหลายคนก็พากันยกมือขึ้น ฟางเยี่ยนจึงผายมือชี้ไปที่นักศึกษาชายคนหนึ่ง

"รุ่นพี่ฟางเยี่ยนครับ คุณเพิ่งเรียนจบไปไม่กี่ปี ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ได้ครับเนี่ย ผมรู้สึกว่ารุ่นพี่เก่งกว่าอาจารย์อาวุโสหลายท่านในมหาวิทยาลัยเสียอีก"

ฟางเยี่ยนส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายนั่งลงแล้วกล่าว "ข้อแรกเลยนะ คำพูดของรุ่นน้องคนนี้เข้าข่ายยุแยงให้แตกแยกอยู่นะครับ ผมยังเทียบกับบรรดาอาจารย์อาวุโสในมหาวิทยาลัยไม่ได้หรอกครับ"

นักศึกษาบางคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เทียบได้หรือไม่ได้ ในใจทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

"ข้อสอง ผมก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้นหรอกครับ บรรดารุ่นพี่ทั้งหญิงชายที่กลับมามหาวิทยาลัยรอบนี้เก่งกว่าผมกันทั้งนั้น" ฟางเยี่ยนกล่าวต่อ

"โห..."

คราวนี้เหล่านักศึกษาส่วนใหญ่ต่างส่งเสียงออกมาเป็นเสียงเดียวกันอย่างอดไม่ได้ ชัดเจนว่าไม่มีใครเชื่อ รุ่นพี่ฟางเยี่ยนนี่ไว้หน้าคนอื่นเห็น ๆ

พวกเขาไม่เชื่อหรอกว่าถ้ามีคนที่เก่งกว่าฟางเยี่ยนจริง ๆ จะเอาแต่นั่งเงียบกริบไม่ปริปากแบบนี้

ไหนว่าจะมาแลกเปลี่ยนความรู้ ไหนว่าจะมาปรึกษาตรวจเคสร่วมกัน กลายเป็นเวทีเดี่ยวของรุ่นพี่ฟางเยี่ยนไปเสียได้ ทำไมคนอื่นถึงไม่ปริปากกันล่ะ ก็ไม่ใช่เพราะฝีมือสู้ไม่ได้หรอกหรือ

"ส่วนที่ถามว่าทำไมผมถึงเก่งขนาดนี้ อืม เรื่องนี้ตอบยากอยู่นิดหน่อยนะครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มบาง ๆ จะให้บอกพวกคุณว่าผมใช้โปรโกงมาหรือไงกัน

"สำหรับคำถามนี้ ผมขอพูดสามข้อแล้วกันครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "ข้อแรก อ่านตำรา อ่านหนังสือร้อยรอบความหมายย่อมกระจ่างแจ้งเอง สมัยก่อนหมอมีชื่อเสียงจำนวนมากล้วนเรียนรู้ฝึกฝนด้วยตัวเองทั้งนั้น ยุคนั้นอาจารย์มีน้อย การกราบไหว้ฝากตัวเป็นศิษย์ก็ยาก จุดเริ่มต้นของการเข้าสู่วงการย่อมต้องอ่านตำราให้มาก ทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง ปัจจุบันทุกคนมีเงื่อนไขที่ดีมาก สามารถเรียนรู้ในรั้วมหาวิทยาลัยได้ ในมหาวิทยาลัยยังมีห้องสมุด มีหนังสือหลากหลายแบบให้ค้นคว้า"

"นอกจากนี้ ยังสามารถเข้าไปฝึกงานในโรงพยาบาล นำความรู้ที่เรียนมาผสานเข้ากับการปฏิบัติงานจริงทางคลินิก ก่อนจะไปฝึกงาน ให้อ่านตำราให้มาก ทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง วางรากฐานให้มั่นคง มีความเข้าใจและมุมมองของตัวเอง เพื่อที่ตอนฝึกงานในภายหน้า จะได้ค่อย ๆ นำสิ่งที่เห็นในตำรามาเชื่อมโยงกับงานจริงได้"

ในจุดนี้ ฟางเยี่ยนเข้าใจอย่างลึกซึ้งทีเดียว ในอดีต บัณฑิตผู้คงแก่เรียนจำนวนไม่น้อยล้วนเข้าใจหลักการแพทย์อยู่บ้าง เหมือนเวลาดูซีรีส์ย้อนยุคที่ดูราวกับว่าใคร ๆ ก็จับชีพจรเป็น ดูเผิน ๆ เหมือนเกินจริง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย

บัณฑิตบางคนหากอ่านตำราหลากหลายจนกระจ่างในหลักการแพทย์ ก็สามารถตรวจรักษาโรคได้ในระดับหนึ่งทั้งนั้น

คนโบราณกล่าวไว้ว่า 'ยอดแพทย์รักษาบ้านเมือง แพทย์ชั้นกลางรักษามนุษย์ แพทย์ชั้นล่างรักษาโรค' แท้จริงแล้วก็หมายถึงหลักการแพทย์นี้นี่เอง

"ข้อสอง ยังคงเป็นการอ่านตำราให้มาก อ่าน 'ตำราสามยุค' อ่านคัมภีร์ต่าง ๆ อ่านภาษาจีนโบราณทางการแพทย์ แพทย์จีนเป็นวิชาการแพทย์ที่เน้นความรอบรู้อย่างยิ่ง ยิ่งรู้มากเท่าไร ความเข้าใจต่อหลักการแพทย์ก็จะยิ่งลึกซึ้งขึ้นเท่านั้น การต่อยอดของหลักการแพทย์มากมายล้วนเชื่อมโยงไปถึงรอบด้าน ทั้งยินหยางเบญจธาตุ คัมภีร์อี้จิงและปากว้า ธรรมชาติของฟ้าดิน..."

ฟางเยี่ยนกล่าวต่อ "ข้อสาม ก็ยังคงเป็นการอ่านตำราให้มาก มีเพียงอ่านให้มากจนสลักเรื่องต่าง ๆ ลงในหัวได้ ตอนตรวจรักษาทางคลินิกถึงจะคิดออก นึกได้ แม้จะยังเข้าใจไม่ลึกซึ้ง แต่อาศัยตำรับยาจิงฟางและตำรับยาที่มีชื่อเสียง อาการของโรคในทางคลินิกเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็สามารถแก้ไขได้แล้วครับ"

ฟางเยี่ยนเคยเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยมาห้าปี เขารู้สภาพความเป็นอยู่ของนักศึกษาแพทย์จำนวนมากในปัจจุบันเป็นอย่างดี และในขณะเดียวกัน ด้วยประสบการณ์นับพันปีในความฝัน ฟางเยี่ยนก็รู้กระจ่างเช่นกันว่าแพทย์จีนควรจะเรียนอย่างไร

ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าแพทย์จีนมีเกณฑ์มาตรฐานสูง เรียนยาก แต่แท้จริงแล้วการเรียนแพทย์จีนมีทางลัดอยู่จริง ๆ การอ่านตำราคือทางลัด อ่านหนังสือให้มาก อ่านตำราให้เยอะ อาศัยความขยันก็สามารถชดเชยช่องว่างของพรสวรรค์ได้บ้างแล้ว

อย่างในสถาบันแพทย์แผนจีนยุคนี้ ตำราเรียนและหนังสือต่าง ๆ ได้สรุปใจความสำคัญของแพทย์จีนเอาไว้หมดแล้ว เพียงอ่าน "ทฤษฎีพื้นฐานแพทย์แผนจีน" ก็แทบจะเข้าใจพื้นฐานของแพทย์แผนจีนได้มากมาย เช่น การมอง การดมฟัง การไต่ถาม และการจับชีพจร

หลายคนอาจจะลืมไปว่า แพทย์จีนแท้จริงแล้วนับเป็นสายศิลป์ ตอนที่นักศึกษาเรียนหนังสือ ข้อความและหลักการแพทย์มักจะรอให้อาจารย์มาอธิบาย น้อยคนนักที่จะอ่านตำราทำความเข้าใจด้วยตนเอง

หากทำความเข้าใจและขบคิดผ่านการอ่านตำราด้วยตัวเอง สิ่งที่ได้เรียนรู้และตกผลึกย่อมแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

วิชาการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นแพทย์จีนหรือแพทย์ตะวันตก ล้วนเป็นสาขาวิชาที่ต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต หากคิดเพียงจะเก็บหน่วยกิตให้ผ่าน ๆ ไป คว้าแค่ใบปริญญา เช่นนั้นย่อมไม่มีทางเรียนได้ดี เมื่อไม่ได้วางรากฐานให้มั่นคง พอเข้าไปทำงานในโรงพยาบาลแล้วก็จะก้าวหน้าช้ากว่ามาก

ตอนที่ฟางเยี่ยนอู้งานในรั้วมหาวิทยาลัยช่วงนั้น ก็ไม่ได้เป็นเพราะไม่ชอบเรียนหนังสือเสียทีเดียว แต่เป็นเพราะสิ่งที่เรียนในระดับปริญญาตรี เขาเชี่ยวชาญหมดแล้วตั้งแต่ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย การเข้าชั้นเรียนจึงค่อนข้างเสียเวลา แต่ก็จำใจต้องเข้าเรียน

ส่วนเรื่องที่เกือบจะเรียนไม่จบ ก็เพราะหน่วยกิตไม่ได้มีแค่วิชาพื้นฐาน แต่ยังเกี่ยวโยงไปถึงวิชาอื่น ๆ อีกด้วย

นักศึกษาแพทย์ในปัจจุบัน คนที่สามารถสงบจิตสงบใจอ่านตำราได้อย่างแท้จริง โดยเฉพาะการอ่านคัมภีร์แพทย์ที่น่าเบื่อหน่าย ภาษาจีนโบราณทางการแพทย์ หรือตำราประเภท "อี้จิง" นั้นมีน้อยเกินไป

"พูดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

ซือกวงถงเอ่ยกับลวี่เฟิงหมิน "คำว่าอ่านหนังสือคำเดียว พูดถึงแก่นแท้ของการเรียนแพทย์จีนได้อย่างหมดจด"

ไม่รู้ว่าเหล่านักศึกษาจะรับฟังเข้าไปมากน้อยเพียงใด แต่อย่างไรเสียซือกวงถงยิ่งฟังก็ยิ่งชอบ ยิ่งฟังก็ยิ่งเคลิบเคลิ้ม และยิ่งเอ็นดูฟางเยี่ยนมากขึ้นเรื่อย ๆ

"เหอะ อ่านหนังสือเนี่ยนะ?"

เหมี่ยวคังผิงที่อยู่บนเวทีกลับรู้สึกดูแคลนเล็กน้อย

คนอื่นไม่รู้จักฟางเยี่ยน แต่เขาจะไม่รู้จักหรืออย่างไร?

อย่างฟางเยี่ยนเนี่ยนะ มีคุณสมบัติอะไรมาบรรยายเรื่องการอ่านหนังสือให้พวกนักศึกษาฟัง สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ก็มีแต่ฟางเยี่ยนนี่แหละที่ไม่แตะต้องตำราเลยทั้งวัน

พอคนเราเก่งขึ้นมาจริง ๆ ตดออกมาก็ยังว่าหอมสินะ

เขายอมรับว่าหลายปีมานี้ฟางเยี่ยนก้าวหน้าไปมากจริง ๆ ฝีมือสูงกว่าเขา ทว่าหากพูดถึงเรื่องอ่านหนังสือ อย่างฟางเยี่ยนเนี่ยนะ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหมี่ยวคังผิงก็โพล่งขึ้นมาทันที "รุ่นพี่ฟางเยี่ยนของพวกเธอพูดมาตั้งมากมาย หลัก ๆ ก็คือเรื่องอ่านหนังสือ พวกเรามาลองทดสอบรุ่นพี่ฟางเยี่ยนของพวกเธอกันหน่อยดีไหม ดูสิว่ารุ่นพี่ฟางเยี่ยนของพวกเธออ่านตำรามามากแค่ไหน ดีหรือไม่?"

"ดีครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเหมี่ยวคังผิง เหล่านักศึกษาก็ตอบรับเป็นเสียงเดียวกันพลางส่งเสียงเฮลั่น

คำพูดของฟางเยี่ยนเมื่อครู่มีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยที่ฟังแล้วซึมซับเข้าไปจริง ๆ ดังนั้นเมื่อเหมี่ยวคังผิงเสนอขึ้นมา นักศึกษาหลายคนจึงอยากรู้อยากเห็นว่า รุ่นพี่ฟางเยี่ยนอ่านตำรามามากขนาดไหนกันแน่?

ฟู่หย่งเย่มองไปยังเหมี่ยวคังผิงโดยไม่รู้ตัว ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงนะ?

ข้อเสนอของเหมี่ยวคังผิงครั้งนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่ต้องสนใจหรอกว่าฟางเยี่ยนจะอ่านตำรามามากแค่ไหน แต่นักศึกษาด้านล่างเวทีมีมากมายขนาดนี้ หากถามตามใจชอบ เขาไม่เชื่อหรอกว่าฟางเยี่ยนจะตอบได้หมด

"นักศึกษาคนนี้ชื่ออะไร?"

สีหน้าของซือกวงถงเปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยถามลวี่เฟิงหมิน

"เหมี่ยวคังผิงครับ เป็นเพื่อนร่วมรุ่นห้องเดียวกับฟางเยี่ยน" ลวี่เฟิงหมินตอบ

"เหลวไหลสิ้นดี"

ซือกวงถงเอ่ยด้วยความโมโห "ฟางเยี่ยนอุตส่าห์ดึงบรรยากาศให้เข้าที่เข้าทางแล้วแท้ ๆ นี่ไม่ใช่การก่อกวนไร้สาระหรอกหรือ?"

จากการสาธิตเรื่องแกล้งป่วยจริงของฟางเยี่ยนก่อนหน้านี้ ประกอบกับคำพูดของฟางเยี่ยนเมื่อครู่ ซือกวงถงเชื่อว่าจะสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้นักศึกษาได้ไม่มากก็น้อย แต่การที่เหมี่ยวคังผิงทำแบบนี้ เท่ากับทำลายผลลัพธ์ที่ฟางเยี่ยนเพียรพูดมาตั้งนานจนหมดสิ้น

หากฟางเยี่ยนถูกต้อนจนจนมุม คำพูดที่ฟางเยี่ยนเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่ก็แทบจะกลายเป็นเรื่องตลกขบขันในทันที

"ได้สิครับ"

ฟางเยี่ยนกลับยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ในเมื่อทุกคนสนใจ เช่นนั้นก็เชิญถามได้ตามสบาย จะเป็นสี่ตำราห้าคัมภีร์ ร้อยสำนักคิด ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม เบ็ดเตล็ด หรือตำรายา... อืม... ได้หมดเลยครับ!"

"เชี่ยแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟางเยี่ยน นักศึกษาจำนวนมากต่างสบถลั่นอยู่ในใจ รุ่นพี่ฟางเยี่ยนนี่มั่นใจในตัวเองเกินไปแล้วหรือไม่?