ตอนที่ 67 น่ากลัวเกินไปแล้ว

"สี่ตำราห้าคัมภีร์ ปรัชญาร้อยสำนัก สี่หมวดตำราโบราณ ตำรายา หรือความเรียงเบ็ดเตล็ดอย่างนั้นเหรอ"

โจวเยี่ยนถึงกับเผยอริมฝีปากสีแดงระเรื่อขึ้นอย่างอดไม่ได้ ฟางเยี่ยนถึงกับ...

หากจำกัดอยู่แค่ในคัมภีร์แพทย์ ขอบเขตยังนับว่าแคบลงมาหน่อย "หวงตี้เน่ยจิง" (คัมภีร์ภายในของจักรพรรดิเหลือง) "เสินหนงเปิ่นเฉ่า" "หนานจิง" (คัมภีร์ปัญหายาก) "ซางหานลุ่น" (ตำราว่าด้วยโรคจากความเย็น) ตำราเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คนในวงการแพทย์แผนจีนส่วนใหญ่เคยอ่านกันทั้งนั้น

แน่นอนว่า แม้จะจำกัดแค่คัมภีร์แพทย์ ระดับความยากก็สูงมากแล้ว นอกจาก "หวงตี้เน่ยจิง" หรือ "ซางหานลุ่น" แล้ว คัมภีร์แพทย์ยังมีอีกมากมาย ต่อให้เป็นเล่มที่คุ้นเคยกันดีและนักศึกษาแพทย์แทบทุกคนต้องอ่าน ก็มีมากกว่ายี่สิบกว่าชนิดเข้าไปแล้ว ถ้ารวมเล่มที่หาดูได้ยากกว่านั้นก็ยิ่งมีมหาศาล

แต่ตอนนี้ฟางเยี่ยนกลับไม่จำกัดวงอยู่แค่คัมภีร์แพทย์ ไม่ว่าจะเป็นสี่ตำราห้าคัมภีร์ ปรัชญาร้อยสำนัก สี่หมวดตำราโบราณ...

นั่นหมายความว่านอกจากวรรณกรรมยุคใหม่แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นสามารถถามอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นสิ

แม้แต่ซือกวงถงก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ จึงเอ่ยถามลวี่เฟิงหมิน "ผมหูฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ"

"ท่านฟังไม่ผิดหรอกครับ"

ลวี่เฟิงหมินตอบ "ถ้าท่านฟังผิด ผมเองก็คงฟังผิดเหมือนกันครับ"

ขณะที่พูด ความอยากรู้อยากเห็นของลวี่เฟิงหมินก็ถูกจุดประกายขึ้นมาเช่นกัน

เวลานี้หลายคนอาจมองว่าฟางเยี่ยนอวดดีโอหัง แต่ลวี่เฟิงหมินกลับไม่คิดเช่นนั้น

ก่อนหน้านี้ฟางเยี่ยนแสดงความสามารถได้ยอดเยี่ยมมากแล้ว ต่อให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันเพราะเหมียวคังผิงโพล่งขึ้นมา แล้วฟางเยี่ยนตีกรอบไว้แค่คัมภีร์แพทย์ หากตอบไม่ได้บ้างก็ไม่ได้กระทบภาพลักษณ์อะไร เพียงแต่สิ่งที่ฟางเยี่ยนพูดมาทั้งหมดก่อนหน้านี้จะลดความน่าประทับใจลงไปบ้างเท่านั้น

แต่การที่ฟางเยี่ยนเปิดกว้างขอบเขตขนาดนี้ หากตอบไม่ได้ขึ้นมา มันก็คือการตบหน้าตัวเองชัด ๆ

ฟางเยี่ยนไม่ได้โง่ ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องหาเรื่องตบหน้าตัวเอง

แต่ให้ตายเถอะ เรื่องพวกนี้มันใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะรู้หมดจริง ๆ หรือ

แค่คัมภีร์แพทย์ก็นับไม่หวาดไม่ไหวแล้ว หากรวมศาสตร์แขนงอื่นเข้าไปด้วย มันจะมีมหาศาลขนาดไหนกัน

ลวี่เฟิงหมินสังเกตเห็นนักศึกษาหลายคนเริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหากันแล้ว

ในปี 2010 สมาร์ตโฟนเริ่มแพร่หลาย แม้จะยังเทียบไม่ได้กับรุ่นในอีกหลายปีต่อมา แต่ก็สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตและค้นหาหน้าเว็บได้แล้ว

ขอบเขตที่ฟางเยี่ยนระบุกว้างใหญ่เกินไป ทำเอานักศึกษาไม่รู้จะตั้งคำถามอย่างไรดี แต่ยังดีที่มีโทรศัพท์มือถือ แค่ค้นหาสุ่ม ๆ ดูก็ได้แล้ว

นักศึกษาบางคนที่ค้นหาข้อมูลเสร็จแล้วเริ่มมองไปยังฟางเยี่ยนด้วยความกระตือรือร้น วันนี้ชักจะน่าสนุกขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ

"เหอะ"

ฟู่หย่งเย่แค่นยิ้มเยาะในใจ เขาเองก็เห็นการกระทำของพวกรุ่นน้องใต้เวทีเช่นกัน

ฟางเยี่ยนคงมองข้ามจุดนี้ไปสินะ

ในมุมมองของฟู่หย่งเย่ สาเหตุที่ฟางเยี่ยนกล้าอวดดีเช่นนี้ เป็นเพราะคำถามต้องมาจากคนถาม การที่คุณจะสร้างความลำบากใจให้คนอื่นได้ อันดับแรกคุณต้องรู้หัวข้อและขอบเขตของมันก่อน

ที่เหมียวคังผิงบอกว่าจะทดสอบเมื่อครู่ ก็เหมือนกับการท่องจำบทเรียน หากคุณคิดจะทดสอบคนอื่น ตัวคุณเองก็ต้องรู้เนื้อหาต้นฉบับไม่ใช่หรือ

อย่างที่ฟางเยี่ยนพูดถึงสี่ตำราห้าคัมภีร์หรือปรัชญาร้อยสำนัก จะมีนักศึกษาสักกี่คนที่รู้ลึกซึ้งจริง ๆ

ถ้านักศึกษาไม่รู้ แล้วจะเอาอะไรมาเล่นงานฟางเยี่ยนได้ ขอบเขตก็คงวนเวียนอยู่แค่เรื่องการแพทย์ หรืออย่างมากก็บทความภาษาจีนโบราณที่เคยเรียนผ่านตามาเท่านั้น...

แต่เห็นได้ชัดว่าฟางเยี่ยนคำนวณพลาดไป ลืมไปว่าโทรศัพท์มือถือในยุคนี้ทำอะไรได้บ้าง

"คำนวณพลาดแล้วล่ะสิ"

เหมียวคังผิงมีความคิดแทบจะเหมือนกับฟู่หย่งเย่ บนใบหน้าของเขาจึงแต้มด้วยรอยยิ้ม เฝ้ารอดูฟางเยี่ยนขายหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

"ยังคงหลงตัวเองเหมือนเดิม"

เหอเจียลอบถอนหายใจในใจ แม้เธอจะยอมรับว่าฟางเยี่ยนเปลี่ยนไปมากในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แต่นิสัยก็ยังคงเหมือนเดิม ทำอะไรตามใจชอบอยู่เรื่อย

"ฟางเยี่ยน เอาแค่เรื่องการแพทย์เถอะค่ะ ล้อเล่นพอเป็นพิธีก็พอแล้ว"

โจวเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะเปิดทางลงให้ฟางเยี่ยน

"ทุกคนคิดกันเสร็จหรือยังครับ"

ฟางเยี่ยนส่งยิ้มให้โจวเยี่ยน ก่อนจะหันไปมองเหล่านักศึกษา "ใครอยากถามสามารถยกมือถามได้เลยครับ เริ่มได้"

สิ้นเสียงของฟางเยี่ยน เหล่านักศึกษาต่างก็แย่งกันยกมือขึ้นอย่างคึกคัก

"เชิญน้องนักศึกษาผู้หญิงคนนี้ครับ"

ฟางเยี่ยนชี้เลือกนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง

"เมื่อกี้รุ่นพี่ฟางเยี่ยนพูดถึงปรัชญาร้อยสำนัก ถ้างั้นฉันขอถามคำถามง่าย ๆ ก่อนเลยนะคะ ปรัชญาร้อยสำนักประกอบด้วยสำนักอะไรบ้างคะ"

"ปรัชญาร้อยสำนักเป็นคำเรียกโดยรวมของสำนักวิชาการต่าง ๆ ในยุคก่อนราชวงศ์ฉิน คำว่า 'จื่อ' หมายถึงปราชญ์อย่างขงจื่อ (ขงชิว), เหลาจื่อ (เหล่าตาน), ม่อจื่อ (ม่อตี๋), สวินจื่อ (สวินค่วง) เป็นต้น ส่วน 'ร้อยสำนัก' หมายถึงสำนักหรู (ขงจื่อ), สำนักเต๋า, สำนักม่อ, สำนักฝ่า (นิติธรรม), สำนักหมิง (ตรรกศาสตร์), สำนักจ้งเหิง (การทูตและยุทธศาสตร์), สำนักจ๋า (พหุศาสตร์), สำนักหนง (เกษตรศาสตร์), สำนักเสี่ยวซัว (นิยายและเรื่องเล่า), สำนักอินหยาง เป็นต้นครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "ตามบันทึกใน 'ฮั่นซู อี้เหวินจื้อ' (บันทึกศิลปศาสตร์และอักษรศาสตร์แห่งราชวงศ์ฮั่น) มีสำนักที่มีชื่อเสียงปรากฏอยู่ทั้งหมด 189 สำนัก ผลงาน 4,324 เรื่อง ส่วนใน 'สุยซู จิงจี๋จื้อ' และ 'ซื่อคู่เฉวียนซูจ่งมู่' ยุคหลังได้บันทึกไว้ว่า 'ปรัชญาร้อยสำนัก' แท้จริงแล้วมีนับพันสำนัก ทว่าสำนักที่แพร่หลาย มีอิทธิพลอย่างมาก และมีชื่อเสียงที่สุดนั้น มีเพียงไม่กี่สิบสำนักเท่านั้นครับ"

"รุ่นพี่ฟางเยี่ยนรอบรู้สมคำร่ำลือจริง ๆ ค่ะ"

นักศึกษาหญิงนั่งลงตามเดิม

"ต่อได้เลยครับ" ฟางเยี่ยนกล่าว

เหล่านักศึกษายกมือขึ้นอีกครั้ง ฟางเยี่ยนจึงเลือกนักศึกษาชายคนหนึ่ง

"รุ่นพี่ฟางเยี่ยนครับ ประโยคที่ว่า 'แกะสลักแล้วละทิ้ง ท่อนไม้ผุยังมิหัก แกะสลักมิท้อถอย ทองศิลาล้วนเจาะจำหลักได้' มาจากตำราเล่มไหน แล้วท่อนถัดไปคืออะไรครับ" นักศึกษาชายเอ่ยถาม

"มาจาก 'สวินจื่อ' ครับ"

ฟางเยี่ยนตอบ "บทเชิญชวนให้ศึกษาจาก 'สวินจื่อ' กล่าวไว้ว่า 'แกะสลักแล้วละทิ้ง ท่อนไม้ผุยังมิหัก แกะสลักมิท้อถอย ทองศิลาล้วนเจาะจำหลักได้ ไส้เดือนไร้เขี้ยวเล็บคมคาย ไร้กระดูกเอ็นแข็งแกร่ง ด้านบนยังกินผืนดิน ด้านล่างยังดื่มน้ำใต้บาดาล เพราะจิตใจมุ่งมั่นเป็นหนึ่งเดียว'"

"รุ่นพี่ฟางเยี่ยนครับ..."

เหล่านักศึกษาต่างแย่งกันตั้งคำถาม มีคำถามสารพัดรูปแบบ บ้างก็มาจาก 'สวินจื่อ' บ้างก็มาจาก 'เมิ่งจื่อ' บ้างก็มาจาก 'สื่อจี้' (บันทึกประวัติศาสตร์)...

แต่ไม่ว่าจะเป็นคำถามใด ฟางเยี่ยนล้วนตอบได้อย่างคล่องแคล่วลื่นไหล ไม่เพียงบอกที่มาของบทความดั้งเดิมได้เท่านั้น เขายังสามารถเล่าเกร็ดประวัติศาสตร์และความเป็นมาในยุคสมัยนั้นได้อีกด้วย

ชั่วพริบตานั้น นักศึกษาทั่วทั้งห้องเรียนต่างฟังจนอึ้ง มองจนตาค้าง ส่วนพวกเหมียวคังผิงบนเวทีต่างก็อ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยจริง ๆ

นี่แม่งยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย

คนอื่นอาจจะไม่มีความสามารถระดับนี้ แต่ฟางเยี่ยนมีจริง ๆ

ด้วยประสบการณ์นับพันปีในความฝัน ในอีกมิติเวลาที่ยาวนานแสนนาน ต่อให้ฟางเยี่ยนจะขี้เกียจแค่ไหน เขาก็อ่านตำราไปไม่น้อย ทั้งสี่ตำราห้าคัมภีร์และปรัชญาร้อยสำนักต่างก็อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากกว่าหนึ่งรอบ

ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่อ่านเฉย ๆ ในความฝันยังมีคนคอยพูดคุยแลกเปลี่ยนและประลองวิชากับฟางเยี่ยน หากไม่ใช่เพราะนิสัยรักอิสระเกียจคร้านและไม่ชอบวงการข้าราชการ ด้วยความรู้ของฟางเยี่ยน การจะสอบได้ตำแหน่งจอหงวนในยุคนั้นนับว่าง่ายดายเกินพอด้วยซ้ำ

"นี่มันสารานุกรมเคลื่อนที่ชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอวะ"

แม้แต่ซือกวงถงยังอดสบถออกมาไม่ได้

"ฉันว่านะ ต่อให้เป็นศาสตราจารย์อาวุโสของคณะอักษรศาสตร์ก็อาจจะสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ" ลวี่เฟิงหมินกล่าว

"เป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน"

ดวงตาของฟู่หย่งเย่แดงก่ำ เขาไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าภาพตรงหน้านี้คือเรื่องจริง

ต้องรู้ก่อนว่า ณ ตอนนี้มีนักศึกษาถามไปเป็นสิบกว่าคนแล้ว คำถามที่ถามก็ครอบคลุมไปรอบด้าน แม้จะอยู่ในขอบเขตที่ฟางเยี่ยนระบุไว้ แต่นั่นมันขอบเขตกว้างใหญ่ไพศาลมากนะ

กระทั่งหลังจากที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครต้อนฟางเยี่ยนให้จนมุมได้ นักศึกษาบางคนด้านหลังจึงจงใจค้นหาเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักมาถาม ทว่าก็ยังทำอะไรฟางเยี่ยนไม่ได้อยู่ดี

นี่มันอ่านหนังสือมามากขนาดไหนกันวะเนี่ย

"เอาล่ะครับ ช่วงตอบคำถามขอจบลงเพียงเท่านี้"

เมื่อเห็นว่าเหล่านักศึกษายังคงกระตือรือร้น ฟางเยี่ยนก็ตัดบทอย่างไร้ความปรานี ตอบพอเป็นพิธีก็พอแล้ว

"เชี่ยเอ๊ย..."

แม้จะมีนักศึกษาบางคนรู้สึกผิดหวัง แต่ส่วนใหญ่กลับรู้สึกตื่นตะลึงมากกว่า

แม่งโคตรน่าทึ่งเลย

ที่รุ่นพี่ฟางเยี่ยนบอกว่าต้องอ่านหนังสือเยอะ ๆ แม่งทำเป็นตัวอย่างให้เห็นจริง ๆ จากฟอร์มของรุ่นพี่ฟางเยี่ยนในวันนี้ เขาต้องอ่านหนังสือมาเยอะมากจริง ๆ

น่าสะพรึงกลัวฉิบหายเลย!