ตอนที่ 68 อาจารย์พิเศษ

ตอนที่เหล่านักศึกษาเดินออกจากห้องเรียนอเนกประสงค์ ทุกคนยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

พวกเขารู้สึกว่าวันนี้ตัวเองเหมือนเพิ่งผ่านความฝันมา มันเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ

ทั้งตกตะลึง ทั้งเพลิดเพลิน ทั้งประหลาดใจ ทั้งได้รับความรู้ ช่างเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด

"คุณ..."

โจวเยี่ยนเดินอยู่ข้างฟางเยี่ยน เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรอยู่หลายครั้งแต่ก็หยุดไป

เธอรู้สึกว่ามีเรื่องอยากจะถามมากมาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มถามอะไรดี สิ่งที่ฟางเยี่ยนทำให้เธอตกตะลึงในวันนี้ มีมากกว่าบรรดารุ่นน้องพวกนั้นเสียอีก

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ติดต่อกับฟางเยี่ยน โจวเยี่ยนก็รู้สึกแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา ทว่าเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าฟางเยี่ยนจะเก่งกาจถึงระดับนี้ ช่างเป็นสารานุกรมเดินได้แท้ ๆ

"ถ้าคุณข้ามมิติไปยุคโบราณแล้วเข้าสอบจอหงวน จะต้องได้เป็นอันดับหนึ่ง และต้องได้ที่หนึ่งทุกรอบแน่นอนค่ะ"

"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ย "ถึงแม้สิ่งที่คุณพูดจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ"

โจวเยี่ยน "........"

"ก่อนหน้านี้ไม่เห็นคุณจะขี้อวดแบบนี้เลย ครั้งนี้ทำไมถึงได้เปิดตัวแรงขนาดนี้ล่ะคะ" โจวเยี่ยนถามอย่างไม่เข้าใจ

"การถ่อมตัวเป็นมารยาทครับ แต่ที่ทำไปส่วนใหญ่เพราะกลัวว่าพวกคุณจะพารุ่นน้องหลงทางกันไปหมด" ฟางเยี่ยนตอบ

โจวเยี่ยน "......."

ก่อนหน้านี้ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เลยนะว่าคำพูดของฟางเยี่ยนมันน่าโมโหขนาดนี้?

เหอเจียเดินตามอยู่ด้านหลังฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยน เธอจ้องมองแผ่นหลังของฟางเยี่ยน มองดูเขาพูดคุยหัวเราะกับโจวเยี่ยนด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนในใจ นี่ใช่ฟางเยี่ยนคนเดิมที่เธอเคยรู้จักจริง ๆ หรือ

ในเวลานี้ จู่ ๆ ในใจของเหอเจียก็ผุดความรู้สึกเสียดายขึ้นมาแวบหนึ่ง

ตอนที่ฟู่หย่งเย่เดินออกมาจากห้องเรียนอเนกประสงค์ สภาพของเขาเหมือนมะเขือยาวที่โดนน้ำค้างกัด พลังกายพลังใจหดหายไปเกินครึ่ง

ตอนมานั้น ฟู่หย่งเย่ฮึกเหิมอย่างยิ่ง เขาตั้งใจมาดูฟางเยี่ยนขายหน้า มาดูเรื่องตลก และหวังจะทำให้ฟางเยี่ยนเสียชื่อเสียงป่นปี้ ทว่าผลลัพธ์กลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ฟางเยี่ยนจะไม่เสียชื่อเสียง แต่เขากลับสร้างชื่อกระฉ่อนไปทั่วมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพอถึงช่วงค่ำ ทั้งมหาวิทยาลัยคงได้ยินชื่อของฟางเยี่ยนกันหมด และพวกรุ่นน้องที่มาเข้าเรียนในวันนี้ ก็จะต้องกลายเป็นผู้ติดตามที่เหนียวแน่นที่สุดของเขาอย่างแน่นอน

ฟู่หย่งเย่ในวันนี้ ก็เหมือนกับเจ้าบ่าวที่เฝ้ารอมานานหลายวัน แต่งเนื้อแต่งตัวประณีตเตรียมตัวเข้าห้องหอ ทว่าพอเปิดประตูห้องหอเข้าไป กลับพบว่ามีคนอื่นอยู่บนตัวเจ้าสาว และเจ้าสาวคนนั้นยังดูมีความสุขอย่างยิ่งอีกด้วย........

ความสะเทือนใจนี้มันสาหัสเกินกว่าจะบรรยายจริง ๆ

"ฟางเยี่ยน!"

ขณะที่ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนกำลังเดินอยู่ ไป๋ฮ่าวเซวียนก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหา ร้องเรียกฟางเยี่ยนแล้วเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ

"มีธุระอะไรหรือครับ" ฟางเยี่ยนถามอย่างสุภาพ

"ตั้งแต่เรียนจบก็แทบไม่ได้เจอกันเลย วันนี้บังเอิญได้พบกัน ขอแลกเบอร์ติดต่อไว้หน่อยสิ มีเวลาจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กันบ้าง" ไป๋ฮ่าวเซวียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ฟางเยี่ยนไม่ได้ปฏิเสธ เขาให้เบอร์โทรศัพท์ไปแล้วเอ่ยว่า "ถ้าคุณหมอไป๋มีเวลาว่าง ก็แวะไปที่ร้านฝูเซิงถังได้นะครับ"

"ไปแน่นอน"

ไป๋ฮ่าวเซวียนพยักหน้า

อันที่จริงเขาเคยได้ยินเรื่องของฟางเยี่ยนมาจากปู่ไป๋ฉุนหมินบ้างแล้ว แต่วันนี้ฟางเยี่ยนก็ยังทำให้เขารู้สึกตกตะลึงอยู่ดี

ก่อนหน้านี้ ไป๋ฮ่าวเซวียนยังมีความคิดอยากจะเอาชนะฟางเยี่ยนอยู่บ้าง เพราะการที่ปู่เอ่ยชมคนอื่นต่อหน้า ย่อมไม่มีใครที่มีใจรักความก้าวหน้ายอมรับได้ง่าย ๆ ทว่ามาวันนี้ ไป๋ฮ่าวเซวียนยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดใจแล้วจริง ๆ

"ฟางเยี่ยน!"

ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนเพิ่งจะเดินลงมาถึงชั้นหนึ่งของอาคารเรียน ก็มีคนร้องเรียกอีกครั้ง

ลวี่เฟิงหมินยืนรออยู่ด้านล่างและเดินยิ้มแย้มเข้ามาหา

"หัวหน้าลวี่"

โจวเยี่ยนรีบเอ่ยทักทาย

"หัวหน้าลวี่ครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยทักทายตามไปด้วย

ลวี่เฟิงหมินเป็นหัวหน้าภาควิชา แน่นอนว่าทั้งฟางเยี่ยนและโจวเยี่ยนย่อมรู้จักเขามาก่อน ทว่าตอนนี้ฟางเยี่ยนจำรายละเอียดแทบไม่ได้แล้ว หากไม่ใช่เพราะโจวเยี่ยนทักขึ้นก่อน เขาก็คงนึกไม่ออกว่าจะเรียกอีกฝ่ายว่าอย่างไร

"เสี่ยวโจว เธอกับฟางเยี่ยนตอนนี้...?"

ลวี่เฟิงหมินยิ้มพลางมองฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนสลับกัน

ทั้งสองคนเป็นคู่ดูตัวกันอยู่แล้ว การดูตัวนั้นต่างคนต่างรู้จุดประสงค์ตั้งแต่ก่อนไป ขอเพียงมองตากันแล้วถูกใจ ความคิดของแต่ละฝ่ายก็ไม่ต้องเดาให้ยาก ตรงไปตรงมากว่าการตามจีบหรือคบหาดูใจกันทั่วไปเสียอีก

แม้ว่าวันนั้นทั้งสองคนจะตกลงเป็นเพื่อนกันแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้รังเกียจกัน ยิ่งวันนี้มาเจอเหอเจียเข้า โจวเยี่ยนจึงตั้งใจช่วยฟางเยี่ยน ภาพที่เห็นจึงดูเหมือนคู่รักกันไม่มีผิด

"หัวหน้าลวี่อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับฟางเยี่ยนเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ" โจวเยี่ยนรีบอธิบาย

"เข้าใจ เข้าใจแล้ว"

ลวี่เฟิงหมินยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นจึงพูดกับฟางเยี่ยนว่า "ถ้าไม่ติดธุระอะไร ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิ อธิการบดีซือก็อยากพบเธอเหมือนกัน"

"กำลังหิวอยู่พอดีเลยครับ นึกว่าทางมหาวิทยาลัยจะไม่เลี้ยงข้าวเสียแล้ว"

ฟางเยี่ยนพูดยิ้มๆ

กิจกรรมจบลง เวลานี้เป็นเวลาห้าโมงครึ่งพอดี

กิจกรรมในครั้งนี้ มหาวิทยาลัยอนุมัติงบประมาณมาแล้ว ย่อมมีอาหารเลี้ยงแน่นอน ทั้งยังเบิกค่าเดินทางได้ด้วย เพียงแต่ตลอดช่วงบ่าย ทุกคนต่างตกตะลึงกับฟางเยี่ยนจนอยู่หมัด ไม่ใช่แค่บรรดานักศึกษา แม้แต่หวงเจิ้งเหลียงกับหลี่เส้าเผิงสองคนนั้นก็แทบไม่ต่างกัน

ชั่วขณะนั้นทุกคนยังดึงสติกลับมาไม่ได้ หลี่เส้าเผิงจึงลืมชวนทุกคนไปเสียสนิท

"ฟาง..."

นี่ไง หลี่เส้าเผิงรีบตามมาแล้ว ทว่าพอมองเห็นลวี่เฟิงหมินอยู่ด้วย หลี่เส้าเผิงก็รีบชะงักคำพูด แล้วยืนอยู่ด้านข้าง

"ไปกันเถอะ"

ลวี่เฟิงหมินยิ้ม แล้วเอ่ยชวนโจวเยี่ยนไปด้วย "เสี่ยวโจวไปด้วยกันสิ"

"ฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ ขอบคุณหัวหน้าลวี่นะคะ"

โจวเยี่ยนรู้กาลเทศะดี เธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่แฟนของฟางเยี่ยน จึงไม่ได้คิดจะตามไปด้วย ลวี่เฟิงหมินมาหาฟางเยี่ยน อีกทั้งยังบอกว่าซือกวงถงอยากพบฟางเยี่ยน ย่อมต้องมีธุระแน่นอน

หากเธอเป็นแฟนสาว การตามไปด้วยก็คงไม่เป็นไร แต่ในเมื่อไม่ใช่ ก็ไม่ควรไปจริงๆ

ซือกวงถงปีนี้อายุห้าสิบสามปี เป็นอธิการบดีที่มีความสามารถอย่างยิ่ง สมัยที่ฟางเยี่ยนเรียนมหาวิทยาลัย ซือกวงถงยังเป็นรองอธิการบดี ก็ดึงตัวบุคลากรเก่งๆ มาให้มหาวิทยาลัยไม่น้อย หวงเจิ้งเหลียงก็ถูกดึงตัวมาตอนที่ซือกวงถงดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีนี่เอง

โดยทั่วไปแล้วอธิการบดีของสถาบันอุดมศึกษามีวาระดำรงตำแหน่งหนึ่งสมัย คือห้าปี บางคนอาจอยู่ต่อได้สองสมัย นั่นก็คือสิบปี

แต่อย่าคิดว่าการได้อยู่ต่อสองสมัยเป็นเรื่องดี หากในช่วงที่ดำรงตำแหน่งอธิการบดีอายุยังไม่มาก ก็ไม่มีใครอยากนั่งเก้าอี้อธิการบดีไปเรื่อยๆ การเป็นอธิการบดียาวนานโดยไม่ขยับขยายไปไหน แท้จริงแล้วนับเป็นความไร้ความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง

ซือกวงถงปีนี้เพิ่งจะอายุห้าสิบสามปี ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมาสามปีแล้ว เขามีความทะเยอทะยานอย่างยิ่ง หวังจะพัฒนามหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลให้ยิ่งใหญ่และเข้มแข็ง เพื่อใช้เป็นสปริงบอร์ดให้ตัวเอง

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฟางเยี่ยนไม่ได้มีความประทับใจอะไรกับซือกวงถงมากนัก ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่เด็กนักศึกษาจำพวกปลาเค็ม เรื่องผู้บริหารมหาวิทยาลัยอะไรทำนองนั้นเป็นเรื่องที่พวกหัวกะทิต้องสนใจ เด็กปลาเค็มสนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ และในสายตาของผู้บริหารก็ไม่มีเด็กปลาเค็มอยู่แล้ว

ประกอบกับความฝันพันปี ซือกวงถงในสายตาของฟางเยี่ยนจึงไม่ต่างจากคนแปลกหน้าเหมือนกับลวี่เฟิงหมิน

"นั่งสิ ลองชิมกับข้าวของมหาวิทยาลัยเราดู"

ซือกวงถงเอ่ยทักทายฟางเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม ณ ห้องส่วนตัวในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นห้องส่วนตัวประจำของซือกวงถง ห้องนี้ปกติแล้วซือกวงถงจะใช้ต้อนรับแขกคนสำคัญเท่านั้น ฟางเยี่ยนนับเป็นบัณฑิตคนแรกของมหาวิทยาลัยที่ได้รับการต้อนรับจากซือกวงถงที่นี่

"เมื่อกลางวันได้ทานไปมื้อหนึ่งแล้วครับ ไม่ได้ทานตั้งนาน คิดถึงรสชาตินี้จริงๆ ขอบคุณครับท่านอธิการบดี" ฟางเยี่ยนกล่าวอย่างสุภาพ

"ช่วงบ่ายฉันยืนฟังอยู่ที่หน้าประตูพักหนึ่ง ฟางเยี่ยน เธอบรรยายได้ดีมากจริงๆ"

ซือกวงถงกล่าวว่า "ตอนนี้สถาบันการแพทย์แผนจีนทั่วประเทศมีอยู่มาก แต่กลับยากที่จะบ่มเพาะแพทย์ที่มีฝีมือออกมาได้ สาเหตุมีอยู่หลายประการ ซึ่งการขาดแคลนบุคลากรผู้สอนที่มีระดับฝีมือสูงก็เป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่ง"

"แม้นักศึกษาจะมีมาก แต่อาจารย์ผู้สอนกลับขาดแคลนอย่างหนักมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัย ไม่ใช่แค่สถาบันของเราเท่านั้น สถาบันอื่นก็เช่นกัน อาจารย์ส่วนใหญ่ต่างก็รู้แต่ทฤษฎี ไม่เข้าใจการปฏิบัติจริง เช่นนี้แล้วจะบ่มเพาะนักศึกษาที่มีความสามารถออกมาได้อย่างไร"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า ประเด็นนี้เป็นสาเหตุหนึ่งจริงๆ

ใครๆ ต่างก็บอกว่าแพทย์แผนจีนเน้นการสืบทอด ทั้งการสืบทอดจากอาจารย์สู่ศิษย์ การสืบทอดจากพ่อสู่ลูก แต่การสืบทอดที่ว่านี้ อันดับแรกต้นสายต้องดี การสืบทอดจึงจะดี หากต้นสายแย่ การสืบทอดจะออกมาดีได้อย่างไร

ในประวัติศาสตร์ แพทย์ชื่อดังไม่น้อยต่างก็กราบอาจารย์มาหลายท่าน อย่างจางจงจิ่ง (ปราชญ์แพทย์ ผู้เขียนซางหานลุ่น) เจิ้งชินอาน (ต้นสำนักเทพไฟ) เป็นต้น ต่างก็รอนแรมเดินทางไปทั่วสารทิศเพื่อศึกษาวิชาแพทย์ ถึงได้กลายมาเป็นมหาแพทย์แห่งยุคได้

ดังที่ซือกวงถงพูด อาจารย์ในวิทยาลัยแพทย์จำนวนไม่น้อยไม่เคยผ่านงานคลินิกปฏิบัติจริงมาเลย บางส่วนพอเรียนจบก็อยู่สอนต่อที่มหาวิทยาลัยทันที หากให้บรรยายทฤษฎียังพอได้ แต่ถ้าพูดถึงการตรวจรักษาโรค ก็แทบจะเป็นคนนอกวงการไปเลย

ขนาดอาจารย์ยังเป็นเช่นนี้ นักศึกษาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

"เสี่ยวฟาง เธอเองก็จบจากมหาวิทยาลัยเรา สนใจจะกลับมาที่มหาวิทยาลัยไหม" ซือกวงถงถามยิ้มๆ

"ผมคงไม่ดีกว่าครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า "นิสัยผมค่อนข้างเรื่อยเปื่อยรักอิสระ นานๆ ทีมาอวดภูมิสักครั้งยังพอไหว แต่ถ้าต้องทำเป็นประจำทุกวันคงทนไม่ไหวแน่ครับ"

ฟางเยี่ยนในตอนนี้ไม่อยากตีกรอบผูกมัดตัวเอง ไม่ว่าจะเข้าโรงพยาบาลหรือเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็ไม่เอาทั้งนั้น

เมื่อเห็นฟางเยี่ยนปฏิเสธ ลวี่เฟิงหมินก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

เท่าที่เขารู้ ฟางเยี่ยนลาออกจากโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ที่คลินิกยาจีนของครอบครัว การที่ซือกวงถงออกปากด้วยตัวเองเช่นนี้ สวัสดิการย่อมไม่ธรรมดา และต้องได้บรรจุเป็นบุคลากรประจำอย่างเป็นทางการแน่นอน ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายต่างใฝ่ฝันอยากได้

แต่ฟางเยี่ยนกลับไม่ยอมรับงั้นหรือ

หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง ลวี่เฟิงหมินก็กลอกตาไปมาพลางถามขึ้นว่า "ฟางเยี่ยน เธอจบปริญญาตรี ยังไม่ได้สอบเรียนต่อปริญญาโทใช่ไหม"

"ยังครับ" ฟางเยี่ยนตอบ

เมื่อมีลวี่เฟิงหมินพูดแทรกขึ้นมา ซือกวงถงก็พูดต่อได้ ไม่เช่นนั้นระดับอธิการบดีออกปากเองแล้วถูกปฏิเสธ ซือกวงถงคงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จะพูดต่อ

"วุฒิปริญญาตรีในตอนนี้นับว่าไม่ค่อยพอจริงๆ ทางมหาวิทยาลัยจะให้โควตาเรียนต่อปริญญาโทกับเธอหนึ่งที่ แล้วเธอก็ถือโอกาสช่วยสอนนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยไปด้วยเลย" ซือกวงถงกล่าว

"ถ้ามาเป็นครั้งเป็นคราวพอได้อยู่ครับ แต่ให้ทำเต็มเวลาคงไม่ไหวจริงๆ"

ฟางเยี่ยนกล่าวว่า "สุขภาพของคุณปู่ผมไม่ค่อยดี ทางร้านฝูเซิงถังต้องมีคนคอยดูแลครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็รับตำแหน่งอาจารย์พิเศษสิ"

ลวี่เฟิงหมินกล่าวว่า "เดือนหนึ่งมาสักสองครั้ง ไม่ต้องรับผิดชอบวิชาหลัก ตามที่ผมเห็น ต่อให้เสี่ยวฟางจะมาบรรยายแค่นานๆ สองคาบ ผลลัพธ์ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว"

ประโยคครึ่งหลังนี้ลวี่เฟิงหมินหันไปพูดกับซือกวงถง

"ข้อเสนอของหัวหน้าลวี่ไม่เลวเลยนะ ฟางเยี่ยน คราวนี้ห้ามปฏิเสธอีกแล้วล่ะ" ซือกวงถงกล่าว

"ขอบคุณครับอธิการบดีซือ ขอบคุณครับหัวหน้าลวี่ เช่นนั้นผมขอน้อมรับด้วยความยินดีครับ" ฟางเยี่ยนตอบตกลง

อาจารย์พิเศษในระดับหนึ่งแทบไม่นับเป็นงานพาร์ตไทม์ด้วยซ้ำ ทั้งยังไม่มีข้อกำหนดเรื่องตำแหน่งทางวิชาการ มีอิสระค่อนข้างมาก เรื่องนี้ฟางเยี่ยนจึงยอมตกลงได้

"เรื่องสอบต่อปริญญาโทก็ชะลอไม่ได้เหมือนกัน จากการฟังคาบสอนเมื่อกี้ฉันก็รู้แล้วว่า การสอบปริญญาโทสำหรับเธอนั้นง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ แค่ทำตามขั้นตอนไปเท่านั้นเอง" ซือกวงถงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ด้วยความรู้ระดับฟางเยี่ยน แทบไม่ต้องอ่านหนังสือสอบอะไรด้วยซ้ำ

"ขอบคุณครับอธิการบดีซือ"

ฟางเยี่ยนรีบกล่าวขอบคุณ

แม้ฟางเยี่ยนจะไม่ใส่ใจเรื่องวุฒิการศึกษา ทว่ามีไว้ก็ไม่เสียหาย ถือเป็นการเพิ่มเกียรติประวัติให้ดียิ่งขึ้นไปอีก ย่อมเป็นเรื่องที่ดีอยู่แล้ว