ตอนที่ 69 แบบนั้นไม่ใช่ถอยหลังลงคลองหรอกหรือ

"ทำไมครับ ตั้งใจยืนรอผมอยู่เหรอ"

พอกินข้าวเสร็จเดินออกมา ฟางเยี่ยนก็เห็นโจวเยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกลจากโรงอาหาร เธอยืนอยู่ด้านข้างพลางมองตรงมาทางโรงอาหาร

"ใช่ค่ะ"

โจวเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอหมอเทพเข้าให้ แบบนี้จะไม่ให้รีบมาประจบเอาใจได้ยังไงคะ"

บ่ายวันนี้ฟางเยี่ยนแสดงฝีมือได้น่าตื่นตะลึงเหลือเกิน แม้กระทั่งตอนนี้โจวเยี่ยนก็ยังรู้สึกเหมือนยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่หมด

เรื่องวิชาแพทย์ยังไม่ขอพูดถึง เอาแค่เรื่องที่ฟางเยี่ยนตอบคำถามของเหล่านักศึกษาในเวลาต่อมา ไม่ว่าจะเป็นคัมภีร์ทั้งสี่และตำราทั้งห้า ไปจนถึงแนวคิดร้อยสำนักปรัชญา........

ต่อให้นักศึกษาจะถามถึงความรู้เฉพาะทางที่แทบไม่มีใครรู้ ฟางเยี่ยนก็ตอบได้ในทันทีโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

ราวกับว่าในสมองของฟางเยี่ยนมีคอมพิวเตอร์ติดตั้งอยู่ข้างในอย่างไรอย่างนั้น

"ละอายใจยิ่งนัก ไม่กล้าอาจเอื้อมรับคำว่าเทพหรอกครับ" ฟางเยี่ยนจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

สำหรับแพทย์แผนจีนแล้ว ฟางเยี่ยนไม่ได้มองว่าคำเรียก 'หมอเทพ' จะเป็นเรื่องดีตรงไหน แม้มันจะเป็นคำชมสำหรับคนเป็นหมอ แต่สำหรับวงการแพทย์จีนแล้ว กลับไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด

สถานการณ์ของแพทย์แผนจีนนั้นน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก หมอที่เก่งกาจจะถูกเรียกว่าหมอเทพ ทว่าหมอเทพกลับหาตัวจับได้ยากยิ่ง

อะไรคือเทพ?

เทพคือความเลื่อนลอยไร้ตัวตน หรือจะพูดอีกอย่างก็คือผู้ไร้เทียมทานที่ทำได้ทุกสิ่ง เมื่อแพทย์คนหนึ่งถูกยกย่องเป็นหมอเทพ แท้จริงแล้วมันกลับกลายเป็นพันธนาการอย่างหนึ่ง ในเมื่อเป็นเทพก็ย่อมผิดพลาดไม่ได้ เมื่อใดที่ผิดพลาด ก็จะร่วงหล่นลงมาจากแท่นบูชาทันที

ทว่ามนุษย์นั้นย่อมมีวันที่ผิดพลาด

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เรียกว่าเทพ มนุษย์จะกราบไหว้บูชาก็ต่อเมื่อเผชิญกับเรื่องที่ยากจะแก้ไข ตกอยู่ในวิกฤต หรือต้องการหาที่พึ่งทางใจเท่านั้น ยามปกติเทพกลับถูกตราหน้าว่าเป็นความงมงายล้าสมัย ซึ่งช่างคล้ายคลึงกับชะตากรรมของแพทย์จีนเสียเหลือเกิน

แพทย์แผนจีนเป็นเพียงศาสตร์การแพทย์แขนงหนึ่ง แพทย์จีนก็เป็นเพียงอาชีพหนึ่ง แม้จะมีวิชาการแพทย์ล้ำเลิศเพียงใด ก็ไม่อาจนับเป็นเทพได้

เหตุผลที่ฟางเยี่ยนยอมรับปากซือกวงถงในการเป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ส่วนหนึ่งก็มีความคิดที่อยากจะเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจเรื่องแพทย์แผนจีนให้แก่ผู้คนทั่วไป ไม่ว่าจะเรียนได้ดีหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ต้องเข้าใจเสียก่อนว่าแพทย์แผนจีนคืออะไร มีเพียงเข้าใจแล้วเท่านั้น ยามเจ็บไข้ได้ป่วยจึงจะรู้ว่าควรเลือกรับการรักษาอย่างไร

ขณะที่พูดคุยกัน ฟางเยี่ยนและโจวเยี่ยนก็เดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัย

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยและเตรียมจะโบกรถ โจวเยี่ยนก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน "เราลองคบกันดูไหมคะ"

ฟางเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าโจวเยี่ยนหมายถึงเรื่องอะไร

พวกเขาสองคนเดิมทีรู้จักกันผ่านการดูตัว เพียงแต่ตอนนี้สภาพจิตใจของฟางเยี่ยนเปลี่ยนไปแล้ว จึงไม่ได้มีความคิดเรื่องรักใคร่ ในวันนั้นเขาจึงได้ชี้แจงกับโจวเยี่ยนไปตรงๆ โจวเยี่ยนเองในตอนนั้นก็แค่ไม่ได้รังเกียจฟางเยี่ยน และไม่ได้มีความคิดที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อ

แต่ตอนนี้ โจวเยี่ยนกลับเริ่มมีความคิดนั้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"อย่าเลยครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า "คนอย่างผมเหมาะกับการอยู่เป็นโสดมากกว่า ไม่อยากทำคนสวยอย่างคุณหมอโจวต้องเสียเวลาครับ"

"มองไม่เห็นฉันในสายตาเหรอคะ" โจวเยี่ยนถามยิ้มๆ

นี่ก็คือข้อดีของการรู้จักกันผ่านการดูตัว มีเรื่องอะไรก็สามารถพูดคุยกันได้ตรงๆ โดยไม่ต้องเหนียมอายหรือปิดบัง

"เปล่าเลยครับ ผมเหมาะกับการเป็นโสดจริงๆ ตอนนี้ยังไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องพวกนั้นเลย"

ฟางเยี่ยนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "การได้รับความสนใจจากคุณหมอโจวถือเป็นเกียรติของผมมากแล้วครับ"

"สุดท้ายก็คือไม่ถูกใจฉันอยู่ดีนั่นแหละ คุณแจกการ์ดคนดีให้ฉันเลยตรงๆ ยังจะดีกว่า"

โจวเยี่ยนหัวเราะ "งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะ"

พูดจบเธอก็โบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง โบกมือลาฟางเยี่ยน ก่อนที่รถจะค่อยๆ แล่นไกลออกไป

"จึ๊!"

ฟางเยี่ยนเดาะลิ้นเบาๆ หากไม่ใช่เพราะจิตใจในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เขาเองก็คงยังตัดสินใจไม่ถูก โจวเยี่ยนนับว่าเป็นตัวเลือกที่ดีคนหนึ่งจริงๆ แต่เขาก็ไม่อาจไปดึงรั้งให้ผู้หญิงดีๆ แบบเธอต้องเสียเวลา

เขาส่ายหน้าเบาๆ ขณะที่ฟางเยี่ยนกำลังจะโบกรถ รถปอร์เช่สีขาวคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างตัวเขา กระจกรถเลื่อนลง ปรากฏใบหน้าของเหอเจีย

"ทำไมล่ะ ไม่ได้กลับพร้อมแฟนเหรอ"

สีหน้าของเหอเจียเจือแววล้อเลียนเล็กน้อย

เมื่อครู่นี้เธอแอบมองดูอยู่ไกลๆ แม้ก่อนหน้านี้โจวเยี่ยนจะแสดงได้แนบเนียนมาก แต่เหอเจียกลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างขัดๆ กันอยู่ ฟางเยี่ยนกับโจวเยี่ยนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ฟางเยี่ยนยังคงมีเธออยู่ในใจอย่างเห็นได้ชัด

"ต่างคนต่างกลับ ยังไม่ถึงขั้นที่จะกลับบ้านพร้อมกันหรอกครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยอย่างสบายๆ "คุณเองก็ไม่ได้ไปกับหัวหน้าฟู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ"

"ฟางเยี่ยน เราคุยกันหน่อยได้ไหม" เหอเจียสูดหายใจเข้าลึก

"จึ๊ ก็ได้ครับ"

ฟางเยี่ยนจิ๊ปากอีกครั้ง เขาไม่อยากยุ่งกับเหอเจียจริง ๆ แต่การถูกตามตื๊อแบบนี้ทุกครั้งก็น่ารำคาญไม่น้อย พูดให้เคลียร์ไปเลยก็ดีเหมือนกัน

"ขึ้นรถสิคะ" เหอเจียพูด

ฟางเยี่ยนเดินไปที่ที่นั่งข้างคนขับ เปิดประตูขึ้นรถไป รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออก

"ไปร้านฝูเซิงถังครับ ขอบคุณ มีอะไรก็คุยกันบนรถนี่แหละ" ฟางเยี่ยนพูด

เหอเจีย "......."

เดิมทีเธอตั้งใจจะหาร้านกาแฟหรือสถานที่ทำนองนั้น ไม่คิดเลยว่าฟางเยี่ยนจะ.......

เหอเจียสูดหายใจเข้าลึก ปรับอารมณ์เล็กน้อยแล้วจึงพูดว่า "ช่วงไม่กี่วันมานี้ฉันกับหย่งเย่ทะเลาะกันไปหลายรอบแล้วค่ะ"

"???"

ฟางเยี่ยนมองเหอเจียด้วยความประหลาดใจ "แล้วยังไงครับ"

"หย่งเย่เป็นคนที่มีศักดิ์ศรีสูงมาก คุณหักหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แถมเมื่อก่อนเราสองคนยังเคยมีความสัมพันธ์แบบนั้นอีก เขาเลยเอาความโกรธทั้งหมดมาลงที่ฉัน"

เหอเจียพูดต่อ

ฟางเยี่ยน "......."

เหอเจียพูดพลางสูดหายใจเข้าอีกครั้ง "ฟางเยี่ยน กว่าฉันจะมีวันนี้ได้มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ นะคะ เห็นแก่ความรู้สึกที่เราเคยมีให้กันในอดีต คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม"

"จะให้ผมช่วยยังไงครับ" ฟางเยี่ยนรู้สึกว่าชักน่าสนใจขึ้นมาแล้ว

"คุณยอมอ่อนข้อให้หย่งเย่สักหน่อย เขาเป็นคนรักหน้าตา ขอแค่เขาหายเคือง ทุกอย่างก็คุยกันง่ายแล้วค่ะ"

เหอเจียหันมามองฟางเยี่ยนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ไม่ได้เจอกันไม่กี่ปี คุณเปลี่ยนไปมากจริง ๆ แต่คุณต้องเข้าใจนะว่า ต่อให้วิชาแพทย์ของคุณจะเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ก็ไม่มีทางเทียบกับตระกูลฟู่ได้ ฉันเองก็ช่วยคุณได้เหมือนกันนะคะ"

"จอดรถเถอะครับ"

ฟางเยี่ยนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาเริ่มเสียใจนิด ๆ แล้วที่ยอมขึ้นรถมา

นี่มันตรรกะบ้าบออะไรกัน

เมื่อก่อนตนไปชอบตัวอะไรแบบนี้เข้าได้ยังไง

ตาถั่วสิ้นดี

ฟางเยี่ยนยังนึกดูถูกตัวเองอยู่ในใจ

ตอนนั้นยังเด็กเกินไปจริง ๆ มัวแต่มองแค่หน้าตา อย่างตอนนี้เนี่ย ข้าอายุพันกว่าปีแล้ว จะเป็นคนไร้มิติความลึกซึ้งแบบนั้นได้ยังไง

เมื่อครู่ยังมีสาวสวยมาทอดสะพานให้อยู่หยก ๆ

คิดจะมาเล่นเล่ห์เหลี่ยมกับตาแก่อย่างฉันเรอะ

"ฟางเยี่ยน!"

เสียงของเหอเจียดังขึ้นกว่าเดิม "ถือว่าฉันขอร้องคุณเถอะนะคะ"

"ก่อนที่ผมจะอ้วกออกมา รีบจอดรถเถอะครับ ไม่อย่างนั้นกลับไปคุณจะอธิบายกับเขาไม่ได้" ฟางเยี่ยนพูดเรียบ ๆ

เหอเจีย "......."

สุดท้ายฟางเยี่ยนก็โบกรถกลับไปที่ร้านฝูเซิงถังเอง

เวลานี้ร้านฝูเซิงถังไม่มีคนไข้แล้ว สองสาวหลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่แม้จะเลิกงานแล้วแต่ก็ยังไม่กลับ นั่งคุยกับอานเหยาพลางแอบชำเลืองมองจ้าวเฉิงเหวินที่อยู่ไม่ไกล

เพื่อนนักเรียนเสี่ยวจ้าวกำลังดูเวชระเบียน ดูเคสประวัติคนไข้ที่ฟางเยี่ยนรักษาในช่วงนี้ เขาดูไป พลางจัดระเบียบและเรียนรู้ไปด้วย

พอเห็นเพื่อนนักเรียนเสี่ยวจ้าว ฟางเยี่ยนก็รู้สึกอบอุ่นใจเป็นพิเศษ ถ้าเพื่อนนักเรียนเสี่ยวจ้าวไม่มา ตอนเขาไปมหาวิทยาลัยก็คงยังต้องพะวงอยู่ จะมีเวลาว่างสบาย ๆ ขนาดนี้ได้ยังไง

ฟางเยี่ยนรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้นับว่าดีมาก ร้านฝูเซิงถังมีจ้าวเฉิงเหวินคอยช่วย ว่าง ๆ เขาก็ลอยชายไปมา นาน ๆ ทีค่อยออกตรวจหรือไปสอนหนังสือสักคาบ ใช้ชีวิตสุขสบายไร้กังวล

"พี่ฟาง"

"พี่ฟางกลับมาแล้ว"

หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่เห็นฟางเยี่ยนกลับมาก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น ส่วนอานเหยาเหลือบมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง "กินข้าวมาหรือยัง"

"กินมาแล้ว อธิการบดีเลี้ยงเองเลย อิ่มหนำสำราญมาก" ฟางเยี่ยนเดินยิ้มร่าเข้าไปหา

"วันนี้ไปมหาวิทยาลัย ไม่ได้ทำให้ร้านฝูเซิงถังขายหน้าใช่ไหม" อานเหยาค้อนฟางเยี่ยนที่กำลังทำหน้าทะเล้น

ดูทำหน้าทำตาเหลิงเข้าสิ

"ไม่มีทางอยู่แล้ว ต้องสร้างชื่อให้ร้านฝูเซิงถังแน่นอน"

ฟางเยี่ยนพูด "แถมยังได้ตำแหน่งอาจารย์พิเศษมาด้วย ต่อไปถ้าว่างก็ต้องไปสอนที่มหาวิทยาลัยบ้าง"

ไม่รู้ทำไม ฟางเยี่ยนถึงชอบอวดชอบเหลิงต่อหน้าอานเหยานัก

"พี่ฟางเก่งจังเลยค่ะ"

หลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่ที่เป็นแฟนคลับตัวน้อยเริ่มร้องชื่นชมยกนิ้วให้ทันที

"ไม่มีสาวสวยมาทอดสะพานให้ใช่ไหม" อานเหยาถามยิ้ม ๆ

"มีน่ะมี แต่ผมปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาดแล้ว เราไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย" ฟางเยี่ยนทำท่าทางเหมือนสุภาพชนผู้เที่ยงธรรมเพิ่งปลดปล่อยความบริสุทธิ์ใจออกมา

"เชอะ ไม่รู้ใครกันนะที่ถูกคนเขาขนานนามว่าเป็นมิตรแท้ของพยาบาลสาว"

อานเหยาพูดอย่างเหยียด ๆ "ดูอย่างเสี่ยวจ้าวสิ ขยันตั้งใจขนาดไหน นายควรจะเรียนรู้จากเสี่ยวจ้าวให้มาก ๆ หน่อยนะ"

"นั่นมันถอยหลังลงคลองชัด ๆ ที่ไหนมีให้เรียนรู้จากนักเรียนบ๊วยกัน" ฟางเยี่ยนทำเป็นตกใจ

จ้าวเฉิงเหวิน "..."