ตอนที่ 70 เป็นบ้าไปแล้วหรือไง

วันที่ 9 กันยายน วันพฤหัสบดี เมฆมาก!

หลังจากกินมื้อเช้าที่บ้านเสร็จ ฟางเยี่ยนก็มุ่งหน้าไปยังสำนักงานสาธารณสุขมณฑล วันนี้เขามีภารกิจ

"หมอฟาง!"

ฟางเยี่ยนเพิ่งจะลงจากรถที่หน้าประตูสำนักงานสาธารณสุขมณฑล ยังไม่ทันเดินเข้าประตู รปภ. ก็รีบเดินออกมาต้อนรับจากด้านในและเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ

"สวัสดีครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางพยักหน้าให้รปภ. พร้อมกับถามถึงสถานที่ประชุม จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องประชุม

ห้องประชุมอยู่ฝั่งสำนักดูแลสุขภาพ เป็นห้องประชุมขนาดเล็ก

เมื่อมาถึงห้องประชุม ด้านในยังไม่มีใคร ด้านนอกก็ยังไม่มีเจ้าหน้าที่ เห็นได้ชัดว่าฟางเยี่ยนมาเช้าไปหน่อย

หวังเจียงชวนนัดไว้เก้าโมงเช้า ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงสิบห้า

อย่างไรเสียก็เป็นครั้งแรกที่เข้าร่วมภารกิจ แถมยังเป็นหน่วยงานรัฐ ฟางเยี่ยนจึงมาเร็วหน่อย

ในเมื่อไม่มีใคร ฟางเยี่ยนจึงเดินเข้าไปในห้องประชุมคนเดียว หาที่นั่งตามใจชอบแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้หลับตาพักผ่อน

หากพูดถึงเรื่องสมาธิหรือการฆ่าเวลา ฟางเยี่ยนย่อมเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้า การได้อยู่คนเดียวที่นี่โดยไม่มีใครมารบกวน ต่อให้นั่งทั้งวันเขาก็นั่งได้สบาย เพราะความเคยชินนั่นเอง

"อ้าว หมอฟาง!"

หวังเจียงชวนเดินผ่านห้องประชุม แล้วเหลือบมองเข้าไปข้างในตามสัญชาตญาณ พอเห็นฟางเยี่ยนนั่งอยู่ข้างในก็รีบเดินเข้ามาทักทายทันที

"หัวหน้าหวัง"

"หมอฟางมาถึงแล้วทำไมไม่บอกกันสักคำล่ะครับ ไปดื่มชาที่ห้องรับรองข้างๆ ก่อนดีกว่า เวลายังเช้าอยู่เลย"

หวังเจียงชวนคิดไม่ถึงเลยว่าฟางเยี่ยนจะมาเร็วขนาดนี้ ปกติเวลามีงานอะไร ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ถึงจะไม่มาแบบเฉียดเวลาเป๊ะๆ แต่อย่างน้อยก็ไม่มาเช้าเกินไป มักจะมาก่อนประชุมสักสิบนาทีเท่านั้น

ผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลนั้นมีหน้ามีตามาก นี่เป็นเพราะหลินจงเสวียดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักดูแลสุขภาพอยู่ในตอนนี้ หลินจงเสวียสืบทอดวิชาจากสำนักชื่อดัง ทั้งยังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ จึงพอจะคุมผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้อยู่ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้เป็นผู้อำนวยการก็ยังต้องเกรงใจผู้เชี่ยวชาญอาวุโสบางคนอยู่ดี

อย่างพวกไป๋ฉุนหมินและเผิงโย่วฮุย หากนับตามลำดับอาวุโสก็ถือเป็นรุ่นเดียวกับหลินจงเสวียเท่านั้น

"มีใครมาหรือยังครับ"

ฟางเยี่ยนถาม

"ยังเลยครับ หมอฟางเป็นคนแรกเลย"

หวังเจียงชวนกล่าวว่า "เดี๋ยวผมให้คนเตรียมของว่างให้นะครับ ดื่มชาทานขนมรองท้องไปก่อน"

เมื่อเคยเห็นท่าทีของหลินจงเสวียที่มีต่อฟางเยี่ยนแล้ว หวังเจียงชวนก็ไม่กล้าทำตัววางก้ามต่อหน้าฟางเยี่ยนแม้แต่น้อย

เมื่อไปถึงห้องรับรอง ก็มีคนยกน้ำชาและขนมมาเสิร์ฟทันที

"หมอฟางนั่งพักก่อนนะครับ พอดีผมยังมีธุระอยู่ คงอยู่คุยด้วยไม่ได้"

"หัวหน้าหวังตามสบายครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้าอย่างสุภาพ ยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปบอกเจ้าหน้าที่ข้างๆ "มีหนังสือพิมพ์ไหมครับ ช่วยหยิบมาให้ผมสักฉบับที"

"มีค่ะ"

เจ้าหน้าที่ข้างๆ เป็นเสมียนสาวอายุยี่สิบกว่าปี เธอรีบถามขึ้น "คุณต้องการหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับด้านไหนคะ"

"เกี่ยวกับการแพทย์แล้วกันครับ" ฟางเยี่ยนตอบ เขาแค่หาอะไรอ่านฆ่าเวลาเท่านั้น

เสมียนสาวรีบนำหนังสือพิมพ์สองสามฉบับมาให้ "สองสามฉบับนี้เป็นของช่วงสองวันนี้ค่ะ เกี่ยวกับการแพทย์ทั้งหมด"

"ขอบคุณครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวขอบคุณ แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน

หน้าแรกของหนังสือพิมพ์ส่วนใหญ่เป็นข่าวคราวของโรงพยาบาลใหญ่ๆ อย่างเช่น โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์ผ่าตัดหัวใจผู้ป่วยเด็กสำเร็จ หรือโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลผ่าตัดปลูกถ่ายตับสำเร็จอะไรทำนองนั้น

เปิดดูผ่านๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ฟางเยี่ยนจึงหยิบหนังสือพิมพ์อีกฉบับขึ้นมา

หนังสือพิมพ์อีกฉบับกลับมีเนื้อหาสาระขึ้นมาบ้าง เช่น ข้อมูลตลาดแพทย์แผนจีนและยาจีน หรือการแนะนำบริษัทยาบางแห่ง และในหน้าที่สอง พาดหัวข่าวหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของฟางเยี่ยน

"เส้นทางสู่การเป็นปรมาจารย์แพทย์จีนของฟู่หงเซิ่ง"

ฟางเยี่ยนอ่านอย่างละเอียด เนื้อข่าวบรรยายว่าตอนเด็กฟู่หงเซิ่งครอบครัวยากจนอย่างไรบ้าง เพื่อที่จะเรียนแพทย์ต้องลำบากอย่างไรบ้าง

ฟางเยี่ยนอ่านแล้วถึงกับขนลุกเกรียว นักข่าวพวกนี้ช่างกล้าเขียนจริง ๆ

ตอนที่ฟู่หงเซิ่งเกิดยังเป็นยุคสาธารณรัฐจีน ยุคนั้นถ้าตระกูลฟู่จะจนก็แปลกแล้ว

ฟางเยี่ยนกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู มีคนเดินเข้ามาในห้องรับรอง

"ศาสตราจารย์หวง เชิญนั่งครับ"

ข้าง ๆ ยังมีเสียงของหวังเจียงชวน ฟางเยี่ยนวางหนังสือพิมพ์ลง และก็เป็นหวังเจียงชวนจริง ๆ คนที่เดินเคียงข้างหวังเจียงชวนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหวงเจิ้งเหลียงที่ฟางเยี่ยนเพิ่งพบไปเมื่อวานนี้นี่เอง

"ฟางเยี่ยน?"

เมื่อเห็นฟางเยี่ยน ลูกตาของหวงเจิ้งเหลียงแทบจะถลนออกมา เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะได้พบฟางเยี่ยนในสถานที่แห่งนี้

ไหนบอกว่าวันนี้ผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพมีประชุม และช่วงบ่ายมีภารกิจไม่ใช่หรือ แล้วฟางเยี่ยนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

"ศาสตราจารย์หวงกับหมอฟางรู้จักกันด้วยหรือครับ"

หวังเจียงชวนยิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่แนะนำแล้วนะ พวกคุณสองคนคุยกันไปก่อนแล้วกันครับ"

"รู้จัก รู้จักครับ"

หวงเจิ้งเหลียงพยักหน้า แม้จะพอเดาได้แล้ว แต่อดถามหวังเจียงชวนไม่ได้ว่า "ฟางเยี่ยนก็เป็น..."

"ใช่ครับ หมอฟางก็เป็นเหมือนกัน พวกคุณคุยกันก่อนนะ"

หวังเจียงชวนพยักหน้าแล้วปลีกตัวไปจัดการธุระก่อน โดยมีคนยกน้ำชามาเสิร์ฟให้หวงเจิ้งเหลียงเช่นเดียวกัน

'ฟางเยี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพด้วยหรือนี่'

จิตใจของหวงเจิ้งเหลียงยากที่จะสงบลงได้

ฝีมือของฟางเยี่ยนนั้นหวงเจิ้งเหลียงได้เห็นกับตามาแล้วเมื่อวาน แต่เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าฟางเยี่ยนจะเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลด้วย

อย่าได้ดูแคลนข้อมูลนี้เป็นอันขาด นี่คือข้อมูลที่สำคัญอย่างยิ่ง

ในโลกนี้มีอัจฉริยะมากมาย และคนฉลาดก็มีไม่น้อย แต่ใช่ว่าอัจฉริยะและคนฉลาดทุกคนจะก้าวขึ้นมาโดดเด่นได้ ก้าวขึ้นมาได้ มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จ นั่นถึงจะนับว่าสำเร็จ หากก้าวขึ้นมาไม่ได้ ต้องใช้ชีวิตธรรมดาไปชั่วชีวิต ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ไม่มีใครยอมรับ

แม้ฟางเยี่ยนจะเป็นหลานชายของฟางเยวียนหลิน แต่ฟางเยวียนหลินก็เป็นเพียงแพทย์ชาวบ้าน จุดเริ่มต้นของฟางเยี่ยนจึงถือว่าค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกัน

อย่าเห็นว่าร้านฝูเซิงถังมีชื่อเสียงไม่น้อยในเมืองชิ่งเฉิง และฟางเยวียนหลินก็มีชื่อเสียงในเมืองชิ่งเฉิง ทว่าเมื่อพ้นไปจากแวดวงเมืองชิ่งเฉิงแล้ว ในวงการแพทย์แผนจีนก็แทบไม่มีใครยอมรับหรือให้การรับรองฟางเยวียนหลินเลย

ยกตัวอย่างเช่นฟางเยี่ยนกับจ้าวเฉิงเหวิน หากทั้งสองคนไปยังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยกัน และต้องติดต่อกับแวดวงแพทย์แผนจีนของที่นั่น เมื่อจ้าวเฉิงเหวินและฟางเยี่ยนแนะนำตัวพร้อมกัน จ้าวเฉิงเหวินย่อมได้รับความสำคัญมากกว่าฟางเยี่ยนอย่างแน่นอน

หลานชายของจ้าวเจียเสวียกับหลานชายของฟางเยวียนหลิน ย่อมได้รับการปฏิบัติต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หากไม่ใช่เพราะความแตกต่างนี้ ทำไมผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลรัฐตั้งมากมายถึงยอมรับเงินเดือนน้อย ๆ แทนที่จะไปรับเงินเดือนสูงลิ่วที่โรงพยาบาลเอกชนกันเล่า

ตำแหน่งเดียวกัน ฝีมือเท่ากัน โรงพยาบาลเอกชนย่อมมีรายได้สูงกว่า นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ดี

เป็นเพราะสถานะทางสังคมอย่างแท้จริง

ในแวดวงการแพทย์ รายได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่สถานะทางสังคมก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หากจะบอกว่าฟางเยี่ยนเมื่อวานเป็นเพียงหมอรุ่นเยาว์ที่มีฝีมือคนหนึ่ง หรือกระทั่งนับเป็นกึ่งลูกศิษย์ของหวงเจิ้งเหลียงได้ เช่นนั้นในวันนี้ ฟางเยี่ยนก็นั่งเคียงบ่าเคียงไหล่กับหวงเจิ้งเหลียงได้แล้ว

"คิดไม่ถึงว่าจะได้พบศาสตราจารย์หวงอีกนะครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวอย่างสุภาพ

"ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าวว่า "เสี่ยวฟาง คุณนี่ซ่อนไว้มิดชิดจริง ๆ นะ"

"ซ่อนหรือครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้ม "ศาสตราจารย์หวงกล่าวแบบนี้ ผมไม่ได้ซ่อนอะไรไว้เลยนะครับ บางทีอาจมีคนช่วยปิดบังไว้มากกว่ากระมัง"

ฟังคำพูดก็รู้ความหมายเบื้องลึก ทุกคนต่างเป็นคนฉลาด เพียงฟางเยี่ยนเอ่ยประโยคเดียว หวงเจิ้งเหลียงก็เข้าใจความหมายทันที

กิจกรรมเมื่อวานนั้นแท้จริงแล้วเกิดขึ้นเพราะอะไร คนอื่นอาจไม่กระจ่างชัดนัก แต่ฟางเยี่ยนย่อมเดาได้ไม่มากก็น้อย ไม่อย่างนั้นมันจะบังเอิญขนาดนั้นได้อย่างไร

ตอนนี้ฟางเยี่ยนบอกว่าตนเองไม่ได้ปิดบังไว้ เช่นนั้นใครเป็นคนปิดบังล่ะ

ย่อมต้องเป็นฟู่หย่งเย่ที่ปิดบังข้อมูลเรื่องฟางเยี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพแน่นอน

"เสี่ยวฟาง คุณอาจจะยังไม่รู้ อาจารย์ของผมคือศาสตราจารย์ฟู่เสวียผิง ผมเรียนมหาวิทยาลัยที่อวิ๋นโจว" หวงเจิ้งเหลียงกล่าว

"ที่แท้ศาสตราจารย์หวงก็เป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์ฟู่นี่เอง" ฟางเยี่ยนเข้าใจแล้ว ที่แท้หวงเจิ้งเหลียงกับฟู่หย่งเย่ก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน

ฟู่เสวียผิงเป็นอาของฟู่หย่งเย่ บุตรชายคนที่สองของฟู่หงเซิ่ง ส่วนบิดาของฟู่หย่งเย่คือฟู่เสวียเจิน บุตรชายคนโตของฟู่หงเซิ่ง

"บางครั้งเรื่องราวมันก็ยากจะปฏิเสธ แต่กิจกรรมเมื่อวานนี้ผมก็รู้สึกจากใจจริงว่าน่าจัดขึ้นมา เพื่อมอบพื้นที่แลกเปลี่ยนให้ทุกคน" หวงเจิ้งเหลียงกล่าว

"ผมเข้าใจครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า ความสัมพันธ์แบบศิษย์พี่ศิษย์น้อง ย่อมเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว เมื่อวานหวงเจิ้งเหลียงก็ไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ เพียงแค่เชิญพวกเขากลุ่มหนึ่งมาร่วมงานเท่านั้น

หากจะพูดให้ถูก ก็เท่ากับหวงเจิ้งเหลียงช่วยจัดเวทีประลองให้ฟางเยี่ยนกับฟู่หย่งเย่อีกรอบ แต่ในเมื่อฟู่หย่งเย่ไม่มีฝีมือพอ นั่นก็ช่วยไม่ได้แล้ว

"ผมลองไปสืบดูแล้ว ตอนที่ผมย้ายมามหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว ฟางเยี่ยนน่าจะกำลังเรียนอยู่ปีสองพอดี ผมน่าจะเคยสอนพวกคุณอยู่สองสามคาบใช่ไหม" หวงเจิ้งเหลียงยิ้มพลางถาม

"ใช่ครับ"

ฟางเยี่ยนรีบพยักหน้า "นับจริง ๆ แล้ว ผมก็ถือเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ครับ"

คำพูดนี้ของหวงเจิ้งเหลียงไม่ได้คิดจะยกเรื่องลำดับรุ่นขึ้นมาข่ม แต่เป็นการผูกมิตรเพื่อคลี่คลายความเข้าใจผิดเมื่อวาน การที่เขาต้องออกหน้าแทนฟู่หย่งเย่นั้นเป็นเพราะเลี่ยงไม่ได้ ทว่าไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับฟางเยี่ยนเลย

"แค่ไม่กี่คาบเท่านั้นเอง"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าว "โบราณว่าไว้ ลำดับก่อนหลังไม่สำคัญ ผู้รู้แจ้งย่อมเป็นใหญ่ พวกเราถือว่าไม่ประลองก็ไม่รู้จักกัน ผมแก่กว่าคุณไม่กี่ปี ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็เรียกผมว่าพี่หวงเถอะ"

ฟางเยี่ยนนึกในใจ ถ้านับอายุทางจิตใจแล้ว ผมแก่กว่าคุณเสียอีก

"พี่หวงครับ"

"ฮ่า ๆ"

หวงเจิ้งเหลียงหัวเราะแล้วพูดว่า "พูดตามตรงนะ คนที่มุ่งมั่นเรียนแพทย์อย่างบริสุทธิ์ใจแบบผมนี่ เกลียดเรื่องจุกจิกวุ่นวายพวกนั้นที่สุด บางครั้งมันก็ชวนให้... ช่างมันเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า"

การที่หวงเจิ้งเหลียงมีชื่อเสียงและฝีมือระดับนี้ได้ในวัยสี่สิบต้น ๆ ย่อมบ่งบอกถึงอุปนิสัยจิตใจได้เป็นอย่างดี หากเขาวัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี ฝีมือคงไม่มีทางพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้

เมื่อวานนี้ที่ฟางเยี่ยนบอกกับพวกรุ่นน้องในห้องอเนกประสงค์ว่า การเรียนแพทย์จีนสิ่งสำคัญที่สุดคือการอ่านตำราให้มาก ทว่าอย่าลืมว่าการอ่านตำรามากยังช่วยขัดเกลาจิตใจ การอ่านตำราช่วยให้เกิดปัญญา และเข้าใจเหตุผลของสรรพสิ่ง

ขณะที่หวงเจิ้งเหลียงกับฟางเยี่ยนกำลังคุยกัน ก็มีคนเข้ามาอีก หวังเจียงชวนนำชายชราวัยหกสิบกว่าสองคนเข้ามาในห้องรับรอง คนหนึ่งคือเผิงโย่วฮุยที่ฟางเยี่ยนเคยพบหน้ามาก่อน ส่วนอีกคนนั้นเขาไม่เคยเจอ

ชายชราที่ไม่เคยพบหน้าผู้นั้นดูมีอายุมากกว่าเผิงโย่วฮุย ราวหกสิบเจ็ดถึงหกสิบแปดปี โดยมีเผิงโย่วฮุยคอยเดินเคียงข้าง

"ศาสตราจารย์หวง หมอฟาง ขอแนะนำให้รู้จักกันหน่อยครับ ท่านนี้คือผู้เฒ่าเฉียว เฉียวอี๋ซิน ส่วนท่านนี้คือผู้เฒ่าเผิง เผิงโย่วฮุย ภารกิจครั้งนี้ฝั่งแพทย์จีนมีพวกคุณสี่ท่านนี้ครับ"

พูดจบหวังเจียงชวนก็หันไปแนะนำให้เฉียวอี๋ซินกับเผิงโย่วฮุยรู้จัก "ผู้เฒ่าเฉียว ผู้เฒ่าเผิง ท่านนี้คือศาสตราจารย์หวง หวงเจิ้งเหลียง เป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลชิ่งโจว และเป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์ฟู่เสวียผิงครับ"

"ที่แท้ก็เป็นศิษย์รุ่นหลานของผู้เฒ่าฟู่"

เฉียวอี๋ซินยิ้มพลางพยักหน้าให้หวงเจิ้งเหลียง

"ส่วนท่านนี้คือหมอฟาง ฟางเยี่ยน หมอฟางเป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลิน แห่งร้านฝูเซิงถังครับ" หวังเจียงชวนแนะนำต่อเฉียวอี๋ซินและเผิงโย่วฮุยอีกครั้ง

เผิงโย่วฮุยเคยเจอหน้าฟางเยี่ยนแล้ว จึงยิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา ทว่าเฉียวอี๋ซินกลับสีหน้าเย็นชาลงกะทันหัน ก่อนจะแค่นเสียงฮึ "สำนักดูแลสุขภาพสมัยนี้ เกณฑ์คัดเลือกตกต่ำลงเรื่อย ๆ เสียจริง"

หวังเจียงชวนถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แม้แต่เผิงโย่วฮุยกับหวงเจิ้งเหลียงเองก็ยังตะลึงงัน ผู้เฒ่าเฉียวเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร เขาไม่รู้จริง ๆ หรือว่าใครเป็นผู้อำนวยการสำนักดูแลสุขภาพอยู่ในตอนนี้