ตอนที่ 71 โอกาส

มณฑลชิ่งโจวไม่ใช่ศูนย์กลางด้านการแพทย์ ระดับการรักษาพยาบาลจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ปานกลางค่อนไปทางสูง แพทย์จีนที่มีชื่อเสียงก็ไม่ได้มีมากนัก หากจะถามว่าในบรรดาแพทย์แผนจีนของมณฑลชิ่งโจวใครมีฝีมือการแพทย์เป็นเลิศที่สุดย่อมพูดยาก แต่ถ้าถามว่าใครมีสถานะและอิทธิพลสูงสุด ย่อมเป็นเฉียวอี๋ซินอย่างไร้ข้อกังขา

เฉียวอี๋ซินเป็นศาสตราจารย์อาวุโสของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ทั้งยังเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโส อดีตรองผู้อำนวยการ และแพทย์หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ตอนที่หวงเจิ้งเหลียงย้ายมาที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เฉียวอี๋ซินก็เกษียณอายุไปแล้ว

เฉียวอี๋ซินเน้นการตรวจรักษาทางคลินิกเป็นหลัก แม้จะมีตำแหน่งทางวิชาการคู่กัน แต่ก็ไม่ได้เปิดสอนประจำ เพียงแค่แวะไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยเป็นครั้งคราว หลังจากเกษียณแล้วเขาก็ไม่ได้ตอบรับการจ้างต่อของโรงพยาบาล ตอนนี้กำลังมุ่งมั่นกับการเขียนหนังสือ โดยหวังจะตีพิมพ์รวมประวัติและบันทึกเคสการรักษาของตนเองออกวางจำหน่าย

แน่นอนว่าสาเหตุที่เฉียวอี๋ซินมีสถานะสูงส่งไม่ได้มีเพียงแค่นั้น แต่ยังเป็นเพราะเขามีความสัมพันธ์อันดีกับผู้นำหมายเลขสองอย่างอวี๋ลี่เซวียนด้วย เฉียวอี๋ซินนับเป็นแพทย์ผู้ดูแลสุขภาพของท่านอวี๋

หวงเจิ้งเหลียง เผิงโย่วฮุย และหวังเจียงชวนต่างดูออกว่าเฉียวอี๋ซินไม่พอใจฟางเยี่ยน แต่ถึงจะไม่พอใจอย่างไร คำพูดคำจาก็ควรต้องระวังอยู่ดี

ปัจจุบันผู้อำนวยการสำนักดูแลสุขภาพคือหลินจงเสวีย และหลินจงเสวียก็เป็นแพทย์ผู้ดูแลสุขภาพของท่านเถียน อีกทั้งท่านเถียนกับหลินจงเสวียต่างก็เพิ่งย้ายมาประจำที่ชิ่งโจวได้ไม่นาน เท่ากับว่าหลินจงเสวียเพิ่งเข้ารับตำแหน่งในสำนักดูแลสุขภาพได้ไม่นานเช่นกัน

ประโยคเมื่อครู่ของเฉียวอี๋ซินจึงไม่ต่างอะไรกับการตำหนิหลินจงเสวีย และการพาดพิงหลินจงเสวียก็ไม่เท่ากับแอบแขวะท่านเถียนไปในตัวหรอกหรือ

เรื่องนี้จึงชวนให้คิดลึกซึ้งทีเดียว เป็นเพราะท่านอวี๋ไม่พอใจท่านเถียน หรือเป็นเพียงแค่เฉียวอี๋ซินปากพล่อยไปเองกันแน่

หลังจากหลุดปากพูดออกไป เฉียวอี๋ซินคงรู้สึกตัวเช่นกันว่าตนเองผลีผลามเกินไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยปากอะไรอีก

ฟางเยี่ยนรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะเนี่ย

หยิ่งยโสถือดี ถือว่าตัวเองอาวุโสกว่า หรือว่ามีความแค้นกับตระกูลของเขากันแน่

หรือว่าเคยโดนคุณปู่ตบหน้าสั่งสอนมาเหมือนกัน

ต้องยอมรับว่าหลายปีมานี้ คุณปู่สั่งสมทั้งชื่อเสียงและสายสัมพันธ์ในเมืองชิ่งเฉิงไว้ไม่น้อย ทว่าในทางกลับกันก็สร้างความขุ่นเคืองให้ผู้คนโดยไม่รู้ตัวไปไม่น้อยเช่นกัน

หากพูดถึงวิชาแพทย์ คุณปู่อาจไม่กล้าอวดอ้างว่าครองอันดับหนึ่งในวงการแพทย์แผนจีนของมณฑลชิ่งโจวอย่างเบ็ดเสร็จ แต่ย่อมติดหนึ่งในสามอันดับแรกอย่างแน่นอน ฝีมือการแพทย์สูงส่ง ทว่ากลับไม่มีตำแหน่งแห่งหนในวงการ ย่อมเลี่ยงการล่วงเกินคนอื่นไม่ได้เป็นธรรมดา

ซุนชิ่งหยางเองก็เป็นตัวอย่างไม่ใช่หรือ

เพียงแต่คนส่วนใหญ่คงไม่สุดโต่งขนาดซุนชิ่งหยาง แค่เก็บงำความขุ่นเคืองไว้ในใจ พอเคยถูกคุณปู่หักหน้า ตอนนี้เลยพาลมาจ้องจับผิดและชักสีหน้าใส่เขาแทนกระมัง

ตอนนี้หวังเจียงชวนเริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ยังดีที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญมากันครบแล้ว เขาจึงรีบตรงไปยังห้องทำงานเพื่อแจ้งให้หลินจงเสวียทราบ

ราวสามนาทีต่อมา หลินจงเสวียก็มาถึง

"ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาในระหว่างที่งานยุ่งนะครับ"

หลินจงเสวียก้าวเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ

"ผู้อำนวยการหลินเกรงใจเกินไปแล้วครับ"

"ผู้อำนวยการหลินเกรงใจเกินไปแล้วครับ"

พวกฟางเยี่ยนต่างรีบลุกขึ้นยืน แม้แต่เฉียวอี๋ซินก็ยังยิ้มแย้มเต็มใบหน้า

หรืออาจเป็นเพราะพลั้งปากไปเมื่อครู่ รอยยิ้มของเฉียวอี๋ซินในตอนนี้จึงดูร้อนตัวอยู่บ้าง

"ผู้เฒ่าเฉียว ผู้เฒ่าเผิง ศาสตราจารย์หวง หมอฟาง พวกเราไปนั่งคุยกันที่ห้องประชุมเถอะครับ"

หวังเจียงชวนเอ่ยเชื้อเชิญอยู่ด้านข้าง ทุกคนต่างเดินห้อมล้อมหลินจงเสวียไปยังห้องประชุมข้าง ๆ

"ผู้อำนวยการหลิน มีแค่พวกเราไม่กี่คนหรือครับ"

หวงเจิ้งเหลียงเอ่ยถาม

"ทางฝั่งแพทย์จีนก็มีเพียงทุกท่านนี่แหละครับ"

หลินจงเสวียกล่าว "ให้หัวหน้าหวังอธิบายสถานการณ์ก่อนดีกว่า"

"เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ"

หวังเจียงชวนเปิดแฟ้มเอกสารแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ทางสำนักข้าราชการเกษียณจากเยี่ยนจิงมีอดีตผู้นำระดับสูงห้าท่านจะเดินทางมายังเมืองชิ่งเฉิงของเรา ด้านหนึ่งคือมาเยี่ยมอาการป่วยของผู้เฒ่าถาน อีกด้านหนึ่งก็ถือโอกาสมาสัมผัสขนบธรรมเนียมและวิถีชีวิตในเมืองชิ่งเฉิงของเราด้วย..."

การเยี่ยมไข้ย่อมเป็นเป้าหมายหลักที่สุด แต่ในเมื่อเดินทางมาถึงแล้ว ทางมณฑลชิ่งโจวย่อมต้องจัดเตรียมการต้อนรับอย่างดีที่สุดเช่นกัน

เมื่อทุกคนได้ยินต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมา อดีตผู้นำระดับสูงที่เดินทางมาจากเมืองหลวง เรื่องนี้ย่อมถือเป็นเรื่องใหญ่ระดับสำคัญยิ่ง

หน้าที่หลักของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลคือการรับผิดชอบงานดูแลสุขภาพและการจัดการสิทธิการรักษาพยาบาลของบุคคลสำคัญระดับมณฑล รับผิดชอบการดูแลสุขภาพของบุคคลสำคัญระดับส่วนกลางและแขกต่างประเทศคนสำคัญระหว่างปฏิบัติงานในชิ่งโจว ตลอดจนรับผิดชอบงานด้านสาธารณสุขและการแพทย์ในการประชุมสำคัญและกิจกรรมครั้งใหญ่ต่าง ๆ

ซึ่งในบรรดานั้น การดูแลบุคคลสำคัญระดับมณฑลและบุคคลสำคัญระดับส่วนกลางถือเป็นส่วนงานที่สำคัญที่สุดในภารกิจทั้งหมด

เรื่องจะใหญ่หรือไม่นั้น หลักๆ ขึ้นอยู่กับว่ามีใครเกี่ยวข้องบ้าง อย่างกลุ่มบุคคลที่ต้องดูแลสุขภาพภายในมณฑล โดยทั่วไปก็คือบรรดาผู้นำหรือข้าราชการอาวุโสในระดับมณฑล เช่น หลินจงเสวียที่รับผิดชอบเถียนกั๋วผิงเป็นหลัก เฉียวอี๋ซินเป็นแพทย์ประจำตัวของท่านผู้นำอวี๋ ส่วนตอนนี้ฟางเยี่ยนก็นับเป็นแพทย์ประจำตัวของผู้เฒ่าเถียน ซึ่งรับผิดชอบการรักษาอาการป่วยของผู้เฒ่าเถียนเป็นหลัก

หากภารกิจครั้งนี้เป็นงานประชุมหรืองานกิจกรรมทั่วไป ความรับผิดชอบก็คงจะเบากว่าและผ่อนคลายกว่านี้ ทว่าหากเป็นข้าราชการอาวุโสที่เดินทางมาจากเยี่ยนจิง ก็ต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษถึงสิบสองเท่า

"อดีตผู้นำอาวุโสหลายท่านที่เดินทางมาในครั้งนี้ ล้วนเป็นสหายร่วมรบและเพื่อนร่วมงานเก่าแก่ของผู้เฒ่าถานเมื่อครั้งอดีต..."

หวังเจียงชวนยังคงกล่าวต่อไป พร้อมทั้งแนะนำสถานะ สภาพร่างกาย ไปจนถึงความชอบส่วนตัวของเหล่าอดีตผู้นำอย่างละเอียด

สหายร่วมรบและเพื่อนร่วมงานเก่าของผู้เฒ่าถานนั้น อายุอานามย่อมไม่น้อยแล้ว โดยพื้นฐานล้วนเป็นผู้เฒ่าวัยราวๆ แปดสิบปี แม้จะอายุน้อยลงมาหน่อยก็ต้องมีเจ็ดสิบปีขึ้นไปอย่างแน่นอน

อดีตผู้นำกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ ภารกิจการดูแลสุขภาพในครั้งนี้จึงหนักหนาเอาการทีเดียว

"อธิบดีหลินครับ แล้วคนแค่นี้จะพอหรือครับ"

เฉียวอี๋ซินเหลือบมองฟางเยี่ยนโดยไม่รู้ตัว แม้จะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่ในตัว

มีคนแค่สี่คน แถมยังมีคนหนุ่มอย่างฟางเยี่ยนอยู่อีกคน แทบจะเรียกได้ว่ามีไว้ให้ครบจำนวนเฉยๆ

"ครั้งนี้ทางฝั่งเยี่ยนจิงมีผู้เชี่ยวชาญติดตามมาด้วย ทางฝั่งพวกเราเน้นไปที่การช่วยสนับสนุนและป้องกันเป็นหลัก อีกทั้งยังมีทีมแพทย์จากโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลคอยประสานงานด้วย"

หลินจงเสวียกล่าว "ไม่ต้องกดดันตัวเองมากเกินไป บรรดาอดีตผู้นำจะพักอยู่ที่เมืองชิ่งเฉิงแค่สามวัน ขอเพียงแค่อยู่รอดปลอดภัยราบรื่น งานของพวกเราก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงด้วยดีแล้ว"

พูดจบหลินจงเสวียก็กวาดสายตามองทุกคนพลางกล่าว "ทีมนี้ให้ผู้เฒ่าเฉียวเป็นคนดูแล โดยมีหัวหน้าหวังคอยประสานงาน มีสถานการณ์อะไรให้รายงานผมได้ตลอดเวลา ช่วงสองสามวันนี้ทุกคนคงต้องเหนื่อยกันหน่อย"

พูดพลาง หลินจงเสวียก็หันไปมองหวังเจียงชวน "หัวหน้าหวังมีอะไรจะเสริมอีกไหม"

"ไม่มีแล้วครับ อธิบดีหลินจัดเตรียมทุกอย่างไว้ละเอียดถี่ถ้วนมากแล้วครับ"

หวังเจียงชวนรีบยิ้มพลางกล่าว "ในรายละเอียดผมจะปรึกษากับผู้เฒ่าเฉียวอีกที แล้วจะทำแผนเสนอขึ้นไปให้ท่านครับ"

"ดี"

หลินจงเสวียพยักหน้าแล้วยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา "ช่วงบ่ายบรรดาอดีตผู้นำก็จะมาถึงแล้ว มื้อเที่ยงหัวหน้าหวังก็ช่วยดูจัดการตามความเหมาะสมนะ"

กล่าวจบ หลินจงเสวียก็ลุกขึ้นเดินออกไป เขายังมีธุระอื่นอีก ในช่วงบ่ายที่อดีตผู้นำมาถึง ฟางเยี่ยนกับพวกในฐานะทีมดูแลสุขภาพถือเป็นคนเบื้องหลัง ทำได้เพียงสแตนด์บายรอคำสั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ต้องออกหน้า

กล่าวคือ หากไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น ฟางเยี่ยนกับพวกก็ไม่มีทางได้พบหน้าบรรดาผู้นำ ทว่าหลินจงเสวียจะต้องติดตามหนิวไห่ซานออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง

ช่วงไม่กี่วันนี้ พวกของฟางเยี่ยนจึงยังกลับบ้านไม่ได้ชั่วคราว หากอดีตผู้นำมีกำหนดการเดินทางไปไหน พวกเขาก็ต้องคอยติดตาม กินอยู่หลับนอนอยู่ข้างๆ พูดให้เข้าใจง่ายก็เหมือนหมอหลวงในละครโทรทัศน์ ที่ต้องคอยติดตามไปทุกที่ หากไม่มีใครเจ็บป่วยก็แทบจะไม่มีบทบาทอะไร แต่ถ้ามีใครล้มป่วยขึ้นมา ก็ต้องรีบเรียกตัวหมอหลวงมาตรวจรักษาทันที

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลก็กำลังประชุมกันอยู่เช่นกัน

"ทางแผนกแพทย์จีนมีฟู่หย่งเย่กับเหอเจีย ส่วนทางแผนกฉุกเฉินและแผนกอายุรกรรม..."

รองผู้อำนวยการฉู่กว่างหมิงกำลังจัดแจงสมาชิกในทีม

"ภารกิจในครั้งนี้ยึดผู้เชี่ยวชาญจากสำนักดูแลสุขภาพเป็นแกนหลัก หน้าที่หลักของพวกเราคือคอยเฝ้าระวังเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน และเตรียมความพร้อมอยู่ตลอดเวลา"

สำหรับแพทย์ในระบบราชการแล้ว การได้เข้าร่วมภารกิจดูแลสุขภาพเช่นนี้นับเป็นโอกาสและการฝึกฝนที่ดีเยี่ยมอย่างยิ่ง หากสั่งสมประสบการณ์ไว้ ภายภาคหน้าก็อาจมีโอกาสได้เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ มากขึ้น ซึ่งจะช่วยยกระดับสถานะและชื่อเสียงในวงการวิชาชีพได้เป็นอย่างดี

เพราะไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด ตำแหน่งหมอหลวงก็สูงส่งที่สุดเสมอ และสำนักดูแลสุขภาพระดับมณฑลก็คือแหล่งบ่มเพาะบุคลากรของสำนักดูแลสุขภาพส่วนกลาง ส่วนแพทย์ระดับล่างที่มีคุณสมบัติได้เข้าร่วมภารกิจดูแลสุขภาพ ก็คือบุคลากรสำรองของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลนั่นเอง

หากมีประสบการณ์และฝีมือถึงระดับ ก็อาจจะได้ก้าวขึ้นเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลได้

ฉู่กว่างหมิงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟู่หย่งเย่กับถังชวนดี ครั้งนี้จึงตั้งใจจะให้ความดูแลฟู่หย่งเย่เป็นพิเศษ

"เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายไปเก็บของ อีกครึ่งชั่วโมงออกเดินทาง"

ฉู่กว่างหมิงยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา

"หัวหน้าฟู่ ยินดีด้วยนะครับ"

เมื่อกลับมาถึงแผนก ก็มีรองหัวหน้าแผนกคนก่อนหน้าเอ่ยแสดงความยินดีกับฟู่หย่งเย่

ฟู่หย่งเย่เพิ่งย้ายมาใหม่ ไม่ว่าฝีมือจะเป็นอย่างไร แต่อยู่ที่นี่เขาก็ได้รับความสำคัญเป็นอย่างมากจริง ๆ พลอยทำให้เหอเจียได้รับการดูแลไปด้วย

"ขอบคุณครับ"

ฟู่หย่งเย่ตอบรับอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินกลับมายังห้องทำงานและเริ่มเก็บของเตรียมตัว

ขณะเก็บของไป ฟู่หย่งเย่ก็ลอบอธิษฐานในใจ หวังว่าครั้งนี้ตนจะได้มีโอกาสแสดงฝีมือเสียที

คราวนี้มีอดีตผู้นำระดับสูงจากเยี่ยนจิงเดินทางมา หากสามารถสร้างผลงานต่อหน้าอดีตผู้นำได้ เขาก็จะปัดเป่าความอึดอัดคับข้องใจตลอดหลายวันมานี้ไปได้จนหมดสิ้น

ช่วงหลายวันนี้ฟู่หย่งเย่อึดอัดใจอย่างยิ่ง เขาสัมผัสได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากคนในแผนกบางคนแล้ว

ในสถานที่อย่างโรงพยาบาล การที่บางคนมีเส้นสาย มีเบื้องหลัง แล้วได้รับการดูแลเป็นพิเศษย่อมเป็นเรื่องปกติ ทว่าในระหว่างที่ได้รับการดูแลนั้น ตัวคุณก็ต้องมีฝีมือที่แสดงออกมาได้ด้วย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีความก้าวหน้า มิฉะนั้นแล้วย่อมมีคนเกิดความไม่พอใจขึ้นมาจริง ๆ

ทุกคนต่างทนลำบากตรากตรำ แต่โอกาสกลับถูกคนอื่นชุบมือเปิบไปครั้งแล้วครั้งเล่า มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มองไม่เห็นความหวัง ใครเล่าจะพอใจได้

หากไร้ความสามารถจริง ๆ ก็แล้วไป แต่นี่ทั้งที่ตัวเองเก่งกว่าแท้ ๆ กลับยังสู้ไม่ได้ ย่อมทำให้ผู้คนรู้สึกขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง

ตอนที่ฟู่หย่งเย่มานั้นมีรัศมีความโดดเด่นติดตัวมาด้วย ทว่าหลายครั้งมานี้กลับไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเอาเสียเลย

แน่นอนว่า จะพูดว่าฟู่หย่งเย่ไม่ได้รักษาผู้ป่วยเลยก็ไม่ได้ อย่างไรเสียก็มาจากตระกูลฟู่ ฝีมือย่อมมีอยู่บ้าง หากให้ฟางเยี่ยนประเมิน ฝีมือของฟู่หย่งเย่อย่างมากก็เหนือกว่าจ้าวเฉิงเหวินอยู่เล็กน้อยเท่านั้น ทว่าบารมีและด้านอื่น ๆ ของฟู่หย่งเย่นั้น จ้าวเฉิงเหวินเทียบไม่ติดเลย

นับว่าเข้าข่ายทะเยอทะยานเกินความสามารถอย่างแท้จริง

บางครั้ง ชาติตระกูลที่ดีและรัศมีอันเจิดจรัสก็ไม่ได้เป็นเรื่องดีเสมอไป บางทีมันก็เป็นพันธนาการ หากฟู่หย่งเย่เกิดในครอบครัวธรรมดาทั่วไป ด้วยฝีมือของเขาในยามนี้ ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ทว่าเขาเกิดในตระกูลฟู่ มาตรฐานที่ผู้อื่นตั้งไว้ให้ฟู่หย่งเย่จึงสูงลิ่ว

"หย่งเย่"

เหอเจียผลักประตูห้องทำงานเดินเข้ามา

"ครั้งนี้สำคัญกับผมมาก คุณอยู่นิ่ง ๆ จะดีที่สุด"

ฟู่หย่งเย่หันกลับมามองเหอเจีย ก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ฉันรู้ค่ะ ฉันจะช่วยคุณเอง"

เหอเจียกัดริมฝีปาก

ฟู่หย่งเย่ไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบกระเป๋าเวชภัณฑ์ออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน จัดแจงเก็บซองเข็มและยาสามัญที่ใช้บ่อยใส่ลงในกระเป๋า จากนั้นก็ยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา

ยังดีที่บรรดาผู้บริหารของโรงพยาบาลประจำมณฑลไม่ล่วงรู้ความคิดของฟู่หย่งเย่ มิฉะนั้นคงได้ด่ากราดไปแล้ว เรื่องพรรค์นี้ทุกคนต่างภาวนาให้ผ่านพ้นไปด้วยความสงบเรียบร้อยกันทั้งนั้น นี่กลับมาเฝ้ารอให้เกิดเรื่องขึ้นเนี่ยนะ

นั่นไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวหรืออย่างไร