ตอนที่ 72 หมอฟาง ผู้นำต้องการพบคุณ

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ ฟางเยี่ยนกับเผิงโย่วฮุยก็ขึ้นรถไปกับหวังเจียงชวน ขับตามหลังขบวนรถของพวกหลินจงเสวียไปยังสนามบิน ส่วนเฉียวอี๋ซินกับหวงเจิ้งเหลียงรออยู่ที่โรงแรมที่ทางมณฑลชิ่งโจวจัดเตรียมไว้รับรองเหล่าอดีตผู้นำ

ผู้เชี่ยวชาญแพทย์จีนทั้งสี่คนของทีมดูแลสุขภาพแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเท่าๆ กัน กลุ่มหนึ่งคือเผิงโย่วฮุยกับฟางเยี่ยน อีกกลุ่มคือเฉียวอี๋ซินกับหวงเจิ้งเหลียง

เรื่องการแบ่งกลุ่มนี้ฟางเยี่ยนย่อมไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว เขาจะอยู่กลุ่มเดียวกับใครก็ได้ หรืออยู่คนเดียวก็ไม่มีปัญหา

"หมอฟางครับ ผู้เฒ่าเฉียวเขานิสัยแบบนั้นเอง บางทีก็มีบ้าง คุณอย่าถือสาเลยนะครับ"

หวังเจียงชวนกลัวว่าฟางเยี่ยนจะโกรธ จึงเอ่ยปากอธิบายให้ฟางเยี่ยนฟังระหว่างทาง

เมื่อเทียบกับเฉียวอี๋ซินแล้ว หวังเจียงชวนให้ความสำคัญกับฟางเยี่ยนมากกว่า

ด้านหนึ่งเป็นเพราะฟางเยี่ยนยังหนุ่ม ส่วนเฉียวอี๋ซินอายุมากแล้ว หากไม่ใช่เพราะเกรงใจเจ้านายยวี๋ เพียงแค่คำพูดของเฉียวอี๋ซินเมื่อช่วงเช้า หวังเจียงชวนก็อยากจะตักเตือนเขาสักสองสามคำแล้ว

หวังเจียงชวนเพิ่งจะอายุสี่สิบกว่าปี เขายังมีความทะเยอทะยานอยู่ การผูกมิตรกับฟางเยี่ยนมีคุณค่ามากกว่าการผูกมิตรกับเฉียวอี๋ซินเป็นไหนๆ

อีกด้านหนึ่ง ฟางเยี่ยนเป็นคนของหลินจงเสวีย ส่วนเฉียวอี๋ซินเป็นเส้นสายของเจ้านายยวี๋ ระดับเจ้านายยวี๋ย่อมไม่ใช่คนในระดับที่หวังเจียงชวนจะคิดอ่านอะไรได้ ทว่าในสำนักงานสาธารณสุขและสำนักดูแลสุขภาพ หลินจงเสวียคือผู้บังคับบัญชาสายตรงของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะมีเจ้านายเถียนหนุนหลังหลินจงเสวียอยู่ งานในส่วนของสำนักงานสาธารณสุข เจ้านายยวี๋จึงไม่เข้ามาก้าวก่ายตามอำเภอใจ

"ผู้เฒ่าเฉียวมีความคิดหัวโบราณไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละครับ" เผิงโย่วฮุยช่วยพูดแก้ต่างให้เฉียวอี๋ซินประโยคหนึ่ง

"ผมเข้าใจครับ ผมเป็นรุ่นน้อง หากผู้เฒ่าเฉียวไม่พอใจจะตักเตือนบ้างก็เป็นเรื่องสมควรแล้วครับ" ฟางเยี่ยนยิ้มพลางตอบ

"ผู้เฒ่าเฉียวแค่ยังไม่รู้ระดับฝีมือของเสี่ยวฟางน่ะสิ ถ้ารู้เมื่อไหร่ รับรองว่าจะต้องมองเธอใหม่แน่นอน"

เผิงโย่วฮุยกล่าวพลางยิ้ม การได้อยู่กลุ่มเดียวกับฟางเยี่ยนทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก เพราะเขารู้ซึ้งถึงฝีมือของฟางเยี่ยนดี

ฟางเยี่ยนฝีมือสูงส่งแถมยังหนุ่มแน่น อยู่กลุ่มเดียวกับฟางเยี่ยนช่วยให้เขาสบายแรงไปได้เยอะ งานที่ต้องใช้แรงกายย่อมตกเป็นของฟางเยี่ยนแน่ๆ ส่วนเรื่องวิชาแพทย์ ฟางเยี่ยนก็เฉียบขาดไม่เป็นรองใคร

ความจริงแล้ว หากแบ่งกลุ่มตามความเหมาะสมตามปกติ การที่เฉียวอี๋ซินซึ่งเป็นผู้อาวุโสคอยดูแลฟางเยี่ยน แล้วให้เผิงโย่วฮุยจับคู่กับหวงเจิ้งเหลียงย่อมสมเหตุสมผลที่สุด ทว่าเฉียวอี๋ซินไม่ชอบหน้าฟางเยี่ยน และอยากแลกเปลี่ยนความรู้กับหวงเจิ้งเหลียงซึ่งมาจากสายตระกูลฟู่มากกว่า

หลินจงเสวียกับคนอื่นๆ เข้าไปในสนามบินเพื่อรับคน ส่วนพวกฟางเยี่ยนนั่งรออยู่ในรถที่จอดไว้ตรงลานจอดรถ พอได้รับแจ้งเรียบร้อย พวกเขาก็นั่งรถกลับ

ตอนไปรับคนที่สนามบินมีเพียงฟางเยี่ยนกับเผิงโย่วฮุยสองคน แต่หลังจากที่เหล่าอดีตผู้นำมาถึงโรงแรม พักผ่อนและรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงเวลาไปเยี่ยมผู้เฒ่าถาน พวกฟางเยี่ยนทั้งสี่คนก็เดินทางไปด้วยกันทั้งหมด

"ผู้เฒ่าถานครับ ผู้นำอาวุโสหลายท่านมาเยี่ยมครับ"

ภายในห้องพักผู้ป่วย ผู้เฒ่าถานนั่งเอนหลังอยู่บนเตียง โดยมีพยาบาลคอยอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟังอยู่ข้างๆ หม่าเจิ้นหยวนเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยบอก

ขณะที่หม่าเจิ้นหยวนกำลังพูด เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย ก่อนที่ชายชราหลายคนจะก้าวเข้ามาในห้อง

"เหล่าสือ เหล่าเหยียน เหล่าจาง... พวกคุณ..."

เมื่อเห็นบรรดาชายชราที่เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของผู้เฒ่าถานก็ฉายแววตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที เขารีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง ขอบตาเริ่มมีหยาดน้ำตารื้นขึ้นมาเล็กน้อย

"ตาเฒ่าถาน อย่าเพิ่งตื่นเต้น นอนลงดีๆ"

ผู้เฒ่าสือเดินยิ้มเข้ามานั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย "ได้ยินว่านายป่วย พวกเราสหายเก่าเลยปรึกษากันว่าจะมาเยี่ยมนายพร้อมกัน พวกคนแก่อย่างพวกเราที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตอนนี้นับวันยิ่งเหลือน้อยลงทุกที จากไปทีละคน ก็หายไปทีละคนแล้ว"

"โธ่เอ๋ย!"

ผู้เฒ่าถานตื่นเต้นจนแทบจะพูดจาไม่เป็นภาษา

เหตุผลหลักก็คือพวกเขาสหายเก่าเหล่านี้ไม่ได้พบหน้ากันมานานมากจริงๆ

เมื่อมาถึงวัยนี้ อดีตผู้นำที่ยังคงได้รับสิทธิประโยชน์และการดูแลอยู่ การจะเดินทางไปไหนมาไหนนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย ปกติอยู่บ้านพักฟื้นหรืออยู่ที่บ้านก็ดูไม่เท่าไร แต่หากต้องเดินทางไกล ย่อมต้องมีผู้ติดตาม มีแพทย์ประจำตัว และเมื่อไปถึงปลายทางก็ต้องมีคนคอยต้อนรับ

ด้วยเหตุนี้ โดยทั่วไปแล้ว อดีตผู้นำเหล่านี้จึงแทบไม่ออกเดินทางไปไกลๆ อย่างมากหากอยู่ในพื้นที่เดียวกันยังพอนัดเจอกันได้บ้าง แต่ถ้าต้องข้ามมณฑล การจะรวมตัวหรือพบหน้ากันสักครั้งนั้นยากยิ่งนัก

ผู้เฒ่าถานพักอยู่ที่เมืองชิ่งเฉิง จึงไม่ได้พบกับผู้เฒ่าสือและคนอื่นๆ มาหลายปีแล้ว

คราวนี้พวกผู้เฒ่าสือเดินทางมาเยี่ยมเยียน จึงทำให้ผู้เฒ่าถานทั้งประหลาดใจและดีใจเป็นอย่างยิ่ง

แม้กำหนดการเดินทางของพวกผู้เฒ่าสือจะจัดเตรียมไว้ตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว ทว่าทางหม่าเจิ้นหยวนและถานว่านเจียงต้องการสร้างความประหลาดใจให้ผู้เฒ่า จึงไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า

ไม่อย่างนั้นเวลานี้ผู้เฒ่าถานก็คงไม่ตื่นเต้นถึงขนาดนี้

"คุณพักผ่อนรักษาตัวให้สบายใจเถอะ พวกเราแค่แวะมาดู อย่าตื่นเต้นไป ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้องรับผิดชอบกันแย่"

"ผู้เฒ่าสือพูดถูกแล้ว ผู้เฒ่าถาน คุณจะมาแกล้งล้มใส่พวกเราไม่ได้นะ" ผู้เฒ่าจางกล่าวพลางยิ้มหัวเราะ

"ฮ่าๆ"

ผู้เฒ่าถานหัวเราะร่วนอย่างเบิกบาน "ตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้ว"

"พูดก็พูดเถอะ ผู้เฒ่าถานดูฟื้นตัวได้ดีจริงๆ"

ผู้เฒ่าสือยิ้มพลางกล่าวว่า "ระดับการแพทย์ทางฝั่งชิ่งเฉิงนี่ใช้ได้เลยนะ ผมจำได้ว่าคราวก่อนที่เหล่าถานอาการหนัก ยังต้องให้ผู้เฒ่าหลินมาลงมือเองเลยนี่"

"ต้องขอบคุณพ่อหนุ่มคนหนึ่งน่ะ"

ผู้เฒ่าถานยิ้มพลางกล่าว "ไม่อย่างนั้น ตอนนี้ผมคงไม่มีปัญญามาคุยกับพวกคุณหรอก"

ด้วยสถานการณ์ของผู้เฒ่าถานในตอนนั้น ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต อีกทั้งยังอยู่ในโรงพยาบาล ในระยะสั้นจึงไม่มีความเสี่ยงร้ายแรงเท่าใดนัก ทว่าอาการอัมพาตครึ่งซีกและพูดไม่ได้เหล่านี้ หากคิดจะให้ดีขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

อาการกล้ามเนื้อสมองตายและผลกระทบสืบเนื่องจากโรคหลอดเลือดสมองนั้นรักษาได้ยุ่งยากมาก จะรักษาให้หายได้หรือไม่ หรือฟื้นฟูกลับมาได้แค่ไหนก็ยากจะบอกได้

"เป็นหมอฟางจากสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลชิ่งโจวครับ"

หม่าเจิ้นหยวนที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นว่า "ช่วงนี้หมอฟางก็กำลังช่วยฟื้นฟูร่างกายให้ผู้เฒ่าเถียนอยู่เหมือนกัน อาการก็ฟื้นตัวได้ดีมากครับ"

"เหล่าเถียนเหรอ"

ผู้เฒ่าจางประหลาดใจเล็กน้อย เขารู้จักผู้เฒ่าเถียนและรู้ถึงอาการของผู้เฒ่าเถียนดี วันนี้พวกตนมาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน พรุ่งนี้ก็ตั้งใจว่าจะไปพบปะกับผู้เฒ่าเถียนอยู่เหมือนกัน

"สำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลชิ่งโจวยังมีหมอฝีมือฉกาจขนาดนี้ด้วยหรือนี่ ผมชักอยากจะเจอหน้าสักหน่อยแล้วสิ"

ผู้เฒ่าเหยียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"หมอฟางน่าจะอยู่แถวนี้ครับ เดี๋ยวผมไปตามหมอฟางมา ถือโอกาสให้หมอฟางช่วยอธิบายอาการของผู้เฒ่าถานให้ท่านผู้นำทุกท่านฟังด้วยเลย"

หม่าเจิ้นหยวนตอบรับคำหนึ่ง จากนั้นก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

เวลานี้ ฟางเยี่ยน หวงเจิ้งเหลียง เฉียวอี๋ซิน และเผิงโย่วฮุยกำลังรออยู่ในห้องรับรอง หวังเจียงชวนก็เดินกระหืดกระหอบเข้ามา

"หมอฟางครับ ทางผู้เฒ่าถานให้คุณไปหาหน่อย ท่านผู้นำอาวุโสหลายท่านอยากจะพบคุณครับ"

"ตอนนี้เลยหรือครับ" ฟางเยี่ยนลุกขึ้นยืน

"ใช่ครับ ตอนนี้เลย รีบไปเถอะครับ"

ในแววตาของหวังเจียงชวนเปี่ยมไปด้วยความอิจฉา

คนนอกและแพทย์ที่ไม่เคยเข้าร่วมภารกิจดูแลสุขภาพจำนวนมาก ต่างคิดว่าแค่มีภารกิจก็จะได้พบหน้าผู้นำ หลายคนจึงเฝ้ารอคอยอยู่ลึกๆ ทว่าความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ โดยทั่วไปแล้ว ต่อให้มีภารกิจ โอกาสที่จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันก็ไม่ได้สูงนัก โอกาสที่แพทย์จะได้แสดงฝีมือจึงมีน้อยยิ่ง

แต่จะไม่มีก็ไม่ได้ นี่คือสิ่งที่อาจไม่ได้ใช้ ทว่าจำเป็นต้องมี เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

ในยามที่ไม่ได้ใช้งาน คณะแพทย์ดูแลสุขภาพก็แค่มาทำตามหน้าที่ พอเสร็จเรื่องต่างคนก็ต่างกลับบ้าน อย่างมากก็ได้แค่มองแผ่นหลังของผู้นำอยู่ไกลๆ แทบไม่มีโอกาสได้สนทนาพาที และไม่มีเวทีให้แสดงความสามารถเลย

ทว่าตอนนี้ฟางเยี่ยนกลับได้รับโอกาสเช่นนี้ จะไม่ให้หวังเจียงชวนอิจฉาได้อย่างไร

แม้แต่หวงเจิ้งเหลียงและเฉียวอี๋ซินที่อยู่ในห้องรับรองก็ยังประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง