ตอนที่ 73 โชว์ฝีมือ

เผิงโย่วฮุยพอจะเดาออกบ้างแล้ว

เรื่องที่ฟางเยี่ยนได้เข้าสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล รวมถึงอาการป่วยของผู้เฒ่าถาน

หวงเจิ้งเหลียงเองก็พอรู้อยู่บ้าง รู้อยู่แล้วว่าแท้จริงแล้วคนที่รักษาผู้เฒ่าถานคือฟางเยี่ยน ดังนั้นแม้หวงเจิ้งเหลียงจะแปลกใจอยู่บ้างและอิจฉานิด ๆ แต่ก็ทำความเข้าใจได้ในเวลาอันรวดเร็ว

ในเมื่อฟางเยี่ยนเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของผู้เฒ่าถาน ยามนี้มีอดีตผู้นำมาเยี่ยมเยียน การที่ฟางเยี่ยนผู้เป็นแพทย์เจ้าของไข้จะถูกเชิญตัวไปก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

ทว่าเฉียวอี๋ซินกลับไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เขาไม่รู้ระดับฝีมือของฟางเยี่ยน ไม่รู้เรื่องที่ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าเถียน และยิ่งไม่รู้เรื่องที่ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าถาน จึงยิ่งรู้สึกตกตะลึง

ในชั่วพริบตานั้น ในใจของเฉียวอี๋ซินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

พวกเขาสี่คนรออยู่ที่นี่ ตัวเขาอาวุโสที่สุด ฝีมือสูงที่สุด แต่เวลานี้ทางนั้นกลับเรียกให้ฟางเยี่ยนไปเนี่ยนะ?

"หึ!"

เฉียวอี๋ซินอดที่จะแค่นเสียงเย็นในใจไม่ได้ หลินจงเสวียลำเอียงโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

เฉียวอี๋ซินปักใจเชื่อไปเองโดยสัญชาตญาณว่าหลินจงเสวียกำลังคอยหนุนหลังฟางเยี่ยน ไม่อย่างนั้นคนหนุ่มรุ่นลูกรุ่นหลานอย่างฟางเยี่ยนจะมีปัญญาอะไรได้เข้าสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล?

"แม้แต่ฟางเยวียนหลินยังไม่มีหน้ามีตาขนาดนี้เลยมั้ง"

รอจนฟางเยี่ยนเดินตามหวังเจียงชวนไปแล้ว เฉียวอี๋ซินถึงค่อยเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ

"ผู้เฒ่าเฉียวครับ ฟางเยี่ยนเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของผู้เฒ่าถาน ช่วงเวลานี้ฟางเยี่ยนเป็นคนรับผิดชอบดูแลอาการป่วยของผู้เฒ่าถานมาตลอดครับ" เผิงโย่วฮุยอธิบาย

เผิงโย่วฮุยเคยติดต่อกับเฉียวอี๋ซินอยู่หลายครั้ง เขารู้ดีว่าเฉียวอี๋ซินชอบถือตัวว่าอาวุโส รักหน้าตา ยึดถือธรรมเนียมมารยาท และใจแคบไม่เบา

แม้จะกล่าวว่าแพทย์แผนจีนช่วยกล่อมเกลาจิตใจและบำรุงร่างกาย แต่ข้าวร้อยชนิดเลี้ยงคนร้อยแบบ คนแต่ละคนย่อมมีนิสัยใจคอแตกต่างกันไป

ความจริงแล้วที่ฟางเยี่ยนเดาไว้นั้นไม่ผิดเลย เฉียวอี๋ซินเคยพ่ายแพ้ให้ฟางเยวียนหลินอย่างราบคาบจริง ๆ และเคยถูกฟางเยวียนหลินหักหน้ามาแล้วรอบหนึ่ง

เพียงแต่ตอนนั้นฟางเยวียนหลินเอาชนะด้วยวิชาแพทย์อย่างเปิดเผยและสง่างาม แม้เฉียวอี๋ซินจะเจ็บแค้นในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่อัดอั้นความโกรธไว้ในใจมาตลอด และตอนนี้ก็เลยเอามาพาลลงกับฟางเยี่ยน

เฉียวอี๋ซินไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่ในใจกลับยิ่งไม่พอใจ

ผู้เฒ่าถานป่วยหนัก ทำไมถึงไม่เชิญเขาไป ไม่อย่างนั้นจะมีคิวคนรุ่นใหม่อย่างฟางเยี่ยนได้อย่างไร

ในสายตาของเฉียวอี๋ซิน ขนาดฟางเยี่ยนยังรักษาผู้เฒ่าถานได้ เช่นนั้นอาการป่วยของผู้เฒ่าถานก็คงไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร

อันที่จริง หากไม่ใช่เพราะหลินจงเสวียติดตามเถียนกั๋วผิงมายังมณฑลชิ่งโจว ด้วยสถานการณ์ในตอนนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเชิญเฉียวอี๋ซิน เพียงแต่มีหลินจงเสวียอยู่ตรงหน้า ตอนนั้นฉินซือหัวจึงนึกถึงหลินจงเสวียเป็นคนแรก

แม้เฉียวอี๋ซินจะอายุมาก และมีตำแหน่งฐานะในวงการแพทย์แผนจีนของมณฑลชิ่งโจวสูงส่ง แต่ต่อให้สูงแค่ไหนก็เทียบกับหลินจงเสวียไม่ได้

"หมอฟาง!"

หม่าเจิ้นหยวนยืนรออยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย พอเห็นฟางเยี่ยนก็รีบเดินเข้ามาทักทายอย่างสุภาพ

ฟางเยี่ยนมาตรวจซ้ำให้ผู้เฒ่าถานหลายครั้งแล้ว หม่าเจิ้นหยวนเองก็ติดต่อกับฟางเยี่ยนมาหลายรอบ

ยิ่งได้สัมผัส หม่าเจิ้นหยวนก็ยิ่งรู้สึกว่าคนอย่างฟางเยี่ยนยากแท้หยั่งถึง

อายุยังน้อย แต่วุฒิภาวะทางอารมณ์ยอดเยี่ยมเหลือเกิน เรื่องวิชาแพทย์ยังไม่ต้องพูดถึง ทุกครั้งที่ฟางเยี่ยนพูดคุยกับผู้เฒ่าถานและถานว่านเจียง ล้วนดูสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ ไม่ถ่อมตนจนเกินงามและไม่ทะนงตน

วิชาแพทย์สูงส่ง อุปนิสัยใจคอยอดเยี่ยม คนหนุ่มแบบนี้หม่าเจิ้นหยวนเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก

อย่าว่าแต่คนรุ่นราวคราวเดียวกับฟางเยี่ยนเลย ต่อให้เป็นตัวหม่าเจิ้นหยวนเองที่คุ้นเคยกับผู้เฒ่าถานเป็นอย่างดี ทุกครั้งก็ยังอดรู้สึกเกร็งและระมัดระวังตัวไม่ได้ เขาทำตัวตามสบายแบบฟางเยี่ยนไม่ได้เลย

"หัวหน้าหม่าครับ"

ฟางเยี่ยนทักทายหม่าเจิ้นหยวนอย่างสุภาพ แล้วทั้งสองก็เดินเข้าห้องพักผู้ป่วยไปด้วยกัน

"ท่านผู้นำอาวุโสครับ หมอฟางมาแล้วครับ"

เมื่อได้ยินเสียงของหม่าเจิ้นหยวน ผู้เฒ่าสือกับคนอื่น ๆ ต่างก็หันกลับมามอง

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฟางเยี่ยนยังมาไม่ถึง บรรดาผู้เฒ่าต่างก็คุยกันว่าอยากจะพบหน้าผู้มีพระคุณของผู้เฒ่าถานเพื่อกล่าวขอบคุณสักหน่อย แต่พอพวกเขาได้เห็นฟางเยี่ยน บรรดาผู้เฒ่าต่างก็พากันนิ่งอึ้งไป

นี่มันจะเด็กเกินไปแล้วหรือเปล่า?

เจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนนี้นี่นะที่รักษาเหล่าถานจนหาย?

มณฑลชิ่งโจวไม่มีคนแล้ว หรือว่าระดับการแพทย์ของมณฑลชิ่งโจวสูงส่งขนาดนี้กันแน่ แม้แต่หมอหนุ่มตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศถึงเพียงนี้?

"เสี่ยวฟาง!"

ผู้เฒ่าถานยิ้มพลางร้องเรียกฟางเยี่ยน ทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนในห้องพักผู้ป่วยลง

"ผู้เฒ่าถานครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา

"มาสิ เดี๋ยวฉันจะแนะนำสหายเก่าของฉันให้รู้จัก นี่เฒ่าสือ ส่วนนี่ก็เฒ่าเหยียน..."

"สวัสดีครับผู้เฒ่าสือ สวัสดีครับผู้เฒ่าเหยียน..."

ฟางเยี่ยนกล่าวทักทายผู้อาวุโสหลายท่านอย่างมีมารยาท

"เป็นพ่อหนุ่มคนนี้จริง ๆ หรือที่ช่วยเฒ่าถานไว้" ผู้เฒ่าเหยียนไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

"ตาเฒ่าเหยียน แกอย่าได้ดูถูกเสี่ยวฟางเชียวนะ"

ผู้เฒ่าถานยิ้มพลางกล่าว "เสี่ยวฟางแม้จะยังหนุ่ม แต่ฝีมือไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ในสายตาฉัน ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกตาเฒ่าในเยี่ยนจิงเลยสักนิด"

"เรื่องนี้ฉันไม่เชื่อหรอกนะ"

ผู้เฒ่าเหยียนกล่าว "ถ้าจะบอกว่าพ่อหนุ่มคนนี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอก แต่ถ้าบอกว่าเก่งกว่าพวกที่เยี่ยนจิง นั่นมันคุยโวเกินไปแล้ว เฒ่าถาน แกมีอคติตั้งแต่แรกเพราะรู้สึกประทับใจไปเองแล้วล่ะมั้ง"

"ก็แล้วแต่แกจะพูดเถอะ"

ผู้เฒ่าถานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับฟางเยี่ยน "เสี่ยวฟาง เธอเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ส่วนคนพวกนี้ก็เป็นสหายเก่าของฉันทั้งนั้น วันนี้ทำความรู้จักกันไว้ วันหน้าถ้าพวกเขาเกิดปวดหัวตัวร้อนขึ้นมา อาจจะต้องบากหน้าไปขอให้ช่วย ฉันถือว่าช่วยแนะนำลูกค้าให้เธอก็แล้วกัน"

"ขอบคุณครับผู้เฒ่าถาน" ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ

"ตาเฒ่าถาน แกนี่นะ พวกเราอุตส่าห์มาเยี่ยม แกกลับมาแช่งพวกเราเสียได้" ผู้เฒ่าหวังหัวเราะด่าทออย่างไม่จริงจัง

"ฉันไม่ได้แช่งสักหน่อย แนะนำหมอเทวดาให้พวกแกเนี่ย มันคือยันต์คุ้มชีวิตเชียวนะ มีเงินหมื่นตำลึงทองก็ยังหาไม่ได้"

ผู้เฒ่าหวังกวักมือเรียกฟางเยี่ยนอย่างอารมณ์ดี "มาสิ พ่อหนุ่ม เธอมาตรวจดูให้ฉันก่อนเลย ถ้าดูได้แม่นยำ ฉันถึงจะเชื่อคำพูดของตาเฒ่าถาน"

ฟางเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกล่าว "ตามหลักแล้วผมไม่ควรอวดวิชาต่อหน้ารุ่นผู้อาวุโสทุกท่านหรอกครับ แต่ในเมื่อผู้เฒ่าถานเอ่ยปาก ผมก็คงไม่อาจทำให้ผู้เฒ่าถานเสียหน้าจนคนอื่นมองว่าผมแค่ฟลุกได้ คงต้องขอแสดงความสามารถอันน้อยนิดให้เห็นแล้วครับ"

"พ่อหนุ่มคนนี้พูดจาเข้าท่าดีแฮะ"

ผู้เฒ่าสือกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แม้จะยังไม่รู้ระดับฝีมือของฟางเยี่ยน แต่เพียงแค่ไม่กี่ประโยค ผู้เฒ่าสือก็รู้สึกว่าฟางเยี่ยนน่าสนใจไม่น้อย

ระหว่างที่พูด ฟางเยี่ยนก็ยกมือขึ้นลูบที่นิ้วมือ 'แหวนทอง' วงหนึ่งบนนิ้วจึงค่อย ๆ ถูกฟางเยี่ยนคลายออก ทุกคนเพ่งมองดู ถึงได้สังเกตเห็นว่านั่นไม่ใช่แหวนทองอะไรเลย แต่เป็นเข็มทองยาวเล่มหนึ่ง เพียงแค่ถูกฟางเยี่ยนพันเอาไว้รอบนิ้วมือ จึงดูเหมือนเป็นแหวนทองเท่านั้น

เมื่อฟางเยี่ยนถอดเข็มทองออกจากนิ้วมือ ทุกคนถึงได้เห็นความยาวของเข็มทอง เมื่อรวมหางเข็มแล้ว ยาวประมาณหนึ่งฉื่อ

จากนั้นฟางเยี่ยนก็ใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเข็มทอง แล้วเดินไปตรงหน้าผู้เฒ่าหวัง "ผู้เฒ่าหวังช่วยปลดเสื้อออกหน่อยครับ"

ผู้เฒ่าหวังไม่ได้ส่งเสียง เพียงแค่ปลดเสื้อออก เผยให้เห็นแผงอก ไม่ถามและไม่พูดอะไร ผู้อาวุโสที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็เฝ้าดูอยู่อย่างเงียบสงบ ตรงกันข้ามกับหม่าเจิ้นหยวนที่ตกใจจนสะดุ้ง

ฟางเยี่ยนไม่ซักถามอาการเป็นข้อแรก สองก็ไม่ได้จับชีพจร แต่นี่เตรียมจะรักษาแล้วงั้นหรือ?

ต้องรู้ก่อนนะว่า ผู้อาวุโสหลายท่านนี้ล้วนเป็นอดีตผู้นำที่มาจากเยี่ยนจิง แม้จะเกษียณแล้ว แต่หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่ แม้แต่ท่านผู้นำเถียนเองก็คงรับมือได้ยากลำบากเช่นกัน

ฟางเยี่ยนไม่ได้เอ่ยปากอะไรเช่นกัน เมื่อเห็นผู้เฒ่าหวังปลดเสื้อเผยแผงอก ข้อมือของเขาก็สะบัดเพียงวูบเดียว เข็มทองในมือพลันเหยียดตรงในพริบตา ปลายเข็มแทงตรงเข้าสู่จุดฝังเข็มบริเวณหน้าอกของผู้เฒ่าหวังทันที........